Η φύση και ο αθλητισμός είναι για όλους. Ή μήπως όχι; Συζητάμε με την Πόπη Πρωτογέρου, μητέρα της 17χρονης Ελπίδας!

Στο Σούβαρδο! Στο Σούβαρδο!

Η Πόπη Πρωτογέρου τρέχει σε αγώνες ασφάλτου και ορεινού τρεξίματος και είναι μητέρα της 17χρονης Ελπίδας, η οποία έχει γεννηθεί με το σπάνιο σύνδρομο Cri du Chat. Με αφορμή μια ανάρτηση της στα social media και φυσικά αυτά που διαπιστώνουμε και εμείς οι ίδιοι στην Ελλάδα του σήμερα, αποφασίσαμε να την καλέσουμε σε μια συνέντευξη στο Advendure, για να μας μιλήσει σχετικά με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή στον αθλητισμό, τις κοινές τους συμμετοχές σε αγώνες δρόμου και ορεινού τρεξίματος, αλλά και την αγάπη τους για το βουνό και τη φύση.

Είναι μια συζήτηση που ξεκινά από μια πολύ προσωπική και συγκινητική ιστορία, αλλά γρήγορα ανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο θέμα: Πόσο προσβάσιμη είναι τελικά η φύση για τους ανθρώπους με αναπηρία; Πόσο έτοιμοι είναι οι αγώνες ορεινού τρεξίματος – και ασφάλτου - να προσφέρουν πραγματικές ευκαιρίες ισότιμης συμμετοχής;

Η Πόπη δεν μένει μόνο στη διαπίστωση των προβλημάτων. Προχωρά σε συγκεκριμένες προτάσεις για τη διαμόρφωση προσβάσιμων διαδρομών, την ενημέρωση και την υποστήριξη των ανθρώπων με διαφορετικές μορφές αναπηρίας, αλλά και για όσα μπορούν να κάνουν οι διοργανωτές αγώνων, οι τοπικοί φορείς και η Πολιτεία, έτσι ώστε η συμπερίληψη να μην είναι απλά μια καλή πρόθεση ή μια συμβολική δράση, αλλά κάτι ουσιαστικότερο και οργανωμένο. Χρειάζεται σχεδιασμό, συνεργασία και κυρίως πράξεις και όπως λέει η ίδια: “Όταν κάτι δεν υπάρχει, το δημιουργείς”.

Μια συνέντευξη που αξίζει να διαβάσουμε όλοι, δρομείς, διοργανωτές, άνθρωποι της υπαίθρου, θεσμικοί παράγοντες και, πάνω απ’ όλα, σαν κοινωνία.

 

 

[Advendure]: Πόπη, θα θέλαμε αρχικά να μας συστηθείς. Ποια είναι η σχέση σου με το τρέξιμο, το βουνό και τη φύση; Πώς μπήκε ο αθλητισμός στη ζωή σου και τι θέση έχει σήμερα στην καθημερινότητά σου, σαν μητέρα δύο παιδιών και καθηγήτρια Αγγλικών;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Αρχικά να σε ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνεις να μιλήσω για ένα θέμα που αφορά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας.

Όπως ανέφερες, είμαι καθηγήτρια Αγγλικών και μητέρα δύο παιδιών. Ασχολούμαι με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων τόσο σε δρόμο όσο και σε βουνό καθώς επίσης και κολυμπάω. Έχω πάρει μέρος σε αγώνες τριάθλου και δρόμου, όμως το αγαπημένο μου άθλημα είναι το τρέξιμο βουνού – trail running, καθώς η φύση είναι βάλσαμο για κάθε πόνο είτε σωματικό ή ψυχολογικό. Δεν είναι τυχαίο που λέμε ότι το trail είναι η ψυχοθεραπεία μας. Όσα χιλιόμετρα κι αν κάνεις, όπου κι αν έχεις ανέβει ή κατέβει, όσο απαιτητική κι αν ήταν η διαδρομή έχεις δει τόση ομορφιά και έχεις πάρει τόση ενέργεια από τη φύση, που όλα τα «γιαίνει».

Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή μου συστηματικά, από τη περίοδο της καραντίνας και μετά και πλέον είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μου. Ακούω συχνά ότι είμαι τυχερή που έχω χρόνο για άθληση. Θα πω ότι όλα είναι θέμα διαχείρισης και ότι αν κάτι το θες πολύ, θα το «κουμπώσεις» στη καθημερινότητα σου. Θα βρεις τον τρόπο να ισορροπήσεις τις απαιτήσεις , όλα είναι θέμα οπτικής.

