Καταρχάς υπάρχει μια ιλιγγιώδη αύξηση του αριθμού των αγώνων. Εκεί που πριν πέντε μόλις χρόνια υπήρχαν δυο μεγάλοι αγώνες υπεραπόστασης (ROUT & VFUT), τώρα υπάρχουν επτά! Rodopi Advendurun 100 μίλια, VFT 100&160 χλμ, Olympus Mythical Trail 100 χλμ, Rodopi Challenge 50 μίλια, Zagori TERA 80 χλμ και το πρωτοεμφανιζόμενο της παρέας των «μεγάλων», The Lost Trail 58χλμ.

Για τους δε αγώνες μεσαίας απόστασης ξέραμε ότι ήταν οι «πάλιουρες» του καλενταριού, όπως το Taygetos Challenge, Ziria Skyrace, Olympus Marathon, Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου και Μαραθώνιος Οίτης Ηρακλής. Ανάλογα με τον Φθινοπωρινό αγώνα υπεραπόστασης που είχε στόχο ο καθένας επέλεγε από τους παραπάνω αγώνες στα πλαίσια της προετοιμασίας του. Κάθε χρόνο άλλαζε τις επιλογές του, ώστε να περάσει από τον κάθε αγώνα για να ζήσει όλων των ειδών τις εμπειρίες. Πλέον και οι αγώνες μεσαίας απόστασης είναι πολλοί. Απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα μας, μπορεί να βρει ο ορεινός δρομέας αγώνες όλων των τερέν, όλων των βαθμίδων δυσκολίας και συνδυάζοντας πάντα τον αγώνα με ένα τουριστικό ταξίδι σαββατοκύριακου είτε μόνος είτε με την οικογένειά του. Από την Θράκη στην Πελοπόννησο, από την Κρήτη στην Κέρκυρα, από το Πήλιο στην Μακεδονία!

Τέλος, και οι «μικροί» αγώνες μέχρι 20-25 χλμ έχουν πολλαπλασιαστεί, ώστε κάθε Σαββατοκύριακο έχει ο δρομέας όχι έναν, αλλά συχνά από 2-3 αγώνες για να διαλέξει. Ο αρχάριος δρομέας ψάχνει αυτού του μεγέθους αγώνες για να αποκτήσει εμπειρίες και να εξοικειωθεί με το ορεινό τρέξιμο και οι πιο έμπειροι δρομείς θέλουν να νιώσουν την αδρεναλίνη στα ύψη όσο δοκιμάζουν στα όρια την ταχύτητά τους.

Εν ολίγοις… που να πρωτοπάει κανείς!    

Και φυσικά για να συμμετάσχουν οι δρομείς σ’ όλους αυτούς τους αγώνες πρέπει να προπονηθούν. Τον Χειμώνα είναι λιγάκι πιο περιορισμένες οι δυνατότητες, λόγω του μικρού της ημέρας και της χαμηλής θερμοκρασίας και αρκετοί μένουν στους διαδρόμους των γυμναστηρίων και στα στάδια αξιοποιώντας τον χειμώνα για να δουλέψουν την ταχύτητά τους.  Συνήθως τα Σαββατοκύριακα βρίσκουν ευκαιρία για εξόρμηση στα γύρω βουνά των πόλεών τους για να κάνουν τις μεγάλες προπονήσεις για τους αγώνες- στόχους τους.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι όμως στην κυριολεξία «ξεχύνονται» στους δρόμους, στα πάρκα, στους επαρχιακούς δημόσιους δρόμους, στα κοντινότερα αλλά και τα μακρύτερα μονοπάτια, στις παραλίες, στις γειτονιές και οπουδήποτε μπορεί να πατήσει αθλητικό παπούτσι και να καταγράψει χιλιόμετρα.

Είμαι πεπεισμένη πως ναι, το δρομικό κίνημα αυξήθηκε. Και μιας και το ακούμε και από άτομα που δεν τρέχουν, πιστεύω πως έχουμε μεγάλη απήχηση στον μη αθλούμενο κόσμο, πως μας έχουν πάρει χαμπάρι όλοι, πως γνωρίζουν πλέον ότι υπάρχουμε και επεκτεινόμαστε στις διαδρομές μας. Αυτή η πεποίθηση έχει πολλά πλεονεκτήματα. Αφενός είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση για τους μη αθλούμενους. Μιας και οι δρομείς είναι όλων των ηλικιών και κυρίως άνω των 35 ετών, μεταδίδεται το μήνυμα πως ο αθλητισμός είναι υγεία. Μπορούμε να σηκωθούμε από τους καναπέδες και να κάνουμε κάτι εποικοδομητικό για τους εαυτούς μας. Να περνάμε δημιουργικά τον χρόνο μας. Να κοινωνικοποιούμαστε. Να εξερευνούμε τα όριά μας. Να ξεφεύγουμε από την ένταση ή την σιωπή που επέβαλε η κρίση των τελευταίων ετών. Να συμβουλεύουμε αλλά και να μαθαίνουμε από την αρχή να ακούμε και να παραδειγματιζόμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Η λίστα των ωφελειών είναι μεγάλη και ατελείωτη.

Μεταδίδουμε το μήνυμα πως οι δρομείς υπάρχουν παντού, κι επομένως πρέπει να έχουν οι οδηγοί λίγο περισσότερο το νου τους. Και γιατί όχι να δοκιμάσουν κι αυτοί να τρέξουν; Κι αν όχι να τρέξουν, να βγουν εν πάση περίπτωση και να δοκιμάσουν κάτι, οτιδήποτε θα τους κινητοποιήσει να φροντίσουν για την υγεία τους. Αρκεί να προσπαθήσουν. Μια φορά να νιώσουν την ικανοποίηση της δραστηριότητας, σίγουρα θα έχει φυτευτεί ο σπόρος.

Αλλά πόσο αντικειμενικό είναι αυτό που ακούμε εμείς για την αύξηση των δρομέων; Δρομείς είμαστε και βλέπουμε και ακούμε αυτά που μας ενδιαφέρουν, δηλαδή ότι έχει σχέση με το τρέξιμο. Μήπως υπάρχει υποκειμενικότητα στην έκφραση που θεωρητικά ακούμε επειδή δεν ακούμε αυτούς που δεν το προσέχουν, ή που δεν το πιστεύουν;

Ο προβληματισμός μου δημιουργήθηκε πριν λίγους μήνες σε ένα ταξίδι μου στην Σαντορίνη. Όπως όλοι οι δρομείς, όταν πηγαίνουμε ταξίδι από τα πρώτα που μπαίνουν στην βαλίτσα είναι τα αθλητικά ρούχα και παπούτσια και φυσικά προηγείται η διαδικτυακή αναζήτηση για μέρη όπου θα μπορούμε να τρέξουμε όσο είμαστε στο νέο μέρος που θα μας φιλοξενήσει για λίγες μέρες. Έτσι, είχαμε σχεδιάσει με την Βίκυ να τρέξουμε προπονητικά το μονοπάτι που υπάρχει και ενώνει τα Φηρά με την Οία. Πήγαινε έλα είναι ένα πανέμορφο άγριο μονοπάτι 18,5 χλμ με +734μ υψομετρική, που εναλλάσσεται με καλντερίμι, ηφαιστειακό τοπίο, χώμα, πέτρα και πολλούς τουρίστες πεζοπόρους στην διαδρομή. Χαμηλά δεξιά και αριστερά το βαθύ μπλε της Κυκλαδίτικης θάλασσας και απέναντι το ηφαίστειο που αναπαύεται ενώ εσύ ιδρώνεις και κυνηγάς τις ανάσες σου.

Από τους ξένους τουρίστες ακούσαμε πολλά επιδοκιμαστικά σχόλια, μιας και ήμασταν οι μόνες που τρέχαμε τη διαδρομή και από ότι κατάλαβα περισσότερο ήταν επιδοκιμαστικά για την δυναμικότητα του γυναικείου φύλου στη συγκεκριμένη διαδρομή. Τα σχόλια ήταν του τύπου “go ladies, well done girls, keep it up, woman power”. Προφανώς γι αυτούς ήταν κάτι συνηθισμένο η εικόνα αυτή, του τρεξίματος σε μονοπάτια. Στη διαδρομή της επιστροφής στα στενά της καλντέρας, προσπερνώντας έπιασα τον σχολιασμό μιας ελληνίδας τουρίστριας στον σύζυγό της «αυτοί οι ξένοι ρε παιδάκι μου, μπράβο τους»…

Αρχικά διασκέδασα την εμπειρία όπου για άλλη μια φορά μας πέρασαν για ξένες, κάτι που μας συμβαίνει συχνά! Στη συνέχεια όμως, προβληματίστηκα και αναρωτήθηκα «γιατί, μόνο οι ξένες τρέχουν; Που ζουν αυτοί που δεν μας βλέπουν να τρέχουμε;» Δεν γνωρίζουν ότι και των Ελλήνων η κουλτούρα έχει αλλάξει όσων αφορά το τρέξιμο; Υποτίθεται ότι έχει αυξηθεί το «δρομικό κίνημα»! Έχουμε πολλαπλασιαστεί, τρέχουν όλο και περισσότεροι, μπαίνουν διαρκώς νέοι στον χώρο, γέμισαν τα στάδια, οι αγώνες είναι πλήρεις συμμετεχόντων.

Όταν έγραψα τον προβληματισμό μου στο Facebook, φίλοι μου απάντησαν πως ίσως τρέχαμε σε μέρη όπου δεν περίμεναν να δουν ελληνίδες να τρέχουν. Κάποιοι απάντησαν ότι πλέον και οι βοσκοί τους επιδοκιμάζουν στα βουνά όταν κάνουν τις προπονήσεις τους. Ότι έχει αλλάξει η κουλτούρα και στα βουνά. Θυμήθηκα έναν φίλο μου που πέρσι μπήκε σε έναν ορεινό αγώνα σε νησί και σε κάποιο σημείο χάθηκε. Έφτασε σε μια ξύλινη πύλη όπου καθόταν ένας βοσκός. Όταν τον ρώτησε αν είχαν περάσει κι άλλοι δρομείς νωρίτερα η απάντησή του ήταν «παλικάρι μου έχω να δω άνθρωπο εδώ αρκετές μέρες». Όταν μου είχε διηγηθεί την ιστορία του, σκέφτηκα πόσο παράξενο θα φάνηκε στον βοσκό που ξαφνικά είδε έναν με σορτς και παγούρι στη μέση να τρέχει σαν τρελός! Την επόμενη φορά όμως που θα δει αθλητή δεν θα του φανεί τόσο παράξενο.

Τελικά άλλαξε η κουλτούρα μας, ή είναι ιδέα μας; Θέλω να πιστεύω πως έχει αλλάξει, εμείς που εμπλεκόμαστε άμεσα το γνωρίζουμε παραπάνω μιας και αφορά εμάς και τους φίλους- συναθλητές μας, τους γείτονές μας, αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε τα στάδια, τα μονοπάτια, τους δρόμους και τα καταστήματα που επισκεπτόμαστε όλοι για να προμηθευτούμε τον εξοπλισμό μας. Είμαστε ένας μικρόκοσμος, αλλά ο κύκλος μας όλο και μεγαλώνει και εξαπλώνεται.

Σήμερα στην Σαντορίνη, αύριο στη Σύρο. Σήμερα στον Υμηττό, αύριο στα βουνά της Τήνου και της Ύδρας. Στο Παγγαίο, στο Πάικο, στον Ψηλορείτη, στο Μαίναλο, και στη Δίρφυ. Τα βουνά μας έχουν κατακλυστεί από δρομείς και ήρθε η ώρα να μάθει ο κόσμος ότι και το ορεινό δρομικό κίνημα αυξάνεται με θεαματικό ρυθμό.

Ίσως να είναι θέμα χρόνου να μάθουν και οι «πεδινοί» κάτοικοι ότι οι έλληνες πλέον τρέχουν και στα βουνά. Ότι για εμάς αυτό είναι το φυσιολογικό, αυτός είναι ο τρόπος ζωής μας, η διασκέδασή μας και οι στόχοι μας. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον η κυρία στην καλντέρα να βλέπει τους Έλληνες να τρέχουν στο μονοπάτι και να λέει «επιτέλους τρέχουν και οι Έλληνες» αντί να τονίζει έμμεσα μονάχα τα αρνητικά μας.

Άντζυ Τερζή

Photo ©: Advendure.com, shutterstock.com