Ολύμπιος Δρόμος, Αρχαία Νεμέα – Αρχαία Ολυμπία / 20 Μαΐου 2016 Κύριο

Από 05 Ιουν 2016

Ο Ολύμπιος Δρόμος διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Η αρχή έγινε το 2001 με μόλις έξι συμμετέχοντες και τρεις τερματισμούς, πλέον δηλώνουν συμμετοχή σχεδόν 200 άτομα απ'όλο τον κόσμο! Καλύπτει συνολικά 180 χιλιόμετρα εκ των οποίων το 60% είναι χωματόδρομοι, δασικοί δρόμοι και το 40% άσφαλτος. Η ανάβαση είναι 5200 μέτρα κι η κατάβαση 5500 μέτρα. Περνά μέσα από πολλά χωριά με απαρχή την αρχαία Νεμέα και τέλος την αρχαία Ολυμπία. Η διαδρομή είναι εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς που σε βοηθάει να ξεχάσεις το κρύο, τους αέρηδες, τη βροχή μα κυρίως το σακατεμένο σώμα. 

Συναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» με τον Βασίλη και τον Σάκη που ήρθαν από Καβάλα μέσω Θεσσαλονίκης και τον Σωκράτη και τον Παύλο από Κύπρο. Το απόγευμα φτάσαμε στο Λουτράκι, φάγαμε πίτσα και σαλάτα και κοιμηθήκαμε στο ξενοδοχείο με τα ωραία αναπαλαιωμένα έπιπλα μέχρι το πρωί. Ξυπνώντας φάγαμε διάφορα αποξηραμένα φρούτα που είχαμε μαζί μας και ταχινόπιτα που έφερε ο Παύλος από τη Λεμεσό. Φτάσαμε στο Καλαμάκι όπου παραλάβαμε τους αριθμούς μας κι ακούσαμε την τεχνική ενημέρωση. Ο καιρός έδειχνε ήδη βροχερός με τις πρώτες ψιχάλες να πέφτουν κατά το μεσημέρι. Μετά το γεύμα που προσφερόταν στο ξενοδοχείο, μακαρόνια με σάλτσα, ρύζι και σαλάτες, ξεκινήσαμε για την αρχαία Νεμέα.

 

Φορέσαμε τα ρούχα του αγώνα, βάλαμε κρέμα στα πόδια και σε σημεία που συγκαίονται εύκολα, κατουρήσαμε ουκ ολίγες φορές, δέσαμε τα κορδόνια κι ετοιμαστήκαμε για την εκκίνηση. Ξεναγηθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο, τακτοποιήσαμε τις τελευταίες λεπτομέρειες, ανταλλάξαμε ευχές για καλό τερματισμό και στις δυόμισι ακριβώς δόθηκε το σύνθημα για την εκκίνηση.

 

Το υψομετρικό του αγώνα! 

 

Ξεκινήσαμε όλοι μαζί.  Ο Σωκράτης έτρεχε στον μικρότερο αγώνα των 62 χιλιομέτρων με τερματισμό το Λεβίδι. Μετά τη Νεμέα, τον πρώτο σταθμό, αρχίσαμε να αραιώνουμε. Έτρεχα μαζί με τον Βασίλη και τον Σάκη προσπαθώντας να έχουμε ένα σταθερό τέμπο γύρω στα έξι λεπτά ανά χιλιόμετρο.

 

Η νύχτα άρχισε να πέφτει μαζί με τη βροχή και το κρύο. Όπως έλεγα στο Βασίλη – που τρέχαμε πλέον μαζί – η ώρα που σουρουπώνει είναι η χειρότερη μου ώρα σε ότι αφορά τους αγώνες υπεραποστάσεων. Σε συνδυασμό με το κρύο, τη βροχή και τον άνεμο οι φωτεινές σκέψεις που κυριαρχούσαν λίγο πριν, αρχίζουν τώρα να σκοτεινιάζουν. Ο νους φαίνεται να ακολουθεί τη νύχτα και τον καιρό στα χρώματα και τις διαθέσεις.

 

Φτάνοντας στο Λεβίδι, στο 62ο χιλιόμετρο, μούσκεμα, φορέσαμε στεγνά ρούχα, αδιάβροχο και γάντια, βάλαμε τον φακό κεφαλής κι ετοιμαστήκαμε για τη μάχη. Λίγο απρόθυμα από την πλευρά μου. Θυμάμαι ότι αυτό που κυριαρχούσε στις σκέψεις μου είναι ότι αφού ένιωθα ήδη σωματικά εξαντλημένος, τα πόδια μου βαριά κι ασήκωτα, το πνεύμα κουρασμένο, η νύχτα, το κρύο, η βροχή να σκεπάζουν τα πάντα, κι εγώ να πρέπει να καλύψω άλλα 120 βασανιστικά χιλιόμετρα, πού πάω και ποιο είναι το νόημα. Να σου κι η εύκολη σκέψη να αναδύεται μέσα σ’ όλα αυτά. Τι λέει; Μα φυσικά «ΣΤΑΜΑΤΑ. Πού να ταλαιπωρείσαι τώρα! Ο καιρός δε βοηθάει, όσο πάει χειροτερεύει, κι εσύ είσαι χάλια. Σταμάτα και θα γλιτώσεις απ’ αυτό το μαρτύριο. Θα μπεις στο λεωφορείο και θα βρεθείς από τα κρύα στα ζεστά». Προς το παρόν η σκέψη της ευκολίας απλά μιλούσε χαμηλόφωνα. Έβλεπα τον Βασίλη, το ίδιο μούσκεμα και κουρασμένο με μένα να έχει μια θετική στάση σ’ όλα αυτά. «Πάμε», μου λέει. «Μην το βάζεις κάτω». Με τη «μικρή/μεγάλη» παρότρυνση κουνάω το κεφάλι και σκέφτομαι «πάμε και βλέπουμε».

 

Ακόμα ήμασταν στο 62ο χιλιόμετρο. Από το Λεβίδι ξεκινούσε η δύσκολη ανηφόρα μέσα στο Μαίναλο. Θα μας έφερνε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, στα 1450 μέτρα. Το ελατόδασος απάλυνε λίγο τις δυσκολίες. Όσο ανεβαίναμε προς τα επάνω τόσο έκοβα πίσω. Δε μπορούσα να ακολουθήσω το ρυθμό παρόλο που ήταν αργός. Ήταν μια δύσκολη ώρα. Ο επόμενος σταθμός, της Βυτίνας, απείχε 24 χιλιόμετρα – η πιο μακρινή απόσταση από σταθμό σε σταθμό.

 

Το μυαλό άρχισε να σκοτεινιάζει και πάλι. Λέω στον Βασίλη να συνεχίσει μόνος του. Αφού έχει καλύτερο ρυθμό να φύγει μπροστά. Δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. Με παρότρυνε να συνεχίσουμε παρέα. Προκειμένου να φύγει του λέω ότι θα συνεχίσω και δεν θα σταματήσω. Μέσα μου σκεφτόμουν άλλα. Η εύκολη σκέψη που λέγαμε… Δεν φεύγει και τρέχουμε στον ανηφορικό χωματόδρομο. Δεξιά, αριστερά, ατάραχοι θεατές του δράματος, τα έλατα. Του λέω ότι νιώθω άσχημα που τον κρατώ πίσω κι αυτό με εξουθενώνει πνευματικά. «Αν φύγεις ίσως αλλάξει κάτι», του λέω σχεδόν απρόθυμα. Τότε χωριζόμαστε. Γύρω στο 70ο χιλιόμετρο, τρέχω για πρώτη φορά μόνος μου. Αναρωτιέμαι πώς βρέθηκα σε τόσο άσχημη κατάσταση.

 

 Στο Kalamaki Beach για την παραλαβή των αριθμών και της τεχνικής ενημέρωσης

 