Είμαι αθλούμενη δρομέας, μέλος του ΣΜΑΧ Φειδιππίδης και του ΑΣ ΑΚΡΟΣ multisports και συμμετέχω σε αθλητικές διοργανώσεις φορώντας το μπλουζάκι που αναγράφει “Cri du Chat Awareness”, για την κόρη μου Ελπίδα και για όλους τους γονείς και τα παιδιά της κοινότητας του συνδρόμου μας.

 

 

[Advendure]: Η Ελπίδα είναι σήμερα 17 ετών και έχει γεννηθεί με το σπάνιο σύνδρομο Cri du Chat, ενώ έχεις και ένα ακόμη παιδί 9 ετών. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο για την Ελπίδα, την καθημερινότητά της, την προσωπικότητά της και τον τρόπο με τον οποίο η οικογένειά σας έχει διαμορφώσει τη ζωή της γύρω από τις δικές της ανάγκες και δυνατότητες;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Όταν πήραμε τη διάγνωση ξεκίνησε ένας αγώνας με θεραπείες (φυσικοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία), ο οποίος συνεχίζεται ακατάπαυστα ως και τώρα. Η φροντίδα ενός ανθρώπου με το σύνδρομο είναι 24/7. Είσαι φροντιστής όλο το 24ωρο, κάθε μέρα, όλη μέρα. Από την στιγμή που γεννήθηκε η Ελπίδα, είμαστε γονείς, θεραπευτές, δάσκαλοι. Εκπαιδευτήκαμε να συνεχίζουμε τις θεραπείες στο σπίτι, οπότε εγώ σαν νέα μαμά ξαφνικά βρέθηκα να κάνω εργο-λόγο-φυσικο-θεραπεία τα πρωινά, να είμαι σε διαρκή επικοινωνία με ειδικούς και θεραπευτές, ενώ ταυτόχρονα να πρέπει κι εγώ με τον σύζυγο να είμαστε η μαμά και ο μπαμπάς, να φροντίζουμε το σπίτι και να είμαστε συνεπείς στη δουλειά μας. Σταδιακά, όλα προσαρμόστηκαν στις ανάγκες του παιδιού. Χρόνο με τον χρόνο και με τη συνεχή πρόοδο της Ελπίδας, κάπως βρήκαμε κάποιες ισορροπίες, ωστόσο σαν οικογένεια λειτουργούμε με γνώμονα τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού. Αυτό σημαίνει ότι κάποια πράγματα που θα θέλαμε να κάνουμε ή μέρη που θα θέλαμε να επισκεφτούμε αποκλείονται αν δεν μπορεί η Ελπίδα να συμμετέχει ή να μεταβεί. .

Η Ελπίδα είναι ένα ήρεμο, χαμογελαστό και εξαιρετικά υπομονετικό παιδί. Της αρέσουν οι αγκαλιές και τα λούτρινα ζωάκια. Κάνει κολύμβηση από 4 χρονών και λατρεύει το νερό. Μάλιστα, πρώτα κολύμπησε και μετά περπάτησε. Όταν όμως άρχισε να περπατάει, απλά δεν σταμάτησε. Δεν μιλάει, όμως προσπαθεί να επικοινωνήσει αυτό που θέλει. Έχει νοητική στέρηση. Αντιλαμβάνεται τα πάντα, όμως δεν μπορεί να εκφραστεί. Καθημερινά πράγματα που κάνει ένα παιδί μόνο του μεγαλώνοντας, όπως η αυτόνομη σίτιση, ένδυση και αυτοφροντίδα, η Ελπίδα δεν μπορεί να τα κάνει. Εμείς οι γονείς είμαστε και θα είμαστε οι φροντιστές.

