[Advendure]: Μανώλη ας ξεκινήσουμε με κάποια στοιχεία για σένα, ώστε να σε γνωρίσουμε καλύτερα. Από που έρχεσαι, που μένεις και με τι ασχολείσαι στη ζωή σου, εκτός από το τρέξιμο φυσικά.

[Μανώλης Πούρικας]: Δημήτρη αρχικά να σε ευχαριστήσω για την τιμή.

Και γράφω “τιμή”, γιατί για να έχω λάβει αυτές εδώ τις ερωτήσεις, μάλλον κάποιος, κάπου εκεί έξω, έκρινε πως αυτός ο ξανθός μικροκαμωμένος τύπος με τη Θεσσαλική προφορά και το ελαφρώς ανώριμο χιούμορ, έχει κάτι να πει ή να γράψει.

Για να προετοιμάσουμε και τον αναγνώστη, καλό είναι να ξέρετε ότι μου αρέσει πολύ να γράφω. Και τώρα που βρήκα την ευκαιρία, θα γράψω πολύ. Προσδεθείτε λοιπόν, και αν δεν προλαβαίνετε να διαβάσετε ολόκληρο το μυθιστόρημα μου, χωρίστε το σε κομμάτια. Υπόσχομαι ότι ετοίμασα κάτι που αξίζει το χρόνο σας.

Εμμανουήλ Πούρικας είναι λοιπόν το πλήρες όνομα μου (Μανώλης για εσάς), και γεννήθηκα στις 25 Ιουλίου του 1999. Λες και ήξεραν οι γονείς μου ακριβώς πότε να με κάνουν, ώστε να έχω γενέθλια πάντα κοντά στο Ζαγόρι.

Μεγάλωσα στην Ελασσόνα Λάρισας, έχω έναν δίδυμο αδερφό, όπως και έναν μεγαλύτερο ετεροθαλή. Ζω και εργάζομαι στη Λάρισα πλέον, και λέω “πλέον”, γιατί ο ερχομός μου στη Λάρισα είναι σχετικά πρόσφατος.

Το διάστημα 2018 - 2021 με βρίσκει να φοιτώ στην Αθήνα, ενώ από το 2021 μέχρι και το φετινό καλοκαίρι ζούσα και εργαζόμουν στην Πάτρα, την πόλη στην οποία σπούδαζε επίσης ο δίδυμος αδερφός μου.

Αυτή τη στιγμή που με διαβάζετε κατοικώ μόνιμα, εργάζομαι, και προπονούμαι στη Λάρισα, και το επαγγελματικό αντικείμενο μου είναι η διαφημιστική κειμενογραφία για ιστοσελίδες και Online καταστήματα.

Πέρα από το τρέξιμο και τη δουλειά, ο χρόνος μου γεμίζει με πολλά ακόμη πράγματα. Τα Σάββατα βοηθάω τον πατέρα μου στο μαγαζί του (Κλειδαράδικο), σε περιόδους αργιών - εορτών ή τα Σαββατοκύριακα ταξιδεύω, δημιουργώ συχνά βίντεο στο YouTube για το τρέξιμο, διαβάζω βιβλία (η θεματολογία τους ποικίλει), και η λίστα συνεχίζεται.

[Advendure]: Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τον αθλητισμό και με ποια αφορμή; Με το ορεινό τρέξιμο; Τι σε τραβάει στα μονοπάτια και στα βουνά;

[Μανώλης Πούρικας]: Από πάντα ήμουν ένα δραστήριο παιδί που λάτρευε τα αθλήματα, όμως η πρώτη “συνεπής” παρουσία σε κάποιο άθλημα ήρθε στα 12. Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ στην τοπική ομάδα, κάτι που με διασκέδαζε αρκετά και με κρατούσε σε φόρμα, όμως δεν μου αρκούσε από ένα σημείο και μετά.

Τις ημέρες που δεν είχαμε προπόνηση με την ομάδα, μου άρεσε να τρέχω σε ένα δάσος της Ελασσόνας για να διατηρώ τη φυσική μου κατάσταση, και μάλλον κάπως έτσι μου μπήκε το όποιο μικρόβιο. Το απολάμβανα το τρέξιμο, αλλά δεν μπορώ να κρύψω ότι ακόμη περισσότερο απολάμβανα ατομικά τον ανταγωνισμό που μου προσέφερε όταν έτρεχα σε σχολικούς αγώνες.

Είχα την τύχη να μεγαλώνω στην ίδια γειτονιά με τον προπονητή μου (Θοδωρής Δαβιώτης), και επειδή ο ίδιος μάθαινε τακτικά τα αθλητικά νέα μου, φρόντισε να μου πει το μόνο πράγμα που ήθελα να ακούσω στα 16 μου. Ότι “Με 1 χρόνο σοβαρής προπόνησης στο τρέξιμο, θα γίνεις πανελληνιονίκης”.

Παραδόξως, πήρε λιγότερο. Ήταν από τις σωστότερες αποφάσεις που πήρα ποτέ, μιας και όσα διδάσκει ένα ομαδικό άθλημα σε 1 χρόνο, τα διδάσκει το ατομικό άθλημα σε 1 εβδομάδα.

Στο κομμάτι του Trail Running τώρα, τα πράγματα ακολούθησαν μια σχετικά αναμενόμενη εξέλιξη, αν λάβει κανείς υπόψη ότι μεγάλωνα κάτω από τον Όλυμπο. Στη γύρω περιοχή δεν υπήρχαν αγώνες ευθείας, παρά μόνο μερικοί αυτοσχέδιοι ορεινοί αγώνες σε χωριά της επαρχίας. Εμένα μου άρεσε πολύ να τρέχω σε αγώνες, οπότε…

Σήμερα, που έχω τη δυνατότητα να προπονούμαι και να αγωνίζομαι (σχεδόν) οπουδήποτε χωρίς τέτοιους προορισμούς, τα συνδυάζω και τα 2 μιας και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο απολαμβάνω περισσότερο το τρέξιμο.

[Advendure]: Στίβος, άσφαλτος ή μονοπάτια; Ή μήπως ένας συνδυασμός και των τριών; Τι σου αρέσει σε καθένα από τα τρία είδη αγωνιστικού τρεξίματος;

[Μανώλης Πούρικας]: Συνηθίζω ως άνθρωπος - όταν δεν το απαγορεύουν οι νόμοι της φυσικής βέβαια - να απαιτώ και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούμαι και εδώ. Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να διερωτάται τι θα διαλέξει αν έρθει κάποια στιγμή η ώρα να διαλέξει, και ανακουφίζομαι όταν σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται να περιορίζομαι.

Κάθε φορά που τρέχω αρκετή άσφαλτο, μου λείπει το βουνό. Κάθε φορά που τρέχω πολύ βουνό, μου λείπει ο στίβος, και κάθε φορά που χορταίνω στίβο, δεν ξέρω τι άλλο να τρέξω.

Θέτω στον εαυτό μου ως βασικό κανόνα να μην κάνει τίποτα και ποτέ καταναγκαστικά. Αυτός είναι ο συνδυασμός με τον οποίο διασκεδάζω το τρέξιμο, και αν αλλάξει κάτι σε αυτό το μοτίβο, να είστε σίγουροι ότι θα το αντιληφθείτε.

Ο στίβος λόγω της υψηλής έντασης που έχει, συνδυαστικά με το στοιχείο της επανάληψης, μου προσφέρει την ευκαιρία να μετατρέπω τα 4-10-15 αγωνιστικά λεπτά που τρέχω, σε αιώνα. Η άσφαλτος έχει έντονα το στρατηγικό κομμάτι που πρέπει να ακολουθείς πιστά ανάλογα με το επίπεδο που βρίσκεσαι, καθώς και το κομμάτι της αυτοσυγκράτησης στα κομμάτια του αγώνα στα οποία νιώθεις καλά.

Το βουνό έχει… και τι δεν έχει.

Είναι λες και υπάρχει άλλος θεός εκεί. Τα πράγματα σταματούν να είναι τόσο τυποποιημένα, και σε όλα αυτά προστίθενται οι όποιες ιδιαιτερότητες κάθε διαδρομής. Σε αυτή την εναλλαγή μεταξύ τυποποίησης και ελευθερίας, κρύβεται για μένα η ουσία της όλης ευχαρίστησης, χωρίς φυσικά να υπονοώ ότι στο Trail Running κάνουμε ό,τι μας καπνίσει προπονητικά και αγωνιστικά.

[Advendure]: Πέρσι το Καλοκαίρι συμμετείχες με την Εθνική ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ορεινού Τρεξίματος στην Αυστρία. Ήταν η πρώτη σου εμπειρία από αγώνα στο εξωτερικό; Πες μας τις εντυπώσεις σου, τόσο για τα οργανωτικά της διοργάνωσης όσο και για τον συναγωνισμό σε ένα τέτοιου επιπέδου διεθνή αγώνα.

[Μανώλης Πούρικας]: Αν δεν κάνω λάθος ήταν η 3η μου συμμετοχή σε ορεινό αγώνα στο εξωτερικό γενικά, και η 1η με τα χρώματα της Εθνικής ομάδας. Οι προηγούμενες 2 συμμετοχές μου ήταν στη L’Aquila της Ιταλίας, σε μια αντίστοιχου βεληνεκούς διοργάνωση.

Στο οργανωτικό ζήτημα μπορώ με ευκολία να ξεχωρίσω την προσβασιμότητα (και πληρότητα) που είχαν όλοι οι μεγάλοι σταθμοί χάρη σε Lifts, δρόμους ή πλατιά, εύκολα μονοπάτια για το κοινό. Η κουλτούρα των φιλάθλων έξω είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη σε αυτά τα ζητήματα, και αυτό είμαι σίγουρος ότι δεν το ακούτε πρώτη φορά από εμένα.

Βλέπεις άτομα κάθε ηλικίας να σε υποστηρίζουν στη μέση του πουθενά στα 1.500-2.000m υψόμετρο, πράγμα που νομίζω ότι συμβαίνει σε ελάχιστους αγώνες στην Ελλάδα. Ωστόσο, για να λέμε και του “στραβού” το δίκιο, πρέπει να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στην ανάπτυξη αυτής της κουλτούρας όντας ανοικτοί και προσιτοί στο κοινό. Να του εμπνέουμε ευγένεια και να μη τους κάνουμε να νιώθουν κορόιδα που ανεβαίνουν στο βουνό και εμείς ούτε πους τους δίνουμε σημασία.

