ADVENDURE - Αν δεν υποφέρεις, τότε δεν είναι TOR…

Αν δεν υποφέρεις, τότε δεν είναι TOR…

Από 10 Οκτ 2021

Στην διάρκεια της προετοιμασίας μου για τη συμμετοχή μου στο TOR 2021 επεδίωξα – ίσως λάθος μου- να διαβάσω δεκάδες αναφορές που αναμφίβολα κατάφεραν να μου δώσουν την εντύπωση ότι αυτός ο αγώνας θα ήταν αναπόφευκτα μια απίστευτη δοκιμασία ταλαιπωρίας, σωματικής καταπόνησης, συναισθηματικών βασανισμών, μια δύσκολη πορεία προς κάτι το πρωτόγνωρο, ένα κολαστήριο…Είχα κάθε λόγο να αγχώνομαι. Και αν και είχα ομολογουμένως πειστεί σε κάποιο βαθμό για αυτό, είχα υποσυνείδητα, από μήνες πριν, αφοσιωθεί στην επιλογή μου αυτή. Σε μια επιλογή που ήταν αποκλειστικά δική μου. Μια επιλογή που θα ήταν κρίμα να μην μπορέσω να υποστηρίξω...

 

Σκέφτηκα λοιπόν τώρα, λίγες μόνο ημέρες μετά τον γυρισμό μου από την Ιταλία, να μοιραστώ κάπως αντισυμβατικά μαζί σας, με μια άλλη ματιά, αυτό που έζησα και αυτό που ένοιωθα σε όλη αυτή τη δοκιμασία από την πρώτη στιγμή της εκκίνησης ως την πολυπόθητη γραμμή τερματισμού.

Αν έχετε διάθεση να διαβάσετε μόνο ένα κειμενάκι πέντε λεπτών, τότε αυτό είναι για εσάς. Αν θα προτιμούσατε να ‘’βρεθείτε’’ νοητά μέσα στον αγώνα με λεπτομερή παρουσίαση όλων των τεχνικών χαρακτηριστικών του, τότε προφανώς έχετε κάνει λάθος επιλογή. Εξάλλου, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα εγώ να επωμισθώ τέτοια πρωτοβουλία και συνάμα ευθύνη απέναντι σε επίδοξους μελλοντικούς ‘’γίγαντες’’. Το αφήνω να το επιχειρήσουν αυτό άλλοι πιο έμπειροι συναθλητές αλλά και το ίδιο το διαδίκτυο.

Έξι ημέρες, έξι νύκτες, έξι ώρες (666 J), με όριο τερματισμού τις 150 ώρες, μια περιπλάνηση 349 χιλιομέτρων και 30.000μ υψομετρικής με θέα τις κορυφές Mont Blanc, Monte Rosa, Matterhorn και Gran Paradiso λοιπόν. Δεν ξέρω αν ο τρόπος που παρουσιάζονται οι ώρες είναι τυχαίος ή απλά η τριπλή επανάληψη του αριθμού 6 επιλέχθηκε για να δώσει κάποια μεγαλύτερη έμφαση στο βαθμό δυσκολίας. Δεν ξέρω καν, αν επιλέχθηκε για να συμβολίζει κάποιο ‘’θηρίο’’ σύμφωνα με το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής. Ξέρω όμως ότι μόνο και μόνο η ανάγνωσή του σου δημιουργεί μια τρομακτική προδιάθεση.


Από τις 12 ως τις 18 του Σεπτέμβρη, η κοιλάδα της Αosta έμελλε να γίνει το σκηνικό μιας αδιανόητης παράστασης, με πρωταγωνιστές αλλά και ταυτόχρονα θεατές εμάς τους ίδιους, τους συμμετέχοντες. Από την πρώτη κιόλας στιγμή αλλά και σε όλη τη διαδρομή ένοιωθα ότι το βουνό ήθελε να μου επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά ότι παραμένει δάσκαλος, ένας δάσκαλος ζωής. Μεταξύ των μονοπατιών και των γεφυριών, των δασών και του πετρώδους εδάφους, των βοσκοτόπων και των παγετώνων, στο TOR οι μέρες και οι νύκτες που κυλούσαν ήταν στιγμές αντίστασης στην ολοένα αυξανόμενη κόπωση αλλά από την άλλη και στιγμές ανακάλυψης του ίδιου του εαυτού μου. Ήταν μια δοκιμασία αντοχής αλλά και επαναπροσδιορισμού για άλλη μια φορά των προσωπικών μου ορίων. Μία συνεχής αναθεώρηση σκέψης για το τι σημαίνει ‘’επιτυχία’’. Μία ισχυρή επισήμανση ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο. Μια αγωνιώδης αντιμετώπιση της δικής μου ευθραυστότητας. Μια ανάγκη για ελπίδα ότι η αποφασιστικότητα θα με έσπρωχνε προς ένα υγιή τερματισμό.

Ήμουν πάνω στη σκηνή και έπρεπε να παίξω… έπρεπε να αποδώσω όσο καλύτερα γίνεται τον ρόλο μου. Έπρεπε να παίξω όμως χωρίς θεατές …έπρεπε να παίξω για μένα.

Καθώς οι μέρες περνούσαν αργά και τις περισσότερες φορές μοναχικά, άρχισα να βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά στο τοπίο γύρω μου και να ‘’ανοίγω’’ σιγά σιγά τα μάτια μου σε αυτό που κάνει την κοιλάδα αυτή τόσο μοναδική…Άρχισα δειλά δειλά να μπαίνω στο ‘’πετσί του ρόλου μου’’ όπως λένε. Ήμουν πάνω στη σκηνή και έπρεπε να παίξω… έπρεπε να αποδώσω όσο καλύτερα γίνεται τον ρόλο μου. Έπρεπε να παίξω όμως χωρίς θεατές …έπρεπε να παίξω για μένα.

Άρχισα να απολαμβάνω τον αγώνα….και ήμουν καλά….

Προς απογοήτευση ίσως κάποιων αναγνωστών δεν θα ακολουθήσω κάποια συνηθισμένη παρουσίαση. Δεν θα αναφερθώ καθόλου σε στομαχικά προβλήματα επειδή ακολούθησα μια ποικίλη διατροφή στους σταθμούς με απλές και συνηθισμένες γεύσεις (τα πολύ νόστιμα κίτρινα τυριά και σαλάμια, προϊόντα της περιοχής ήταν η καθημερινή μου απόλαυση), δεν θα αναφερθώ σε αφυδάτωση επειδή απλά έπινα πολύ νερό και κουβαλούσα αρκετό παραπάνω παρά τις αντίθετες γνωστές παραδοχές για ελάττωση του βάρους του σακιδίου, δεν θα αναφερθώ σε παραισθήσεις λόγω έλλειψης ύπνου γιατί νομίζω ότι η κατανομή του ύπνου μου ήταν αρκετά επαρκής - θα μπορούσε, δε λέω, να ήταν λίγο καλύτερη, δεν θα αναφερθώ σε ταχύτητες και ρυθμούς τρεξίματος γιατί απλά δεν έχουν σημασία σε αυτόν τον αγώνα, δεν θα αναφερθώ σε πυώδεις φουσκάλες στα πόδια που εξελίσσονται σε μεγάλο πρόβλημα στην πορεία γιατί απλά τους έδωσα την πρέπουσα σημασία από την αρχή και δεν με ενόχλησαν σημαντικά, δεν θα αναφερθώ στην παγωνιά του ανέμου λόγω εποχής και υψομέτρου γιατί ο καιρός εκτός μιας ημέρας που έβρεξε δυνατά, ήταν ιδανικός.


Δεν θα αναφερθώ σε υποθερμία γιατί η ορειβατική μου ενασχόληση με έχει διδάξει ότι η συνεχής εναλλαγή ρούχων δεν είναι κουραστική και χρονοβόρα αλλά απεναντίας σωτήρια, δεν θα αναφερθώ σε τυχόν μειονέκτημα από την παντελή έλλειψη υποστήριξης κάποιου δικού μου ανθρώπου στους σταθμούς γιατί εκ του αποτελέσματος διεπίστωσα ότι για τα δικά μου δεδομένα ήταν εντελώς αχρείαστη, δεν θα αναφερθώ σε παραλογές σκέψεις και επιλογές γιατί η μοναχικότητα του εγχειρήματος κρατούσε τελικά σε εγρήγορση τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, δεν θα αναφερθώ σε τραυματισμούς που δεν είχα, δεν θα αναφερθώ σε κάποιο ηλιακό έγκαυμα ή σύγκαμα σε επίμαχα μέρη του σώματός μου, δεν θα αναφερθώ σε πονοκέφαλο, ναυτία ή δύσπνοια λόγω υψομέτρου γιατί απλά ήταν γνωστό ότι δεν θα έχω, δεν θα αναφερθώ σε προσαρμογή στο υψόμετρο των 2000 έως 3000 μέτρων μετά από μία ή δύο μέρες που δεν υφίσταται για εμένα, δεν θα αναφερθώ στο κλάμα μου κάτω από το βάρος των δικών μου προσδοκιών αλλά και των δικών μου ανθρώπων γιατί για κάποιο λόγο δεν υπήρξε, δεν θα αναφερθώ σε κανένα ανεμοστρόβιλο άλλων συναισθημάτων. Δεν θα επιλέξω καμία δραματική ιστορία, μόνο και μόνο επειδή οι ιστορίες πόνου δημιουργούν ένα καλύτερο αφήγημα αλλά θα γράψω για αυτά που έφερα μαζί μου πίσω μέσα στη βαλίτσα…

Έκανα λάθη. Λάθη που σε συνδυασμό μερικές φορές με απρόβλεπτες συνθήκες παρεμπόδιζαν κάποιες στιγμές τη λογικότητα της σκέψης μου

Έκανα λάθη. Λάθη που σε συνδυασμό μερικές φορές με απρόβλεπτες συνθήκες παρεμπόδιζαν - ευτυχώς για λίγο - κάποιες στιγμές τη λογικότητα της σκέψης μου, μερικές φορές το ίδιο το σώμα μου επαναστατούσε δικαίως εναντίον μου, άλλες φορές το πνεύμα προηγείτο κατά πολύ, όμως το TOR, για μένα τουλάχιστον, από την αρχή ήταν ένας αγώνας με στόχο την όσο το δυνατόν ελαχιστοποίηση του πόνου και με απώτερο σκοπό όχι μόνο τον τερματισμό - θα ήταν προκλητικό και ανόητο αν έλεγα το αντίθετο - αλλά την περιήγηση σε μια κοιλάδα που αδιαμφισβήτητα θεωρείται από τις ομορφότερες του πλανήτη μας. Έπρεπε λοιπόν να εμπιστευθώ το ένστικτό μου…

...από την αρχή ήταν ένας αγώνας με στόχο την όσο το δυνατόν ελαχιστοποίηση του πόνου και με απώτερο σκοπό όχι μόνο τον τερματισμό - θα ήταν προκλητικό και ανόητο αν έλεγα το αντίθετο - αλλά την περιήγηση σε μια κοιλάδα που αδιαμφισβήτητα θεωρείται από τις ομορφότερες του πλανήτη μας...

Και αν στο τέλος κατάφερνα να βρίσκομαι σωματικά σε μια καλή κατάσταση, αυτό θα ήταν το καλύτερο έπαθλο για εμένα αλλά και η καλύτερη επιβράβευση για τις προπονητικές μου επιλογές το μακρύ διάστημα πριν τον αγώνα.


Το σώμα μου. Θα έλεγα ότι μετά σχεδόν από τον πρώτο σταθμό το σώμα μου συμπεριφερόταν σαν ένας υπάκουος σκλάβος, ικανό όμως τελικά για πολλά περισσότερα από ό, τι φανταζόμουν. Πάρα πολύ περισσότερα. Η φροντίδα του εαυτού μου χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια ήταν η κύρια σκέψη μου. Η προσοχή μου έπρεπε να εστιάζει συνεχώς στα πόδια μου, στην διατροφή μου και στον ύπνο μου και να τα διαχειρίζομαι με τον όσο καλύτερο αλλά και γρηγορότερο τρόπο. Το μυαλό έπρεπε να αναλώνεται σε μικρά, ουσιώδη και ανθρώπινα ζητήματα που με απασχολούσαν συνεχώς…ίσως γιατί τίποτα δεν ήταν δεδομένο αλλά και γιατί οι σκέψεις αυτές ήταν η παρέα μου, η μοναδική παρέα που είχα.


Το τερέν. Ήταν αυτό που αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις. Δεν υπήρχαν εύκολα τμήματα γιατί απλά, με την πάροδο του χρόνου όλα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα. Κάθε τμήμα ήταν διαφορετικό και συνάμα δύσκολο με μια ποικιλία τρόπων. Οι αναβάσεις αν και αφόρητα απότομες, ήταν ,θα έλεγα, διαχειρίσιμες ως ένα σημείο σύμφωνα με την δική μου ταχύτητα, οι κατηφόρες όμως ήταν αμείλικτες και πολύ σκληρές….ήταν όσο χρειαζόταν για να αναζητώ με πάθος την επόμενη ανηφόρα.

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο όμως, ήταν μια επισήμανση ότι στη δική μου ζωή, με το δικό μου σώμα έτρεχα τον δικό μου αγώνα και όχι κανενός άλλου.

Δεν ένοιωθα κάποιο ιδιαίτερο πόνο. Δεν ένοιωθα κάτι που θα ήταν ένας ανασταλτικός παράγοντας για να συνεχίσω. Ένοιωθα όμως κάτι άλλο...κάτι πολύ δυνατό και όμορφο. Ένοιωθα συνεχώς το πόσο σημαντικό είναι το ανθρώπινο στοιχείο που συναντούσα στην διαδρομή…οι απίστευτοι εθελοντές που μας βοηθούσαν στους σταθμούς, πάντα με το χαμόγελο και την ζεστή αγκαλιά – μπορεί να μην μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, όμως μερικές φορές δεν χρειάζεται να μιλάς ή να καταλάβεις τον άλλον, μιλάνε οι πράξεις, οι ακούραστοι γιατροί, οι νοσοκόμες και οι φυσιοθεραπευτές, σε 24ωρη βάρδια, να αναλαμβάνουν τα κουρασμένα πόδια μας, τις ταλαιπωρημένες μας πατούσες, βοηθώντας τες να συνεχίζουν το μακρινό αυτό ταξίδι πιο ανώδυνα…οι βοσκοί και οι αγρότες μπροστά από τις καλύβες τους να χτυπούν τις γνωστές καμπάνες για να μας φτιάξουν την διάθεση…μπροστά από κάποια σπίτια, πάνω στα βουνά, βρίσκαμε διάφορα καλούδια (αλμυρά, γλυκά, σοκολάτες, τζελάκια, χυμούς) που άφηναν οι ιδιοκτήτες για εμάς, τους “Ήρωες του TOR” όπως έγραφαν στο σημείωμα, να αυτοκεραστούμε…τα μικρά παιδιά που έτρεχαν δίπλα μας και μας χειροκροτούσαν φωνάζοντας “Bravi”…στους δρόμους τα αυτοκίνητα σταματούσαν και οι οδηγοί έβγαιναν έξω να μας αγκαλιάσουν, να μας ενθαρρύνουν, να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μας…γέμιζε η καρδιά μου συναισθήματα, κάνοντας με να νιώθω ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, ο πιο ευλογημένος εκείνη την στιγμή…όλα αυτά με έκαναν να ξεχάσω ότι είμαι σε αγώνα…ήμουν καλά, ένιωθα καλά, ήμουν ευδιάθετη, προχωρούσα σταθερά, συνεχίζοντας να απολαμβάνω τις μαγικές εικόνες που μας προσέφερε απλόχερα η πανέμορφη αυτή κοιλάδα…το σακίδιο μου “γέμιζε” με άλλου είδος “εξοπλισμό”, ανεκτίμητης αξίας…


Η επίδοξη αυτή περιπλάνηση στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα οπτικά ‘’γιγαντιαίο’’ ταξίδι. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο όμως, ήταν μια επισήμανση ότι στη δική μου ζωή, με το δικό μου σώμα έτρεχα τον δικό μου αγώνα και όχι κανενός άλλου. Αυτό που λειτούργησε για μένα, ίσως δεν θα λειτουργήσει απαραίτητα για κάποιον άλλο. Οι όποιες δυσκολίες γιγάντωναν το κίνητρό μου- και είχα πιστέψτε με ένα πολύ δυνατό - ενώ παράλληλα έτρεφαν συνεχώς την επιθυμία μου να τερματίσω. Δεν ήταν η απόσταση, η υψομετρική, το έδαφος, οι κλίσεις, το οξυγόνο. Ήταν αυτό το εσωτερικό ταξίδι που ζούσα, ήταν η συντροφιά που έκανα με εμένα…μέρα και νύχτα.

Είχα βοήθεια τελικά…ψέματα έγραψα…

Είχα βοήθεια που την ανακάλυψα προς το τέλος…

Είχα βοήθεια το ίδιο το TOR…

Το TOR δεν με άφησε μόνη, δεν με παράτησε ούτε μια στιγμή… το ίδιο το TOR ήταν μαζί μου, το ίδιο το TOR δεν ήθελε να σταματήσω…το ίδιο το TOR μου πρόσφερε απλόχερα αυτό που πήγα να ψάξω…γιατί αυτό είναι το ζητούμενο.

Υπέφερα…

Αν δεν υποφέρεις, τότε δεν είναι TOR…

Και τι είχε απομείνει μετά από 132 ώρες???

Να τελειώσει αυτή η ‘’παράσταση’’ και να πέσει η αυλαία όπως συμβαίνει συνήθως…

…με ένα θερμό χειροκρότημα…

 

Επί της ευκαιρίας θα ήθελα να ευχαριστήσω κάποιος ανθρώπους που ο καθένας, με τον τρόπο του με βοήθησε να αντέξω αυτό το μακρινό και δύσκολο επτάμηνο μου ταξίδι, να βρεθώ στην εκκίνηση του αγώνα καλά και να τερματίσω υγιής:

Τον Δημήτρη Κασίμη (Kasimis Training), με τις προπονητικές του οδηγίες,

Τον Κώστα Μπάρδη (nutrilab) με τις διατροφολογικές του συμβουλές,

Τον Γιώργο Ψαρογιάννη, φυσιοθεραπευτή

Τον Νίκο Παγούνα (vimaplus), ποδολόγο.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Φώτης Θεοχάρης: Το χρονικό της αποστολής στα Κ2 (8611m) & Broad Peak (8047m): https://t.co/eQaUBkqkbv #k2… https://t.co/WpdnWEASuL
Mizuno Wave Rider GTX: Ένα παπούτσι παντός καιρού, για άσφαλτο και χωμάτινες επιφάνειες, αναλυτικό review του… https://t.co/7J7ZFvrTGy
@RunMessinia : 421 χιλιόμετρα! 10 συνολικά μαραθώνιοι σε 10 ημέρες, στο μεγαλύτερο stage race της Ελλάδας:… https://t.co/iJFtWaRykf
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Φώτης Θεοχάρης: Το χρονικό της αποστολής στα Κ2 (8611m) & Broad Peak (8047m)!

Mizuno Wave Rider GTX: Ένα παπούτσι παντός καιρού, για άσφαλτο και χωμάτινες επιφάνειες!

Run Messinia: 421 χιλιόμετρα! 10 συνολικά μαραθώνιοι σε 10 ημέρες, στο μεγαλύτερο stage race της Ελλάδας!

Αν δεν υποφέρεις, τότε δεν είναι TOR…

Γιατί πεζοπορία με Μπατόν ;

Run Messinia: Συγκινητικές στιγμές στον αγώνα για την Ελευθερία!

O Άρκαλος ... μας μιλάει για το Sfakia Sky Marathon & Vertical Run!

Motorola Defy 2021 - Όμορφο και ανθεκτικό!

Το Run Messinia τιμά τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση: Το πρόγραμμα – Οι αθλητές – Οι διαδρομές!

O Φώτης Ζησιμόπουλος έγραψε ιστορία στο φετινό Σπάρταθλο!

To UTMB απαγορεύει όλα τα παυσίπονα από το 2022!

To 4ο Chianti Ultra Trail έρχεται στις 26 -27 Μαρτίου 2022 με νέο αγώνα 100Km και πολλές εκπλήξεις – Ο Matteo Matteuzzi, τεχνικός διευθυντής του CUT, σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο Advendure!