Το ξεκίνημα από το χιονοδρομικό κέντρο είναι εντυπωσιακό. Ελάχιστοι αγώνες ορεινού τρεξίματος στη χώρα μας έχουν αυτή την ιδιαιτερότητα: να ξεκινούν δηλαδή από ψηλά και να επιστρέφουν στο ίδιο σημείο. Το χιονοδρομικό κέντρο των Καλαβρύτων βρίσκεται στα 1.700 μέτρα, προσφέροντας ένα επιβλητικό αλπικό τοπίο γύρω από το ζεστό και φιλόξενο σαλέ. Την ημέρα του αγώνας τα λιφτ λειτουργούσαν δωρεάν, δίνοντας την ευκαιρία σε πολλούς αθλητές και συνοδούς να βρεθούν στην κορυφή και στις πίστες, ίσως για πρώτη φορά. Το STYX Race αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για να γνωρίσει κανείς το χιονοδρομικό κέντρο και την περιοχή από μια άλλη οπτική γωνία. Ας τρέξουμε, λοιπόν, στο βουνό και ας αξιοποιήσουμε αυτή τη δυναμική. Σε αυτό στοχεύει και η ομάδα “ΔΙΑΒΑ” με την προσεκτική συντήρηση των μονοπατιών, τη σωστή σηματοδότηση και τους συχνούς σταθμούς ανεφοδιασμού κατά μήκος της διαδρομής.

Η πρώτη χιονόπτωση της χρονιάς επέβαλε την τροποποίηση της διαδρομής. Άλλωστε, το ίδιο το βουνό είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής του STYX Race. Το αρχικό αλπικό ανέβασμα προς την κορυφή Νεραϊδοράχη έπρεπε να αφαιρεθεί, καθώς ο πάγος έκρυβε πολλούς κινδύνους για τους δρομείς. Στη θέση του επιλέχθηκε ένα αρκετά απαιτητικό πρώτο χιλιόμετρο σε αλπικό μονοπάτι που οδηγούσε σε χωμάτινο δρόμο - κατηφορικό στην αρχή, αλλά σταθερά ανηφορικό μέχρι το 5ο χιλιόμετρο και την τοποθεσία Πουλιού Βρύση (όπου βρίσκεται το ορειβατικό καταφύγιο του Σ.Ο.Χ. Καλαβρύτων σε υψόμετρο 2.100 μ.).

Το νέο τμήμα της διαδρομής ήταν εξίσου εντυπωσιακό: από τη μια πλευρά εκτεινόταν το ελατόδασος και από την άλλη η θέα προς τα Καλάβρυτα και την ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας. Αφήνοντας πίσω τον πρώτο σταθμό τροφοδοσίας και μπαίνοντας στο κατηφορικό και αρκετά τεχνικό μονοπάτι, η παρουσία του πάγου μάς υπενθύμιζε το μεγάλο υψόμετρο. Τρέχοντας στην αλπική ζώνη, σταδιακά μπαίνουμε στο ελατόδασος, όπου τα μονοπάτια γίνονται πιο καθαρά και στρωτά για τρέξιμο. Το δάσος μάς αγκαλιάζει, οι μυρωδιές γίνονται πιο έντονες, τα πόδια κινούνται πιο γρήγορα και η αίσθηση είναι απλώς υπέροχη.

Χωρίς να το καταλάβουμε, με την ομορφιά του δάσους να μας συντροφεύει, φτάνουμε στον δεύτερο σταθμό τροφοδοσίας. Παίρνουμε μια ανάσα, τρώμε και πίνουμε κάτι γρήγορα, και ξεκινάμε για το μονοπάτι “Άγιος Νικόλαος” που οδηγεί στα Καλάβρυτα.

Τρέχω με περίσσια χαρά. Την προηγούμενη χρονιά, καθώς εργαζόμουν στο Λύκειο των Καλαβρύτων, κάθε φορά που είχα ελεύθερο χρόνο ανηφόριζα αυτό το μονοπάτι. Περπατώντας, γευόμουν τις ομορφιές του Χελμού, τις εικόνες και τα χρώματα του δάσους. Κάθε φορά έβαζα στόχο να φτάσω όλο και πιο ψηλά, να εξερευνήσω το μονοπάτι και να μείνω περισσότερο μέσα στη φύση. Επιστρέφοντας, οι μαθητές με ρωτούσαν: “Μέχρι πού φτάσατε σήμερα;”. Αυτή τη φορά έτρεχα ξένοιαστος, με το σώμα μου να απολαμβάνει κάθε σπιθαμή της διαδρομής.

Ακολουθεί το πέρασμα από το χωριό και τον τρίτο σταθμό τροφοδοσίας. Αναζητούσα ανάμεσα στο πλήθος οικεία πρόσωπα από την προηγούμενη χρονιά, αλλά μάταια. Πιστεύω, πάντως, πως το πέρασμα από την κεντρική πλατεία θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, έχοντας τον χαρακτήρα μιας πραγματικής γιορτής για την τοπική κοινωνία.

Βγαίνοντας από τα Καλάβρυτα, η διαδρομή ακολουθεί το πλακόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί στον μαρτυρικό Λόφο του Καπή. Στις 13 Δεκεμβρίου 1943, το μέρος αυτό έγινε τόπος μαρτυρίου εξαιτίας της ναζιστικής θηριωδίας, καθώς εκτελέστηκε σχεδόν ολόκληρος ο ανδρικός πληθυσμός. 499 Καλαβρυτινοί βρήκαν τραγικό θάνατο και το χωριό πυρπολήθηκε. Τα πόδια βαραίνουν στο πέρασμα αυτό - όχι από την ανηφόρα, αλλά από το βάρος αυτού του απάνθρωπου εγκλήματος στη συλλογική μνήμη του τόπου.

Μετά από ένα απότομο ανηφορικό μονοπάτι και ένα χωμάτινο πέρασμα στην επάνω πλευρά των Καλαβρύτων, ο αγώνας συναντά τον 4ο σταθμό τροφοδοσίας και εισέρχεται στην ομορφιά του Ε4. Η διαδρομή επιστρέφει προς το χιονοδρομικό και οι κλίσεις του Ε4 φαντάζουν μικρές, αν και τις περισσότερες φορές δεν είναι. Οι φτέρες και τα έλατα σε ξεγελούν, ενώ τα καθαρισμένα μονοπάτια σε παρακινούν να ανοίξεις ρυθμό. Μέχρι το χιονοδρομικό και τον τερματισμό, η διαδρομή μάς θυμίζει διαρκώς ότι βρισκόμαστε στο τρίτο υψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου. Ο τελευταίος σταθμός βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα πριν από το τέλος.

Είναι ωραίο, τελικά, να επιστρέφεις στην κορυφή. Να τερματίζεις με μόχθο, να πιέζεις τον εαυτό σου και να δίνεις όση αντοχή σού έχει απομείνει. Η χαρά και η πληρότητα είναι σίγουρα μεγαλύτερες! Είχα την τύχη να μοιραστώ τη διαδρομή και να συνομιλήσω με φίλους, να θαυμάσω συναθλητές μου και να απολαύσω ένα βουνό στο οποίο έτρεξα για πρώτη φορά, αλλά σίγουρα θα ξανατρέξω.

Δείτε εδώ τα αποτελέσματα της διοργάνωσης

Κωνσταντίνος Κορόζης