Πρέπει οι ίδιοι οι αθλητές να μάθουμε να εκτιμάμε την όποια βοήθεια έρχεται απ’ έξω και να το δείχνουμε όσο πιο ανοιχτά γίνεται, και σιγά σιγά τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν.

Στο θέμα της τροφοδοσίας δεν παρατήρησα σημαντικές διαφορές, όμως στην αξιοποίηση της τεχνολογίας (δορυφορικά συστήματα Tracking αθλητών, Live Streaming κ.ο.κ.), ο πήχης είναι ιδιαίτερα υψηλός. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, και όχι για τον Χ αγώνα στο Ψ απομακρυσμένο χωριό του νομού Αρκαδίας (εντελώς τυχαίο το παράδειγμα, δεν έχω πάει ποτέ μου). Δεν μπορούμε να απαιτούμε GPS Tracking ή Live Stream σε αγώνες με 10€ συμμετοχή.

Για το τέλος, το επίπεδο συναγωνισμού. Λόγω του ότι βρέθηκα στα βαθιά, σε μια απόσταση που δεν την είχα ξανατρέξει, μόνο εκ του ασφαλούς μπορούσα να τρέξω, γι’ αυτό και δεν είμαι ο κατάλληλος να απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση. Είναι βγαλμένο από σενάριο επιστημονικής φαντασίας ο Μανώλης από την Ελασσόνα να συμμετέχει στην ίδια διοργάνωση με αθλητές θρύλους όπως ο Zach Miller, ο Benjamin Roubiol, o Patrick Kipngeno, και πολλοί ακόμη.

Ακόμη και το ότι κοιμόμουν στο ίδιο δωμάτιο με τον Φώτη το Ζησιμόπουλο, τρελό μου φάνηκε!

Μακάρι να συνεχίσει να δίνει βάση η ομοσπονδία σε αυτές τις διοργανώσεις, γιατί το όνειρο της εκπροσώπησης με τα Γαλανόλευκα είναι το με διαφορά ισχυρότερο κίνητρο που μπορεί να υπάρξει για κάθε νέο αθλητή.

[Advendure]: Όπως βλέπουμε προτιμάς τις μικρές και γρήγορες αποστάσεις, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Σου αρέσει η ταχύτητα και η αδρεναλίνη των υψηλών σφυγμών να υποθέσουμε; Θα δοκίμαζες ποτέ ένα ultra;

[Μανώλης Πούρικας]: Οι “μικροί” αγώνες μέχρι τα 25 χιλιόμετρα είναι αυτοί που με έχουν κερδίσει προς το παρόν. Με διεγείρει το να μπορώ να τρέξω με ρυθμούς αντίστοιχους της ασφάλτου ή του στίβου σε χωματοδρόμους και κατηφορικά μονοπάτια, όπως και το ότι όλα παίζονται μέχρι και το τελευταίο μέτρο.

Πιθανολογώ πως παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό και το (σχετικά) νεαρό της ηλικίας μου που προσανατολίζομαι περισσότερο στην ένταση παρά στη διάρκεια, όμως ο καιρός θα δείξει.

Μπορώ σίγουρα να με σκεφτώ να τρέχω σε ορεινούς μαραθωνίους, απλά όχι ακόμη. Δεν έχω δώσει ό,τι πρέπει να δώσω στις μικρότερες αποστάσεις, και θέλω να κάνω το επόμενο βήμα μόνο όταν θα μπορέσω να πω ότι “τελείωσα” με τα μικρά.

Η ελάχιστη τριβή που έχω με τις μεγάλες ορεινές αποστάσεις (2 φορές 46 χιλιόμετρα) θεωρώ ότι δεν επαρκεί ως δείγμα για να απαντήσω. Τα Ultra είναι κυριολεκτικά ένα άλλο άθλημα, τα πάντα αντιστρέφονται εκεί, και τα λάθη τακτικής, τροφοδοσίας, ή έλλειψης προπόνησης πληρώνονται πολύ πιο άμεσα και βασανιστικά.

Καταλαβαίνω ακριβώς τι είναι αυτό που εθίζει τον κόσμο στα Ultra, όμως δεν είναι κάτι που μπορεί να μου προκαλέσει το ενδιαφέρον ακόμη. Τώρα αν η ομοσπονδία κρίνει αυτή τη σεζόν για κάποιο λόγο ότι το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα θα πρέπει να γίνει σε Ultra απόσταση (ελπίζω για όνομα του θεού να μην το κάνει), θα ζήσετε να με δείτε με φακό και μπατόν.

[Advendure]: Έμενες για καιρό στην Πάτρα και νομίζω την επισκέπτεσαι και τώρα συχνά. Ευκαιρία να σε ρωτήσουμε την άποψη σου για τα μονοπάτια της περιοχής που σου αρέσουν, αλλά και για το Koumaria Trail Series, στο οποίο έχεις συμμετάσχει και το γνωρίζεις πολύ καλά. Πιστεύεις ότι έχει δυναμικό η ευρύτερη περιοχή για αγώνες ορεινού τρεξίματος;

[Μανώλης Πούρικας]: Στην Πάτρα πέρασα 3 αρκετά όμορφα χρόνια στο διάστημα 2021 - 2024. Ομολογώ ότι όταν μετακόμιζα εκεί, ένας από τους μεγαλύτερα μου άγχη ήταν που δεν είχα ακούσει ποτέ μου στην ίδια πρόταση τις λέξεις “Πάτρα” και “Ορεινό τρέξιμο”. Ευτυχώς διαψεύστηκα πανηγυρικά, καθώς όχι μόνο υπάρχει πεδίο για ορεινό τρέξιμο στην Πάτρα, αλλά είναι μάλιστα αρκετά βοηθητικό για κάθε είδους προπόνηση.

