Western States 1995 – Φωτιά & Πάγος: Ένας Ιστορικός Αγώνας! Κύριο

Από 04 Ιαν 2014

Το Western States 100 miler αποτελεί έναν από τους διασημότερους και πιο ιστορικούς αγώνες ultra-trail στον πλανήτη.  Η πολύ επιτυχημένη συμμετοχή του Αργύρη Παπαθανασόπουλου τον Ιούνιο του 2013, με την συνέντευξη που μας έδωσε πριν τρέξει αλλά και το μετά-αγωνιστικό του άρθρο, έδωσε την ευκαιρία στους φίλους του Advendure να μάθουν πολλές λεπτομέρειες για τον αγώνα και τις ιδιαιτερότητες του. Δυο αθλητές σύμβολα για το Western States - αλλά και την παγκόσμια κοινότητα των ultra - είναι ο Tim Twietmeyer (5 νίκες, 25 φορές κάτω από 24 ώρες) ο οποίος μάλιστα είναι πλέον και ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του αγώνα, και  η Ann Trason (14 φορές νικήτρια και κάτοχος του ρεκόρ γυναικών μέχρι το 2012 που το κατέρριψε η Ellie Greenwood). Το 1995 αποτελεί ίσως την πιο αξιοσημείωτη χρονιά της ιστορίας του αγώνα τόσο γιατί οι καιρικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά δυσμενείς και αλλόκοτες, όσο και γιατί διαδραματίσθηκε μια ιστορική και ανεπανάληπτη “μάχη” για την πρώτη θέση μεταξύ της Trason, του Twietmeyer και του Ινδιάνου Tarahumara Gabriel Bautista, με μια γυναίκα να διεκδικεί μέχρι το τέλος την πρώτη θέση της γενικής κατάταξης για πρώτη φορά στην ιστορία σε αγώνα υπεραπόστασης. Σας παρουσιάζουμε σήμερα το χρονικό του αγώνα μέσα από την “πένα” του Tim Twietmeyer, τόσο για να έρθει στο “φως” μια τέτοια ιστορική στιγμή, όσο και γιατί το κείμενο του Tim αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο όλο το μεγαλείο, την μοναδικότητα αλλά και τις απίθανες συγκυρίες που παρουσιάζουν οι υπεραποστάσεις ως δρομικό αγώνισμα …



Διηγείται ο Tim Twietmeyer:

Ενώ ακόμη σπούδαζα στο κολλέγιο, δούλευα ταυτόχρονα ως βοηθός μεταφοράς των μπαστουνιών του γκολφ για τους παίκτες ενός golf country club στο Woodside της Καλιφόρνια. Ξεκίνησα το τρέξιμο λίγο μετά την αδερφή μου, η οποία ήδη έτρεχε σε κάποιες οργανωμένες κούρσες, και το έβρισκα πολύ διασκεδαστικό. Θυμάμαι λοιπόν μια μέρα που έτυχε να διαβάσω στην βιβλιοθήκη ένα τεύχος του Runner’s World το οποίο περιέγραφε έναν αγώνα 24 ωρών, ο οποίος θα γινόταν ακριβώς απέναντι από τις εγκαταστάσεις γκολφ που δούλευα τα Σαββατοκύριακα. Πήγα λοιπόν μετά το τέλος της δουλειάς μου να παρακολουθήσω τον αγώνα, ο οποίος είχε ως διοργανωτή τον Don Choi, και λόγω του γεγονότος ότι ήταν ο μοναδικός που είχε διοργανωθεί τα τελευταία χρόνια συγκέντρωνε όλα τα μεγάλα ονόματα του χώρου.



Παρακολουθούσα εντυπωσιασμένος για ώρες την συντροφικότητα, το θάρρος, την επιμονή και τον έντονο - με την καλή έννοια - συναγωνισμό. Παρατηρούσα τι έτρωγαν οι αθλητές, πόσο γρήγορα έτρεχαν, ρωτούσα σχετικά με την στρατηγική που ακολουθούσαν και γενικά θαύμαζα τις ικανότητες τους. Μου φάνηκε πολύ όμορφη εμπειρία και έτσι την επόμενη χρονιά συμμετείχα στον αγώνα, ο οποίος πλέον είχε γίνει 48ωρος. Έτρεξα 83 μίλια με μια στρατηγική του τύπου “πήγαινε όσο πιο άνετα και ευχάριστα μπορείς”. Έτρεξα λοιπόν αρχικά 10 μίλια και μετά πήγα να παρακολουθήσω μια παράσταση με την αδερφή μου. Επέστρεψα και έτρεξα όλη νύχτα συμπληρώνοντας 50 μίλια. Το επόμενο απόγευμα πρόσθεσα άλλα 33 μίλια, τόσο ώστε να μπορέσω να “κολλήσω” με τους θρύλους που έτρεχαν.



