[Advendure]: Πλησιάζουν οι μέρες για τον ιστορικότερο και παλιότερο trail 100 miler στον κόσμο. Σε τι κατάσταση βρίσκεσαι τώρα; Είσαι ευχαριστημένος από την προπόνηση που «βγήκε»;

[Παπαθανασόπουλος]: Έχοντας φτάσει πλέον στην τελική ευθεία μιας μακρόχρονης προετοιμασίας, και ζώντας κάθε μέρα της καθημερινότητας μου γι’ αυτόν τον αγώνα, είμαι σε μια από τις καλύτερες πνευματικές – ψυχολογικές περιόδους του βίου μου. Λίγο ο ενθουσιασμός γι’ αυτή τη νέα περιπέτεια, και συγχρόνως οι ευνοικές καιρικές συνθήκες της Αγγλίας τις τελευταίες βδομάδες με απογείωσαν κυριολεκτικά γεμίζοντάς με θετική ενέργεια. Το επιπρόσθετο γεγονός ότι κάτι μικροενοχλήσεις στον επιγονατιδικό εξαφανίστηκαν μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, προσδίδει μια αυτοπεποίθηση απαραίτητη πριν την αναμέτρηση με τα 100 μίλια. Όσο για το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, με βάση τις επαγγελματικές υποχρεώσεις και τις αρκετές νυχτερινές βάρδιες, είμαι αρκετά ικανοποιημένος που μπόρεσα να ανταποκριθώ σ’ ένα απαιτητικό εβδομαδιαίο προπονητικό πρόγραμμα, και να ξεπεράσω τον συνηθισμένο όγκο χιλιομέτρων άλλων σημαντικών περιόδων αγωνιστικής προετοιμασίας. Σπάνια ξεφεύγω από τα 80 χλμ εβδομαδιαίως, και με το long run συνήθως να αγγίζει τα 40χλμ. Αυτή την φορά κατόρθωσα να πλησιάσω τα 120 χλμ στην κορυφή της προετοιμασίας, ενώ το μεγαλύτερο long run έφτασε τα 55 χλμ, που θεωρείται προσωπικό επίτευγμα αναλογιζόμενος τις αντίξοες συνθήκες της καθημερινότητας.

[Advendure]: Το κλίμα στην California είναι πολύ διαφορετικό από το κλίμα του Manchester. Επίσης είναι δύσκολο εκεί που ζεις να βρεις ...βουνό! Κατάφερες σε κάποιο βαθμό να προσομοιώσεις τουλάχιστον στα long runs τις συνθήκες του αγώνα;

[Παπαθανασόπουλος]: Το κλίμα στην Καλιφόρνια είναι όντως πολύ διαφορετικό, όπως και το φυσικό ανάγλυφο του αγώνα με πολλές απότομες και μεγάλες σε μήκος κατηφόρες, εναλλασσόμενες με μικρές ‘βατές’ ανηφόρες. Όπως είναι αυτονόητο, η περιοχή που ζω και προπονούμαι είναι η πλέον ακατάλληλη για μια εξειδικευμένη προετοιμασία. Ευτυχώς, τα Ελληνικά μου γονίδια αντοχής στον ήλιο και στην υπερβολική ζέστη, κρατάνε παραδόξως καλά, αν κρίνω από τους αγώνες μου στην έρημο. Και απ’ ότι φαίνεται μέχρι τώρα, θα έχω την τύχη φέτος να τρέξω σε συνθήκες ‘ερήμου’ αφού όλες οι ανταποκρίσεις από τους ντόπιους αναφέρουν υψηλές θερμοκρασίες ανώτερες του μέσου όρου και πλήρη λιώσιμο των χιονιών στην διαδρομή του αγώνα, γεγονός σπάνιο. Μόνη ανησυχία μου είναι η εναλλαγή θετικών-αρνητικών κλήσεων, στην οποία δεν είμαι προπονημένος, αλλά που για πρώτη φορά ‘με ανάγκασα’ να κάνω βάρη σε γυμναστήριο και να δυναμώσω τους τετρακέφαλους, ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Όσο για την προσομοίωση στις συνθήκες αυτού του αγώνα, ήταν τέτοιο το πείσμα μου να προσπαθήσω το μέγιστο, που κατόρθωσα να σπάσω κάθε ψυχολογικό όριο και άρνηση, και να τρέχω πάνω-κάτω ένα λόφο 120μ υψομετρικής διαφοράς για 2-3 ώρες, μια φορά την εβδομάδα. Πιστεύω ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος, δεν πρόκειται να ξανατρέξω σ’ αυτόν τον λόφο. Με κούρασε τόσο πολύ ψυχολογικά αυτή η μηχανική επανάληψη, που είναι κι εκ διαμέτρου αντίθετη με την φιλοσοφία που έχω για την προπόνηση γενικότερα. Σκοπός δεν είναι μόνο η βελτίωση αλλά και η ευχαρίστηση από μια απόδραση στην φύση, κινούμενος σ’ ένα συνεχόμενα μεταβαλλόμενο όμορφο περιβάλλον.

