Πηγή:http://berlin-athen.eu/4791-2/

Η αθλητική πορεία και η κοινωνική προσφορά: Ο Αριστοτέλης Κακογεωργίου ήταν για τουλάχιστον 60 χρόνια δρομέας μικρών, μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων, καθώς και υπερ-αποστάσεων, σε ορεινές και ασφάλτινες διαδρομές, με πάρα πολλές διακρίσεις. Αξίζει να αναφερθεί ότι μέχρι το τέλος του 2015 είχε ολοκληρώσει 508 μαραθώνιους και υπερ-μαραθώνιους δρόμους. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη και μέλος του ΔΣ της ΕΟΣΛΜΑ-Υ, καθώς και πρόεδρος του Συλλόγου Μαραθωνοδρόμων Μακεδονίας. Πρωτεργάτης του δρομικού κινήματος, υπηρέτησε και στήριξε με ανιδιοτέλεια το μαζικό αθλητισμό, με όλες του τις δυνάμεις. Διοργάνωσε περίπου 300 αθλητικές εκδηλώσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό. Συνήθιζε να λαμβάνει μέρος στους δρομικούς αγώνες με πλήρη αρχαιοελληνική εξάρτυση. Ο λόγος γι’ αυτό δεν ήταν η επίδειξη σωματικής ικανότητας και φυσικής κατάστασης, αλλά η επιστράτευση όλων των πνευματικών και σωματικών του δυνάμεων προκειμένου να αντιταχθεί σε κάθε είδους κοινωνική αδικία. Στις 31/10/2010, έπειτα από πρόσκληση του Δημάρχου του Σύδνεϋ, Bill Saravinonski, έτρεξε μόνος, με την πανοπλία του, 42 χιλιόμετρα προς τιμή της Μάχης του Μαραθώνα. Για τον αγώνα αυτό του απονεμήθηκε τιμητικά το χρυσό κλειδί της πόλης του Σύδνεϋ. Το 1962 ίδρυσε την Ομάδα « Ε» Έψιλον και ανέπτυξε, μέσω αυτής, σημαντική εθνική και κοινωνική δράση. Ανοικοδόμησε δύο αρχαιοπρεπείς ναούς, τον ένα προς τιμή της Αρχαίας Ελλάδας και τον δεύτερο προς τιμή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προκειμένου να διαδώσει το φως και τα ιδεώδη του Ελληνισμού.

Η γνωριμία: Στις 25/07/2014 βρέθηκα στην Παλαιοκώμη Σερρών, για να λάβω μέρος για τρίτη φορά στον αγώνα δρόμου των 10χλμ. Στην κεντρική πλατεία του χωριού, νωρίς εκείνο το απόγευμα, με πολλή ζέστη, έψαχνα να βρω στα λιγοστά καταστήματα εστίασης μια θέση για να περιμένω, μέχρι την έναρξη του αγώνα. Στο μικρό καφενεδάκι απέναντί μου, κάπου στα αριστερά, σ΄ ένα μικρό σταντ, ένας κύριος καθόταν μόνος του,φορώντας στο ασπρομάλλικο κεφάλι του τον πράσινο μπερέ των ειδικών δυνάμεων. Μου έγνεψε να πλησιάσω και να καθίσω. Συστηθήκαμε. Δεν τον γνώριζα. Η συνομιλία μας κύλησε αβίαστα. Στα μπλε του μάτια μπορούσα να δω όλη του την εμπειρία, όλη του τη γνώση, την καλοσύνη, την ευγένεια και μια γλυκιά μελαγχολία. Η ώρα περνούσε και κάποια στιγμή πήγε να ετοιμαστεί για τη διαδρομή. Σε λίγο, στην αφετηρία, είδαμε όλοι μας έκπληκτοι έναν πολεμιστή,με την ασπίδα και το δόρυ στο χέρι, έτοιμο να ριχτεί στη “μάχη “. Μια επική μορφή που επέστρεψε απ΄ το μακρινό ιστορικό παρελθόν. Έτρεξε 10 χιλιόμετρα με την αρχαιοελληνική στολή, με 35 βαθμούς Κελσίου! Στον τερματισμό του καταχειροκροτήθηκε! Από τότε διατηρήσαμε σταθερή επικοινωνία, μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο άνθρωπος: Ο Αριστοτέλης Κακογεωργίου ήταν ένας χαρισματικός, σπάνιος άνθρωπος. Ευτύχησε να αποκτήσει παιδιά κι εγγόνια. Ήταν συγγραφέας, λάτρης του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, των υψηλών ιδανικών, δρομέας άπειρων δυνατοτήτων και απίθανος καλλιτέχνης-ζωγράφος. Όποιος είχε την ευκαιρία να δει έργα του, το γνωρίζει καλά. Απλός και λιτοδίαιτος σαν ασκητής. Αγαπούσε και σεβόταν τη φύση, λάτρευε τα ζώα, ειδικά τα σκυλιά, και φρόντιζε ακατάπαυστα νυχθημερόν τα φυτά του και τους τετράποδους φίλους του στα κτήματά του. Σύνθημά του ήταν : ο αθλητισμός για όλους. Οι αγώνες που διοργάνωνε συνδύαζαν τον αθλητισμό με τον πολιτισμό, με στόχο την ψυχική, πνευματική και σωματική καλλιέργεια των συμμετεχόντων.

Εκείνοι που μπορούσαν να δουν μέσα του ήξεραν πόσο ευαίσθητος, έξυπνος και συναισθηματικός άνθρωπος ήταν. Άξιος και θαυμάσιος. Ανεξίκακος και διάφανος. Ασυμβίβαστος και τίμιος. Ένας αιώνιος έφηβος με διαμαντένια καρδιά. Όταν ο αείμνηστος πατέρας μου έδινε τις τελευταίες του άνισες μάχες για την υγεία του και τη ζωή του, μου συμπαραστάθηκε σαν άλλος πατέρας.

Οι θύμησες: Λυπήθηκα πολύ όταν ενημερώθηκα για το θάνατο του Αριστοτέλη Κακογεωργίου.Τον θυμάμαι πάντα. Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε είναι πάντα μαζί μας. Τους κουβαλάμε. Είμαι βέβαιη πως κι εκεί όπου βρίσκεται τώρα συνεχίζει να τρέχει χωρίς να κουράζεται, χωρίς να πονά, εξακολουθώντας να φωτίζει το Σύμπαν. Χαμογελάει πλατιά, γιατί ξέρει πως δεν χρειάζεται να εξηγήσει πια τίποτα. Ας είναι αιώνια η μνήμη του.

Πηγή: https://www.dramania.gr/athlitika/treximo/

Γράφει η:Μαρία Ξενοδόχου,BSc, MSc.