 

[Advendure]: Έχεις αναφέρει σε ένα post στα social media ότι εσύ η ίδια δεν έτρεχες και ότι ξεκίνησες να συμμετέχεις σε αγώνες μαζί με την Ελπίδα όταν εκείνη άρχισε να περπατάει, περίπου στα πέντε της χρόνια, αν θυμάμαι καλά. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα; Τι θυμάσαι από τις πρώτες σας συμμετοχές και πώς εξελίχθηκε αυτή η κοινή διαδρομή σας μέχρι σήμερα;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Εγώ δεν έτρεχα. Μάλιστα πίστευα ότι δεν μπορούσα να τρέξω καθώς νόμιζα ότι δεν είχα αντοχή, δεν είχα αναπνοές. . Όσες φορές το είχα προσπαθήσει, ένιωθα ότι δεν μπορούσα. Όταν γεννήθηκε η Ελπίδα και πήραμε τη διάγνωση, άλλαξε η ζωή μας. Από την αρχή, με τον σύζυγο μου, θέλαμε η Ελπιδούλα να έχει τις εμπειρίες που έχουν όλα τα παιδιά και να συμμετέχει, με τον δικό της τρόπο παντού. Και με αυτή τη πεποίθηση πορευόμαστε ως τώρα.

Ήταν Α’ δημοτικού, το 2016, ίσα που περπατούσε αν της κρατούσες το χεράκι, όταν είδα ανακοίνωση του Achaia Half Marathon για τον παιδικό αγώνα και αγώνα ΑμεΑ. Σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να πηγαίναμε κι εμείς, έστω και περπατώντας. Τι πειράζει κι αν τερματίσουμε τελευταίοι; Το πιο σημαντικό ήταν να βρεθούμε ανάμεσα σε άλλα παιδάκια και να κάνουμε – τι πιο φυσικό;- να τρέξουμε και να χαρούμε όπως όλοι οι άλλοι. Και μετά σκέφτηκα… και γιατί να πάμε μόνο εμείς και να μην έρθει και το ειδικό σχολείο μαζί;

Αυτή ήταν η πρώτη μας συμμετοχή σε αγώνα, για το παιδί, για εμένα και για άλλα 12 παιδιά με τους γονείς τους από το ειδικό σχολείο του παιδιού.

Τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις από εκείνη τη μέρα είναι ανεξίτηλες. Θυμάμαι τα χαμόγελα όλων, γονιών και παιδιών. Θυμάμαι τα γέλια στη διαδρομή που όλοι μας είχαν περάσει και εμείς απλά ήμασταν χαρούμενοι που… περπατοτρέχαμε σε έναν ΑΓΩΝΑ. Θυμάμαι τον τερματισμό, που ο εκφωνητής φώναξε: “το πιο δυνατό σας χειροκρότημα” και όλοι ήρθαν στον τερματισμό και μας υποδέχτηκαν σαν να ήμασταν εμείς οι νικητές. Πολύ περήφανη στιγμή για όλους μας και όλοι το είχαμε ανάγκη.

Αυτό επαναλήφθηκε για μερικά χρόνια ως τη καραντίνα. Ήμασταν το μοναδικό ειδικό σχολείο που συμμετείχε ανελλιπώς στον αγώνα και οι διοργανωτές - τότε τον αγώνα τον διοργάνωνε ο ΣΔΥΠ- μας κάλεσαν σε εκδήλωση και μας βράβευσαν.

Έκτοτε με το Ελπιδάκι συμμετέχουμε σε παιδικούς αγώνες τρεξίματος δρόμου αλλά και trail. Έχουμε πάρει μέρος στους παιδικούς αγώνες τόσο του Νυχτερινού Ημιμαραθωνίου Πάτρας όσο και στον Διεθνή Ημιμαραθώνιο Πάτρας.

Από τότε, είχα τη χαρά να οργανώσω συμμετοχές και άλλου ειδικού σχολείου αλλά και ομάδας γονέων με παιδιά με αναπηρίες. Είναι πολύ όμορφο και εξαιρετικά σημαντικό να συμμετέχουν οι οικογένειες παιδιών με αναπηρία σε τέτοιες διοργανώσεις. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη να κάνουμε πράγματα που κάνουν και οι υπόλοιπες οικογένειες και να ξεφεύγουμε λίγο από την απαιτητική καθημερινότητα μας, νιώθοντας έστω και λίγο όπως όλοι οι άλλοι.

 

2016 - Ο πρώτος αγώνας της Ελπίδας!