Παρ’ όλα αυτά κάτι αχνοφέγγει στο βάθος. Κάτι αρχίζει να αλλάζει. Νιώθω ελεύθερος. Όλη αυτή η κακή ψυχολογία σιγά σιγά αρχίζει να διαλύεται. Τώρα είμαι εντελώς μόνος, αντιμέτωπος με τον εαυτό μου και τον αγώνα. Ψάχνω να βρω κίνητρα. Λόγους για να συνεχίσω την προσπάθεια. Πρώτο δημιούργημα του νου, η διάψευση του αδύναμου εαυτού μου που επιζητούσε τον εύκολο δρόμο της παραίτησης. Έπειτα του καλού μου φίλου, Βασίλη, που σκεφτόμουν ότι θα συλλογίζεται το ίδιο πράγμα. Ότι θα σταματήσω. Και δεν είχε καθόλου άδικο έτσι όπως με έβλεπε να σέρνομαι. Αφού και στη δική μου σκέψη πρωταγωνιστούσε η εγκατάλειψη. Δεύτερος λόγος σκέφτηκα θα ήταν ωραία να πάρω το βαρύτιμο μετάλλιο για τη μικρή μου κόρη, την Πηνελόπη. Και τρίτος λόγος, επειδή η γυναίκα μου πήρε μια μέρα άδεια από το σχολείο για να μπορέσω εγώ να τρέξω, έπρεπε να αποδείξω ότι αυτή η μέρα άξιζε τον κόπο. Όλοι αυτοί οι λόγοι – παιχνίδισμα του μυαλού θα τους έλεγα – μου έδωσαν νέα πνοή.

 

Προχωρώ βήμα βήμα μπροστά. Μου τέλειωσε το νερό αλλά ευτυχώς υπάρχει ανεφοδιασμός κάπου στα μισά. Κάποτε τέλειωσε κι η ανηφόρα κι άρχισε ο κατήφορος για τη Βυτίνα. Άρχισα να τρέχω. Το ηθικό μου αναπτερώθηκε. Φτάνοντας στο σταθμό, στο 84ο χιλιόμετρο, ανεφοδιάστηκα σε τροφή και υγρά. Η βροχή έκοψε, επιτέλους.

 

Συνεχίζω για Μαγούλιανα. Ασφάλτινο το κομμάτι απ’ εδώ και πέρα. Ξανάρχισε να βρέχει πιο δυνατά και να φυσά. Το κρύο τσουχτερό. Με τα χίλια ζόρια κάλυψα την απόσταση των 13 χιλιομέτρων κι έφτασα στα Μαγούλιανα εντελώς αποκαμωμένος. Βλέπω λίγο πριν το λεωφορείο που μάζευε τους αθλητές να περνά. Τι ωραία να ανέβαινα κι εγώ. Έκανα σχεδόν 100 χιλιόμετρα. Δεν τα λες και λίγα. Κι είχα άλλα 80 για το τέλος. Η νύχτα που βάθαινε μαζί με την ασταμάτητη βροχή και το κρύο έδιναν το άλλοθι που ζητούσα. Τώρα που γράφω τα παρακάτω γελάω. Θυμάμαι να ρωτάω τον οδηγό του λεωφορείου τι ώρα θα αναχωρήσει από το σταθμό. Ήταν γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα. Μου απαντάει ότι θα φύγει στις τέσσερις. Εκείνη την ώρα λέω «κρίμα», σχεδόν από μέσα μου. Τώρα όμως λέω «ευτυχώς». Τρεις ώρες αναμονής μου φάνηκαν αιώνας. Σε τρεις ώρες θα φτάσω κουτσά στραβά στον επόμενο σταθμό.

 

Κι έτσι έγινε. Έφτασα στο 105ο χιλιόμετρο στο Βαλτεσινίκο. Φόρεσα  στεγνά ρούχα, κάλτσες, αντιανεμικό, έφαγα και ήπια. Φεύγοντας από τον σταθμό, η κούραση και το σκοτάδι βάραιναν τα βλέφαρα και τα μάτια έκλειναν. Έτρεξα στον κατηφορικό δρόμο για να αποτινάξω την υπνηλία. Στην πρώτη ανηφόρα κι ενώ η άσφαλτος γινόταν χωματόδρομος, να ‘σου κι οι πρώτες οπτασίες. Τα δέντρα γίνονταν  σπίτια με ζεστά κρεβάτια. Άλλες φορές γίνονταν γίγαντες που με κοιτούσαν από ψηλά.

 

Κι ενώ περπατούσα τα μάτια μου έκλειναν. Δεν πήγαινε άλλο. Αποφάσισα να σταματήσω για λίγο. Κάτω από ένα πεύκο, στην αρχή του χωματόδρομου, κάθησα σε μια στεγνή πέτρα κι έκλεισα τα μάτια. Μετά από ένα τέταρτο περίπου άκουσα θόρυβο και ξύπνησα. Ένας δρομέας πέρασε από τον χωματόδρομο και τον ακολουθούσε ένα σκυλί. Για τον δρομέα σας λέω με σιγουριά ότι ήταν εκεί. Για το σκυλί δεν ξέρω.