Όλοι αυτοί οι μεγάλοι αθλητές που συμμετείχαν τότε αποτέλεσαν την  “μόρφωση μου” σχετικά με τις υπεραποστάσεις. Παρακολουθούσα για ώρες θρύλους όπως οι Dick Collins & Ruth Anderson. Η Ruth έτρεξε το 1979 100 μίλια στον στίβο σε λιγότερο από 19 ώρες, και ο Dick αποτέλεσε το μοντέλο μου για την καριέρα μου στις υπεραποστάσεις. Ήταν το αθλητικό μου είδωλο, ο φίλος μου και ένας εξαιρετικός γενικά άνθρωπος. Δεν υπήρχε κανένας που να ήθελα περισσότερο να τρέξω μαζί του σε μια κούρσα παρά ο Dick. Αν και μπορείς να μάθεις πολλά πράγματα σχετικά με το τρέξιμο από τέτοιους αθλητές, ήταν το καλύτερο παράδειγμα σχετικά με το πώς πρέπει να καθοδηγείς τον εαυτό σου στο αγώνισμα. Ήταν κορυφαίοι δρομείς, και ακόμη μεγαλύτεροι στον συναγωνισμό. Αμέσως λοιπόν μετά το κολλέγιο και μέχρι σήμερα είμαι και εγώ ένας αθλητής υπεραποστάσεων. Είναι το μοναδικό μου χόμπι ως ενήλικας. Αυτό όμως που πραγματικά απολαμβάνω είναι οι συναθλητές μου, οι οποίοι αποτελούν και τους ωραιότερους χαρακτήρες που γνωρίζω.

 

O Tim Twitmeyer στο Western States 2001!



Υπάρχει μια έμμεση σχέση που μοιράζεται μεταξύ των ανθρώπων των υπεραποστάσεων. Οι υπεραποστάσεις δεν έχουν να κάνουν τόσο με τον συναγωνισμό, όσο με την “γιορτή” του τρεξίματος. Φαίνεται ότι οι αγώνες των 10 χιλιομέτρων ή οι μαραθώνιοι έχουν κάποιους σιωπηρούς κανόνες, όπως η επιτάχυνση φτάνοντας στον τερματισμό, να φοράς ασορτί μπλουζάκια και σορτς, να μην περπατάς, και να φοράς ρολόγια που να χτυπούν σε καθορισμένα splits. Οι υπερμαραθώνιοι έχουν πολύ πιο περιστασιακή και “απλή” μορφή. Μιας και οι χρόνοι τερματισμού έχουν μεγάλες διαφορές και οι συνθήκες είναι πολύ πιο σοβαρές και δύσκολες, υπάρχει πολύ περισσότερος χώρος στον κάθε δρομέα για να ανακαλύψει αυτό που τον ευχαριστεί ως στόχος. Στις υπεραποστάσεις ο χρόνος δεν είναι τόσο πολύ σημαντικός, αντίθετα με την προσωπική πρόκληση και την εσωτερική αναζήτηση. Το Western States του 1995 μου έμαθε πολύ περισσότερα για όλα αυτά από όλους τους αγώνες υπεραποστάσεων που έχω τρέξει!



Το Western States του 1995 ήταν μοναδικό λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών εκείνης της χρονιάς. Το συνολικό ύψος του χιονιού ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο των τελευταίων 20 χρόνων, με τα πρώτα 20 μίλια της διαδρομής να είναι καλυμμένα από χιόνι. Το Σάββατο του αγώνα η θερμοκρασία στο Sacramento σκαρφάλωσε στους 41 βαθμούς Κελσίου, και την Κυριακή ανέβηκε λίγο ακόμη και έφτασε στους 43! Δεν έχει σημασία πόση απόσταση έχεις να διανύσεις, τέτοιες συνθήκες είναι πολύ σοβαρές.



Θα έπρεπε να έχουμε καταλάβει το πόσο δυσμενείς ήταν οι συνθήκες και ότι θα έχουμε έναν εξαιρετικά δύσκολο αγώνα ήδη από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο του αγώνα, όπου μερικοί από εμάς συμμετείχαμε στην σηματοδότηση των πρώτων 10 μιλίων της διαδρομής, και αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια περίπου στο 6ο μίλι λόγω χιονιού και μειωμένης ορατότητας. Εάν ο αγώνας είχε προγραμματισθεί για εκείνο το Σαββατοκύριακο μάλλον θα είχε ματαιωθεί λόγω του καιρού. Θα ήταν σχεδόν αδύνατο να επανδρωθούν οι σταθμοί ανεφοδιασμού, αλλά και η διακομιδή αθλητών από αέρος με ελικόπτερα θα ήταν πρακτικά αδύνατη. Πάντως ήταν πολύ χρήσιμο που μαρκάραμε την διαδρομή μεταξύ High Camp και Squaw Valley, μιας και χρειαστήκαμε τα σημάδια για να επιστρέψουμε ασφαλείς στον πολιτισμό. Ευτυχώς, οι συνθήκες βελτιώθηκαν μέχρι τον αγώνα, αλλά όχι και τόσο πολύ όπως αποδείχτηκε τελικά.



Οι νύχτες πριν τον αγώνα έχουν πάντα υπερένταση, αλλά αυτή η συγκεκριμένη νύχτα ήταν ακόμη πιο έντονη λόγω των συνεχιζόμενων άσχημων δελτίων καιρού που μαθαίναμε. Οι προβλέψεις έδιναν μια όλο και πιο ζεστή ημέρα, καθώς πέρναγε η ώρα. Τελικά κατέληξε κάπου στους 41 βαθμούς Κελσίου. Για μένα προσωπικά, το πρωί του αγώνα είναι πολύ πιο ήρεμο από την νύχτα που προηγείται. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος για ανησυχία και νευρικότητα, απλά συγκέντρωση και εκτέλεση του στόχου. Είναι σαν την ακολουθία εκτόξευσης ενός διαστημοπλοίου – τρως αρκετά ώστε να γεμίσεις τον καυστήρα και παίρνεις τόσο νερό ώστε να γεμίσεις τις δεξαμενές. Έτσι η μηχανή “κλειδώνει” στο βέλτιστο επίπεδο, και μετά απλά είναι θέμα σωστού ανεφοδιασμού στην διαδρομή και τρεξίματος με βάση το πλάνο που έχει ο καθένας.

