Η περιέργειά μας για αυτό το εγχείρημα ήταν μεγάλη και για αυτόν τον λόγο θέλαμε να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για αυτή την προσπάθεια. Το ραντεβού είχε οριστεί για την Παρασκευή το απόγευμα και εμείς ήμασταν πιστοί σε αυτό

Παρασκευή

Η ανησυχία μας για τον καιρό δεν επιβεβαιώθηκε ούτε στο ελάχιστο αφού όσο ανεβαίναμε προς το καταφύγιο Φλαμπούρι, τόσο ο ξάστερος ουρανός εμφανιζόταν μπροστά μας αφήνοντας την πολύβουη Αθήνα και την δύσκολη εβδομάδα που μόλις είχε τελειώσει. Στο καταφύγιο ήδη η ομάδα των αθλητών που θα απάρτιζαν τους «μαθητές» του πρώτου training camp είχαν αρχίσει να καταφθάνουν. Μόλις συμπληρώθηκε απαρτία λάβαμε όλοι ένα καλαίσθητο –όπως πάντα- τσαντάκι με πολλά καλούδια, μπάρες, τζελ, παγούρι της High5 αλλά και τον νέο φακό της Petzl με την τεχνολογία Reactive Lighting, τον Tikka RXP τον οποίο και θα χρησιμοποιούσαμε καθ’ όλη την  διάρκεια της σχολής. Αναλυτικό review για τον μικρό και θαυματουργό φακό της Petzl τις αμέσως επόμενες μέρες στο Advendure!

Μετά τις απαραίτητες συστάσεις και μία μικρή αναφορά στο πρόγραμμα του τριημέρου η ομάδα ήταν έτοιμη για την πρώτη της προπόνηση. Ανάψαμε όλοι τους φακούς και τρέξαμε σε όμορφα μονοπάτια και χωματόδρομους του βουνού…μέχρι που δόθηκε το σύνθημα οι φακοί να σβηστούν! Το μάθημα είχε αρχίσει. Ίσως από τις καλύτερες στιγμές του training camp ήταν αυτές στις οποίες χρησιμοποιούσαμε όλες μας τις αισθήσεις τρέχοντας στο απόλυτο σκοτάδι. Μάθημα πρώτο λοιπόν! Τρέξιμο με τις αισθήσεις και αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου ακόμη και σε συνθήκες πλήρως συσκότισης. Το μάθημα συνεχίστηκε με βασικές αρχές κίνησης στο μονοπάτι, σωστής αντιμετώπισης κρίσεων στο βουνό από ένα ενδεχόμενο χάσιμο στο μονοπάτι ή από μια κακοκαιρία και πολλά άλλα.

Επιστροφή στο καταφύγιο και η συνέχεια ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα. Ασκήσεις ενδυνάμωσης χρησιμοποιώντας μόνο το ίδιο μας το σώμα αλλά και σωστή εκτέλεση των διατατικών ασκήσεων που δεν πρέπει να λείπουν ποτέ από μία προπονητική ρουτίνα. Μετά το δείπνο αποκατάστασης η ομάδα αποσύρθηκε για ξεκούραση μιας και η επόμενη μέρα θα ξεκινούσε με έγερση στις 6:30.

Σάββατο

Μετά από ένα χορταστικό πρωινό και έναν ζεστό καφέ η ομάδα ήταν έτοιμη για την πρώτη προπόνηση της ημέρας. Ο σκοπός της σημερινής προπόνησης ήταν η εξοικείωση με το τρέξιμο σε μονοπάτι και η διατήρηση μίας σταθερής προσπάθειας ανεξαρτήτως κλίσεως αλλά και η βελτίωση του δρομικού στυλ για καλύτερο και οικονομικότερο τρέξιμο. Χαλαρό ξεκίνημα για ζέσταμα κατεβαίνοντας το μονοπάτι για την πηγή Κυρά και στόχος το οροπέδιο της Μόλας μέσα από μερικά από τα ομορφότερα μονοπάτια του βουνού τα οποία προσφέρονται για ωραίο τρέξιμο.

Στο οροπέδιο ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος έδειξε την σωστή εκτέλεση των «ανοιγμάτων» αλλά και το σωστό δρομικό στυλ για αποδοτικότερο και οικονομικότερο τρέξιμο. Όλοι ανά δυάδες τρέξαμε διαδοχικά 100άρια στο μαλακό χορτάρι του οροπεδίου ενώ ο Δημήτρης συνεχώς έκανε παρατηρήσεις διορθώνοντας τις ατέλειες στο στυλ και στο στήσιμο του σώματος σε έναν έναν «μαθητή».

