Ορεινό τρέξιμο θέτε; Τρεις διαδρομές για κάθε γούστο. Από τις σκληρές, που χτίζουν χαρακτήρα και αφήνουν αποτύπωμα στην ψυχή σαν το 34άρι, μέχρι τις πιο “παιχνιδιάρικες” επιλογές των 15Κ και 6Κ. Και φυσικά, παιδικός αγώνας και μια όμορφη περιήγηση στα χωριά γύρω από το Κόρθι, για να μπει στο παιχνίδι όλη η παρέα.

Κολύμβηση θέτε; 11 ολόκληρα χιλιόμετρα για τα “δελφίνια” της θάλασσας, αλλά και πιο “ανθρώπινες” αποστάσεις των 3Κ, 1.7Κ και 1Κ για πιο χαλαρές… θαλασσινές διαθέσεις.

Ασφάλτινο τρέξιμο θέτε; Δύο διαδρομές 10Κ και 5Κ, στην πανέμορφη Χώρα της Άνδρου, που από μόνη της είναι σκηνικό σαν βγαλμένο από ταινία.

Τρέξιμο πίνοντας μπύρα θέτε; τα 1.600 μέτρα του ‘Drink & Run” πρόσφεραν άφθονο γέλιο! Παρένθεση εδώ: Φοβερός Λεωνίδας Αθανασόπουλος με την εντολή πριν από κάθε εκκίνηση: “Τώρα Πίνουμε”!

Αναρρίχηση θέτε; Και από αυτό είχε το “μενού”, με πολλούς να δοκιμάζουν να σκαρφαλώσουν στον τοίχο αναρρίχησης που είχε στηθεί στην κεντρική πλατεία.

Διπλό pasta party θέτε; Και όχι απλό, αλλά με σάλτσα “ευλογημένη”, μαγειρεμένη όπως πάντα από τον πατέρα Αέτιο της Μονής Παναχράντου.

Χορό θέτε; Η κεντρική πλατεία στο Κόρθι μεταμορφώθηκε δύο φορές (ίσως και παραπάνω) σε ζωντανή πίστα, με παραδοσιακούς χορούς, μουσικούς και κόσμο να γίνεται ένα.

Μπύρες θέτε; Άφθονες. Η Andrus Beer ήταν παντού, στον τερματισμό, στους σταθμούς, σε κάθε στιγμή αποκατάστασης, χαλάρωσης αλλά και προσπάθειας. Πάντα παγωμένη, πάντα εκεί, πάντα απολαυστική.

Ήμασταν παρόντες στο Andros Challenge & Festival από την πρώτη του στιγμή, μήνες πριν ακόμη πραγματοποιηθεί η πρώτη του έκδοση. Και έχουμε ήδη καταγράψει αναλυτικά σε προηγούμενα άρθρα (εδώ & εδώ) τόσο τον χαρακτήρα του αγώνα όσο και την ίδια την πανέμορφη Άνδρο — τη φύση της, τους ανθρώπους της, τον πολιτισμό της και τη μοναδική της ταυτότητα.

Σήμερα, λοιπόν, δεν θα μπούμε ξανά σε λεπτομερή περιγραφή όσων ήδη έχουν ειπωθεί. Ο αναγνώστης μπορεί να τα βρει αναλυτικά στα προηγούμενα κείμενα.

Αυτό που έχει περισσότερο ενδιαφέρον αυτή τη στιγμή είναι να σταχυολογήσουμε εμπειρίες, εικόνες και συμπεράσματα από την εξέλιξη της διοργάνωσης και από τον φετινό αγώνα. Πώς ωρίμασε το event, τι κράτησε τον χαρακτήρα του, τι άλλαξε, και κυρίως τι αφήνει πίσω του ως αίσθηση.

Πάμε λοιπόν…

Πορεία στο χρόνο: Το 2024, την άνοιξη, ως καλεσμένος για να δω και να γράψω για τις διαδρομές μιας διοργάνωσης που θα έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός λίγους μήνες αργότερα, θυμάμαι τον κ. Χρήστο Γλυνό — την ψυχή του Andros Challenge & Festival — να επαναλαμβάνει κάτι με ιδιαίτερη έμφαση: Ότι ναι, ξεκινούν με το ορεινό τρέξιμο στο Κόρθι, αλλά ο πραγματικός στόχος είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: ένα αθλητικό και πολιτιστικό φεστιβάλ, ένας θεσμός που θα φέρνει ανθρώπους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, θα τους βλέπει να συμμετέχουν σε διαφορετικά αθλήματα, αλλά επίσης θα τους καλεί να ζήσουν την Άνδρο και να τη γνωρίσουν μέσα από τη φύση της, τους ανθρώπους της και τον τρόπο ζωής της.