[Advendure]: Ίσως είσαι ο μόνος έλληνας που έχει τρέξει τόσους αγώνες multistage και σε ακραίες συνθήκες μάλιστα. Το Western States 100 θα είναι ο μεγαλύτερος single stage αγώνας σε απόσταση αλλά και χρονική διάρκεια που θα τρέξεις και φαντάζομαι απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση. Επίσης είναι πολύ περισσότερο "δρομικός αγώνας" σε σχέση με άλλα κλασσικά 100άρια όπως το Hardrock. Ποια θα είναι η τακτική που θα ακολουθήσεις;

[Παπαθανασόπουλος]: Πρέπει να ομολογήσω ότι ο τύπος αγώνων που έχω δοκιμάσει εκτενέστερα αντοχές, στρατηγικές, διατροφή κι αποκατάσταση, προέρχεται από τους πολυήμερους αγώνες, και φυσικά από τους ‘μικρούς’ αγώνες μέχρι εκατό χιλιόμετρα. Είναι η δεύτερη φορά που θ’ αναμετρηθώ με αυτήν την απόσταση , μετά από την άτυχη έκβαση της προσπάθειας μου στο UTMB το 2007. Με ακόμα νωπές τις μνήμες του τραυματισμού μου στο 120χλμ, θα ξεκινήσω τον αγώνα συντηρητικά για τα πρώτα 50 χλμ. Παρά τον ενθουσιασμό του χαρακτήρα μου, θα συγκρατηθώ και θα διατηρήσω ένα χαμηλό προφίλ, που στην εξέλιξη του αγώνα και με βάση του πως αισθάνομαι, θα προσπαθήσω να ανεβάσω και να κυνηγήσω τον στόχο μου.

[Advendure]: Ο αθλητής θρύλος και πολυνίκης του Western States Tim Twietmeyer, είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη του στο περιοδικό UltraRunning, ότι "το 50% της προσπάθειας στο Western States είναι μέχρι να φτάσεις το ποτάμι () στο 78ο χιλιόμετρο και το υπόλοιπο 50% μέχρι να περάσεις την γραμμή του τερματισμού. Εννοούσε φυσικά ότι το πρώτο μέρος του αγώνα είναι πιο δύσκολο για τρέξιμο από τα τελευταία 30 μίλια, όπου το έδαφος και οι κλίσεις προσφέρονται για τρέξιμο. Έχεις λάβει υπόψη σου διηγήσεις, reports και περιγραφές τέτοιου είδους στην προετοιμασία σου για τον αγώνα, ώστε να προσαρμόσεις την τακτική σου; Πόσο βοηθάει η γνώση παλιών δρομέων του αγώνα στην προετοιμασία;