 

[Advendure]: Μου είπες ότι όποτε βρίσκεστε στο σπίτι σας στο Σούβαρδο, στα ορεινά των Καλαβρύτων, της Ελπίδας της αρέσει πολύ να περπατάει στις ανηφόρες! Προφανώς το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει, μιας και εσύ είσαι δυνατή ανηφοράκιας σε αγώνες! Να υποθέσουμε ότι η αγάπη για το βουνό είναι οικογενειακή υπόθεση; Πώς περνάτε εκεί τον χρόνο σας και τι είναι αυτό που απολαμβάνει περισσότερο η Ελπίδα στις εξορμήσεις σας;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Το Σούβαρδο είναι μεγάλη αγάπη! Είναι το πιο ορεινό χωριό της Αχαΐας, ‘Ενα χωριό, χτισμένο σε πλαγιά στον Χελμού, κυριολεκτικά κρυμμένο μέσα στα έλατα. Όταν βρεθείς εκεί, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. Το μόνο που ακούς είναι το νεράκι που κυλάει από τις βρύσες του χωριού και τα πουλάκια που κελαηδούν. Γύρω σου μόνο πράσινο, πανύψηλα έλατα και μια φανταστική, απέραντη θέα. Αυτή η απεραντοσύνη σε μαγεύει.

Όταν είμαστε εκεί, αγαπάμε να περπατάμε πολύ, πάρα πολύ. Επειδή το χωριό είναι σε πλαγιά, έχει τρομερές ανηφόρες και κατηφόρες. Γελάω με το Ελπιδάκι που όταν ξεκινάμε να περπατήσουμε και ανεβαίνουμε μια μεγάλη ανηφόρα μήκους 500 μέτρων, με πάει σχεδόν τρέχοντας όταν ο μέσος άνθρωπος αγκομαχάει.

Γενικά στο Σούβαρδο απολαμβάνουμε τη φύση. Με την Ελπίδα αγαπάμε να νιώθουμε το φρέσκο μυρωδάτο χώμα, να ακουμπάμε τα κλαριά από τα δέντρα και να νιώθουμε τις βελόνες στα δάχτυλα μας καθώς περπατάμε… να συλλέγουμε φρέσκο, δροσερό νερό από τη βρύση του χωριού, κατευθείαν από τη πηγή στο βουνό. Στο χωριό όλα τα παιδιά μαζεύονται στη πλατεία και παίζουν από το πρωί ως το βράδυ. Μας αρέσει να καθόμαστε με τα παιδιά και να κάνουμε παρέα ακόμη κι αν δεν μπορούμε να χοροπηδήξουμε ή να τρέξουμε όπως αυτά.

Η Ελπίδα νιώθει χαρά και γαλήνη στο Σούβαρδο, όπως όλοι μας. Είναι η ενέργεια της φύσης, αυτό το βάλσαμο που ανέφερα και πιο πριν, που όλους τους ηρεμεί και για όλα είναι ίαση.

 

 

[Advendure]: Έχετε συμμετάσχει σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όπως το Koumaria Trail Series και το Foloi Trail Run. Τι σημαίνει για την Ελπίδα αυτή η συμμετοχή και πως την βιώνει; Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ προσωπικά τη χαρά, τον ενθουσιασμό ή τις αντιδράσεις της πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από έναν αγώνα; Και τι σημαίνουν αυτές οι στιγμές για εσένα ως μητέρα;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Είμαι πολύ χαρούμενη που έχουμε συμμετάσχει σε παιδικούς αγώνες στο Koumaria Trail Series και στο Φολόη trail. Μπορεί να περπατάει η Ελπίδα, ωστόσο δεν είναι αυτόνομη ούτε έχει καλή ισορροπία. Εγώ λειτουργώ ως οδηγός και στήριξη, οπότε ακόμη και ένας παιδικός αγώνας trail, αν και παιδικός, για εμάς είναι απαιτητικός. Παρόλα αυτά, τα καταφέρνουμε.

Η Ελπίδα αγαπά να συμμετέχει. Αγαπά να είναι ανάμεσα σε παιδιά και κόσμο, να τρέχει, να χορεύει, να κινείται γενικά. Έχει ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. Άλλες φορές χαχανίζει, φωνάζει δυνατά και χοροπηδάει όταν είμαστε σε αγώνες. Δίνει το χέρι της και σε άλλους ανθρώπους – αυτή επιλέγει ποιους και ξέρει να ξεχωρίζει - για να γίνουν φίλοι και να πάνε παρέα. Λατρεύει να νιώθει ότι είναι και αυτή μέρος του συνόλου, ένα κομμάτι της πολύχρωμης ροής των δρομέων. Αντιλαμβάνεται το vibe των αγώνων, την ανυπομονησία, τη χαρά και όλο αυτό την ενθουσιάζει. Είναι από τις στιγμές που νιώθει ότι και αυτή είναι σαν όλους τους άλλους – απλά ένας χαρούμενος δρομέας.

