Dave Pen, singer and songwriter of “Archive”, one of the most distinctive bands on the British progressive and alternative rock scene, lives between two seemingly contrasting worlds: the explosive energy of major live performances and the silence of the mountains, where he pushes his personal limits through ultra running. With more than a decade of racing experience and appearances at iconic events such as the Spine Race, UTMB® and Tor des Géants, the acclaimed British musician has discovered something far beyond an athletic challenge on the trails: a journey of self-discovery that has even influenced his music, as he tells us. His participation in the legendary Spine Race was the focus of “Run Again”, a documentary directed by Alexis Berg, while in 2026 he faced another enormous challenge, traversing the Italian Alps at the Tor des Géants.

Behind the artist and ultra runner, however, is a husband and father who carries his family with him to every concert and every race. Through music, he pours his emotions into performances in front of thousands of people; in the mountains, he runs without music, accompanied only by the sounds of nature and his own body. In his interview with Advendure, Dave Pen talks about the connection between his two great passions, the toughest moments of ultra-distance running, the inspiration he draws from the trails and, finally, his desire to return to Greece - this time not for another concert, but to take part in a Greek race!

Πόσο μεγάλο είναι το σύμπαν; Γιατί δεν μπορώ να συγκρατήσω μεγάλους αριθμούς; Πως θα φτάσω στο τέρμα σε έναν αγώνα υπεραπόστασης; Αυτά είναι μερικά πράγματα που δεν μπορεί να διαχειριστεί το ανθρώπινο μυαλό. Είναι πολύ μεγάλα και πολύ οδυνηρά για να το κάνει. Κι αν αφήσουμε την πρώτη περίπτωση που τείνει στα όρια του αδύνατου ή τη δεύτερη που έχει τα δικά της τρικ για να το πετύχει κάποιος, αυτό που μας ενδιαφέρει σαν αθλητές του ορεινού τρεξίματος είναι η τρίτη περίπτωση. Πως θα διαχειριστούμε ένα πολύωρο αγώνα, σπάζοντας τον διανοητικά σε κομμάτια, ώστε να μην μας “πνίξει” η απόσταση ήδη από την εκκίνηση! Η σκέψη ότι έχουμε να τρέξουμε π.χ. 100 μίλια είναι πολύ δύσκολη, αλλά “πείθοντας” το μυαλό μας ότι θα τρέξουμε 100 φορές από 1 μίλι το κάνει πιο “εύκολο”. Ας δούμε λοιπόν μερικές διανοητικές στρατηγικές που βοηθούν στη διαχείριση μεγάλων αποστάσεων.

Ποθητός στόχος κάθε αθλητή που στέκεται στη γραμμή της εκκίνησης είναι ο τερματισμός. Ζει για εκείνη τη στιγμή που θα πλησιάζει το χωριό, τα μεγάφωνα της μουσικής, τις κουδούνες των διοργανωτών, τις αγκαλιές των δικών του ανθρώπων. Είναι ένας στόχος τον οποίο ονειρευόταν μήνες πριν, από τη στιγμή κιόλας που φυτεύτηκε βαθιά μέσα του το σαράκι της συμμετοχής στον συγκεκριμένο αγώνα. Είναι μια στιγμή που φαντασιώθηκε πολλές φορές στις δύσκολες στιγμές κάποιας προπόνησης, κι ήταν αυτή η φαντασίωση που του έδινε δύναμη να μην τα παρατήσει. Ο τερματισμός ήταν η διέξοδός του τις ώρες στη δουλειά, η ελπίδα την ώρα που η χώρα του μαζί με τον ίδιο και πολλούς σαν κι αυτόν περνούν περιόδους κρίσης και αλλαγών.

Ο σπουδαίος Τσέχος Μαραθωνοδρόμος Εμίλ Ζάτοπεκ είχε πει «Αν θες να τρέξεις, τρέξε ένα μίλι, αν θες να ζήσεις μία εμπειρία τρέξε έναν μαραθώνιο». Εμείς θα συνεχίσουμε από εκεί και θα τολμήσουμε να πούμε ότι «Αν θες να αλλάξεις την ζωή σου, τρέξε έναν υπερμαραθώνιο»… Ίσως ακούγεται υπερβολικό στο πρώτο άκουσμα, αλλά ξανασκεφτείτε το. Πόσες παράμετροι της καθημερινότητας είναι αυτές που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι θα θυσιάσουμε για να τρέξουμε έναν αγώνα υπεραπόστασης; Ώρες προπόνησης, έξοδα, αγώνες προετοιμασίας, αλλαγή στόχων. Δεν αλλάζει αυτομάτως έτσι η ζωή μας; Θα μου πείτε… και τι θεωρείς υπερμαραθώνιο;

Μια σημαντική παράμετρος που χαρακτηρίζει έντονα την αγωνιστική προσπάθεια στις υπεραποστάσεις είναι η αέναη διαμάχη των “ψιθύρων” του μυαλού μας (λογική) με τους “ψιθύρους” της καρδιάς μας (συναίσθημα).