Στον αγώνα της Κουμαριάς συμμετείχα 2 φορές και τις κατευχαριστήθηκα. Παρότι απεχθάνομαι το Χειμώνα (ο αγώνας γίνεται Ιανουάριο), κάτι ότι ο καιρός μας έκανε το χατίρι, κάτι ότι η Πάτρα δεν έχει δύσκολο Χειμώνα, 2 στις 2 διοργανώσεις ήταν όλα άψογα.

Ο αγώνας γίνεται σε ένα σημείο με εύκολη πρόσβαση, ενώ έχει επιλογές διαδρομών για κάθε επίπεδο ενασχόλησης. Το βουνό του Ομπλού το χρησιμοποίησα ουκ ολίγες φορές για τις προπονήσεις μου, γι’ αυτό και τις διαδρομές τις συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κάποιος που για πρώτη φορά τρέχει εκεί, δεν θα δει κάτι που δεν έχει ξαναδεί ποτέ του. Το τερέν και η μορφολογία είναι αρκετά κοινά, όμως η θέα που προσφέρουν τα ψηλά σημεία της διαδρομής στον Πατραϊκό κόλπο αξίζουν αρκετά.

Λόγω του ότι έμενα σε μια πάρα πολύ όμορφη περιοχή της Πάτρας, τον Καστελλόκαμπο, ομολογώ πως είμαι κυριολεκτικά ερωτευμένος με την ανατολική μεριά τόσο της πόλης, όσο και του Παναχαϊκού. Όλοι οι οικισμοί στους πρόποδες του βουνού είναι αξιόλογοι, όμως η πλευρά του Άνω Καστριτσίου για μένα θα νικάει πάντα.

Σε αυτό το σημείο να πω και το εξής, γιατί σίγουρα μας διαβάζει και αρχάριος κόσμος, νέος στο άθλημα. Στην Πάτρα ήρθα γνωρίζοντας κυριολεκτικά μηδέν δρομείς ορεινού τρεξίματος, οπότε για να βρω διαδρομές στο βουνό έπρεπε να αυτοσχεδιάσω. Εν έτει 2024 έχουμε στα χέρια μας εργαλεία όπως το Strava, ή τις πλατφόρμες των ρολογιών που χρησιμοποιούμε, και αν τις χρησιμοποιήσουμε σωστά, είναι σαν να μας έμαθε τις διαδρομές κάποιος ντόπιος.

Αν από την άλλη είστε αφενός κοινωνικοί εκ φύσεως, αφετέρου φοβάστε να πάτε μόνοι στο βουνό (και καλά κάνετε), ψαχτείτε στις τοπικές ομάδες των Social Media και σίγουρα θα βρείτε απαντήσεις.

Για να κλείσω, βεβαίως και υπάρχει δυναμική στην ευρύτερη περιοχή, όμως δεν το θεωρώ απαραίτητο να αξιοποιηθεί κιόλας. Αν ένα βουνό έχει 50 αγώνες σε κάθε του πλευρά σε 50 διαφορετικές ημερομηνίες, ο κόσμος δεν θα ξέρει που να πρωτοπάει. Κατά τη γνώμη μου, στην περιοχή “χωράει” - με τεράστια ελαστικότητα - άλλος ένας ορεινός αγώνας, και όχι κάτι παραπάνω.

[Advendure]: Αγαπημένος αγώνας στην Ελλάδα; Ποιόν αγώνα που δεν έχεις κάνει θα ήθελες να τρέξεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό;

[Μανώλης Πούρικας]: Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση την οποία την κάνω κι εγώ στον εαυτό μου συχνά, αλλά δεν καταλήγω πουθενά. Τι ορίζουμε άραγε ως τον “αγαπημένο” μας αγώνα;

Λόγω του ότι δεν έχω μπει ποτέ μου σε αγώνα “χαλαρά”, με στόχο αμιγώς τη διασκέδαση, δυστυχώς πολύ λίγα τοπία μπορώ να θυμηθώ μέσα από όλες τις διαδρομές που έχω τρέξει. Τις περισσότερες φορές - αν όχι όλες - αυτό που βλέπω στους αγώνες είναι το ρολόι μου και τα πόδια του μπροστινού αθλητή, κάτι που δεν με βοηθά ιδιαίτερα να ξεχωρίσω τους αγώνες στο μυαλό μου.

Αν το πάρουμε διοργανωτικά και με βάση το όλο “καλαμπούρι”, το Ζαγόρι είναι αυτό που μου έρχεται πρώτο, όμως οι διαδρομές που έχω τρέξει μέχρι στιγμής εκεί, δεν με συγκινούν ιδιαίτερα.