Δύο χρόνια και τρεις διοργανώσεις μετά, αυτό που μπορώ να πω — και νομίζω το λέει και η ίδια η εμπειρία όλων όσοι βρέθηκαν εκεί — είναι ότι αυτός ο στόχος έχει ήδη επιτευχθεί και με το παραπάνω.

Το γιατί, το ανέφερα ήδη στην αρχή του κειμένου. Και το γνωρίζουν νομίζω και όσοι ήρθαν, έτρεξαν, κολύμπησαν, σκαρφάλωσαν και, πάνω απ’ όλα, έζησαν και διασκέδασαν αυτό το τριήμερο στην Άνδρο.

Οπότε, κ. Χρήστο, Χαρούλα, Βαγγέλη, φίλε μου Νίκο Κωστόπουλε, σε όλους τους εθελοντές και στους κατοίκους που αγκάλιασαν τη διοργάνωση αυτό μπορώ να πω: έχετε ήδη πετύχει κάτι πολύ όμορφο. Και το μόνο που μπορούμε να πούμε όλοι εμείς που το ζήσαμε, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ και να το φυλάτε σαν τα μάτια σας, που λένε και οι παλιότεροι.

Συγκίνηση: Δυο καταστάσεις μέσα σε αυτό το τριήμερο μου έφεραν δάκρυα στα μάτια.

Η πρώτη ήταν κάποιοι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι μέσα στα χωριά. Ο τρόπος που στέκονταν εκεί, που ζούσαν την προσπάθειά μας σαν να ήταν δική τους, που χειροκροτούσαν, που έλεγαν μια κουβέντα εμψύχωσης την πιο δύσκολη στιγμή, ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να δείχνει από μια απλή αναφορά. Τους ευχαριστούμε πολύ.

Η δεύτερη στιγμή ήρθε καθώς πλησιάζαμε στις στοές του πανέμορφου Μπενετιάνου, στο τελευταίο κομμάτι των δύο μεγάλων διαδρομών. Εκεί, μέσα στην εξάντληση και το λιοπύρι, μια γλυκιά μελωδία ήρθε – και φέτος - και χάιδεψε τα αυτιά μας, σταματώντας για λίγο τον χρόνο. Το σαντούρι των κοριτσιών ήταν κάτι μοναδικό. Ένα άκουσμα που εκείνη τη στιγμή και σε εκείνες τις συνθήκες για τον καθένα μας ήταν μια στιγμή απόλυτης ομορφιάς. Θα το θυμάμαι για πάντα.

Καιρός: Όπως είπα και στον φίλο μου τον Πέτρο Παρθένη — ο οποίος μαζί με την Ελευθερία Ζαπαντιώτη έβγαλαν με επιτυχία και πολύ κέφι έναν πραγματικό υπερμαραθώνιο ζωντανής μετάδοσης επί τριήμερο στο Κόρθι — ο καιρός είναι πάντα “μαχαίρι” σε τέτοιου τύπου πολυαθλητικά events. Αυτό γιατί δεν υπάρχει ιδανικό σενάριο. Ο καιρός που ευνοεί τους κολυμβητές, “δοκιμάζει” τους δρομείς. Και το αντίστροφο.

Φέτος, λοιπόν, η ισορροπία έγειρε ξεκάθαρα προς τη θάλασσα. Οι κολυμβητές βρήκαν πρίμα συνθήκες, με τον καιρό να τους επιτρέπει να απολαύσουν τις διαδρομές τους όπως δύσκολα συμβαίνει σε αγώνες ανοιχτής θάλασσας.

Για εμάς όμως τους δρομείς, η ιστορία ήταν διαφορετική: άπνοια, ζέστη και υγρασία έστησαν ένα απαιτητικό σκηνικό. Ένα από εκείνα που δεν φαίνονται στο προφίλ της διαδρομής, αλλά στο σώμα με θερμική εξάντληση και… κράμπες να κάνουν την εμφάνισή τους κυρίως στα τελευταία κομμάτια της διαδρομής.

Δυσκολία: Το 34άρι - που στην πράξη το μέτρησα στα 36Κ+ με περίπου +2.000 μέτρα θετικής υψομετρικής - ήταν από την πρώτη χρονιά ένας απαιτητικός αγώνας. Φέτος, όμως, έγινε ακόμη λίγο πιο “γεμάτος”. Η βασική αλλαγή ήταν η προσθήκη της τελικής ανάβασης προς το Κόρθι. Όπως είπα χαριτολογώντας στον Νίκο Κωστόπουλο, Τεχνικό Διευθυντή του αγώνα, ευτυχώς το βουνό απέναντι δεν είχε άλλα χωριά να μας στείλει… γιατί θα τρέχαμε ακόμα.