Τι σημαίνουν αυτές οι στιγμές για εμένα; Τι να πω; Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και ικανοποίηση;

Να βλέπεις το παιδί σου χαρούμενο – Αξία ανεκτίμητη!!!

Να μοιράζεσαι κοινές αγάπες; Απόλυτη συγκίνηση!

Όταν κιόλας ξεπερνάει όλα όσα είχαν προβλέψει, όλα όσα σου είχαν πει όταν πήρες τη διάγνωση και να κάνει πράγματα που δεν αναφέρονται σε καμία βιβλιογραφία… παίρνεις δύναμη και προχωράς.

 

Η Ελπίδα στο Koumaria Trail Series!

 

[Advendure]: Σε πρόσφατη ανάρτηση σου εξέφρασες – με έμφαση μπορώ να πω που προσωπικά με άγγιξε πολύ και έδωσε την αφορμή γι’ αυτή την συνέντευξη - την επιθυμία σου να πάρεις την Ελπίδα μαζί σου στο βουνό, αλλά και την αδυναμία να οργανωθεί ακόμη και ένας απλός περίπατος σε ένα μονοπάτι της περιοχής της Πάτρας για μια ομάδα γονέων με παιδιά με αναπηρία. Μίλησες χαρακτηριστικά για τα σηματοδοτημένα μονοπάτια στο Πετρωτό και τις δυσκολίες πρόσβασης με αμαξίδιο. Πόσο μεγάλο είναι τελικά το χάσμα ανάμεσα στην επιθυμία αυτών των οικογενειών να βρεθούν στη φύση και στις πραγματικές δυνατότητες που τους προσφέρονται στην χώρα μας;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Είμαι σε μια ομάδα γονέων παιδιών με αναπηρία, εδώ στη Πάτρα, που στόχος μας και όραμα μας είναι η Συμπερίληψη σε όλες τις μορφές και όλα τα επίπεδα. Συζητώντας για δράσεις στη φύση που μπορούμε να κάνουμε με τα παιδιά μας, τα οποία φέρουν πολλών διαφορετικών τύπων αναπηρίες, με ρώτησαν για τα μονοπάτια στα οποία προπονούμαστε. Είδαν κάποιες φωτογραφίες και εντυπωσιάστηκαν από τη φυσική ομορφιά του τόπου και τη γαλήνη που αποπνέει. Αμέσως σκέφτηκα όλες αυτές τις φορές που έχω πει πόσο θα άρεσε στην Ελπίδα η Μαυρομανδήλα ή το μονοπάτι από την Achaia Clauss προς τα πάνω. Διαβάσαμε για σηματοδοτημένα πεζοπορικά μονοπάτια που όμως, ή αλήθεια είναι ότι δεν είναι προσβάσιμα σε έναν άνθρωπο με αμαξίδιο ή με κινητικά προβλήματα. Και εκεί αναρωτιέσαι, πόσο προσβάσιμη είναι τελικά η φύση για έναν ανάπηρο; Πόσες ομορφιές υπάρχουν γύρω μας, που όμως είναι προσπελάσιμες μόνο για τους αρτιμελείς, για όσους έχουν αυτονομία στη βάδιση.

 

 

[Advendure]: Όταν μιλάμε για προσβασιμότητα στη φύση, συχνά σκεφτόμαστε μόνο την πρόσβαση ενός αμαξιδίου σε ένα μονοπάτι. Όμως οι ανάγκες είναι πολύ ευρύτερες και διαφορετικές, ανάλογα με την αναπηρία και τις δυνατότητες κάθε ανθρώπου. Τι θα έπρεπε, κατά τη γνώμη σου, να περιλαμβάνει ένα πραγματικά προσβάσιμο φυσικό περιβάλλον; Υπάρχουν παραδείγματα ή παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε περιοχές, για παράδειγμα, γύρω από την Πάτρα, όπως το Δασύλλιο, το έλος της Αγιάς και ο Ομπλός;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Η αλήθεια είναι ότι για το ευρύ κοινό η λέξη αναπηρία είναι συνδεδεμένη με το αναπηρικό αμαξίδιο, κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό, όμως τείνουμε να ξεχνάμε ότι υπάρχουν πολλές και διαφορετικές αναπηρίες. Σαφώς και η πρόσβαση σε αμαξίδιο θα διευκολύνει ένα μεγάλο εύρος κινητικών αναπηριών και ανθρώπων με νοητική αναπηρία, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης όπως επίσης και τους κωφούς συνανθρώπους μας. Θεωρώ ότι ο καθένας από την πλευρά του, εάν ερωτηθεί, θα παρέχει χρήσιμες πληροφορίες και ουσιαστικές προτάσεις.