 

H Ann Trason στο Western States 1994, όπου έκανε το ρεκόρ διαδρομής (17:37:51) που κράτησε μέχρι το 2012!

 


Αλλά αυτό το πρωινό δεν ήταν συνηθισμένο. Είχε πολύ ζέστη. Ακόμη και η μπλούζα ήταν ανυπόφορη. Στις 05.00 το πρωί και στα 1.900 μέτρα υψόμετρο σίγουρα αυτό δεν ήταν καλό σημάδι. Θα ήταν μια συνολικά πολύ ζεστή ημέρα. Αυτό δε που την έκανε ακόμη χειρότερη ήταν το ότι ξέραμε πως πρέπει να τρέξουμε 20 μίλια στο χιόνι πριν μπούμε στην πνιγηρή ζέστη των φαραγγιών. Ο κόσμος το αποκαλούσε Fire & Ice (φωτιά & πάγος): Ο πάγος αντιπροσώπευε τα 20 μίλια του χιονιού αρχικά στον αγώνα και η φωτιά έδειχνε πως θα είναι κατάσταση στην ζέστη των φαραγγιών το απόγευμα. Οι συνθήκες ήταν τόσο δύσκολες που στους αθλητές δόθηκε η δυνατότητα αυτόματης εγγραφής στον αγώνα του 1996 εάν ένιωθαν απροετοίμαστοι να αντιμετωπίσουν το χιόνι και την ανυπόφορη ζέστη. Στην εκκίνηση το αρχικό νούμερο των 375 συμμετεχόντων έπεσε τελικά στους 330, καθώς πολλοί επέλεξαν να τρέξουν την επόμενη χρονιά με βάση την προσφορά που δόθηκε από την διοργάνωση.



Η εκκίνηση του Western States έχει το πιο πυκνό επίπεδο ενέργειας από οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Πάνω από 300 αθλητές, όλοι έτοιμοι να τρέξουν 100 μίλια, και όταν η πιστολιά της εκκίνησης σημάνει οι περισσότεροι ξεκινούν περπατώντας! Υπάρχει έντονη αποκλιμάκωση της έντασης, αλλά είναι μεγάλη ανακούφιση ότι ξεκινάς επιτέλους. Όλη η προσμονή τελειώνει, η προετοιμασία ανήκει στο παρελθόν και ο μόνος σκοπός είναι να φτάσεις στο Auburn πριν το χρονικό όριο. Μήνες ή ακόμη και χρόνια προετοιμασίας θα ξεδιπλωθούν στις επόμενες 20 ή 30 ώρες. Με τον ήχο της πιστολιάς ο όγκος των 300 αθλητών αρχίζει να τρέχει – ή να περπατάει – με περίπου 1 μίλι να είναι ελεύθερο από χιόνι αλλά όχι από λάσπη. Τουλάχιστον όμως είχαμε πάρει τον δρόμο μας.



Εάν υπήρχε μια ανακούφιση σε σχέση με την φλογερή ζέστη που θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε αργότερα στον αγώνα, ήταν ότι είχε μαλακώσει το χιόνι και δεν γλιστρούσαμε όσο θα υπέθετε κανείς στα πρώτα 20 χιονισμένα μίλια της διαδρομής. Τα πατήματα ήταν καλύτερα από τις προβλέψεις, αλλά ήταν περίεργο να τρέχεις στο χιόνι – που συνδέεται άμεσα με κρύο – και να ιδρώνεις σε τέτοιο βαθμό ενώ τρέχεις αξημέρωτα και στα 1.900 μέτρα υψόμετρο! Μπορώ να θυμηθώ το ανέβασμα στο Elephant’s Trunk, μια μικρή αλλά απότομη πλαγιά περίπου στο 15ο μίλι του αγώνα, και να νιώθω τις σταγόνες ιδρώτα να γλιστρούν στην μύτη μου. Εκεί ακριβώς κατάλαβα ότι μπορεί το χιόνι να μας επιβράδυνε, αλλά θα ήταν η ζέστη που θα αποτελούσε το μεγαλύτερο εμπόδιο της ημέρας.



Οι κορυφή της κούρσας χρειάστηκε πέντε ώρες για να διασχίσει τα πρώτα 24 μίλια. Δεν θα το έλεγα πολύ γρήγορο σαν ρυθμό για το επίπεδο των πρωτοπόρων. Σε άλλους πήρε δέκα ώρες για να φτάσουν εκεί. Όχι μόνο ο ρυθμός ήταν αργός, αλλά και η ενέργεια που δαπανούσαμε ήταν πάνω από τα κανονικά επίπεδα. Μόλις βγήκαμε από το χιόνι φτάνοντας στο φαράγγι Duncan είχαμε να διανύσουμε περίπου 20 μίλια σε εκτεθειμένους στρωμένους χωματόδρομους και πλακόστρωτους δρόμους. Ενώ είναι καλό να έχεις σταθερά πατήματα, ξέραμε ότι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την συνεχώς αυξανόμενη θερμοκρασία καθώς οι δρόμοι αντανακλούσαν την ζέστη που όλο και χειροτέρευε όσο περνούσε η ώρα. Η πρώτη θέση άλλαζε συνεχώς κάτοχο με τον Scott St. John, δυο Ινδιάνους Tarahumara και εμένα να νοιαζόμαστε περισσότερο για το ότι αφήνουμε πίσω μας μίλια παρά να αγωνιούμε για το ποιος προηγείται και με πόση διαφορά.



