Πέρασαν ήδη δέκα μέρες από το τριήμερο του Σπαρτάθλου και εγώ παρότι έχω επιστρέψει στης συνήθεις καθημερινές μου δραστηριότητες (πλην του τρεξίματος) ακόμα ονειρεύομαι πως είμαι εκεί. Κλείνω το βράδυ τα μάτια μου και βρίσκομαι μεταξύ σταθμών, βλέπω πινακίδες για το κλείσιμο, βλέπω ότι κοντεύω και ότι δεν φτάνω, αλλά όλες οι εικόνες που μου επιφυλάσσει ο Μορφέας έχουν ακόμα να κάνουν με το Σπάρταθλο. Όπως μου συμβαίνει πάντα δηλαδή μετά από έναν μεγάλο και έντονο αγώνα, αλλά αυτή τη φορά είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρος ο Μορφέας.