Η σωστή εκτέλεση των "ανοιγμάτων"

Πριν την αναχώρηση από το οροπέδιο, η κουβέντα περιπλέχθηκε γύρω από την επιλογή του σωστού ρυθμού «τέμπο» τρέχοντας και κάνοντας μεγάλους γύρους στο οροπέδιο. Είχε έρθει η ώρα για το πρώτο μικρό διάλειμμα στην πηγή του Αγίου Πέτρου αφού η συνέχεια είχε … ανηφόρα! Σκοπός εδώ ήταν η διατήρηση ενός αγωνιστικού –για τον καθένα- ρυθμού που θα μας έφερνε λίγο κάτω από την κορυφή της Πάρνηθας, στις «κεραίες». Ο Δημήτρης και ο Νίκος ανέβαιναν συνεχώς πάνω-κάτω το μονοπάτι διορθώνοντας το στυλ και την τεχνική μας. Πυκνή ομίχλη είχε πια σκεπάσει το βουνό, δημιουργώντας μία μυστηριακή ατμόσφαιρα, ομορφαίνοντας το τοπίο ακόμη περισσότερο. Ανασύνταξη στην κορφή της ανηφόρας αφού οι ρυθμοί ήταν διαφορετικοί για τον καθένα και κατάβαση με σκοπό την επιστροφή στο καταφύγιο.

Αφού αλλάξαμε τα βρεγμένα από τον ιδρώτα και την υγρασία ρούχα, σειρά είχαν οι διατροφολόγοι του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου Σταμάτης Μουρτάκος και Στάθης Βασιλείου, πολυετείς συνεργάτες του Δημήτρη Θεοδωρακάκου σε θέματα αγωνιστικής διατροφής. Το κύριο θέμα δεν ήταν μόνο η σωστή διατροφή πριν, κατά την διάρκεια ή και μετά από έναν αγώνα στόχο αλλά και η καθημερινή διατροφή που πρέπει να κάνει κάποιος που ασχολείται με τα αθλήματα αντοχής. Αναλύθηκε η αναγκαιότητα ή όχι της χρήσης συμπληρωμάτων διατροφής και πολυβιταμινών στην καθημερινή μας διατροφή, η χρήση της καφεϊνης και άλλων ουσιών. Πολύ, πάρα πολύ ενδιαφέρον δίωρο στο οποίο κατερρίφθησαν αρκετοί μύθοι! Στο τέλος της παρουσίασης του Σταμάτη Μουρτάκου σε βασικά θέματα αγωνιστική διατροφής σειρά είχαν οι ερωτήσεις που έπεφταν σαν αστραπή. Ερωτήσεις Λερναία Ύδρα αφού η μία ερώτηση γεννούσε άλλες δύο, ακόμη πιο ενδιαφέρουσες. Το δίωρο τελείωσε με τους περισσότερους να έχουν περισσότερες απορίες αλλά και ερεθίσματα για να διαβάσουν περισσότερο και να εφαρμόσουν το τι ταιριάζει στον καθένα.

Μετά το γεύμα και την απαραίτητη ξεκούραση σειρά είχε το επόμενο πολύ ενδιαφέρον session που είχε να κάνει με την γενική προπονητική για την βελτίωση της ταχύτητας, της αντοχής και της δύναμης. Ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος και ο Νίκος Κωστόπουλος μας μίλησαν για την σημασία της διαλλειματικής προπόνησης, απαραίτητο στοιχείο για την βελτίωση της ταχύτητας, το σωστό long run, την ανάγκη ύπαρξη μικροκύκλων και μεγακύκλων μέσα σε ένα προπονητικό πλάνο και πολλά άλλα.

Η συνέχεια περιελάμβανε νυχτερινό τρέξιμο σε λίγο πιο τεχνικά μονοπάτια αυτή την φορά με την συνοδεία πυκνής ομίχλης. Το δείπνο αποκατάστασης μετά από μία κοπιαστική για όλους ημέρα τουλάχιστον απαραίτητο!

Κυριακή

Το ξημέρωμα της Κυριακής βρήκε το καταφύγιο Φλαμπούρι πνιγμένο στην πυκνή ομίχλη. Το ξύπνημα πιο χαλαρό σήμερα αφού το πρόγραμμα δεν ήταν τόσο φορτωμένο. Σειρά είχε ο Τόλης Τσακίρης, ειδικός σε θέματα εξοπλισμού. Αφού τονίστηκε η αναγκαιότητα σωστής ένδυσης για τις χειμωνιάτικες ορεινές προπονήσεις μας, η συζήτηση αναπόφευκτα μεταφέρθηκε σε τι άλλο; Στα παπούτσια! Ερωτήσεις και απορίες πολλές και απαντήσεις διαφορετικές για τον καθένα. Άλλο ενδιαφέρον θέμα που αναλύθηκε ήταν ο ρουχισμός συμπίεσης και η αναγκαιότητά του για την καθυστέρηση εμφάνισης μυικής κόπωσης ή την πιο γρήγορη αποκατάσταση.

Αρκετά όμως με τις κουβέντες γιατί η ώρα είχε πια περάσει. Η προπόνηση ξεκίνησε με χαλαρό κατέβασμα του «κίτρινου» μονοπατιού με κατεύθυνση προς Θρακομακεδόνες με στόχο την βάση του μονοπατιού της Χούνης και των «Σκαλακίων», του γνωστού μονοπατιού που ακολουθώντας ουσιαστικά την πορεία του τελεφερίκ ανεβάζει κατευθείαν στο καζίνο. Εκεί ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος έδειξε δρομικές ασκήσεις συντονισμού (running drills) τις οποίες εκτέλεσαν όλοι οι εκπαιδευόμενοι. Ο Δημήτρης υπομονετικός και πρόθυμος, διόρθωνε και απαντούσε σε ερωτήσεις και απορίες που δεν ήταν λίγες.

Running Drills από τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο

Η συνέχεια ήταν αφιερωμένη στα «Σκαλάκια». Ο Νίκος Κωστόπουλος πριν μπούμε στο μονοπάτι εξήγησε τις διαφορετικές τεχνικές ανάβασης ανάλογα με την κλίση και το τερέν.

Ξεκινώντας την ανάβαση και ο Νίκος και ο Δημήτρης κάνοντας αξιέπαινη προσπάθεια ανέβαιναν και κατέβαιναν συνεχώς το μονοπάτι προσπαθώντας να διορθώσουν την τεχνική, τα πατήματα και την στάση του σώματος του κάθε εκπαιδευόμενου. Τα «Σκαλάκια» με το τεχνικότατο τερέν αλλά και την ύπαρξη των ίδιων των σκαλιών που έχουν δημιουργηθεί ήταν το κατάλληλο πεδίο για αυτό το μάθημα.

Ότι ανεβαίνει κατεβαίνει όμως οπότε σειρά είχε η σωστή τεχνική κατάβασης. Προσεκτικά γιατί το πεδίο ήταν αρκετά γλυστερό ξεκινήσαμε την κατάβαση και σε σημεία τα οποία προσφέρονταν ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος έκανε επίδειξη της σωστής τεχνικής ζητώντας από όλους να κάνουν το ίδιο για να τους διορθώσει.

Η ώρα είχε περάσει και ο καιρός είχε αρχίσει να δείχνει τα δόντια του οπότε δεν υπήρχε χρόνος για 2η ανάβαση από το μονοπάτι. Μόνη επιλογή λοιπόν η ανάβαση από τελεφερίκ, κάτι το οποίο όμως δεν «χάλασε» κανέναν! Στην συνέχεια γρήγορη επιστροφή μέσω του καταφυγίου Μπάφι για λίγη ενυδάτωση ενόσω η βροχή είχε αρχίσει να γίνεται αρκετά δυνατή. Το τέλος μας βρήκε όλους στο Φλαμπούρι κουρασμένους αλλά «γεμάτους».

Λουκούλειο το γεύμα αποκατάστασης που μας περίμενε στο φιλόξενο και ανακαινισμένο από το καλοκαίρι καταφύγιο, ήταν ότι χρειαζόμασταν εκείνη την ώρα μετά από αρκετές ώρες περιπλάνησης στο βουνό.

Το ALPAMAYO PRO Trail Lab τελείωσε με μία χαλαρή κουβέντα για τις εντυπώσεις του κάθε εκπαιδευομένου από το 1ο αυτό camp, αλλά και το τι δεν άρεσε ή θα ήθελε κάποιος να δει την επόμενη φορά.

Συμπερασματικά ήταν ένα γεμάτο τριήμερο που μας γέμισε όλους με πολύτιμες γνώσεις και μας έδωσε τα απαραίτητα ερεθίσματα να εμβαθύνουμε τις γνώσεις μας για το ορεινό -και όχι μόνο- τρέξιμο. Ιδιαίτερα χρήσιμο για αρχάριους αθλητές που ήθελαν να μάθουν πώς να κινούνται με ασφάλεια στο μονοπάτι αλλά και σε έναν μέσο αθλητή, πώς να βελτιώσει την τεχνική του, να διορθώσει την διατροφή του και να αλλάξει το προπονητικό του πρόγραμμα εμπλουτίζοντάς το με ασκήσεις και τεχνικές για ενδυνάμωση, ισορροπία, συντονισμό και ευλυγισία του σώματος. Οι συντελεστές του camp ήταν το λιγότεροι άψογοι. Φιλικοί και προσιτοί, καθ’ όλη την διάρκεια του τριημέρου ήταν πρόθυμοι να απαντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση και να δείξουν την σωστή τεχνική εκεί ακριβώς που χρειάζεται … στο μονοπάτι! Σίγουρα, για τους περισσότερους από εμάς, υπάρχουν πολλά ακόμη να μάθουμε...

Σίγουρα επίσης θα ρωτήσετε αν άξιζε τα χρήματα που απαιτείτο να δώσει κανείς για ένα τέτοιο προπονητικό camp. Αναμφίβολα ΝΑΙ. Αξίζει τον κόπο κάποιος να στερηθεί την αγορά ενός επιπλέον αξεσουάρ, σετ ρουχισμού, ηλεκτρονικού γκάτζετ (για τα οποία οι περισσότεροι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας έχουμε ξοδέψει αρκετά περισσότερα) για να ζήσει ένα τριήμερο με κάποιους οι οποίοι και έχουν γνώση και το σημαντικότερο θέλουν και μπορούν να την μεταδώσουν…

Ευχαριστούμε το ALPAMAYO PRO που μας έδωσε την ευκαιρία να ζήσουμε από κοντά ένα τόσο γεμάτο και εποικοδομητικό τριήμερο εμπλουτίζοντας τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας.