Caroline Chaverot: Όταν το όνειρο γίνεται πραγματικότητα! Κύριο

Από 08 Σεπ 2016

Το UTMB ήταν για μένα κάτι παραπάνω από απλός στόχος. Ήταν όνειρο ζωής. Έμαθα για τον αγώνα από ένα ρεπορτάζ σχετικά με το UTMB το 2008, σε μια φάση της ζωής μου όπου θα γινόμουν μητέρα και θα έβαζα τον αθλητισμό στην άκρη για κάποια χρόνια. Τότε άκουσα να γίνεται λόγος για το ορεινό τρέξιμο για πρώτη φορά. Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα μου άρεσε, για μια φορά, να προπονηθώ σκληρά για να συμμετάσχω σε αυτόν τον αγώνα.

 

Εκείνη την εποχή βέβαια με έβλεπα  περισσότερο ως πεζοπόρο, παρά μια ελίτ δρομέα.. Το 2015 απέτυχα, μετά από κράμπες εξαιτίας των οποίων τελικά εγκατέλειψα λίγο πριν το Vallorcine. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη, όμως τελικά αυτή η αποτυχία μού δίδαξε πολλά. Το 2016, ύστερα από μια καλή αγωνιστική περίοδο, έρχομαι στο Chamonix σίγουρη και αποφασισμένη. Όλοι οι οιωνοί είναι καλοί: έχω βρει έναν εξαιρετικό βοηθό, τον Clement Valla, ο οποίος μόλις έχει γυρίσει από μια νίκη στο Raid-Adventure World-Cup, και έχω μαζί μου και τον προπονητή μου, τον Jean-Louis, ο οποίος θα με ακολουθεί. Ο καιρός είναι καλός και είμαι σε καλή κατάσταση. Στην εκκίνηση, το πλήθος είναι τεράστιο, η ατμόσφαιρα απίστευτη, όμως αυτή τη φορά είμαι προετοιμασμένη να επικεντρωθώ στην αναπνοή μου για να παραμείνω χαλαρή. Έχω μια καλή εκκίνηση, που σημαίνει ότι «δεν με συνέθλιψε το πλήθος»!

 

 

Πηγαίνοντας προς το Les Houches και το Delevret (την πρώτη μεγάλη ανάβαση), συγκεντρώνομαι κυρίως στο να είμαι χαλαρή και να μην πιέζομαι, καθώς έχω μπροστά μου πολύ δρόμο. Στην κατηφόρα προς το Saint-Gervais, αρχίζω να έχω ενόχληση στην κοιλιά και αυτό με εκπλήσσει, διότι ποτέ στο παρελθόν δεν είχα παρόμοια ενόχληση στην αρχή ενός αγώνα, μόλις μιάμιση ώρα από την εκκίνηση.

 

Σφίγγω τα δόντια, ανησυχώ όμως, μιας και ξέρω ότι αυτή η αδιαθεσία θα μου απορροφήσει ενέργεια. Και έτσι είναι. Οι πόνοι στην κοιλιά δεν με αφήνουν και συνεχίζουν να με ταλαιπωρούν σε όλες τις κατηφόρες κατά τη διάρκεια του αγώνα! Στο Saint-Gervais, η ατμόσφαιρα είναι απίστευτη! Δυσκολεύομαι ακόμα και να περάσω ανάμεσα από το πλήθος. Η νύχτα με βρίσκει λίγο πριν το Contamines και σκέφτομαι ότι όταν ξημερώσει θα βρίσκομαι  κάπου στην ιταλική Val Ferre... ο δρόμος είναι μακρύς! Στον σταθμό ανεφοδιασμού του Contamines δεν βιάζομαι, πίνω πολλά υγρά και παίρνω ότι χρειάζομαι για τη νύχτα. Ακόμα και το αγαπημένο μου γλυκό έχει γεύση από χαρτόνι. Τα πάντα με ανακατεύουν! Σκέφτομαι ότι η διατροφή θα με ταλαιπωρήσει. 

 

Η ανάβαση προς το Col de Bonhomme πάει καλά. Στην κορυφή πέφτω, αλλά δεν είναι κάτι σοβαρό. Ευχαριστιέμαι την κατάβαση προς το Chapieux και συνεχίζω προς το Col de la Seigne. Ήδη τρέχω έξι ώρες και αισθάνομαι καλά. Τρώω λίγο και με δυσκολία, μπορώ όμως να πιω ενεργειακά ποτά. Μετά από ένα σύντομο κατέβασμα, ανεβαίνουμε στο Pyramides noires. Η διαδρομή μου φαίνεται αρκετά μεγαλύτερη από πέρσι (ή μήπως δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά;).