[Παπαθανασόπουλος]: Ακόμα μια φορά με εκπλήσσετε με το πόσο διαβασμένοι είστε για τις ιδιαιτερότητες της διαδρομής και τις ‘εκπλήξεις’ που επιφυλάσσει! Όντως, σύμφωνα με τα όσα διαβάζω, τα τελευταία 50χλμ είναι δρομικά εύκολα, σε εύκολο έδαφος, και χωρίς μεγάλες κλίσεις. Είναι η πρώτη φορά που αποφάσισα να διαβάσω τόσα blog δρομέων που τρέξανε τον αγώνα πρόσφατα και κατέγραψαν τις δυσκολίες-ιδιαιτερότητες. Η πλειοψηφία συμφωνεί για τα ποια είναι τα δύσκολα σημεία και συμβουλεύουν παρόμοιες στρατηγικές. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως βοηθάει όλος αυτός ο όγκος πληροφορίας στην στρατηγική και εγκεφαλική προετοιμασία πριν την μεγάλη μάχη. Το θεωρώ πολύ σημαντικό να είσαι ψυχολογικά προετοιμασμένος για τις ‘δυσάρεστες εκπλήξεις’ της διαδρομής, όπως και για τις ‘οάσεις’ ‘όπου θα μπορείς να ανασυγκροτηθείς και να δώσεις ότι καλύτερο έχεις. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι πρωταγωνιστούν είναι ντόπιοι δρομείς που την έχουνε τρέξει την διαδρομή πολλάκις και γνωρίζουν τις ‘κακοτοπιές’.

[Advendure]: Σαν στόχο έχεις κάποιο καλό πλασάρισμα στην κατάταξη ή θα κυνηγήσεις κάποια συγκεκριμένη επίδοση; Ασημένια (<24 ώρες) ή Χάλκινη (<30 ώρες);

[Παπαθανασόπουλος]: Αυτή είναι η ερώτηση που ήλπιζα να αποφύγω, αφού από την μια πλευρά είναι ‘δυνητική παγίδα’ που μπορεί να μ’ εκθέσει με βάση το μεταγενέστερο αποτέλεσμα, κι από την άλλη δεν είναι του χαρακτήρα μου δηλώσεις διπλωματικές τύπου ‘να ολοκληρώσω τον αγώνα γερός – υγιής’. Φυσικά και προτεραιότητα μου είναι να καταφέρω να ολοκληρώσω το πρώτο μου 160 χλμ χωρίς τραυματισμό. Αλλά ως γνωστό, η ανθρώπινη φύση δεν ικανοποιείται στα λίγα και θέλει και την ασημένια ζώνη που δίνεται σε όσους σπάνε το όριο των 24 ωρών. Κι εκεί που είχα κάπως συμφιλιωθεί με την αποδοχή ως καλής επίδοσης οτιδήποτε εντός των 24 ωρών, ξαφνικά όλα άλλαξαν…. Αιτία η γνωστή ταινία του αγώνα ‘Unbreakable’, που αναφέρεται στο συναγωνισμό των τεσσάρων διάσημων δρομέων (Krupicka, Jornet, Roes, και Koerner) το 2010, και που ‘μελέτησα’ αρκετές φορές για να μπω στο πνεύμα του αγώνα. Κάποια στιγμή στην ταινία, παρουσιάζεται η τότε αρραβωνιαστικιά του Koerner, και νυν σύζυγος, η όποια όχι μόνο δεν έχει σωματότυπο δρομέα, αλλά πλησιάζει τον ορισμό της ‘γεματούλας’. Πρώτο σοκ όταν την βλέπω στην αρχή της ταινίας να τρέχει με τον Koerner. Λίγο αργότερα το δεύτερο σοκ όταν μαθαίνουμε ότι θα συμμετάσχει κι εκείνη στον αγώνα! Λίγο πριν τελειώσει η ταινία ήρθε το τρίτο και σημαντικότερο χτύπημα, δείχνοντας τον τερματισμό της με χρόνο 23:25’ !!! Χάρη λοιπός στην κυρία Carly Koerner, επαναπροσδιορίστηκαν οι στόχοι, και το ζητούμενο είναι ένας χρόνος κάτω από τις 20 ώρες!! Να σημειώσω για το όλο ευτράπελο της ιστορίας ότι η ‘γεματούλα’ Koerner τερμάτισε, σε αντίθεση με τον πρωταθλητή Hal Koerner που εγκατέλειψε πριν το 100χλμ!!! Εύχομαι να μην πληρώσω την αλαζονεία μου απέναντι στην Koerner με το ίδιο τίμημα!!!

[Advendure]: To Western States φημίζεται για αυτά που προσφέρει στους 25 σταθμούς τροφοδοσίας του, που είναι πολλοί θα λέγαμε για έναν αγώνα 100 μιλίων. Θα μας ενδιέφερε να ακούσουμε την άποψη σου για την τροφοδοσία σε έναν τέτοιο αγώνα, καθώς και για το κατά πόσο θα στηριχτείς σε δικά σου ενεργειακά προιόντα και ηλεκτρολύτες ή θα στηριχτείς σε αυτά που προσφέρει ο αγώνας.

[Παπαθανασόπουλος]: Η τροφοδοσία του αγώνα είναι παραδειγματική και ξεπερνάει κάθε φαντασία. Μόνο τα νούμερα να διαβάσει κάποιος κι αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για κάτι μοναδικό. 25 σταθμοί τροφοδοσίας σε 160 χλμ, τουτέστιν ένας σταθμός κάθε 6.4 χλμ!!! Η ποικιλία της τροφοδοσίας καλύπτει και τον πιο απαιτητικό. Επιπλέον συνεργάζονται με την εταιρία GU που τα προϊόντά της τα έχω δοκιμάσει στο παρελθόν και θα στηριχτώ σ’ αυτά κατά την διάρκεια του αγώνα. Επιπλέον έχουν πλούσια ποικιλία φρούτων που πάντα προτιμώ σε σχέση με οτιδήποτε χημικό. Γενικότερα μέχρι σήμερα έχω διαπιστώσει ότι το στομάχι μου είναι αρκετά γερό και ικανό να γευτεί οτιδήποτε αξιοπρεπές είναι διαθέσιμο.

[Advendure]: Επιτρέπονται οι pacers, οι οποίοι μάλιστα έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο μερικές χρονιές σε επιδόσεις αθλητών. Είναι κάτι που δεν γνωρίζει άνθηση στην Ευρώπη. Θα έχεις pacers; Μίλησε μας λίγο για τον θεσμό αυτό...

[Παπαθανασόπουλος]: Όπως γνωρίζετε καλύτερα, οι pacers είναι μια καθαρά Αμερικάνικη ιδέα, που ξενίζει στην Γηραιά Ήπειρο, και που κατά καιρούς έχουν υψωθεί πολλές ενστάσεις ενάντια στην χρήση τους. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Αλλοιώνουν το μέγεθος της προσωπικής πάλης για την ρήξη των ορίων σου, και στερούν σε μεγάλο βαθμό την υπερβατική προσπάθεια. Εν τούτοις, εφόσον οι όροι του ‘παιχνιδιού’ είναι έτσι, τους δέχεσαι και ταυτόχρονα τους εκμεταλλεύεσαι για το προσωπικό όφελος. Πριν τον αγώνα αυτόν, απλώς γνώριζα την ύπαρξή τους. Δεν μπορούσα όμως να διανοηθώ πόσο σημαντικό και απαραίτητο θεωρείται για τον μέσο Αμερικάνο δρομέα. Επιπλέον υπάρχει ένα μεγάλο δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ αυτών που προσφέρονται ως pacer, κι αυτών που αναζητούν κάποιον. Θα σου αναφέρω την προσωπική μου εμπειρία για να διαπιστώσεις το μέγεθος της πρωτοτυπίας. Ήδη από τον Φεβρουάριο ένας φίλος δρομέας από την Ιαπωνία με πολύ καλές επιδόσεις σε διεθνείς υπερμαραθώνιους, που γνώρισα στο Al Andalus Trail στην Ισπανία, προσφέρθηκε να είναι ο pacer μου. Μ’ άρεσε σαν ιδέα κι ενθουσιάστηκα που θα έχω κάποιον γνωστό να με ‘σπρώξει’ στα τελευταία 60 χλμ…! Τελικά, τον Απρίλιο ενημερώθηκα ότι δεν θα μπορέσει να με συνοδεύσει, και τότε άρχισα να ψάχνω μέσα από τον ιστότοπο της διοργάνωσης, ένα τρόπο για να βρω έναν pacer. Αρχικά εντυπωσιάστηκα από τους κανονισμούς που διέπουν τον θεσμό του pacer. Υπάρχουν σαφή όρια απόστασης μεταξύ αγωνιζόμενου και pacer, αποτρέποντας τη δυνατότητα να μπαίνει μπροστά ο pacer κι εσύ να κολλάς από πίσω. Δεν επιτρέπουν να σου δώσει οτιδήποτε από το σακίδιο του ή να πάρει κάτι από τα δικά σου υλικά. Μ’ έκπληξη ανακάλυψα πως υπήρχε μια μεγάλη λίστα από εθελοντές δρομείς που προσφέρονται ως pacer, οι περισσότεροι των οποίων είναι ντόπιοι. Επικοινώνησα μ’ έναν από αυτούς και πολύ σύντομα είχα ένα ‘καταιγισμό’ από πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες τις διαδρομής του αγώνα, των δύσκολων κομματιών, τι θα πρέπει να προσέξω, και στο τέλος μια όμορφη και απροσδόκητη έκπληξη με περίμενε! Ο David με προσκαλούσε για ένα τετραήμερο στο σπίτι του, που βρίσκεται κοντά στην διαδρομή του αγώνα, για να προπονηθούμε παρέα και να γνωρίσω την περιοχή!!! Πιστεύω ότι όσο πιο ανοιχτός είσαι σε νέες εμπειρίες, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να βρεθείς αντικριστά με ανάλογες όμορφες εκπλήξεις που αποδεικνύουν πόσο όμορφη είναι η δρομική μας κοινότητα ανά τον κόσμο.

[Advendure]: Αργύρη, συμμετέχεις χρόνια σε μεγάλους αγώνες ανα τον πλανήτη. Το Western States είναι η "μητέρα" των αγώνων 100 μιλίων, με θρυλικές ιστορίες, μεγάλες μονομαχίες και τεράστιους αθλητές να τρέχουν κατά την διάρκεια των 40 ετών της ιστορίας του. Μίλησε μας λίγο για ανθρώπους, καταστάσεις και επιδόσεις που σε έχουν εντυπωσιάσει και διαμορφώνουν τον θρύλο αυτού του αγώνα.

[Παπαθανασόπουλος]: Πιστεύω ότι ο άνθρωπος στον όποιο οφείλει πολλά η σημερινή δρομική κοινότητα, είναι ο Gordy Ainsleigh. Είναι ουσιαστικά ο ‘εφευρέτης του Trail Ultra. Μέχρι το 1974, ο αγώνας ήταν μόνο για τα άλογα και τους αναβάτες τους. Ένας απρόσμενος τραυματισμός του αλόγου του Gordy παραμονές του αγώνα, τον οδήγησε στην τότε αδιανόητη απόφαση να τρέξει όλη την διαδρομή χωρίς άλογο. Σε χρόνο 23 ώρες και 47 λεπτά ολοκλήρωνε έναν πραγματικό άθλο για τα δεδομένα της εποχής και οροθετούσε την απαρχή μιας νέας εποχής, αυτής τουTrail Ultra. Από το 1977, και με 14 αθλητές στην εκκίνηση, θα έπαιρνε σάρκα και οστά αυτός ο θρυλικός αγώνας, που θα γινόταν μοντέλο για την δημιουργία άλλων παρόμοιων, πρώτα στην Αμερικάνικη ήπειρο κι αργότερα στην Ευρώπη. Αυτό που με συναρπάζει περισσότερο με τον Gordy, δεν είναι μόνο η πρωτοτυπία του εγχειρήματος για την εποχή του, αλλά και το εντυπωσιακό του πείσμα να καταφέρει να τερματίσει τον αγώνα 22 φορές. Τελευταία απόπειρά του ήταν το 2010, σε ηλικία 63 ετών, όπου πάρα το γεγονός ότι ήταν έξω από τα χρονικά όρια, συνέχισε μόνος του χωρίς υποστήριξη, τερματίζοντας λίγο παραπάνω από 30 ώρες. Θεωρώ ότι πρεσβεύει το ανήσυχο και τολμηρό πνεύμα μιας γενιάς που άφησε τα χνάρια της σε όλους τους σύγχρονους εμπνευστές αγώνων και διοργανωτών. Όσο αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, φυσικά και όλοι μας παρακολουθήσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον την ‘τιτανομαχία’ του 2010, απ’ όπου και η ταινία που προανέφερα, δείχνοντας πόσο εύκολα μπορούν ν’ αλλάξουν οι ισορροπίες σε αυτούς τους αγώνες. Ακόμα πιο εντυπωσιακό ήταν το 2012 όταν καταρρίφθηκαν πολλαπλά ρεκόρ της διαδρομής (ανδρών – γυναικών - και men’s master record) με εξωγήινους χρόνους και δυσμενείς καιρικές συνθήκες (4 C ). Πιστεύω ότι παρακολουθώντας την ιστορική εξέλιξη αυτού του αγώνα, μπορείς να διαπιστώσεις την πρόοδο αλλά και την δυναμική του χώρου, που ξεπερνάει κάθε φαντασία. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την απαράμιλλη φυσική ομορφιά της περιοχής με οδήγησαν στην απόφαση να δοκιμάσω την τύχη μου στην κλήρωση, και να θεωρώ τον εαυτό μου ήδη τυχερό που θα βρεθώ να τρέξω έναν τόσο θρυλικό αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

[Advendure]: Τελικά, η πραγματική πρόκληση είναι η σκληρή προετοιμασία με το όνειρο της συμμετοχής σε έναν τέτοιο μεγάλο αγώνα, ή η ίδια η συμμετοχή; Το ταξίδι στην Ιθάκη ή ο ίδιος ο αγώνας;

[Παπαθανασόπουλος]: Ένας από τους λόγους που βγαίνω να τρέξω τα κρύα πρωινά ενάντια στην βροχή και την λάσπη, μετά από 10 ώρες νυχτερινής βάρδιας, είναι η απόλυτη πεποίθηση μου ότι αυτή η υπερπροσπάθεια δίνει ένα άλλο στίγμα στην καθημερινότητα που σπάει την μηχανική κι ανούσια επανάληψη του σπίτι – δουλειά – σπίτι. Συγχρόνως ο σχεδιασμός και η προσδοκία του αγώνα, προσδίδει αυτήν την όμορφη αίσθηση ότι κάτι όμορφο πλησιάζει, και σου δίνει ψυχική δύναμη να αντεπεξέλθεις στις όποιες δυσκολίες προκύπτουν καθημερινά στην ξενιτιά. Συνεπώς, η πραγματική πρόκληση είναι όλη αυτή η προετοιμασία και η πειθαρχία να σταθείς αντάξιος των φιλοδοξιών σου. Εν τούτοις, για πρώτη φορά έχω εξιδανικεύσει την ‘Ιθάκη’, διψώντας για την άφιξη σ’ αυτήν με όποιο το τίμημα. Το ταξίδι προς αυτήν αδυνατεί να μου δώσει τις ίδιες συγκινήσεις και ενθουσιασμό, και πλέον μετρώ και τα δευτερόλεπτα για την στιγμή που θα βρεθώ στην εκκίνηση αντιμέτωπος με μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις των αγωνιστικών μου περιπετειών!

Ευχαριστώ την ομάδα του Advendure, για την τιμή που μου κάνατε να μιλήσω γι’ αυτήν τη νέα πρόκληση, και το μόνο που μπορώ να σε διαβεβαιώσω είναι ότι θα παλέψω με ότι αποθέματα ψυχικά θα υπάρχουν για να τερματίσω σε χρόνους ανάλογους των προσδοκιών μου, και να κυματίσω την γαλανόλευκη για πρώτη φορά σε αυτόν τον θρυλικό αγώνα!

[Advendure]: Εμείς σε ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε ολόψυχα να ευχαριστηθείς τον αγώνα και να γεμίσεις εμπειρίες και συναοσθήματα!

Επιμέλεια: Τάκης Τσογκαράκης
Ερωτήσεις: Δημήτρης Τρουπής - Τάκης Τσογκαράκης