Αν το πάρουμε συναισθηματικά, με βάση την ανταμοιβή της προσπάθειας και του ενθουσιασμού, κι εκεί μπερδεύει το τοπίο. Μπορώ να πω κάτι είτε για το Tihio Race που το 2018 ήταν ο πρώτος “γνωστός” αγώνας που κέρδισα ποτέ μου, είτε για τον Ενιπέα του 2023 που αποτελεί τη μεγαλύτερη μου ορεινή νίκη ως τώρα. Όσο γράφω αυτά, ήρθε στο μυαλό μου μια επίσης σημαντική νίκη που έκανα στο Μέτσοβο του 2022, την πρώτη μου “σοβαρή” νίκη μετά από 3 χρόνια αγωνιστικής αδράνειας λόγω υποχρεώσεων φοίτησης στην Αθήνα.

Ο Faethon Skyrace δεσπόζει σε μια ιδιαίτερη θέση στο μυαλό μου γιατί είναι ο γνωστότερος αγώνας της περιοχής μου, τον οποίο και έχω τρέξει αρκετές φορές. Μετά είναι κι ο αγώνας της Ύδρας, στην οποία έτρεξα για πρώτη φορά φέτος, και ήρθε να μου υπενθυμίσει να μην σταματήσω να προσθέτω νέους, διαφορετικούς αγώνες στο καλεντάρι μου. Ακόμη και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ορεινού Τρεξίματος που έγινε στη διαδρομή του Evritania Trail Race είχε όμορφα πράγματα να μου δείξει, παρότι με έβγαλε αρκετά από τα “νερά” μου.

Άρα όχι. Δυστυχώς δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον εγχώριο αγώνα ακόμη από όσους έχω τρέξει.

Σε ποιους ίσως θα ήθελα να τρέξω μελλοντικά; Ομολογώ πως αν έφτιαχνα ένα χάρτη που απεικονίζει τα μέρη στα οποία έχω τρέξει, θα έβλεπε κανείς ένα μεγάλο κενό στο βόρειο τμήμα της χώρας. Αυτό από τη μία δικαιολογείται λόγω του ότι συνηθίζω να επιλέγω αγώνες με τον αντίστοιχο συναγωνισμό, αλλά από την άλλη, ο ίδιος ως κάτοικος της Θεσσαλίας, θα έπρεπε να κοιτάζω και λίγο προς τα “πάνω”.

Έχω δει και έχω ακούσει πάρα πολύ ωραία πράγματα για τους αγώνες του Σωτήρη (ξέρει αυτός ποιος είναι) στα Άγραφα, όπως θα ήθελα πολύ να επισκεφθώ και το Γράμμο (που οι άνθρωποι του με έχουν καλέσει, αλλά δεν ταίριαζε στο πρόγραμμα να πάω). Ένα χάος με λίγα λόγια η σκέψη μου, και συγχωρέστε με αν σας ζαλίζει ο αυθορμητισμός ενός 25χρονου ανθρώπου που νιώθει 16. Για να μην προσθέσω και τους αντίστοιχους αγώνες σε Κυκλαδίτικα νησιά, Ταΰγετο, ή Κρήτη, γιατί εκεί χάνουμε πραγματικά τη μπάλα.

Πάμε και στο εξωτερικό τώρα. Εδώ κι αν δυσκολεύει το πράγμα, μιας και ο ίδιος απολαμβάνω τα ταξίδια. Μια “μικρή” έκδοση του UTMB στο Chamonix σίγουρα θέλω να την τιμήσω μελλοντικά, και όσον αφορά την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα ήθελα πολύ να βρεθώ στα δάση του Portland, στα οποία ο Phil Knight έτρεχε και εμπνεόταν τη δημιουργία της Nike.

[Advendure]: Από τα post που κάνεις στα social media, δείχνεις να αντιμετωπίζεις με χιούμορ τους αγώνες και το τρέξιμο. Τελικά, μήπως γενικά σαν κοινότητα παίρνουμε πολύ στα σοβαρά κάτι που είναι περισσότερο ένα χόμπι για το 99% των συμμετεχόντων;

[Μανώλης Πούρικας]: Ένα “κοπλιμέντο” που λαμβάνω τακτικά όταν συζητώ με άλλους δρομείς, και δεν μπορώ να το δεχθώ με τίποτα, ξεκινάει με τη φράση “Εσείς οι ελίτ…”. Δεν είμαι ελίτ, όπως και σχεδόν κανείς άλλος δεν είναι στην Ελλάδα. Μπορώ να καταλάβω τι εννοεί κάποιος σε επίπεδο συζήτησης, όμως καμιά φορά αυτές οι άκρως κολακευτικές ταμπέλες, τείνουν να δημιουργούν μια ψευδαίσθηση, και καλό είναι να είμαστε ρεαλιστές.

Δεν υπάρχει ελίτ αθλητής σε αυτή τη χώρα την τρέχουσα χρονική περίοδο. Θα μπορούσα να το δεχθώ για την εποχή κυριαρχίας του Δημήτρη Θεοδωρακάκου ή παλιότερα του Νίκου Καλοφύρη ότι έχουμε ελίτ αθλητές, αλλά μέχρι εκεί.

Τώρα υπάρχει ο Φώτης, ο οποίος είναι μια ειδικότατη περίπτωση που χρήζει ξεχωριστής μελέτης, είναι και ο Κώστας ο Παραδεισόπουλος ο οποίος δείχνει να αναπτύσσεται σε έναν δυνητικό ελίτ με πολλές πιθανότητες να διαπρέψει όπως ήδη κάνει, και τέλος.

Όλοι οι υπόλοιποι, του “συναφιού μου” - αν θέλετε, καλώς ή κακώς είμαστε αθλητές απλώς εθνικών προδιαγραφών, και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτό. Ο Βασίλης, ο Θανάσης, ο Δημήτρης, πάλι ο Δημήτρης, ο Κοσμάς, ο Βαγγέλης, άλλοι 3-4 Γιώργηδες που μου έρχονται στο μυαλό, ο Αλέξανδρος, και πολλοί πολλοί ακόμη, δεν ζουν από το τρέξιμο, αλλά ζουν ΓΙΑ το τρέξιμο, και έτσι νομίζω πως θα έπρεπε να είναι.

Δεν λέω πως δεν σκάω από μέσα μου (και από έξω μου) όταν δεν μου βγαίνει ένας αγώνας. Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πρέπει να μεγαλοποιούμε τέτοιες καταστάσεις, σε έναν βαθμό που να επηρεάζει τους γύρω μας ή την υγεία μας. Η ζωή συνεχίζεται, αν δεν εισπράττουμε ευχαρίστηση από τα χόμπι μας, τότε γιατί τα κάνουμε;

Θεωρώ με κάθε ειλικρίνεια πως οι όλοι οι δρομείς μεταξύ μας έχουμε περισσότερα κοινά απ’ ότι διαφορές. Γι’ αυτό άλλωστε και προσπαθώ σε κάθε προσπάθεια μαζικής επικοινωνίας που κάνω, να υποστηρίζω την απομυθοποίηση χαρακτηρισμών όπως “ελίτ”, “πρωταθλητισμός”, κ.ο.κ.. Έχω κερδίσει κάποιους αγώνες, και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Τι να το κάνουμε όμως, θα έχω προτεραιότητα στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, ή θα μου έρθει φθηνότερος ο λογαριασμός του ρεύματος εκείνο το μήνα;

Είμαστε όλοι κοινοί άνθρωποι με κοινωνικές, οικογενειακές, και επαγγελματικές υποχρεώσεις, και όλοι στο τέλος κάθε αγώνα βρισκόμαστε στις ίδιες ταβέρνες τρώγοντας τα ίδια λιπαρά γεύματα.

[Advendure]: Δώσε μας κάποια στοιχεία για τους χορηγούς σου - αν υπάρχουν φυσικά - και τους ανθρώπους που σε έχουν βοηθήσει – και σε βοηθούν ακόμη – στους αγώνες και τις προπονήσεις σου.

[Μανώλης Πούρικας]: Οι βασικοί, επίσημοι χορηγοί μου είναι η εταιρεία αθλητικής ένδυσης και υπόδησης Saucony, καθώς και η διοργάνωση Tihio Race. Η συνεργασία που έχω και με τους 2 είναι αρκετά υποστηρικτική για εμένα, στο βαθμό μάλιστα που πολλές φορές αναρωτιέμαι τι ακριβώς μου βρήκαν και θέλησαν να με υποστηρίξουν τόσο έντονα.

Θα είμαι ειλικρινής και εδώ. Δόξα τω θεώ δεν μου έλειψε ποτέ και τίποτα μιας και προέρχομαι από μια οικογένεια που πάντα με στήριζε, συν ότι ποτέ δεν αντιμετώπισα ζήτημα εργατικότητας. Όμως οι παραπάνω χορηγίες κάνουν τα πράγματα αρκετά πιο εύκολα σε αρκετά ζητήματα.

Δεν πρέπει να παραλείψω φυσικά μια αναφορά στον κ. Κώστα Γεωργιάδη με το Peak Store στην Ελασσόνα, που ήταν ο πρώτος μου χορηγός πριν ακόμη ξεκινήσω να παίρνω καλές θέσεις σε αγώνες.

Με τον προπονητή μου είχαμε εξ αρχής μια φιλική, σχεδόν αδερφική σχέση, και παραμένει ακόμη ο μέντορας μου σε πολλά ζητήματα που αντιμετωπίζω εξωαθλητικά. Κάτι που τον τιμά είναι πως δεν έχει μόνο με μένα αυτή τη σχέση, αλλά σχεδόν με κάθε αθλητή που γυμνάζει, γι’ αυτό και εμφανίζει μια συνταγή που δείχνει να πετυχαίνει.

Ο δίδυμος αδερφός μου ο Βαλεντίνος που μας διαβάζει από το Τρόμσο της Νορβηγίας έχει παίξει επίσης καθοριστικό ρόλο στην ηθική υποστήριξη και διατήρηση των κινήτρων μου, δείχνοντας πάντα να με καταλαβαίνει. Σε αυτό συνδράμουν παράλληλα οι καλύτεροι μου φίλοι και συναθλητές, όπως και η κοπέλα μου που ανέχεται να μην πηγαίνουμε τις βόλτες που διαρκώς της υπόσχομαι τις Κυριακές επειδή χάνομαι πάνω στα βουνά.

Ακούγεται κλισέ, αλλά δεν είναι. Αυτό το εντελώς ατομικό άθλημα, είναι πέρα για πέρα ομαδικό, απλά με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Πόσο μάλλον όταν ακόμη και μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα ή το YouTube, μπορώ να αισθάνομαι ότι κάποιος με παρακολουθεί και με στηρίζει νοητά ή φωναχτά.