Επίσης, αυτό που διαπίστωσα ακόμη πιο έντονα φέτος ήταν το πόσα πολλά σκαλοπάτια κρύβει αυτή η διαδρομή. Ειδικά στις μεγάλες καταβάσεις, τα πόδια δέχονται έναν ασταμάτητο βομβαρδισμό … ένας μικρός “εφιάλτης” για τους τετρακέφαλους.

Από την άλλη όμως, η πρόσθετη δυσκολία πρόσθεσε ομορφιά στην ήδη συναρπαστική διαδρομή αφού τα χωριά ήταν πανέμορφα, με την πηγή με το παγωμένο νερό που ανάβλυζε από το βράχο στα Αηδόνια να είναι απίστευτα δροσιστική. Επίσης, το “σβήσιμο από το χάρτη” του άχαρου χωματόδρομου των δυο προηγούμενων εκδόσεων και η πορεία δίπλα στην αμμουδιά και τη θάλασσα στο τέλος πιστεύω πρόσθεσε και αυτή ομορφιά στη διαδρομή. Και μιας και μιλάμε για ομορφιά, δεν γίνεται να μην σταθεί κανείς στις εκκινήσεις των κολυμβητικών αγώνων μέσα στην ανατολή του ήλιου. Ειδικά εκείνη από το “Πήδημα της Γριάς”, με τον επιβλητικό βράχο να χωρίζει τις δύο αποστάσεις, είχε κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Μια εικόνα που δύσκολα ξεχνιέται.

Εθελοντές: Πριν έρθω στην Άνδρο για τον αγώνα, είχα στα σκαριά ένα άρθρο με τίτλο “Πού πήγαν οι Εθελοντές;”. Ένα θέμα που προέκυψε μετά από συζητήσεις με διοργανωτές αγώνων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τον τελευταίο καιρό δυσκολία σε αυτόν τον τομέα.

Η Άνδρος δεν ακύρωσε το ερώτημα, αλλά με έκανε να το δω σε μεγαλύτερο βάθος.

Από περίπου 200 εθελοντές το 2024, η διοργάνωση φέτος σχεδόν διπλασίασε τον αριθμό τους. Και δεν είναι μόνο η ποσότητα, αλλά κυρίως η συμμετοχή. Σχεδόν όλοι οι πολιτιστικοί σύλλογοι του Κορθίου ήταν παρόντες, ενεργοί, με διάθεση που ξεπερνούσε κατά πολύ την τυπική “βοήθεια” σε έναν αγώνα.

Για να το πω απλά: Οι εθελοντές δεν ήταν απλώς εκεί. Ήταν η ψυχή της διοργάνωσης!

Με ενθουσιασμό, χαμόγελο και μια διάθεση να σε κάνουν να νιώσεις πραγματικά όμορφα, έδωσαν τη δική τους διάσταση σε όλη την εμπειρία μας. Μέσα στη ζέστη και την δυσκολία μας, η φροντίδα τους έγινε ακόμη πιο ουσιαστική μιας και υπήρχε πάγος παντού, παγωμένα νερά, ισοτονικά, κόκα κόλες, ακόμη και παγωμένες μπύρες σε σταθμούς.

Υπήρχε επίσης και χιούμορ και φαντασία: Στην Καππαριά, είχαν στήσει ένα ευφυέστατο σύστημα ντους από ψηλά, που σε κατέβρεχε κυριολεκτικά την πιο κατάλληλη στιγμή. Μου θύμισε έντονα τον Olympus Marathon του 2007, στα περάσματα του Ενιπέα, όπου είχα ζήσει κάτι αντίστοιχο.

Και φυσικά, ο τελευταίος σταθμός - στο Κόρθι, αν δεν κάνω λάθος - είχε τη δική του “υπογραφή”: αν δεν έκανες μια μικρή χορευτική γυροβολιά, δεν έφευγες έτσι απλά!

Όλο αυτό δείχνει κάτι πολύ πιο βαθύ από μια απλή οργανωτική επιτυχία. Δείχνει ότι το θέμα των εθελοντών δεν είναι αριθμοί, αλλά όραμα. Το κατά πόσο μια διοργάνωση καταφέρνει να εμπνεύσει τους ντόπιους να γίνουν κομμάτι της, να θέλουν να αναδείξουν τον τόπο τους και να τον ζήσουν μέσα από αυτή τη διαδικασία. Στην Άνδρο αυτό συμβαίνει σε εντυπωσιακό βαθμό.

AN: Όχι, δεν μιλάμε για την ταινία του Παπακαλιάτη, αλλά για το μετάλλιο της διοργάνωσης το οποίο βασίζεται σε μια έξυπνη ιδέα: δύο γράμματα, με μια μικρή προσθήκη της διαδρομής που έτρεχες και το “DROS”, ώστε σταδιακά να συμπληρώνεται το “ANDROS”.