 

 

Η κακοτράχαλη κατηφόρα που ακολουθεί είναι σκληρή για τους αστραγάλους και αποφεύγω να ρισκάρω κάποιο ατύχημα, με αποτέλεσμα να με περνούν κάποιοι πιο γρήγοροι. Στο πλάτωμα που οδηγεί στην λίμνη Combal καταλαβαίνω ότι έχω αρχίσει να κουράζομαι... τρέχω ήδη οκτώμισι ώρες! Μετά το άνετο ανέβασμα προς το Mont-Favre, απογοητεύομαι, επειδή νιώθω ότι δεν τρέχω πολύ γρήγορα, ούτε με άνεση στην κατάβαση προς το Courmayeur. Πονάω στην κοιλιά και στους μύες!

 

Προσπαθώ να ηρεμήσω και να κάνω οικονομία στις δυνάμεις μου, προκειμένου να μην επαναληφθούν τα προβλήματα του 2015. Σύντομα, η ομίχλη πυκνώνει: δεν βλέπω τίποτα και αναγκάζομαι να ελαττώσω ταχύτητα. Ακολουθούν  σκαλιά που ταλαιπωρούν για τα καλά τους τετρακεφάλους. Φτάνοντας στο Courmayeur, διαπιστώνω ότι είμαι πολύ κουρασμένη, παρόλο που όπως λένε «ο αγώνας ξεκινάει στο  Courmayeur» και πρέπει να έχεις φτάσει ξεκούραστος μέχρι εδώ. Θαυμάζω αυτούς που το καταφέρνουν γιατί εγώ απέχω από κάτι τέτοιο. Στον σταθμό βρίσκω τον βοηθό μου τον Clement, που κάνει καταπληκτική δουλειά και με αναγκάζει να φάω. Με ζαλίζουν οι κάμερες και οι φωτογραφικές μηχανές που με τραβούν συνέχεια.

 

Κάνω 5 λεπτά διάλειμμα (στο τέλος διαπιστώνω ότι συνολικά σταμάτησα στους βασικούς σταθμούς 23 λεπτά, ενώ η Andrea Huser που ακολουθούσε σταμάτησε  το μισό χρόνο) και φεύγω προς τους έρημους δρόμους του Courmayeur. Το ανέβασμα προς το Bertone πάει καλά. Αντίθετα, στο μονοπάτι στο Balcon, δεν βλέπω τίποτα εξαιτίας της ομίχλης. Τρέχω κρατώντας στο χέρι το φακό κεφαλής. Δεν είναι πολύ πρακτικό γιατί μαζί κρατάω και τα μπατόν, αλλά τουλάχιστον βλέπω καλύτερα! Ξημερώνει ενώ πηγαίνω προς το καταφύγιο Bonatti. Η θέα των βουνών και των πάγων, κόκκινων από τον πρωινό ήλιο, κόβει την ανάσα. Τρέχω ακόμα αρκετά καλά, όμως αισθάνομαι το σώμα μου σε χειρότερη κατάσταση από προηγούμενους αγώνες μου. Κάτι δεν πάει καλά με τον συγκεκριμένο αγώνα!

 

Φτάνω στην Arnuva, μικρός ανεφοδιασμός, και συνεχίζω. Ανεβαίνω με δυσκολία και έχω μια ακατανίκητη τάση να κάτσω για λίγο.  Στον περσινό αγώνα, πήρα έναν σύντομο ύπνο πάνω σε ένα βράχο. Κάθομαι για δύο λεπτά και ξεκινάω και πάλι με δυσκολία. Όμως αυτή η σύντομη στάση είναι τελικά αναζωογονητική γιατί αισθάνομαι ότι ξαναβρίσκω τις δυνάμεις μου.

 

Δεν τρέχω γρήγορα, καμία σχέση, αλλά διατηρώ ένα σταθερό ρυθμό. Πιο ψηλά, προσπερνάω τον Sange Sherpa. Δεν προχωράει πια, δείχνει βαρύς και ωχρός. Σκέφτομαι ότι ο αγώνας μας μοιάζει με αγώνα σαλιγκαριών! Όταν τελικά φτάνω στο Col Ferret, ξαφνιάζομαι από την απότομη ζέστη. Λιακάδα παντού! Και πάλι στάση   για να βάλω τον φακό κεφαλής μέσα στο σακίδιο και να φορέσω καπέλο. Πιστεύω ότι είμαι καλά από χρόνο,  χωρίς να ξέρω ότι η Andrea Huser όλο και με πλησιάζει.

 

 

Στην κατηφόρα πονάνε οι γάμπες μου και καταλαβαίνω ότι κινούμαι αργά, σκέφτομαι όμως ότι είναι φυσιολογικό μετά από 100 χιλιόμετρα και 6.500 μέτρα υψομετρικής. Ακόμα δεν έχω αντιληφθεί τη διαφορά μου από την Andrea, οπότε και στο Fouly ανεφοδιάζομαι χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη... Μετά από μερικά χιλιόμετρα συναντάω τον προπονητή μου. Με το που τον βλέπω καταλαβαίνω από το ύφος του ότι κάτι συμβαίνει. Με ενημερώνει ότι η Andrea είναι πιο γρήγορη από μένα, κυρίως από την Arnuva και μετά.

 

Αποφασίζω να σταματήσω να χάνω χρόνο και να βιαστώ. Τρέχω καλά στα μονοπάτια προς το Praz-de-Fort, όμως και πάλι ψυχρολουσία. Η Αndrea με έχει πλησιάσει ακόμα 2 λεπτά. Η ανάβαση προς το Champex είναι ατελείωτη και κάνει ζέστη... ξαφνικά αρχίζω να έχω τα πρώτα συμπτώματα υπογλυκαιμίας. Τα χέρια μου τρέμουν, η όρασή μου θολώνει. Όχι αυτό! Παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις να διατηρήσω τον έλεγχο του σώματός μου και καταφέρνω να φτάσω στο Champex. Αισθάνομαι καλύτερα και κάνω 5 λεπτά διάλειμμα (αντίθετα, η Αndrea κάνει 1 λεπτό! Δεν καταλαβαίνω πώς το κάνει, μια αληθινή μηχανή!). Ο Clement με βοηθάει πολύ καθώς είμαι καταβεβλημένη και φεύγοντας από τον σταθμό λυπάμαι τον εαυτό μου. Τα βήματά μου είναι βαριά και διστακτικά. Πιο κάτω συναντάω και πάλι τον προπονητή μου, ο οποίος με ενημερώνει ότι η διαφορά μου από την δεύτερη αθλήτρια ολοένα και μικραίνει. Δεν εκπλήσσομαι και συνεχίζω πιέζοντας τον ρυθμό στο μονοπάτι. 

 

Ευτυχώς τα δύσκολα κάποτε τελειώνουν και στην ανηφόρα που ακολουθεί, μπορώ να περπατήσω για λίγο. Φτάνοντας στην κορυφή, το σώμα μου δεν υπακούει πλήρως και κατεβαίνω πολύ αργά με τη βοήθεια των μπατόν. Δεν παραβλέπω τους πόνους, γιατί φοβάμαι μην προκαλέσω κάποιο τραυματισμό. Έχω ενοχλήσεις κυρίως στους τετρακεφάλους. Πριν το Trient, απογοητεύομαι καθώς συνειδητοποιώ ότι η διαδρομή έχει αλλάξει σε σχέση με το 2015 και πριν φτάσω στον σταθμό ανεφοδιασμού έχω να διασχίσω ακόμα μια πεδιάδα. Στον σταθμό βλέπω τον Clement, ο οποίος με ενημερώνει ότι η Andrea παραμένει πολύ κοντά μου. Ξεκινάω μαζί με τον Bertrand Collomb-Patton και την ίδια στιγμή ακούω τα μεγάφωνα που αναγγέλλουν την άφιξη της Andrea, με μόλις 4 λεπτά διαφορά!

 

 

Το μυαλό μου περνάει από δύο φάσεις: αρχίζω να σκέφτομαι την πιθανότητα της ήττας και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι και η δεύτερη θέση είναι εξίσου καλή. Στο κάτω-κάτω γιατί πρέπει κάθε φορά να κερδίζω; Εξάλλου και η Andrea είναι πολύ αξιόλογη αθλήτρια και αξίζει την νίκη όσο κι εγώ, και ακόμα περισσότερο: τρέχει σε αγώνες 150-200 χιλιομέτρων κάθε βδομάδα, ενώ εγώ με εξαίρεση το UTMB του 2015, δεν έχω ξανατρέξει τόσο μεγάλο αγώνα! Όπως και να έχει, μόλις με περάσει, θα κάτσω επιτέλους σ’ ένα βράχο 5 λεπτά να ξεκουραστώ! Το έχω τόσο πολύ ανάγκη! Δεν είμαι τόσο καλά προπονημένη, είναι πολύ σκληρός αγώνας...

 

Με αυτές τις σκέψεις επιταχύνω σιγά-σιγά χωρίς να το καταλάβω και απομακρύνομαι από τον Bertrand Collomb-Patton. Και ξαφνικά σε μια στροφή, βλέπω την Andrea, λίγες στροφές πιο πίσω. Εκείνη τη στιγμή, σαν να πήρε μπρος το μυαλό μου, αρχίζω να αποδέχομαι τον πόνο αντί να τον φοβάμαι. Συνειδητοποιώ ότι αν δεν τα δώσω όλα τώρα σ’ αυτήν την μάχη, θα το μετανιώνω για πολύ καιρό μετά. Παίρνω δύναμη και ενέργεια από αυτές τις σκέψεις και συνεχίζω. Περίεργη αντίδραση γιατί πριν λίγα λεπτά είχα μεταμορφωθεί σε ζόμπι!

 

Πριν την κατηφόρα προς το Vallorcine, προετοιμάζομαι ψυχολογικά για να αντιμετωπίσω τους πόνους στους τετρακεφάλους. Ξέρω ότι αν δεν τρέξω γρήγορα, θα χάσω τον αγώνα. Το πρώτο χιλιόμετρο είναι επίπονο, όμως συνειδητοποιώ ότι πάω καλά. Πονάω πολύ, όμως τα καταφέρνω, είναι απίστευτο! (Καλά, δεν κατεβαίνω και μες την φρεσκάδα, εννοείται! Άφιξη στο Vallorcine, όπου ο προπονητής μου, ο σύζυγός μου, και κάποιοι φίλοι με περιμένουν και με ενημερώνουν ότι έχω κερδίσει 8 λεπτά από την Andrea. Προπορεύομαι 12 με 13 λεπτά. Αρχίζω και πάλι να πιστεύω στη νίκη. Ανεφοδιάζομαι, πίνω υγρά και ξεκινάω με όρεξη.

 

 

Δυστυχώς δεν κινούμαι πολύ γρήγορα. Περπατάω πολύ. Φτάνω στο Col des Montets. Ξέρω ότι η ανάβαση προς το Tête aux Vents δεν είναι πολύ μεγάλη... τώρα μου φαίνεται ατελείωτη. Ανηφόρες, στροφές, πέτρες, σκαλοπάτια... Η υπέροχη διάσχιση του Flegere, τώρα είναι μαρτύριο. Δυσκολεύομαι να τρέξω και ανησυχώ για τον χαμένο χρόνο σε σχέση με την Andrea, η οποία σίγουρα δεν θα πονάει το ίδιο με μένα! Άφιξη στο Flegere, λίγο νερό και αμέσως ξεκινάω την κατάβαση. Για άλλη μια φορά προσπαθώ να αγνοήσω τους πόνους στους τετρακεφάλους μου και για άλλη μια φορά το πετυχαίνω! Κατεβαίνω καλύτερα από πριν το Trient, όμως έχω στομαχικές διαταραχές και αναγκάζομαι να σταματήσω δύο φορές. Πόσο εκνευριστικό τόσο κοντά στον τερματισμό! Ανησυχώ, όμως δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις αναγκαστικές στάσεις!

 

Φτάνω στο Chamonix. Ο κόσμος με επευφημεί και μου δίνει κουράγιο όμως ακόμα δεν μπορώ να χαρώ. Είμαι πολύ καταβεβλημένη και ανήσυχη. Γυρίζω πολλές φορές προς τα πίσω και κοιτάω αν με πλησιάζει η Andrea. Το πλήθος όλο και μεγαλώνει. Πλησιάζοντας προς την αψίδα του τερματισμού αρχίζω να χαίρομαι.