[Advendure]: Θα μας άρεσε να μας αναφέρεις 2-3 πολύ όμορφες, αλλά και δύσκολες, στιγμές από την μέχρι στιγμή πορεία σου στο αγωνιστικό τρέξιμο.

[Μανώλης Πούρικας]: Να μια καλή ερώτηση. Είναι σχετικά δύσκολο να απαντήσω, καθώς νιώθω ότι από το 2015 που ξεκίνησα να τρέχω, πέρασαν 19 χρόνια, και όχι 9. Θα αναφέρω όσα μου έρχονται τώρα χαρακτηριστικά στο μυαλό, και ελπίζω να μην ξεχνάω κάτι. Η σειρά θα είναι: καλό, κακό, καλό, με την αλάνθαστη μέθοδο “σάντουιτς”.

Καλό

Στην πρώτη μου σεζόν στο τρέξιμο (2015-2016), ακριβώς στους 5 μήνες ενασχόλησης, βρέθηκα να είμαι 2ος Πανελληνιονίκης στο Σχολικό Πρωτάθλημα Ανωμάλου Δρόμου. Μέχρι τότε, με το μυαλό ενός 16χρονου παιδιού που είχα, η σκέψη και μόνο ότι μια μέρα μπορεί να στεφθώ πανελληνιονίκης μου έμοιαζε επιστημονική φαντασία, κάτι το αδύνατο.

Είχα κάνει μέσα σε 5 μήνες αυτό που εκατοντάδες παιδιά ονειρευόντουσαν χρόνια από την πορεία τους στο στίβο. Αν με διαβάζει κάποιος αθλητής στίβου αυτή τη στιγμή, θα καταλάβει στο 100% αυτό που λέω.

Στην ίδια σεζόν, βγαίνω στην 3η θέση του Πανελληνίου Σχολικού Πρωταθλήματος στα 2.000m με φυσικά εμπόδια, μη γνωρίζοντας ότι αυτό μου έδινε την πρόκριση στο Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα. Κάτι που ούτε ο προπονητής μου γνώριζε, καθώς τότε δεν ήταν ούτε 25 χρονών που είμαι εγώ τώρα.

Αρχές Ιουνίου του 2016. 1 μήνα μετά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, 1 μήνα πριν το Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα, και εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου, διαβάζοντας για τις σχολικές εξετάσεις (έγραφα Θρησκευτικά την άλλη μέρα). Χτυπάει το τηλέφωνο και με ενημερώνουν από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Λάρισας ότι πρέπει να δώσω τα στοιχεία του διαβατηρίου μου για το ταξίδι. Τους ρωτάω σε ποιο ταξίδι αναφέρονται, και με το που καταλαβαίνω τι γίνεται, σηκώνω το σπίτι στον αέρα και παίρνω τηλέφωνο τον προπονητή μου. Περιττό να αναφέρω ότι το διάβασμα για τα Θρησκευτικά αφέθηκε στον Ύψιστο.

Κακό

Τι θα ήταν όλες αυτές οι ιστορίες χωρίς λίγη αμφισβήτηση, λίγο σασπένς.

Την περίοδο 2018 - 2021 που φοιτούσα στην Αθήνα, το τρέξιμο έπρεπε να μπει στον πάγο για αρκετούς πρακτικούς λόγους. Όσο απουσίαζα από τη σκηνή του τρεξίματος δεν άντεχα να βλέπω τους άλλοτε “ανταγωνιστές” μου (Μυαλό παιδιού 19 χρονών, με λυμένα τα υπόλοιπα προβλήματα του) να κερδίζουν τον έναν αγώνα μετά τον άλλον, και εγώ να βρίσκομαι σε μία κατάσταση στην οποία το μόνο που μπορούσα να κάνω, ήταν υπομονή.

Βρισκόμουν τακτικά με τον προπονητή μου στην Αθήνα και συζητούσαμε. Σε όλες μου αυτές τις ανησυχίες πάντα μου έλεγε ότι δεν αργεί η ώρα της “Ανάστασης”, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Είχα ανάγκη να το ακούω αυτό, γιατί όντως το ανταγωνιστικό τρέξιμο με γέμιζε ζωή.

Καλό

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ορεινού Δρόμου 2023, Δεσκάτη.

Βγαίνω, 2ος πίσω μόνο από τον Φώτη (ξέρετε ποιον Φώτη), και μπροστά από μερικούς απ’ τους καλύτερους ορεινούς δρομείς της χώρας. Από εκεί, προκρινόμαστε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ορεινού τρεξίματος στην Αυστρία. Όταν με έβλεπα στον καθρέφτη με τα ρούχα της Εθνικής Ομάδας, δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Το μπλε γενικά μου πηγαίνει, όμως το συγκεκριμένο μπλε είχε κάτι ακόμη πιο ωραίο. Κι αυτό γιατί συνδυάστηκε εξαιρετικά με αυτά τα χρόνια υπομονής και προπόνησης που έπρεπε να κάνω μέχρι να με δω ντυμένο έτσι.

Bonus Καλό

Η νίκη μου στον Ενιπέα το 2023. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως το έκανα. Αναλογιζόμενος την προπόνηση που έβαλα, βγάζει νόημα. Με βάση τη λογική όμως, δεν βγάζει και πολύ. Ελπίζω να την επαναλάβω φέτος.

[Advendure]: Πως βλέπεις γενικά το ορεινό τρέξιμο στη χώρα μας; Τι σου αρέσει και αν υπάρχει κάτι που έχει πάρει “στραβό” δρόμο.

[Μανώλης Πούρικας]: Το ορεινό τρέξιμο ως κίνημα και ως έννοια διαφέρει κατά πολύ από το αντίστοιχο της ευθείας, κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο. Στην ευθεία το χρονόμετρο υπαγορεύει και καθορίζει τα πάντα, ενώ στο βουνό η παραμικρή αλλαγή στις συνθήκες σε βάζει στη διαδικασία να αναπροσαρμόζεις τη σκέψη και την τακτική σου διαρκώς. Έτσι, οι δρομείς της ευθείας τείνουν να τα μετρούν όλα με βάση το χρόνο, και όχι με το πως ένιωσαν τη διαδρομή στα πόδια τους, ενώ αντίστοιχα οι ορεινοί είναι πιο ευέλικτοι και δεκτικοί στο εκάστοτε αποτέλεσμα.

Χωρίς να υπονοώ ότι οι δρομείς ευθείας είναι γκρινιάρηδες και δεν ικανοποιούνται με τίποτα άλλο πέρα από ατομικά ρεκόρ, νιώθω ότι αυτή η κουλτούρα έχει διεισδύσει ελαφρώς και στο ορεινό τρέξιμο. Πιάνω καμιά φορά και τον εαυτό μου να σκάει κυνηγώντας επιδόσεις σε ορεινές διαδρομές, όμως στο τέλος της ημέρας θυμάμαι ότι υπάρχουν και σημαντικότερα προβλήματα από τα ρεκόρ διαδρομής.

Κάτι που επίσης δεν θέλω να δω στο βουνό να γίνεται, είναι να αντιμετωπίζουν οι αθλητές τους εθελοντές σαν υπηρέτες, και το μονοπάτι σαν έναν δρόμο που καθαρίζεται από συνεργείο. Έχει και τα καλά του η μαζικότητα και η δημοφιλία του αθλήματος τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε που είμαστε και τι κάνουμε.

Μου αρέσει που οι ορεινοί αγώνες έχουν πολύ περισσότερο το χαρακτήρα ξέγνοιαστης εκδρομής σε σχέση με τους αντίστοιχους αγώνες ευθείας, και αυτό δεν θέλω να αλλάξει. Δεν μιλάω για κατάσταση πανηγυριού, μιλάω για αυτό που συναντάμε όλοι πηγαίνοντας σε μέρη όπως το Μέτσοβο ή το Τσεπέλοβο στα 3ήμερα των αγώνων. Αυτό που ανυπομονείς κάθε χρόνο να συναντήσεις. Και δόξα τω θεώ είμαστε τυχεροί να ζούμε σε μια χώρα με τεράστια ποικιλία σε εικόνες, ώστε κάθε Σαββατοκύριακο μπορούμε να βλέπουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα.

[Advendure]: Κλείνουμε με το μέλλον. Στόχοι για το επόμενο διάστημα, άμεσο ή και πιο μακροπρόθεσμο;

[Μανώλης Πούρικας]: Ο βασικότερος στόχος μου είναι να συνεχίσω να περνάω καλά με αυτό που κάνω για το μεγαλύτερο δυνατό διάστημα, όντας παράλληλα υγιής. Θέλω πολύ να διατηρήσω και να αναπτύξω τη φόρα που πήρα τις τελευταίες σεζόν, ώστε να ανακαλύψω τι ακόμη μπορώ να κάνω χωρίς να θυσιάσω τίποτα από αυτά που ήδη έχω και απολαμβάνω.

Είμαι ευγνώμων που μπορώ και εμφανίζω καλά αποτελέσματα για την δουλειά που βάζω, και πόσο μάλλον που μπορώ όλο αυτό να το μοιράζομαι με πάρα πολλά ακόμη άτομα ανά την Ελλάδα.

Βραχυπρόθεσμα, λίγο πολύ, τους αγώνες στους οποίους θα τρέξω φέτος ήδη τους ξέρετε οι περισσότεροι. Είναι σχεδόν οι ίδιοι με την προηγούμενη σεζόν, και ίσως γίνουν μικρές προσθαφαιρέσεις με βάση τις εκάστοτε υποχρεώσεις κάθε περιόδου.

Μακροπρόθεσμα, ένας θεός ξέρει ποιοι είναι οι στόχοι μου. Εδώ καλά καλά δεν ξέρω αν θεωρούμαι δρομέας ευθείας ή δρομέας βουνού ακόμη. Έχω σίγουρα μερικά “φράγματα” στο μυαλό μου να σπάσω στην ευθεία (15’ 5άρι, 31’ 10άρι, 1:08 Ημί), όπως επίσης και τη φιλοδοξία στα επόμενα χρόνια να κατατάσσομαι σταθερά στους καλύτερους ορεινούς δρομείς της χώρας, χωρίς ερωτηματικά και αστερίσκους. Αλλά ας είμαστε καλά πρώτα όλοι μας, και θα τα φτιάξουμε όλα.

Ευχαριστώ πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σας, ελπίζω να συνδεθήκατε έστω και λίγο μαζί μου μέσα από αυτό το (πάρα πολύ μεγάλο) κείμενο. Να είστε όλοι καλά!

Δημήτρης Τρουπής