Η μέρα πέρναγε με μια συνεχή μάχη με τα στοιχεία της φύσης και δεν ένιωθα σε κανένα σημείο της κούρσας ότι είχε κριθεί κάτι. Στο μίλι 55 – Michigan Bluff – ήμουνα μπροστά μαζί με τον Scott St. John, χωρίς να έχουμε ιδέα για το ποιος μας ακολουθεί. Ο Scott σταμάτησε στον σταθμό για ανεφοδιασμό σε υγρά καθώς είχε μεγάλη απώλεια βάρους. Εγώ συνέχισα μόνος στην πρώτη θέση, σκεφτόμενος μόνο το πόσο δυνατά μπορώ να τρέξω χωρίς να αυτοκαταστραφώ από την ζέστη. Ήταν σίγουρα μια ενδιαφέρουσα θέση να προπορεύεσαι στον αγώνα χωρίς να ξέρεις τι γίνεται πίσω σου και πόσο κοντά είναι οι επόμενοι αθλητές, και ταυτόχρονα να προσπαθείς να ρυθμίσεις το τρέξιμο σου σε συνθήκες που εγγυώνται ουσιαστικά μια σοβαρή αφυδάτωση. Σκεφτόμουνα ότι στο τέλος ο αγώνας θα μετατραπεί σε συναγωνισμό κατανάλωσης υγρών αντί για τρέξιμο.



Μεταξύ του Foresthill και της περιοχής California Street (μίλια 55 έως 78) ένιωθα απλά ότι ήταν καλό που ήμουνα ακόμη πιο κοντά στον τερματισμό χωρίς να έχω κάποια σοβαρή επιπλοκή. Καθώς πέρασα το ποτάμι στο μίλι 78 ανακάλυψα ότι είχα δυο δρομείς πολύ κοντά πίσω μου: την Ann Trason και τον Gabriel Batista. H Ann είχε τερματίσει 3η γενικής το 1992 και το 1993 και 2η το 1994. Ήταν το ίδιο αποφασισμένη να κερδίσει τον αγώνα όπως όλοι μας. Ο Gabriel ήταν ένας από τους φημισμένους  Ινδιάνους Tarahumara, που ήταν γνωστοί για τα “δρομικά παιχνίδια τους” στα οποία κάλυπταν πολλά μίλια σε πολλές μέρες συνεχόμενου τρεξίματος! Τον είχαν προσκαλέσει κάποια στιγμή την Άνοιξη στον αγώνα για να αυξηθεί το ενδιαφέρον και ο συναγωνισμός. Έκανε μια εκπληκτική κούρσα μέχρι στιγμής, ώμο με ώμο με την Ann.

 

Ο Gabriel Bautista ήταν μέλος της θρυλικής ομάδας των Tarahumara που την δεκαετία του 90 πέτυχε σπουδαίες διακρίσεις σε μεγάλους αγώνες!



Ακόμη επικρατούσε βάρβαρη ζέστη και το μονοπάτι μετά το ποτάμι περιελάμβανε 30 λεπτά συνεχόμενης ανάβασης, με περίπου 20 μίλια κακοτράχαλου μονοπατιού για τον τερματισμό. Σκεφτόμουνα ότι τελικά η τρίτη θέση δεν ήταν και τόσο άσχημη. Ήταν άραγε πραγματικά τόσο σημαντικό να προσπαθήσω να κρατηθώ στην πρώτη θέση; Είχα ήδη κερδίσει δυο φορές το Western States, οπότε τι είχα να αποδείξω; Λαμβάνοντας υπόψη ότι έξω είχε 40 βαθμούς θερμοκρασία ποιος θα προσπαθούσε να προτρέψει έναν δρομέα να τρέξει πιο δυνατά; Θα έτρεχα τα επόμενα 20 μίλια ξέροντας ότι ούτε η Ann ούτε ο Gabriel θα με άφηναν να κάνω ένα διάλλειμα και φυσικά ούτε εγώ αυτούς. Ο αγώνας είχε μετατραπεί σε μια μάχη μεταξύ τριών αθλητών – εμένα με 2 νίκες και 17 τερματισμούς στο Western States, την μεγαλύτερη αθλήτρια υπεραποστάσεων όλων των εποχών και ενός Ινδιάνου Tarahumara που θα μπορούσε να ανέβει ακόμη ψηλότερα αν κέρδιζε το μεγαλύτερο γεγονός υπεραπόστασης στον πλανήτη.



Καθώς καθόμουνα σε μια καρέκλα στον σταθμό του Green Gate (80o μίλι) όλα φαινόντουσαν τόσο ανυπόφορα. Τρέχαμε για πάνω από 14 ώρες, μέσα σε πυκνό χιόνι για πέντε ώρες, μετά μέσα σε τρομερή ζέστη για σχεδόν 9 ώρες. Θέλαμε τουλάχιστον τέσσερεις ώρες για τον τερματισμό. Είναι άλλο πράγμα να τρέχεις για να κερδίσεις για έναν ακόμη γύρο στον στίβο ή στα τελευταία 500 μέτρα ενός μαραθωνίου και άλλο για 4 ώρες κάτω από 40 βαθμούς ζέστη.



