Η διαδρομή μας ξεκίνησε μέσα από μια ανάβαση σε ένα πυκνό πευκοδάσος, για να μας οδηγήσει τελικά στο πέτρινο και φιδωτό μονοπάτι προς την κορυφή του όρους Όλυμπος και τον Προφήτη Ηλία, στα 968 μέτρα.

Η θέα της Αγιάσου χαμηλά, αλλά και των κόλπων και των δασών που απλώνονται στο βάθος, είναι από εκείνες τις εικόνες που μένουν χαραγμένες μέσα σου.

Η μεγάλη έκπληξη, όμως, ήρθε στην κατάβαση! Για χιλιόμετρα κινηθήκαμε μέσα σε ένα πυκνό καστανόδασος, με τα πεσμένα κελύφη των κάστανων να στρώνουν το έδαφος. Πλατάνια, ελαιώνες, πλούσια βλάστηση και μια εντυπωσιακή ποικιλία φυτών, ακόμη και ορχιδέες, συνθέτουν έναν πραγματικό βοτανικό παράδεισο, σε μια περιοχή που περιλαμβάνεται στο δίκτυο Natura 2000.

Το χωμάτινο μονοπάτι έδωσε τη θέση του, στα τελευταία χιλιόμετρα, σε ένα πολύ παλιό, χτιστό καλντερίμι που μας οδήγησε στα γραφικά στενά της Αγιάσου.

Μια διαδρομή με μεγάλη ποικιλομορφία, εναλλαγές τοπίου και τερέν και αρκετές ξύλινες πινακίδες σήμανσης, που φανερώνουν πως υπάρχει ένα ευρύτερο δίκτυο μονοπατιών για να εξερευνήσει κανείς.

Στη διαδρομή συναντήσαμε αρκετούς πεζοπόρους, ανάμεσά τους και την πεζοπορική ομάδα της Λέσβου, με πολλά μέλη της να ανηφορίζουν μέσα στο καστανόδασος. Εικόνες που δείχνουν πως τα μονοπάτια δεν είναι μόνο ένα φυσικό κεφάλαιο του τόπου, αλλά και ένας ζωντανός τρόπος να τον γνωρίσεις. Περπατώντας, τρέχοντας ή με ποδήλατο.

Η Λέσβος έχει πολύ δρόμο - ή μάλλον, πολλά μονοπάτια - ακόμη να μας αποκαλύψει! Φεύγω με τις καλύτερες εντυπώσεις από τα λίγα που είδα και με την υπόσχεση να επιστρέψω σύντομα, για να ανακαλύψω και τις υπόλοιπες φυσικές γωνιές αυτού του ξεχωριστού νησιού.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Λάζαρο Δήμτσα και τον Παναγιώτη Λουλαδέλη για την υπέροχη διαδρομή και την όμορφη παρέα! Ο Λάζαρος είναι ένας από τους πρωτεργάτες της ανάπτυξης του τρεξίματος στη Λέσβο, έχοντας συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της δρομικής κουλτούρας του νησιού.

Ξεχωριστή αναφορά θέλω να κάνω και στον Γιάννη Παττακό, με τον οποίο δεν είχαμε την ευκαιρία να τρέξουμε μαζί, αλλά βρήκαμε τον χρόνο να συζητήσουμε αρκετά για το ορεινό τρέξιμο και τους αγώνες ultra. Άλλωστε, και ο Γιάννης έχει αφήσει το δικό του, σημαντικό αποτύπωμα στην ανάπτυξη του τρεξίματος στη Λέσβο. Για όσους μάλιστα δεν το γνωρίζουν, ο Γιάννης έχει συνυπογράψει με τον Δημήτρη Τζεφαλή το βιβλίο «Στο Δρόμο για το Καλλιμάρμαρο», αφιερωμένο στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Εμείς, βέβαια, τον έχουμε συνδέσει περισσότερο με το ορεινό τρέξιμο, έναν χώρο στον οποίο έχει τη δική του ξεχωριστή διαδρομή!

Λέσβος .. Εις το επανιδείν!

Δημήτρης Τρουπής