Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν η δική μου γενιά έκανε τα πρώτα της βήματα στο ορεινό τρέξιμο, θυμάμαι τον Δημήτρη Βενετικίδη ως μια από τις εμβληματικές φιγούρες στις εκκινήσεις, κάποιον που κοιτούσαμε με θαυμασμό. Ανήκε σε εκείνη τη μικρή ομάδα ανθρώπων που, τα προηγούμενα χρόνια, είχαν χτίσει τα θεμέλια του αθλήματος στη χώρα μας. Ξεκίνησε από τον μαραθώνιο, αλλά πριν βρεθεί να τρέχει στα μονοπάτια των βουνών, άφησε έντονο αποτύπωμα στους αγώνες περιπέτειας – ένα άθλημα που για περίπου μια δεκαετία γνώρισε μεγάλη άνθηση στην Ελλάδα. Πάντα ανήσυχο πνεύμα, δοκίμασε τις δυνάμεις του στο Νεπάλ, αλλά και σε μεγάλες ποδηλατικές διασχίσεις παρέα με τον καλό του φίλο και για χρόνια συνοδοιπόρο, Λάζαρο Ρήγο.

Ήταν από τους πρώτους τρεις Έλληνες που στάθηκαν στην εκκίνηση του UTMB, το 2005, και ο νικητής του πρώτου ultra trail της χώρας μας, του VFT 2007. Δύο διοργανώσεις σημάδεψαν βαθιά την πορεία του: ο Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου και ο Olympus Marathon, στον οποίο είχε και ενεργό οργανωτικό ρόλο.

Σε αυτή τη συζήτηση – ποταμό, ξετυλίγουμε μαζί με το Δημήτρη το κουβάρι μιας τεράστιας αθλητικής διαδρομής που συνεχίζεται αδιάλειπτα για 37 χρόνια. Μια κουβέντα που, όπως ήταν φυσικό, δεν έμεινε μόνο στο παρελθόν, αλλά αγγίζει την εξέλιξη του ορεινού τρεξίματος, τις σκέψεις του για τις υπεραποστάσεις, πολλά ακόμη εξαιρετικά ενδιαφέροντα θέματα και φυσικά τα σχέδια του για το μέλλον!

Φθινόπωρο 2004. Σε ορειβατικό περιοδικό της εποχής πέφτει το μάτι μου σε μία είδηση στις μέσα σελίδες για έναν αγώνα στον Όλυμπο. Εκατόν δεκαεπτά αθλητές ξεκίνησαν από το Δίον, ανέβηκαν στο οροπέδιο των Μουσών, διέσχισαν τα Ζωνάρια και μέσω Ζολώτα, Πριονιών και Ενιπέα τερμάτισαν στο στάδιο του Λιτοχώρου σε … μερικές ώρες! Κούνησα το κεφάλι μου… «δεν πάει καλά ο κόσμος, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...». Εκείνη την εποχή είχα πάρει σβάρνα τα βουνά με ένα αντίσκηνο στην πλάτη και με μια καλή παρέα και η ανάβαση και μόνο στο οροπέδιο φάνταζε στα μάτια μου σαν … ορειβατική αποστολή! Τέλη Ιουνίου 2006. Εκδρομούλα στον Όλυμπο, ανάβαση από Πριόνια μέχρι καταφύγιο Ζολώτα. Ανεβαίνοντας χαλαρός ξαφνικά εμφανίζεται πίσω από μια στροφή του μονοπατιού ένας με σορτσάκι … κυριολεκτικά πετώντας! Έκανα στην άκρη μην μπορώντας να το πιστέψω. Μετά από λίγες στιγμές εμφανίζεται κι άλλος! Ο ένας μετά τον άλλον αθλητές αέρινοι, φιγούρες από έναν άλλο κόσμο από τον δικό μου με έκαναν να θυμηθώ εκείνη την είδηση που είχα διαβάσει πριν δύο χρόνια. Ξαποσταίνοντας στο καταφύγιο του Ζολώτα, δεν σταμάτησαν να έρχονται για αρκετή ώρα. Λίγο νερό, ένα σοκολατάκι και δρόμο! Μα πως το κάνουν; Απορία… Μπροστά σου ξετυλίγονταν εικόνες που εναλλάσσονταν με απίστευτη ταχύτητα. Ένταση, αγωνία, πάθος, πόνος, κούραση, εξάντληση, υποθερμία, αφυδάτωση. Συναισθήματα πρωτόγνωρα. Ανατριχίλα…

Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Ήταν η δικιά μου D-Day. Σαμονί, γαλλικές Άλπεις, 26 Αυγούστου 2005. Ένας από τους χιλιάδες στρατιώτες που θα εφορμούσαν προς το βουνό μόλις έπεφταν οι μπουκαπόρτες της εκκίνησης. Αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο νότια από το πραγματικό θέατρο των ηρώων του 1945 στη Νορμανδία, εμείς οι ανήσυχοι αλλά καλοζωισμένοι δραπέτες του πεπρωμένου μας, ψάχνουμε για νέες δοκιμασίες, κάτι καινούργιο να μας φτάσει στα όρια, κάτι να ζήσουμε τη χαμένη κόλαση, αυτή που δεν γνωρίσαμε. Σακίδιο στην πλάτη και μπατόν έτοιμα να καρφώσουν τον ανήφορο-θηρίο κατευθείαν στην καρδιά, ο ‘ευρωπαίος’ Αη-Γιώργης σε πεζοπόρα έκδοση με δύο ρομφαίες στα χέρια.