Το Green Gate στα 80 μίλια ήταν το σημείο καμπής για μένα, όταν συναντήθηκα με τον Ernie Flores - τον pacer μου. O Ernie είχε παίξει αυτόν τον ρόλο πολλές φορές στο παρελθόν και ήμασταν εξαιρετικοί φίλοι. Γνωριζόμασταν πολύ καλά και ήξερα ότι ήταν άνθρωπος που θα μου μιλούσε ευθέως. Δεν έκανε ή έλεγε ανοησίες, κατευθείαν επικεντρωνόταν στο ζουμί της δουλειάς. Μόλις είχα σηκωθεί από την καρέκλα και κατηφόριζα στο μονοπάτι και ήδη ο Ernie είχε αρχίσει να μου μιλάει, “παίρνοντας” το μυαλό μου από την ζέστη και μετατρέποντας όλη την κουβέντα σε θετικές σκέψεις. Μου έλεγε ψέματα σχετικά με το πόσο καλά έδειχνα και το πόσο γρήγορα τρέχαμε. Επίσης μου υπενθύμισε ότι κανένας δεν ένιωθε καλά εκεί έξω, δεν θα ήταν δυνατό λόγω των συνθηκών οι οποίες ήταν οι χειρότερες στην ιστορία των αγώνων υπεραπόστασης. Παρεμπιπτόντως, το Σαββατοκύριακο αυτό ήταν τελικά το πιο θερμό ολόκληρης της χρονιάς! Ήθελε τεράστια προσπάθεια ακόμη και για να κινηθείς.



Συνεχίσαμε να τρέχουμε, ένα βήμα την φορά. Φτάσαμε στο 85ο μίλι, με την Ann να μπαίνει στον σταθμό ακριβώς μόλις φεύγαμε. Μου είπε ότι ο Gabriel ήταν ακριβώς πίσω της και το καλύτερο θα ήταν να κινηθώ γρήγορα. Η πίεση μεγάλωνε. Ήταν ήδη 20.30 το βράδυ και η συνέχεια της κούρσας θα παιζόταν μέσα στην νύχτα. Παρότι ο ήλιος είχε σχεδόν δύσει, δεν υπήρχε ανακούφιση από την ζέστη, καθώς αυξανόταν και η υγρασία μέσα στο δάσος.



Το κομμάτι μεταξύ της λίμνης Auburn (85ο μίλι) και του σταθμού Brown’s Bar (90ο μίλι) είναι γνωστό ως τα οριζόντια φαράγγια. Αντί να ανεβαίνεις ή να κατεβαίνεις, το μονοπάτι διασχίζει χαράδρες, περνώντας και ένα ρυάκι στο ενδιάμεσο. Το κομμάτι αυτό σε δοκιμάζει περισσότερο πνευματικά παρά σωματικά, καθώς είναι γενικά επίπεδο. Με 80+ μίλια στο κορμί και στο μυαλό είναι πολύ δύσκολο να συνεχίσεις να τρέχεις, όταν το να περπατήσεις φαίνεται τόσο δελεαστικό. Είναι κρίσιμο σημείο επίσης γιατί ξέροντας ότι έχεις ακόμη τουλάχιστον 3 ώρες τρεξίματος είσαι ακόμη “ψυχολογικά” μακριά από το “πεδίο βαρύτητας” του τερματισμού. Το pacing είναι κλειδί εδώ, και το παραμικρό λάθος στο φαγητό και την ενυδάτωση μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα προβλήματα. Δεν υπήρχε σημείο χαλάρωσης στον συναγωνισμό μας σε αυτά τα 5 μίλια. Συνέχιζα την προσπάθεια με τον Ernie με την πεποίθηση ότι κάθε βήμα που αφήνουμε πίσω μας μας οδηγεί κοντύτερα στον στόχο. Η Ann και ο Gabriel ήταν μόνο μερικά λεπτά πίσω μου, και από όσο γνώριζα συνεχώς με πλησίαζαν.

 

Το πέρασμα του ποταμού Rucky Chucky στο 78ο μίλι αποτελεί σημείο καμπής του Western States!



Καθώς σκοτείνιασε εντελώς η τακτική στο μονοπάτι έγινε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Με την κούρσα να είναι τόσο κοντά κανένας δεν ήθελε να εντοπίσει ο αντίπαλος του που ακριβώς ήταν. Ο Ernie και εγώ περιμέναμε να σκοτεινιάσει τελείως και μετά ανοίξαμε τους φακούς, αλλά ακόμη και τότε τους ανάβαμε μόνο όταν το μονοπάτι γινόταν πολύ τεχνικό για να τρέχεις χωρίς φακό. Η Ann ακολουθούσε ακριβώς την ίδια στρατηγική. Σε αυτό ακριβώς το σημείο έπαιζε καθοριστικό ρόλο το να γνωρίζεις το μονοπάτι και την διαδρομή, καθώς τρέχαμε σχεδόν με την μνήμη που είχαμε από προηγούμενες συμμετοχές, σαν ζώα που διασχίζουν την νύχτα μόνο με το φυσικό – λιγοστό – φώς. Ακόμη και όταν φτάσαμε στον σταθμό στο 90ο μίλι προσπαθήσαμε να μπούμε και να βγούμε “κρυφά”, χωρίς θόρυβο ή χειροκροτήματα.

 


Κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι δεν απομένει τίποτε άλλο ενδιαφέρον στην συνέχεια του αγώνα, η κούρσα ανέβαινε ένα επίπεδο. Αμέσως μόλις φύγαμε από το Brown’s Bar στο 90ο μίλι διαπίστωσα ότι τρέχω μόνος μου! Ο Ernie δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό (τελικά δεν πηγαίναμε καθόλου αργά) και έτσι βρέθηκα να συνεχίζω μόνος. Ο Ernie είχε στομαχικές διαταραχές την εβδομάδα πριν τον αγώνα και προφανώς αυτό του στοίχισε κάνοντας τον pacer σε μια κούρσα στους 40 βαθμούς θερμοκρασίας. Έξω από το δάσος και πάνω στον παραποτάμιο δρόμο ήταν κυρίως ανηφορικά μέχρι το Highway-49 όπου βρισκόταν και ο τελευταίος μεγάλος σταθμός. Μόνος πλέον στο μονοπάτι, απλά έπρεπε να πιέσω ελπίζοντας να δω το πλήρωμα μου που θα μου ανέβαζε την ψυχολογία και θα μου έδινε την ώθηση που ήθελα για να κερδίσω τον αγώνα.



Το να φτάσεις πρώτος στο Highway-49 (93ο μίλι) ήταν συναρπαστικό αλλά η παρηγοριά ήταν μικρή. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο σε έναν σταθμό τόσο κοντά στον τερματισμό, γνωρίζοντας μάλιστα ότι σε κυνηγούν δυο συναθλητές πεινασμένοι για την νίκη. Φυσικά ο καθένας θα ήθελε να γνωρίζει που είναι οι αθλητές που βρίσκονται ακριβώς πίσω του, αλλά και τι απέγινε ο Ernie. Δεν γνώριζα την απάντηση σε καμία από αυτές τις ερωτήσεις, οπότε προσπάθησα να κινηθώ γρήγορα στον σταθμό χωρίς να αφήνω τον εαυτό μου να σκεφτεί πόσο δύσκολη είχε γίνει η κούρσα. Θα απαιτούσε κάθε ικμάδα φυσικής και ψυχολογικής ενέργειας - και ακόμη περισσότερο - για να φτάσω πρώτος στο τέρμα. Καθώς είχα φύγει από τον σταθμό και ανέβαινα το μονοπάτι δίπλα στον αυτοκινητόδρομο άκουσα τα χειροκροτήματα από την είσοδο της Ann στον σταθμό. Η απόσταση μας είχε μειωθεί στα 3 λεπτά!



Ήμουν τυχερός γιατί είχα άλλον ένα pacer (εκτός του Ernie) να με περιμένει στο Highway-49 (η Ann είχε επίσης αφήσει πίσω τον δικό της pacer πριν το Highway-49 και έπεισε κάποιον από τον σταθμό να την συνοδεύσει ως pacer. Όπως τελικά διαπιστώσαμε αργότερα και οι δυο pacer έφτασαν στο Highway-49 μέσα στις ζητωκραυγές του προσωπικού του σταθμού και των θεατών και είχαν να εξηγήσουν πως τους άφησαν πίσω δυο ταλαιπωρημένοι δρομείς με 80 μίλια ήδη στα πόδια…). Ο Kurt Fox με συνόδευσε για 16 μίλια νωρίτερα στον αγώνα και συμφώνησε να έρθει και να κάνει μαζί μου τα τελευταία 7 μίλια μέχρι το τέρμα. Αυτό ήταν κάτι ιδιαίτερα θετικό για μένα μιας και ο Kurt μου ανέβασε την ενέργεια σημαντικά. Ενώ ο Ernie ήταν pacer που ήταν προσηλωμένος στον στόχο και σοβαρός, ο Kurt ήταν όλο ανέκδοτα και χιούμορ – τουλάχιστον έτσι πίστευε! Δεν ήμουν πάντως καθόλου ικανός να διασκεδάσω με τις πλάκες του εκείνες τις ώρες.



Στα περίπου 3 μίλια για την No Hands Bridge (97,5 μίλι) το μονοπάτι συνέχισε να παίζει σαδιστικά παιχνίδια. Ήταν στο πρώτο μίλι του βραχώδους και γεμάτου ρίζες μονοπατιού όπου ο Kurt (τρέχοντας μπροστά μου) έμεινε ξαφνικά αποσβολωμένος. Χωρίς να έχω και μεγάλη δυνατότητα φρεναρίσματος στα πόδια μου, σταμάτησα εκεί που ήταν και τον ρώτησα γατί σταμάτησε. Μου έδειξε ένα μεγαλόσωμο κουνάβι στο μονοπάτι λίγο μπροστά μας. Θαυμάσια … είμαι 95 μίλια μέσα σε μια κούρσα 100 μιλίων, έχει 40 βαθμούς θερμοκρασία, τα πόδια μου είναι νεκρά, είμαι μόλις μερικά λεπτά μπροστά από την Ann και τον Gabriel και ο pacer μου έχει σταματήσει έχοντας φοβηθεί ένα κουνάβι; Του φώναξα αμέσως ότι δεν είναι στα σχέδια μου να χάσω τα λίγα λεπτά που προηγούμαι από ένα βρομερό κουνάβι. Επίσης του είπα ότι έτσι όπως βρωμοκοπούσαμε από τις τόσες ώρες τρέξιμο στην ζέστη κανένας δεν θα καταλάβει την διαφορά από την οσμή του κουναβιού. Δεν θα καθόμουνα βέβαια ακίνητος για πολύ, έτσι περπάτησα προς το κουνάβι και του πέταξα μερικές πέτρες. Μάλλον συμφώνησε με την θέση μου ή επηρεάστηκε από την δική μας μυρωδιά και έφυγε γρήγορα από το μονοπάτι. Άλλη μια κρίση αποφεύχθηκε, πόσες άραγε ακόμη μας περίμεναν;

 

O Tim μαζί με τον γιό του στο Western States 2005!