Κατά τη γνώμη μου, για ένα πραγματικά προσβάσιμο φυσικό περιβάλλον θα πρέπει να ξεκινήσουμε με την πληροφόρηση πριν την επίσκεψη και να επεκταθούμε μέχρι τη στάθμευση, τη διαδρομή, τις παροχές και την ασφάλεια.

Αν το δούμε αναλυτικά ανά αναπηρία, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν. Με λίγη σκέψη θα έλεγα τα εξής:

  • Σε ο,τι αφορά τους ανθρώπους με κινητική αναπηρία, είναι απαραίτητο να υπάρχει σταθερό, αντιολισθητικό δάπεδο, ήπιες κλίσεις, επαρκές πλάτος, σημεία ανάπαυσης με παγκάκια κάθε λίγα μέτρα, προσβάσιμες τουαλέτες και θέσεις στάθμευσης.
  • Για τους ανθρώπους με τύφλωση και χαμηλή όραση, θα μπορούσαν ενδεχομένως να υπάρχουν απτικές οδηγίες στο έδαφος, ανάγλυφοι χάρτες, ηχητικές περιγραφές ή ακόμη και ευδιάκριτες αντιθέσεις χρωμάτων σε πινακίδες.
  • Για τους ανθρώπους με κώφωση και βαρηκοΐα, θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν πληροφορίες σε γραπτή μορφή και βίντεο με υπότιτλους ή νοηματική γλώσσα.
  • Για τους ανθρώπους με νοητική αναπηρία και αυτισμό, θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν πινακίδες με απλή γλώσσα και εικονογράμματα (Easy-to-Read), μια προβλέψιμη διαδρομή και ενδεχομένως «ήσυχες» ζώνες και χώροι αποφόρτισης.
  • Για σπάνια σύνδρομα, όπως το Cri du Chat… θα θέλαμε πιο συχνά σημεία ξεκούρασης, σκιά, πρόσβαση σε νερό και τουαλέτα, και διαδρομές που ο γονέας ή ο συνοδός μπορεί να διανύσει με ασφάλεια δίπλα στο παιδί ή τον ενήλικα.

Αυτό που σίγουρα όλοι θα έβρισκαν χρήσιμο και ωφέλιμο και στο οποίο θα ήθελα να εστιάσω είναι αναλυτικές πληροφορίες πριν την επίσκεψη (μήκος, κλίση, επιφάνεια, σκιά, τουαλέτες), γιατί συχνά αυτό αποτελεί κριτήριο αν κάποιος θα επισκεφθεί έναν χώρο ή όχι.

Αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τέτοιο απαιτεί οργάνωση και σχεδιασμό από φορείς και τη πολιτεία, σε συνεργασία με τους ίδιους τους ανάπηρους. Θεωρώ όμως ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό αν ξεκινήσει σε μικρή κλίμακα, με κάποιες μικρές διαδρομές, οι οποίες στη πορεία θα μπορούν να επεκταθούν . Ακόμη και εδώ στον Ομπλό, ο οποίος είναι ένα σκληρό βουνό με ιδιαίτερο τερέν, υπάρχουν κομμάτια που μπορούν να διαμορφωθούν και να δώσουν την ευκαιρία στους ανθρώπους με αναπηρία να απολαύσουν τη θέα και τη φύση.

 

Στον Ημιμαραθώνιο Αχαίας!

 

[Advendure]: Στους αγώνες ορεινού τρεξίματος που είναι και το αντικείμενο μας γίνεται όλο και περισσότερο λόγος για συμπερίληψη και ισότιμη συμμετοχή. Στο εξωτερικό μάλιστα έχουν αρχίσει και οι πιστοποιήσεις που περιλαμβάνουν κριτήρια συμπερίληψης, όπως είδαμε πρόσφατα με το Zegama Aizzkori στην χώρα των Βάσκων. Στην πράξη, όμως, πόσο έτοιμες είναι οι ελληνικές διοργανώσεις να υποδεχτούν αθλητές με αναπηρία; Τι θα μπορούσαν να κάνουν οι διοργανωτές, οι τοπικοί φορείς και η Πολιτεία, ώστε να δημιουργηθούν πραγματικές ευκαιρίες συμμετοχής και όχι απλώς συμβολικές δράσεις;

[Πόπη Πρωτογέρου]: Το Zegama είναι πράγματι το πρώτο που πήρε ελεγμένη πιστοποίηση Green Trail Concept από το Ίδρυμα Kilian Jornet. Από όσα διάβασα, η αξιολόγηση καλύπτει περιβαλλοντικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς δείκτες, και η συμπερίληψη είναι ένα από τα μέτρα που αναφέρονται.

Πόσο έτοιμες είναι οι ελληνικές διοργανώσεις;

Η αλήθεια είναι ότι η συμπερίληψη στην Ελλάδα εξαρτάται κυρίως από την καλή θέληση μεμονωμένων διοργανωτών. Στις προκηρύξεις των αγώνων συνήθως λείπουν:

  • Ρητή πολιτική συμμετοχής στον κανονισμό (τι ισχύει για βοηθούς, συνοδούς, όρια χρόνου, εξοπλισμό)
  • Πληροφόρηση για προσβασιμότητα (κλίση, επιφάνεια, σημεία διαφυγής)
  • Εκπαιδευμένοι εθελοντές και ιατρικές ομάδες (πάντα σχετικά με τους αθλητές με αναπηρία)
  • Προϋπολογισμός. Η συμπερίληψη αντιμετωπίζεται ως «έξτρα», όχι ως βασικό κονδύλι.
  • Οι περισσότεροι αγώνες είναι σε ορεινό, τεχνικό έδαφος, και η πλήρης πρόσβαση εκεί δεν είναι πάντα ρεαλιστική. Γι' αυτό η ειλικρινής πληροφόρηση για το τι είναι εφικτό είναι απόλυτα απαραίτητη και μέρος της συμπερίληψης.

Οι διοργανωτές θα μπορούσαν :

  • Να γράψουν στον κανονισμό σαφείς κανόνες για συνοδούς, οδηγούς δρομείς (guides) για τυφλούς, όρια χρόνου και εξοπλισμό.
  • Να προσφέρουν πρόσβαση στη διαδρομή μέσω δωρεάν δήλωσης ανάγκης πριν τον αγώνα, ώστε να προετοιμαστούν από πριν σημεία τροφοδοσίας και διάσωση. Για να είμαι δίκαιη, ως τώρα αυτό γίνεται κατόπιν συνεννόησης του αθλητή με τη διοργάνωση. Θεωρώ ότι θα πρέπει να παρέχεται εξ αρχής και να είναι ενήμεροι όλοι οι αθλητές μεΑ
  • Να δημοσιεύουν αναλυτική περιγραφή της διαδρομής ανά τμήμα., όπως γίνεται για όλους τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.
  • Να προσφέρουν μία προσβάσιμη απόσταση ή κατηγορία στον ίδιο αγώνα, ώστε οι αθλητές με αναπηρία να τρέχουν ΜΑΖΙ ΜΕ τους υπόλοιπους και όχι σε ξεχωριστή «εκδήλωση».
  • Να εκπαιδεύουν εθελοντές και να συνεργάζονται με συλλόγους ατόμων με αναπηρία από την αρχή, για τον σχεδιασμό του αγώνα.
  • Να έχουν προσβάσιμες τουαλέτες, στάθμευση, έγγραφη ή/και ηλεκτρονική πληροφόρηση σε απλή γλώσσα.

Από τη πλευρά τους οι τοπικοί φορείς θα μπορούσαν :

  • Να χρηματοδοτούν μικρές βελτιώσεις μονοπατιών (σημεία ξεκούρασης, σταθεροποίηση επιφάνειας στα πρώτα χιλιόμετρα).
  • Να παραχωρούν προσβάσιμους χώρους για εκκίνηση, τερματισμό και φιλοξενία.
  • Να φροντίζουν συντήρηση και σήμανση, ώστε οι διαδρομές να μένουν χρησιμοποιήσιμες όλο τον χρόνο, όχι μόνο την ημέρα του αγώνα. Έτσι θα δίνεται η δυνατότητα σε οικογένειες να πηγαίνουν μια βόλτα στη φύση, που τόσο έχουν ανάγκη.

Από την Πολιτεία θα ήθελα:

  • Να υποστηρίξει την εκπαίδευση εθελοντών και οδηγών δρομέων μέσω ομοσπονδιών και αθλητικών συλλόγων.
  • Να δημιουργήσει εθνικό πλαίσιο ή οδηγό καλών πρακτικών για ορεινούς αγώνες (στα πρότυπα της πιστοποίησης που αναφέρατε), ώστε οι διοργανωτές να μην ξεκινούν από το μηδέν.
  • Να χρηματοδοτεί εξοπλισμό (π.χ. joëlette ή off-road αμαξίδια) που να δανείζεται σε διοργανώσεις.

Συμβολικό ή πραγματικό;

Θεωρώ ότι αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική συμπερίληψη τότε ένα καλό κριτήριο είναι να υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής για αθλητές με αναπηρία που δεν απαιτεί να έρθουν μόνοι τους να λύσουν τα προβλήματα. Αν αυτό συμβεί τότε μιλάμε για πραγματική συμπερίληψη. Αν υπάρχει μόνο μια ανακοίνωση ή μία «ειδική» εκδήλωση, τότε όλο αυτό είναι συμβολικό.

Σε καμία περίπτωση δεν απαξιώ τις ήδη υπάρχουσες διοργανώσεις. Όλη αυτή η συζήτηση γίνεται για να πάμε όλοι ένα βήμα παραπέρα και να μπορέσουμε να βελτιωθούμε τόσο ως δρομική κοινότητα όσο και ως κοινωνία.

 

 

[Advendure]: Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα μέσα από αυτή τη συνέντευξη στους διοργανωτές αγώνων, στους ανθρώπους που σχεδιάζουν και σηματοδοτούν μονοπάτια, αλλά και στους υπόλοιπους γονείς παιδιών με αναπηρία, ποιο θα ήταν αυτό; Ποιο είναι το δικό σου όνειρο για την Ελπίδα και για όλες τις οικογένειες που θέλουν απλώς να μοιραστούν μια όμορφη εμπειρία στη φύση, χωρίς να βρίσκουν συνεχώς κλειστές πόρτες;

[Πόπη Πρωτογέρου]: «‘Όταν κάτι δεν υπάρχει, το δημιουργείς», αυτό είναι το moto μου και αυτό θα ήθελα να κρατήσουν όλοι. Δεν μένεις απλά στα λόγια, στη θεωρία και στη καλή θέληση. Μιλάς, ζητάς, απαιτείς, επεμβαίνεις όπου χρειαστεί, σκέφτεσαι πως μπορείς να κάνεις κάτι εφικτό ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ.

Είναι δεδομένο ότι όλοι μας, από όλες τις πλευρές, αγαπάμε τη φύση και τον αθλητισμό. Θέλουμε να μοιραστούμε τη χαρά με τα παιδιά μας και να μπορέσουμε να δώσουμε ευκαιρίες σε όλους να δουν από κοντά τις κρυμμένες ομορφιές του τόπου μας. Με τόση τεχνογνωσία και πληροφόρηση πλέον, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να το κάνουμε πράξη.

Ελπίζω και εύχομαι, αυτή η συζήτηση να είναι η αρχή μιας αλλαγής. Μια αλλαγή που πιστέψτε με, την έχουμε απόλυτα ανάγκη. Και ίσως… ίσως στο μέλλον να δούμε στα μονοπάτια τα παιδιά μας και τους ανθρώπους μας και τότε; Τότε θα έχουμε καταφέρει πολλά περισσότερα από μια απλή πρόσβαση στη φύση.

Ευχαριστώ πολύ.

 

Δημήτρης Τρουπής

Δημήτρης Τρουπής

Κατάγεται από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και ζει μόνιμα στην Πάτρα. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Το τρέξιμο στα μονοπάτια των βουνών και η μεταφορά εικόνων και συναισθημάτων μέσα από τα άρθρα του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο και η πεζοπορία στη φύση είναι μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, μας φέρνει πιο κοντά σε αυτήν και μας κάνει να αγαπήσουμε περισσότερο το περιβάλλον.

Συνέντευξη στην ET1:

https://www.youtube.com/watch?v=3iyn3QmFlyE

Podcast "Γιατί Τρέχουμε" - s2 #09"

https://www.youtube.com/watch?v=2LTrKZ8PyWc

https://open.spotify.com/episode/3fh6hrfPU1lV8rMeJFwu4K?fbclid=IwY2xjawIIXc1leHRuA2FlbQIxMAABHcgV9oGV5267G_FMpYrdiTQvYeD-CHcKdwl87X6PcJAHPVJ1MMD7jsi0zA_aem_BamBteVv_iyujN0SoxVdyg

www.advendure.com