Ο Dave Pen, τραγουδιστής και συνθέτης των Archive, ενός από τα πιο ξεχωριστά συγκροτήματα της βρετανικής progressive και alternative rock σκηνής, ζει ανάμεσα σε δύο φαινομενικά αντίθετους κόσμους: την εκρηκτική ενέργεια των μεγάλων συναυλιών και τη σιωπή των βουνών, εκεί όπου αναζητά τα προσωπικά του όρια μέσα από τις υπεραποστάσεις. Με περισσότερα από δέκα χρόνια αγωνιστικής εμπειρίας και συμμετοχές σε εμβληματικούς αγώνες όπως το Spine Race, το UTMB® και το Tor des Géants, ο σπουδαίος Βρετανός μουσικός έχει ανακαλύψει στα μονοπάτια κάτι πολύ περισσότερο από μια αθλητική πρόκληση, μέσα από ένα ταξίδι αυτογνωσίας που έχει επηρεάσει ακόμη και τη μουσική του δημιουργία, όπως μας λέει. Η συμμετοχή του στο θρυλικό Spine Race αποτέλεσε το επίκεντρο του ντοκιμαντέρ “Run Again”, σε σκηνοθεσία του Alexis Berg, ενώ το 2026 βρέθηκε αντιμέτωπος με μία ακόμη τεράστια πρόκληση, διασχίζοντας τις ιταλικές Άλπεις στο Tor des Géants.

Πίσω όμως από τον καλλιτέχνη και τον δρομέα υπεραποστάσεων βρίσκεται ένας σύζυγος και πατέρας που φέρνει την οικογένειά του μαζί του σε κάθε συναυλία και σε κάθε αγώνα. Στη μουσική, καταθέτει τα συναισθήματα του μπροστά σε χιλιάδες θεατές, αλλά στο βουνό, τρέχει χωρίς μουσική, με συντροφιά μόνο τους ήχους της φύσης και του σώματός του. Στη συνέντευξη του στο Advendure, ο Dave Pen μιλά για τη σχέση ανάμεσα στις δύο μεγάλες του αγάπες, τις δύσκολες στιγμές των υπεραποστάσεων, την έμπνευση που αντλεί από τα μονοπάτια και τέλος, την επιθυμία του να επιστρέψει στην Ελλάδα, αυτή τη φορά όχι για μια ακόμη συναυλία, αλλά για να τρέξει σε έναν ελληνικό αγώνα!

Έχοντας ζήσει, τρέχοντας και γράφοντας, την ιστορία των υπεραποστάσεων βουνού από τον πρώτο κιόλας αγώνα στη Ροδόπη, αλλά επίσης παρακολουθώντας με το Advendure από κοντά το Σπάρταθλον και άλλους αγώνες ultra ασφάλτου, είτε μεταδίδοντας ζωντανά, είτε κάνοντας support σε αθλητές, θα έλεγα ότι οι αθλητές υπεραποστάσεων όσο αφορά τις αγωνιστικές τους συμμετοχές ανήκουν χοντρικά σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν αυτοί που επιλέγουν να συμμετέχουν σχεδόν κάθε χρονιά στους ίδιους αγώνες, όπως π.χ το Σπάρταθλον, το VFT ή το ROUT Classic 100 miles, και εκείνοι που αναζητούν συνεχώς νέες προκλήσεις, δοκιμάζοντας διαφορετικούς αγώνες σε νέα περιβάλλοντα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τι οδηγεί, όμως, κάποιον να επιλέξει τη μία ή την άλλη προσέγγιση;

Αυτές τις μέρες διεξάγονται στη χώρα μας μεγάλα βουνίσια ultra, όπως τα κλασσικά VFT & ROUT στα πυκνά δάση της Ροδόπης, είτε το stage run του Τείχιου που αποκαλύπτει στους αθλητές πανέμορφα τοπία της Στερεάς Ελλάδας. Όταν πλησιάζει αυτή η περίοδος, πάντα το μυαλό μου φέρνει στιγμές από αυτούς τους αγώνες, ακόμη κι αν δεν είμαι εκεί, αλλά πολλά χιλιόμετρα μακριά από το “πεδίο των μαχών”. Αυτές οι στιγμές δεν ήταν πάντα καλές. Όπως για παράδειγμα μια από τις ελάχιστες εγκαταλείψεις που είχα σε αγώνες, σε κάποιο ROUT του παρελθόντος και ένα διάλογο με κάποιους φίλους και εθελοντές στο Κρούσοβο που είχα σταματήσει. “Εδώ είναι που ανακαλύπτεις ποιος πραγματικά είσαι” μου είχε πει κάποιος προσπαθώντας να με πείσει να συνεχίσω και θυμάμαι έντονα ότι γελώντας του είχα απαντήσει: “Κι αν δεν θέλω να ξέρω;”. Ναι, καλά καταλάβατε, το σημερινό άρθρο έχει να κάνει με τα DNF, και τη βαθύτερη συναισθηματική διάσταση τους, που φυσικά και είναι μια αποτυχία, αλλά και μια ψυχολογική αναζήτηση και εξέλιξη.

Πόσο μεγάλο είναι το σύμπαν; Γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω μεγάλους αριθμούς; Πως θα φτάσω στο τέρμα σε έναν αγώνα υπεραπόστασης; Αυτά είναι μερικά πράγματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί το ανθρώπινο μυαλό. Είναι πολύ μεγάλα και πολύ οδυνηρά για να το κάνει. Κι αν αφήσουμε την πρώτη περίπτωση που τείνει στα όρια του αδύνατου ή τη δεύτερη που έχει τα δικά της τρικ για να το πετύχει κάποιος, αυτό που μας ενδιαφέρει σαν αθλητές του ορεινού τρεξίματος είναι η τρίτη περίπτωση. Πως θα διαχειριστούμε ένα πολύωρο αγώνα, σπάζοντας τον διανοητικά σε κομμάτια, ώστε να μην μας “πνίξει” η απόσταση ήδη από την εκκίνηση! Η σκέψη ότι έχουμε να τρέξουμε π.χ. 100 μίλια είναι πολύ δύσκολη, αλλά “πείθοντας” το μυαλό μας ότι θα τρέξουμε 100 φορές από 1 μίλι το κάνει πιο “εύκολο”. Ας δούμε λοιπόν μερικές διανοητικές στρατηγικές που βοηθούν στη διαχείριση μεγάλων αποστάσεων.

Είμαι από τους τυχερούς του αθλήματος, όπου έχω τον άπλετο χρόνο να κάνω αυτό που αγαπάω. Έχω πολλούς φίλους ή γνωστούς ή και αγνώστους, όπου μου λένε μα πως κάνεις τόσα χιλιόμετρα, μα πως τρέχεις κάθε μέρα κλπ. Η ζωή ενός ανθρώπου που τρέχει σε καθημερινή βάση και εννοώ τρέχει κυριολεκτικά, για την προπόνησή του, με βασικό σκοπό κάποιον μεγάλο αγώνα ή για την εκπλήρωση κάποιου προσωπικού στόχου, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον χρόνο που μπορεί να διαθέσει μέσα στην μέρα για να κάνει αυτό που αγαπάει. Υπάρχουν τόσοι αφανείς υπερμαραθωνοδρόμοι, τους οποίους προσωπικά θαυμάζω και αποκαλώ υπερ-ήρωες. Χωρίς ίχνος υπερβολής, αυτοί οι σύγχρονοι υπερήρωες, καταφέρνουν να συνδυάζουν μια δύσκολη καθημερινότητα την οποία στο τέλος της εβδομάδας συνηθίζουν να “γιορτάζουν” με το καθιερωμένο long run σε βουνά ή σε άσφαλτο 3-6 ώρες κλπ.