Αφήνοντας το κουνάβι πίσω μας, συνεχίσαμε προς την γέφυρα. Τα προηγούμενα 2 χρόνια που είχα κερδίσει τον αγώνα, είχα τρέξει αυτό το κομμάτι στον ήλιο, νιώθοντας περίφημα και τρέχοντας γρήγορα προς την γραμμή του τερματισμού. Αυτή την χρονιά, μόνο έτσι δεν ένιωθα! Μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από το κουνάβι, σκόνταψα σε μια ρίζα δέντρου. Συνήθως αυτό δεν είναι κάτι τρομερό – απλά πέφτεις, σηκώνεσαι, σκουπίζεσαι και συνεχίζεις. Αυτό το πέσιμο όμως ήταν διαφορετικό. Τα πόδια μου ήταν ήδη σκληρά σαν πέτρα από το τρέξιμο πάνω-κάτω στην ζέστη και στην προσπάθεια που έκανα να συγκρατηθώ πριν πέσω με την μούρη στο χώμα έπαθα κράμπες και στα 2 πόδια καθώς προσγειώθηκα στο έδαφος. Δεν ήμουνα σίγουρος ότι θα μπορέσω να σηκωθώ! Αλλά από την άλλη, δεν ήμουνα και σίγουρος ότι ήθελα να σηκωθώ. Τι άλλο θα μπορούσε να πάει στραβά; Έβλεπα τον εαυτό μου ξαπλωμένο σε ένα θάμνο στην άκρη του μονοπατιού, άκαμπτος σαν ένα πτώμα, καθώς θα με προσπέρναγαν η Ann και ο Gabriel. Μου πήρε μια στιγμή να προσανατολιστώ και να σηκωθώ στα πόδια μου. Πρέπει να έμοιαζα με πουλάρι που κάνει τα πρώτα του βήματα καθώς προσπαθούσα να περπατήσω ξανά. Σιγά-σιγά βρήκα ορμή και συνέχισα την κατάβαση προς την γέφυρα. Σκέφτηκα ότι η Ann θα είναι ακριβώς πίσω μου, καθώς αυτό το μικρό κομμάτι της διαδρομής είχε γίνει τσίρκο με όλα αυτά που μου έτυχαν. Επίσης φοβόμουνα ότι αν ξαναπέσω δεν θα είμαι ικανός να σηκωθώ ξανά!



Τελικά τα καταφέραμε και φτάσαμε στην γέφυρα, με το πλήρωμα μου να μου επιβεβαιώνει αυτό που καταλάβαινα – ότι η Ann είναι μόλις 3 λεπτά πίσω μου. Έμεναν μόλις 3 μίλια μέχρι το τέρμα, με κυρίως ανηφορική διαδρομή. Είπα στο πλήρωμα μου να μείνει εκεί ώστε όταν έφτανα στο Robie Point (98,5 μίλι) να ξέρω τι διαφορά είχα. Τώρα είχα μπροστά το σκληρό πεζοδρόμιο μέχρι το Robie Point. Παρότι το να φτάσεις πρώτος στο σημείο αυτό δεν εξασφαλίζει την νίκη, μέσα σε αυτές τις συνθήκες θα ήταν ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα.



Όσο τρελά ήταν τα 3 μίλια μέχρι την γέφυρα, τόσο χωρίς συμβάντα ήταν το ανέβασμα για το Robie Point. Μπορούσα να δω τον φακό της Ann αρκετά χαμηλά, ενώ κάποιες στιγμές άκουγα την φωνή του Gabriel σε μια προσπάθεια να την εκφοβίσει και να την “σπάσει” ψυχολογικά. Έτρεχα όπου ήταν δυνατό, προχωρούσα με δυναμικό περπάτημα στις ανηφόρες και έφτασα τελικά το αδιέξοδο στις παρυφές του Auburn έχοντας ανεβάσει την διαφορά στα 11 λεπτά περίπου. Ήταν απίστευτο με δεδομένο το πόσο αργά σκεφτόμουνα ότι προχωράω και τα δυο σταματήματα. Αλλά ήταν τα πιο ανακουφιστικά νέα που άκουσα κατά την διάρκεια όλης της ημέρας. Τώρα, μόνο ένα καταστροφικό συμβάν θα με σταμάταγε από τον τερματισμό στην πρώτη θέση.



Τα τελευταία λεπτά της κούρσας ήταν περισσότερο διατήρηση ενέργειας παρά επιτάχυνση προς τον τερματισμό. Μετά από όσα είχα τραβήξει τις προηγούμενες 18 1/2 ώρες δεν υπήρχε αρκετή ενέργεια για επιτάχυνση. Ήταν μια προσπάθεια του τύπου “το ένα πόδι μπροστά από το άλλο”, προσπαθώντας να αποφεύγω απότομες κινήσεις που θα μπορούσαν να με “κλειδώσουν”. Ήθελα να είναι σίγουρος ότι αν κάποιος από τους δυο επιχειρήσει μια τελευταία προσπάθεια να με πιάσει, να έχω λίγη ενέργεια ώστε να απαντήσω. Δεν χρειάστηκε τελικά κάτι τέτοιο.