 

Φτάνω στο τέλος μέσα σε μια ατμόσφαιρα απερίγραπτη, απίστευτη, μαγική! Είμαι ευγνώμων σε όλο αυτόν τον κόσμο που με χειροκροτεί. Τέλος! Κέρδισα το UTMB! Κατάφερα να ξεπεράσω τον πόνο και τον φόβο και ανακάλυψα μέσα μου ψυχικές δυνάμεις που ούτε καν υποψιαζόμουν ότι είχα, και αυτό με κάνει πολύ υπερήφανη. Είμαι απίστευτα χαρούμενη και συγχρόνως χαμένη, ξαφνιασμένη από αυτό το τεράστιο πλήθος κόσμου και δημοσιογράφων. Σε 7 λεπτά φτάνει και η Andrea. Φαίνεται πολύ φρέσκια και δείχνει όλη της τη χαρά και τη ζωντάνια με τόσο όμορφο και απλό τρόπο που με συγκινεί.

 

 

 

Λίγο αργότερα, στις συνεντεύξεις, είμαι εξαντλημένη. Το σώμα μου δεν υπακούει και για να μιλήσω ακόμα, κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες.  Χωρίς βοήθεια, δεν μπορώ ούτε να σηκωθώ. Στον έλεγχο αντιντόπινγκ δεν αισθάνομαι καλά και ο γιατρός διαπιστώνει έλλειψη καλίου και αρρυθμίες στην καρδιά, οπότε περνάω τη νύχτα στο νοσοκομείο του Sallanches. Σίγουρα μπορούσα να γιορτάσω κάπου καλύτερα την νίκη μου στο UTMB! Πήρα εξιτήριο από το νοσοκομείο Κυριακή πρωί, ύστερα από κάποιες διαπραγματεύσεις.

 

Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους όσοι με στήριξαν, ειδικά την ομάδα μου Hoka, τον βοηθό μου Clement, τον προπονητή μου Jean-Louis, τον άντρα μου, τα παιδιά μου, τους γονείς μου και όλους μου τους φίλους που με περιβάλλουν με αγάπη, με γέλια και καλή διάθεση, ώστε να μην σκέφτομαι μόνο το μονοπάτι!

 

Caroline Chaverot

Μετάφραση από τα Γαλλικά - Επιμέλεια Κειμένου: Αιμιλία Ιωάννου

Photo ©: peignee-verticale, Hoka One One, irunfar, remiblomme.com, 

 

Η Caroline Chaverot είναι η φετινή νικήτρια του αγώνα UTMB με χρόνο 25:15:40. Είναι γαλλοελβετίδα, γεννημένη το 1976. Το κείμενο είναι από την προσωπική της σελίδα στο Facebook, όπου περιγράφει τον αγώνα και τη νίκη της στο UTMB 2016.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Πήλιο: Ένας παράδεισος βουνού και θάλασσας", το νεο άρθρο του @Advendure_Net και της Ελένης Αλεξίου μας ταξιδεύει… https://t.co/2tsVzKZLeN
"Χάρτες Ανάβαση: Ζαγόρι - Βάλια Κάλντα - Μέτσοβο με τα ίχνη των Zagori & Metsovo race", διαβάστε την παρουσίαση από… https://t.co/jq8hC2jWvF
"Όλυμπος: Bardotka - Μια διαδρομή περιπέτειας στον Γομαρόσταλο και τη Κόψη Ναούμ": https://t.co/HITs1yUMVM https://t.co/nm9MhWVcIC
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Όλυμπος: Bardotka - Μια διαδρομή περιπέτειας στον Γομαρόσταλο και τη Κόψη Ναούμ!

Νέα Software Updates Smartwatch Suunto 7, ρολογιών Suunto 9, Suunto 5, Suunto 3 & Suunto App!

Ultra Ursa Trail 2020: Ένα υπέροχο photostory!

La Sportiva store στην Κάλυμνο!

Η αρκούδα της καρδιάς μας!

Swiss Peaks Trail: ultra διέξοδος με ελληνικό ενδιαφέρον!

Power Bank Nitecore NB10000 Carbon Fiber: Πολύτιμος ενεργειακός “σύντροφος” στα μονοπάτια!

O Pau Capell δεν κατάφερε να καταρρίψει το ρεκόρ διαδρομής του UTMB!

Αγώνες τρεξίματος: Πόσο «αποστειρωμένους» τους θέλουμε;

Ολοκληρώθηκε το HELLASTREK / Save Greek Mountains

Τα ρεκόρ γίνονται για να σπάνε … η μήπως όχι όλα;

Η Courtney Dauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail!