Η αρκούδα της καρδιάς μας!

Στη μέτρια ζωή που θέλουν να μας επιβάλουν οι μέτριοι, η κυρίαρχη  τακτική τους είναι: φορτώστε τους  με αρνητικές εικόνες και πράξεις για το παρόν και το μέλλον ώστε να σκέφτονται πολύ και να νιώθουν πολύ λίγο. Το θέμα είναι ότι τίποτα σε αυτόν το κόσμο δεν μπορεί να σου δημιουργήσει αληθινό πρόβλημα όσο οι δικές σου σκέψεις.

 

 

Παρασκευή βράδυ, λίγο πριν από την εκκίνηση της αρκούδας των 100 χιλιομέτρων, μιας περιπέτειας που υπογράφει έως και στο τελευταίο σου κύτταρο τη λέξη συναίσθημα. Ετοιμάζω με πολύ προσοχή τον εξοπλισμό μου ως σύγχρονος ημεροδρόμος , χρησιμοποιώντας την “ασπίδα” του Αισχύλου, έναν στίχο από το επτά επί Θήβας , "Μην με σκέψεις άσχημες καλείς τους Θεούς, γιατί η πειθαρχία είναι η μητέρα της ευπραξίας και η σύζυγος της σωτηρίας".

 

Ξημερώματα Παρασκευής, ο ουρανός είναι από πάνω μου και η  γη από κάτω μου, η φωτιά μέσα μου, ένα αίσθημα ευφορίας έχει αρχίσει να με κυριεύει καθώς κοιτάζω τα βουνά ολόγυρα του Μετσόβου, βλέπω τα μάτια τους πάνω μου, ακούω τη φωνή τους καθαρή βροντώδη επιβλητική, έλα τόλμησε το θνητέ, έμπα στον τόπο όπου οι αξία αποδεικνύεται με καρδιά λιονταριού, πόδια ελαφιού και πνεύμα αετού, αρετές που χαρακτηρίζουν αυτούς που έχουν το κουράγιο να στέκονται στη γραμμή της εκκίνησης επιτελώντας το θαύμα του ταξιδιού ανεξαρτήτως χρόνου και τερματισμού.

 

 

Ανεβαίνω την πρώτη ανηφόρα που οδηγεί στις λίμνες Φλέγκα, μια άγρια ομορφιά με ρίζες που φτάνουν στην καρδιά της γης συνεπικουρούμενη των αισθαντικών πλασμάτων του δάσους με δέχεται στην αγκάλη της. Τα ανυπεράσπιστα, κυνηγημένα ζώα και πουλιά σήμερα έχουν γιορτή, γυναίκες και άντρες ανιχνευτές βουνών και θαλασσώ , εσαεί εραστές των πυρόφωτων πρωινών και των έναστρων μοσχοβολιστών νυχτών, θα τα αγγίξουν με τον πρέποντα σεβασμό που αξίζει σε κάθε ανυπεράσπιστη κυνηγημένη ύπαρξη δίνοντας τους έναν ψίθυρο αγάπης και δύναμης . Η θέα των λιμνών Φλέγκα και της κοιλάδας Βάλια Κάλντα είναι μοναδική!

 

 

Ο Μακεδόνας, γιος του Δία είχε τρεις γιούς , ο ένας από τους οποίους ήταν ο Πίνδος. Κάποτε τα αδέρφια του τον φθόνησαν και αποφάσισαν να τον σκοτώσουν  Αυτός έφυγε και κρύφτηκε στα βουνά. Εκεί ζούσε με το κυνήγι και είχε φίλο το δράκο Λύγκο. Κάποτε τα αδέρφια του τον ανακάλυψαν του έστησαν καρτέρι και  εκμεταλλευόμενοι την απουσία του δράκου τον σκότωσαν. Επιστρέφοντας ο δράκος, αναζήτησε το φίλο του και τον βρήκε νεκρό. Από τα δάκρυα του δράκου σχηματίστηκαν οι Δρακόλιμνες, ενώ τα γύρω βουνά πήραν το όνομα Πίνδος σε ανάμνηση του.

 

 

Φτάνω στο Αρκουδόρεμα, στην αγκαλιά των νοτισμένων εφήμερων φίλων, σε έναν κόσμο γεμάτο μυστικά, αρώματα και μαντέματα … είμαι σε έκσταση, νιώθω μια σαγηνευτική ρίγη, μια αύρα από έρωτα που διώχνει το δάκρυ και με τραβάει μέσα της. Μια νύμφη με ιδεατή μορφή Θεϊκής καταγωγής, πανέμορφη, στέκει εκεί στο μονοπάτι και μου απλώνει το χέρι της χαμογελώντας μου. Θαμπωμένος - ερωτευμένος από την Θεϊκή ομορφιά της, την ρωτώ: " πως σε λένε καλή μου; " … η φωνή της γλυκιά ως κελάρισμα νερού στα αυτιά διψασμένου ταξιδευτή. "Είμαι η Διαλεκτή, η κόρη του ποταμού Αώου, πάρε Βουνοδρομέα λίγη αμβροσία, θα σε κάνει να νιώθεις σαν Ημίθεος ώστε οι στιγμές που ζεις να χαρακτούν ανεξίτηλα στην ύπαρξη σου." Γεύομαι την ζωογόνο αμβροσία και η δύναμη ξεχειλίζει μέσα μου. Νεραιδοπαρμένος πια ,αποχαιρετώ την τροφό των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων, ευγνώμων για την εύνοια των Θεών που την έφερε στα μονοπάτια μου.

 

 

Ο Ποσειδώνας, Θεός της θάλασσας, των ποταμών, των πηγών και των πόσιμων νερών, αποφάσισε να κάνει ένα ζωογόνο δώρο στους τολμηρούς που θα ανέβαιναν το κολασμένα παραδεισένιο μονοπάτι προς την κορυφή Αυγό, μια αναβλύζουσα πηγή  με δροσερό νερό που εισερχόμενο μέσα μου ημερεύει τη φωτιά που καίει τα σωθικά μου. Τα αρχέγονα κύτταρα μου αντιδρούν ενθυμούμενα ότι είμαι ένα πλάσμα που δημιουργήθηκε από αυτό το υγρό άοσμο άχρωμο αλλά χρυσαφένια δομημένο δημιούργημα του.

 

 

Κοιτάζω ψηλά στην ανηφόρα και βλέπω τον ημεροδρόμο Αναστάσιο ως άλλο Άτλαντα να φέρει στην πλάτη του την φαρέτρα του, με βέλη που οι αιχμές τους είναι τα ατελείωτα χιλιόμετρα άσκησης κατά την διάρκεια της  προετοιμασίας του, να κατακτά με κάθε βήμα του το ανίκητο βουνό. Ενα Ρόμπολο στέκει δίπλα του και είναι τόσο ταιριαστός μαζί του. Το Ρόμπολο, το πιο γενναίο και ανθεκτικό δέντρο της φύσης , είναι το μόνο που επιβιώνει σε αυτό το υψόμετρο και ακόμη και κεραυνόπληκτο βρίσκει τον τρόπο και τη δύναμη να αναγεννηθεί!  Ο Αναστάσιος, ο άνθρωπος Ρόμπολο, αυτός  που δέχθηκε τον κεραυνό  από  το τέρας της κούρασης  και της εξάντλησης και τον έκανε ανθοφορία του, αυτός που μπήκε στο ίδιο δωμάτιο με τον φόβο κοιτάζοντας τον κατάματα,  ο θεός Ήλιος του έδωσε το άρμα του σήμερα με εντολή να μας μεταλαμπαδεύσει το πάθος του για το ευ ζην.

 

 

Μου συμβαίνει σε κάθε μεγάλο αγώνα μου και νάτο πάλι. Μετά το πεντηκοστό χιλιόμετρο περίπου, το πνεύμα μου και η ψυχή μου παίρνει τα ηνία από τον μέχρι τότε καπετάνιο, τον εγκέφαλο μου. Αγνοούν την θνητότητα, δίνοντας μου ζωτικότητα έφηβου. Από τα νύχια των ποδιών μου έως τις τρίχες των μαλλιών μου αισθητήρες καταγράφουν τα πάντα για ένα και μόνο λόγο , “να γυρίσω με έναν άλλο εαυτό μετά  το ταξίδι μου”.

 

Τώρα με οδηγεί εκεί στην εκπάγλου Καλλονής κοιλάδα της Βάλια Κάλντα με τα πυκνά δάση όπου οι ακτίνες του Ήλιου αγωνίζονται μάταια να τα διαπεράσουν, η μαγική κοιλάδα, μου αποκαλύπτει τα ακριβοθώρητα μυστικά της, ένας ιδιαίτερα δυσπρόσιτος τόπος με απότομους γκρεμούς ,ορμητικούς χείμαρρους και δέντρα που συναγωνίζονται πιο θα αγγίξει πρώτο τον ουρανό. Eίναι το σπίτι των φίλων μας, των αέναων συναθλητών μας , της καφετιάς αρκούδας, του λύκου, του αγριόγιδου, και τόσων άλλων, αγαπημένων πλασμάτων. Ξεθαρεμένα, στέκουν άφοβα στις λoφοπλαγιές, στα ποτάμια, τα ρυάκια, τις λιμνούλες ,… μικρά και μεγαλύτερα ξέφωτα, μας ενθαρρύνουν και δέχονται από καρδιάς το χέρι φιλίας - συμβίωσης που τους δίνουμε.

 

 

“Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας”. Αυτή η ρήση, με οδηγεί ψηλά καθώς η νύχτα ως μαύρο βελούδινο πέπλο  λίγο μετά το σταθμό της  Μηλιάς τυλίχθηκε γύρω μου. Ένα ανηφορικό μονοπάτι, αριστοτεχνικά σχεδιασμένο απο τον Θεό Πάνα, διασχίζει ένα τόσο πυκνό δάσος που μόνο η λάμψη του φεγγαριού κατορθώνει να ανοίγει τα δεντροπαράθυρα που βλέπουν ουρανό και τα ασημένια ορόσημα του, τα αστέρια . Εκεί στην κορυφή Τζίνα ο Πάνας παίζοντας τον αυλό του, προσέλκυε τα “θύματα” του, τις νύμφες , οι οποίες εξουθενωμένες από την απότομη κλίση και το μήκος του ανηφορικού μονοπατιού υπέκυπταν εύκολα στην παθιασμένη αποπλάνηση του, δίνοντας του την ολοκλήρωση - εκπλήρωση της αποστολής του ως ακάματος επιβήτορας της φύσης.

 

 

Τα “εφηβικά” πόδια μου, στερημένα από την υποδομή της απαιτούμενης συστηματικής άσκησης , επαναστατούν προτάσσοντας το όπλο τους, τον πόνο. Αναζητώ απελπισμένα τον παράδεισο της μη εμφανιζόμενης κορυφής όταν η δέσμη του φακού μου αιχμαλωτίζει την χιλιομετρική πινακίδα της αρκούδας η οποία συνοδεύεται και από άλλη μια που γράφει τα εξής : “Μην ψάχνεις τον παράδεισο, δεν είναι μέρος είναι συναίσθημα”, σαν νέκταρ , την τροφή των Θεών , δώδεκα φορές πιο γλυκιά από το μέλι , διαχέεται σε κάθε κύτταρο μου και συνεχίζω αναγεννημένος.

 

 

Ισορροπώ σαν ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί στο μονοπάτι με τα γκρέμνα που οδηγεί στο Ανήλιο, φιδογυρίζει κακοτράχαλο, αμείλικτα σκληρό, με κρατά με τα τεράστια πετροχωμάτινα χέρια του και μου ψιθυρίζει , να εύχεσαι να αργήσει να τελειώσει το ταξίδι σου ημεροδρόμε ... Πόσο - μα πόσο - δίκιο έχει.

 

Πώς θα αφήσω αυτήν την τεράστια αγκαλιά που βουνού που “έχοντας παρούσα την ηδονή στην ύπαρξη μου δεν υπάρχει τίποτε που να της προξενεί πόνο ή λύπη ή και τα δυο μαζί” ( Επίκουρος ).

 

 

Δημήτρης Ραυτόπουλος

Υ.Γ … Αυτό το υπέροχο ταξίδι μου, στις κορυφογραμμές της Πίνδου, το αφιερώνω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου στον ημεροδρόμο ζωής Γεώργιο που έχει διανύσει άπειρα χιλιόμετρα και εκατοντάδες Υπερμαραθώνιους στην κοινή προσπάθεια του μαζί με την αγαπημένη του Νίκη, να μεγαλώσει με αρχές και αξίες τους δυο γιούς του, μην υπολογίζοντας καμίας μορφής τίμημα . Μια βουνίσια καταιγίδα με την μορφή ύπουλης ασθένειας, τον βρήκε εκεί στα ψηλά καθηλώνοντας τον προσωρινά αφού η περιφανή νίκη του είναι δεδομένη και θα αποτελέσει για άλλη μια φορά πηγή έμπνευσης για όλους εμάς!

Δημήτρης Ραυτόπουλος

Γεννήθηκα στον Πειραιά από νησιώτες γονείς. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τα βουνά ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο στρατό ως αλεξιπτωτιστής. 

Ένα από τα μεγάλα όνειρα - όραματα μου είναι να τρέξω σ´ όλα τα βουνά της Ελλάδας κ όχι μόνο. Πιστεύω ότι κάθε μέτρο που διανύει κανείς στο βουνό πρέπει να μετατρέπεται σε μεταδιδόμενη σοφία.

Οταν τρέχω στη φύση είμαι ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία ή μάλλον ένας ιδρωμένος εικοσάρης που καταγράφει σαν Η/Υ κάθε εικόνα της, στιγμή της, ευωδία της κ  που έχει σαν στόχο - σκοπό να μεταδώσει αυτή τον οργασμό μεταξύ της φύσης κ της  ζωής, σε όποιον δέκτη - άνθρωπο είναι ανοικτός.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Πήλιο: Ένας παράδεισος βουνού και θάλασσας", το νεο άρθρο του @Advendure_Net και της Ελένης Αλεξίου μας ταξιδεύει… https://t.co/2tsVzKZLeN
"Χάρτες Ανάβαση: Ζαγόρι - Βάλια Κάλντα - Μέτσοβο με τα ίχνη των Zagori & Metsovo race", διαβάστε την παρουσίαση από… https://t.co/jq8hC2jWvF
"Όλυμπος: Bardotka - Μια διαδρομή περιπέτειας στον Γομαρόσταλο και τη Κόψη Ναούμ": https://t.co/HITs1yUMVM https://t.co/nm9MhWVcIC
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μπατόν πεζοπορίας COBER

Όλυμπος: Bardotka - Μια διαδρομή περιπέτειας στον Γομαρόσταλο και τη Κόψη Ναούμ!

Νέα Software Updates Smartwatch Suunto 7, ρολογιών Suunto 9, Suunto 5, Suunto 3 & Suunto App!

Ultra Ursa Trail 2020: Ένα υπέροχο photostory!

La Sportiva store στην Κάλυμνο!

Η αρκούδα της καρδιάς μας!

Swiss Peaks Trail: ultra διέξοδος με ελληνικό ενδιαφέρον!

Power Bank Nitecore NB10000 Carbon Fiber: Πολύτιμος ενεργειακός “σύντροφος” στα μονοπάτια!

O Pau Capell δεν κατάφερε να καταρρίψει το ρεκόρ διαδρομής του UTMB!

Αγώνες τρεξίματος: Πόσο «αποστειρωμένους» τους θέλουμε;

Ολοκληρώθηκε το HELLASTREK / Save Greek Mountains

Τα ρεκόρ γίνονται για να σπάνε … η μήπως όχι όλα;