Αν βέβαια το δούμε λίγο χιουμοριστικά, το «ΑΝ» μπορεί να έχει δύο ερμηνείες: ΑΝ τρέξεις και τις επόμενες δύο χρονιές στην Άνδρο, συμπληρώνεις μια όμορφη τριλογία (ΑΝ + ΔΡ + ΟΣ), φτιάχνοντας ουσιαστικά το πλήρες “ANDROS”. Αλλά και ΑΝ δεν τρέξεις, θα έχεις πάντα να λες ότι «ΑΝ έτρεχα…» θα είχα φτάσει μέχρι το τέλος της ιστορίας και θα είχα ολοκληρώσει το μετάλλιο.

Αφήνοντας το χιούμορ στην άκρη, πρόκειται για έναν έξυπνο σχεδιασμό — και αισθητικά και συμβολικά — μέσα στη γνωστή λογική που μας έχει “κακομάθει” θετικά η Race Factory με τις δουλειές της.

Via Ferrata: Μιας και η διοργάνωση είναι ανοιχτή σε νέες ιδέες και εμπλουτισμό του προγράμματος, αξίζει να ξαναθυμηθούμε κάτι που ήδη υπάρχει στην Άνδρο και είναι πραγματικά εντυπωσιακό.

Στην περιοχή της Παλαιόπολης υπάρχει μια via ferrata που διασχίζει μια εντυπωσιακή βράχινη ορθοπλαγιά, δίπλα από ένα καταρράκτη, ένα τοπίο που από μόνο του είναι σαν να έχει στηθεί για τέτοιου είδους δραστηριότητες. Παράλληλα, στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν και πολύ δυνατά αναρριχητικά πεδία, τα οποία έχουμε περιγράψει αναλυτικά σε παλαιότερο άρθρο, όταν είχαμε την ευκαιρία να τα επισκεφθούμε και να τα γνωρίσουμε από κοντά, με τη φιλοξενία και την ξενάγηση των ανθρώπων που τα ανέπτυξαν. Και επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, ένα μπράβο για τη δουλειά και την επιμονή τους. Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα ας διαβάσει αυτό το άρθρο.

Όλα αυτά τοποθετούν ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της Άνδρου ως outdoor προορισμού, με την πρόταση να είναι η εξής: μιας και το Andros Challenge & Festival ήδη εξελίσσεται σε πολυαθλητικό φεστιβάλ με έντονο χαρακτήρα εμπειρίας σε στεριά και θάλασσα, γιατί να μην υπάρξει στο μέλλον χώρος και για κάτι τέτοιο; Μια via ferrata ή μια original αναρριχητική δραστηριότητα μέσα στο πρόγραμμα θα μπορούσε να προσθέσει ακόμη μία “δυνατή” διάσταση στο φεστιβάλ, αυτή της κάθετης περιπέτειας!

Κλείνοντας το φετινό μας αφιέρωμα στο Andros Challenge & Festival, θα τονίσουμε και πάλι ότι αυτό που μετράει για το legacy μιας διοργάνωσης είναι το πόσο χαρούμενοι και ευχαριστημένοι είναι όλοι – αθλητές, συνοδοί, διοργανωτές και εθελοντές – μόλις τελειώσει. Όχι το πόσοι αθλητές έτρεξαν τελικά. Γιατί οι παλιοί έλεγαν “«Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ» ” … και "ὁ νοῶν νοείτω” που λέει και μια ψυχή ….

Όλα τα αποτελέσματα των αγώνων μπορείτε να τα δείτε στα link:

Αγώνες Ορεινού Τρεξίματος

Δρομικοί Αγώνες

Κολυμβητικοί Αγώνες

Ραντεβού και του χρόνου στην Άνδρο μας!

ΥΓ ... Η ακόλουθη φωτογραφία είναι τραβηγμένη το πρωί πριν από την εκκίνηση των 34Κ, από το μπαλκονάκι του ξενοδοχείου Korthion όπου μείναμε το τριήμερο. Μια πραγματικά προνομιακή θέση - νόμιζες ότι απλώνοντας το χέρι θα αγγίξεις τη θάλασσα - και η οποία μας επέτρεπε να παρακολουθούμε ακόμη και τους τερματισμούς των αγώνων. Πάνω απ’ όλα όμως, γνωρίσαμε εξαιρετικά φιλόξενους ανθρώπους που μας έκαναν να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας. Τους ευχαριστούμε θερμά, όπως φυσικά και τη διοργάνωση, για την υπέροχη φιλοξενία και τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στην Άνδρο.

Δημήτρης Τρουπής

Photo copyright: PhotoTrexoume