Ο τερματισμός ήταν περισσότερο ανακούφιση παρά χαρά. Μετά τον τερματισμό χρειάστηκαν δυο άνθρωποι να με κρατήσουν στην διαδικασία του ζυγίσματος. Ήμουνα μια “τεράστια κράμπα” που περίμενε να συμβεί. Τερμάτισα σε 18:35, που ήταν ο πιο αργός χρόνος τερματισμού (σχεδόν κατά μια ώρα) από τότε που προστέθηκε στην διαδρομή το California Street Trail. Οδήγησα τον αγώνα για περισσότερο από 8 ώρες, αλλά μου φάνηκε σαν να είναι 8 ημέρες. Δεν είχα ποτέ άλλοτε εξαντληθεί τόσο πολύ, ψυχολογικά, μεταβολικά και σωματικά. Η Ann τερμάτισε τελικά στην δεύτερη θέση, πέντε μόλις λεπτά πίσω μου σε 18:40. Ο Gabriel τρίτος έξι λεπτά πίσω από την Ann. Ήταν ο κοντινότερος τερματισμός των τριών πρώτων στην ιστορία οποιουδήποτε αγώνα 100 μιλίων. Σε μια απόσταση 100 μιλίων τα 5 λεπτά της διαφοράς είναι κυριολεκτικά κάτι ασήμαντο. Ο τέταρτος δρομέας τερμάτισε περίπου μια ώρα πίσω από τον Gabriel, και μόλις άλλοι εννέα δρομείς τερμάτισαν στις επόμενες 3 ώρες. Μόνο 198 δρομείς τερμάτισαν το Western States του 1995, ενώ την προηγούμενη χρονιά είχανε τερματίσει 249 δρομείς.



Συχνά φέρνω στο μυαλό μου εκείνη την ημέρα του 1995 και το πώς ο οποιοσδήποτε δρομέας βρήκε το κουράγιο και την ενέργεια όχι μόνο να τερματίσει αλλά και να έχει τη επιθυμία να μπει στον αγώνα. Πολύ συχνά αναρωτιέμαι πως μπορέσαμε να συνεχίσουμε τον αγώνα κάτω από τέτοιες ακραίες καιρικές συνθήκες. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να το εξηγήσω, εκτός από το να τονίσω ότι δεν υπήρξε σημείο στον αγώνα που η εγκατάλειψη να ήταν καλύτερη σαν ιδέα από την συνέχιση της προσπάθειας. Γνωρίζω ότι χωρίς του βοηθούς μου, τον Ernie και τον Kurt, πιθανόν να μην τερμάτιζα στην πρώτη θέση. Η θετική στάση του Ernie στο 80ο μίλι με ανέβασε σε ένα σημείο που δεν νομίζω να κατάφερνα να φτάσω μόνος μου και ο Kurt με βοήθησε να συνεχίσω στα τελευταία μίλια μη αφήνοντας με να σκέφτομαι το πόσο άσχημα νιώθω.



Έμαθα εκείνη την ημέρα ότι υπάρχουν φορές που περιοριζόμαστε μόνο από αυτό που το μυαλό μας θεωρεί ότι είναι εφικτό, αποτυγχάνοντας να αντιληφθούμε τι μπορούμε να πετύχουμε τελικά μέσω περισσότερης συγκέντρωσης και προσπάθειας.




Πρόλογος, μετάφραση και επιμέλεια κειμένου και φωτογραφιών: Δημήτρης Τρουπής
Πηγή: “Running through the Wall – Personal Encounters With the Ultramarathon”, copyright: Neil Jamison, published by Breakaway Books
Photo ©: canyonsworldwide.com, western states, therunnerstrip.com, RunnersWeb

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Three #utlratrail legends in Greece at #CorfuMountainTrail. Thank you @Julien_Chorier, Ludo Pommeret, @frankycolle… https://t.co/0vWsqyfP9Y
Τρέχοντας στο νησί του απέραντου γαλάζιου στο @amorgos_trail Challenge 2020, μια συνέντευξη της Ιωάννας Συνοδινού σ… https://t.co/rhBcaaSSvV
Speedway Ultra Trail – Διεκδικώντας τα σκήπτρα του πιο γρήγορου, παρουσίαση του νέου αγώνα από το @Advendure_Net :… https://t.co/YEKvZOScIy
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Julien Chorier, Ludovic Pommeret, Franco Colle: Τρεις θρύλοι του ultra trail στην Ελλάδα και στον Corfu Mountain Trail!

Τρέχοντας στο νησί του απέραντου γαλάζιου στο Amorgos Trail Challenge 2020!

Speedway Ultra Trail – Διεκδικώντας τα σκήπτρα του πιο γρήγορου!»

Ο Στυλιανός Καϊάφας μας μιλάει για τον επετειακό 10ο Hortiatis Trail Run!

17 Φεβρουαρίου 1980: 40 χρόνια από την 1η χειμερινή ανάβαση στο Έβερεστ

Τα αποτελέσματα του Tarawera Ultra Marathon

CAT S52, ένα όμορφο smartphone για σκληρή χρήση

Τα αποτελέσματα του Salomon Mountain Cup - Πάρνηθα

Οι αιολικοί σταθμοί απειλή για τη βιοποικιλότητα της Οίτης

Merrell MTL Astrum: Ένα εργαλείο για τρέξιμο σε χειμερινές συνθήκες!

Κύκλωμα διακίνησης ερυθροποιητίνης σε όλη την Ευρώπη εξαρθρώθηκε στην Ισπανία...

PETZL Swift RL