 

Άρχισε να ξημερώνει κι ένας διακόπτης άναψε μέσα μου. Το μαύρο πέπλο που σκέπαζε τα πάντα διαλύθηκε και μαζί του διαλύθηκαν κι οι μαύρες σκέψεις. Το ξημέρωμα μου έδωσε φτερά. Έτρεχα. Από το σημείο που πήρα τον υπνάκο – γύρω στο 110ο χιλιόμετρο – μέχρι το 150ο χιλιόμετρο στον σταθμό «Κοκλαμά» δεν σταμάτησα να τρέχω. Μια ξαφνική μπόρα, με χαλάζι κι ανέμους και πολλή βροχή έκανε τη στάση μου από πεντάλεπτη, ημίωρη.

 

Τα τελευταία 30 χιλιόμετρα βγήκαν δύσκολα, αφού οι πόνοι στα πόδια και στα γόνατα ήταν αφόρητοι. Στο σταθμό «Άσπρα Σπίτια», στο 160ο χιλιόμετρο, ο υπεύθυνος μόλις με είδε με ρώτησε εάν θα σταματήσω. Είναι δυνατόν να σταματήσει κάποιος τώρα, σκέφτηκα. Μετά απ’ όλον αυτόν τον Γολγοθά και το τέλος να πλησιάζει πώς γίνεται να σταματήσω.

 

Έκανα τα τελευταία πέντε χιλιόμετρα τρέχοντας. Το τελευταίο χιλιόμετρο το έτρεξα ακόμα γρηγορότερα τερματίζοντας δίπλα στο στάδιο της αρχαίας Ολυμπίας ολόχαρος, γεμάτος ικανοποίηση και συγκινημένος. Εμπειρία ζωής. Εκεί ήταν ο Βασίλης κι ο Σάκης που τερμάτισαν σαράντα δύο λεπτά πρωτύτερα για να αγκαλιαστούμε και να ανταλλάξουμε εγκάρδιους χαιρετισμούς. Εικοσιπέντε ώρες και πενήντα δύο λεπτά μάχης με τον εαυτό μου και τον αγώνα μόλις έληξαν και πέρασαν στο συρτάρι των ωραίων αναμνήσεων. Το στεφάνι ελιάς επιστέγασμα της υπερπροσπάθειας. Ο Σωκράτης είχε κάνει κι αυτός τη δική του υπέρβαση τερματίζοντας στο Λεβίδι.

 

Ξεκούραση τώρα. Πήγαμε πίσω στο ξενοδοχείο όπου η εξάντληση με ανάγκασε να ξαπλώσω στον καναπέ της αίθουσας υποδοχής. Τάση για εμετό και μικρή ζαλάδα οι ελάχιστες άμεσες επιπτώσεις από τον αγώνα. Συνήλθα όταν έκανα μπάνιο, ξάπλωσα στο κρεβάτι και ήπια ηλεκτρολύτες. Όλα καλά. Το βράδυ έγιναν οι απονομές. Πρώτος ο Ιταλός Bonfiglio Marco με ρεκόρ αγώνα 17:27:47. Δεύτερος ο δικός μας Παύλος Μαυρογιάννης σε 21:48:07 και τρίτος ο Γάλλος  Theupaut Maurice σε 22:00:08.

 

Μια μικρή παρένθεση για τον καλό μου φίλο Παύλο, που ξεκίνησε να τρέχει μόλις τέσσερα χρόνια πριν, στα 45 του χρόνια. Ένα μεγάλο ταλέντο. Έχει πρωτιές σε πολλούς αγώνες με μεγαλύτερη έως τώρα το Rodopi Ultra Trail (164 χιλιομέτρων) το 2014 σε 24:32:45. Ρωτώντας να μάθω τα μυστικά του τα οποία είναι και μαθήματα ζωής αποκαλύπτω τα εξής: Υγιεινός τρόπος ζωής που δεν περιλαμβάνει κρέας και επεξεργασμένες τροφές. Τρώει πολλά χόρτα και πίνει πολλούς φρέσκους χυμούς. Πάντα περπατούσε κι έκανε ορειβασία. Προπονείται σκληρά απολαμβάνοντας παράλληλα τη φύση. Αυτό που νομίζω ότι περισσότερο τον ξεχωρίζει, είναι το σύνολο της ιδιοσυγκρασίας και του χαρακτήρα του, που του δίνουν τη δύναμη γι’ αυτά τα κατορθώματα. Ίσως πάλι να είναι όλοι αυτοί οι φρέσκοι χυμοί που πίνει – πορτοκάλι, γκρέιπφρουτ, παντζάρι, καρότο, μήλο κτλ. J. Παρ’ όλες τις πρωτιές παραμένει πάντα προσγειωμένος, χαμηλών τόνων κι απλός. Τι άλλο να πούμε! Προσωπικά για μένα ο Παύλος εκτός από καλός φίλος είναι παράδειγμα προς μίμηση.

 

Η διαδρομή του αγώνα και οι σταθμοί ανεφοδιασμού 

 

Στη συνέχεια δόθηκαν τα μετάλλια ονομαστικά σε όλους τους τερματίσαντες. Το δικό μου μετάλλιο αφιερωμένο στην Πηνελόπη. Ακολούθησε πλούσιο δείπνο – κανονικό φαγητό επιτέλους – και ύπνος. Ξυπνήσαμε ανανεωμένοι και πήγαμε για πρωινό. Χυμός, καφές, αυγά, ομελέτα, ελαιόπιτες, σπανακόπιτες, αποξηραμένα φρούτα, τυρί, φέτα, βούτυρο, μαρμελάδες, μέλι, γιαούρτι, δημητριακά κι άλλα διάφορα. Όλη η διοργάνωσή ήταν εξαιρετική. Από τους σταθμούς και την σήμανση της διαδρομής μέχρι τα ξενοδοχεία φιλοξενίας με το πλούσιο μενού. Δείχνει ανθρώπους με μεράκι κι αγάπη για τον Ολύμπιο Δρόμο. Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους διοργανωτές κι εθελοντές που στήριξαν τους αθλητές.

 

Ακολούθησε ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας. Το αρχαίο στάδιο με το υπερυψωμένο πράσινο χορτάρι γύρω γύρω, οι κερκίδες για τους χιλιάδες θεατές των αρχαίων χρόνων. Ο Ερμής του Πραξιτέλη με τα τρία πρόσωπα. Τα αετώματα του ναού του Δία. Η περικεφαλαία του Μιλτιάδη αφιερωμένη στον Δία. Όλα τα εκθέματα ήταν εξαίσια. Ακολούθησε μεσημεριανό, γλυκό και φρούτα. Έπειτα επιβιβαστήκαμε στα λεωφορεία για την επιστροφή.

 

Αισθήματα ευφορίας, ικανοποίησης, ολοκλήρωσης, χαράς κι ευτυχίας συνόδευαν τη μέρα μας. Το ταξίδι τέλειωσε κι αποχαιρετιστήκαμε. Μέχρι την επόμενη συνάντηση. Τι κράτησα από τον αγώνα; Η υπομονή και η επιμονή ανταμείβονται σχεδόν πάντα. Όχι με τα υλικά – μετάλλια ή στεφάνια – αλλά με αυτά τα ανυπέρβλητα συναισθήματα που σπάνια νιώθουμε στη ζωή μας. Γιατί να γίνεται αυτό το ξόδεμα του σώματος και του πνεύματος; Γιατί να φτάνουμε σε αυτή την οριακή κατάσταση; Η υπέρβαση του πόνου, της κούρασης, της ταλαιπωρίας, των μαύρων σκέψεων είναι από τις πιο συνταρακτικές εμπειρίες που μπορεί ένας άνθρωπος να νιώσει. Τέλος ο αγώνας του καθενός είναι προσωπικός. Είναι πολύ ωραία να τρέχεις με καλή παρέα όπου δύσκολες στιγμές με λίγη παρότρυνση ξεπερνιούνται σχετικά εύκολα αλλά πρέπει να βρίσκουμε τις δικές μας εσωτερικές δυνάμεις για να μπορέσουμε ν’ αντέξουμε μέχρι το τέλος.

 

Υ.Γ…Τελικά το σκυλί μαζί με τον δρομέα δεν ήταν παραίσθηση. Τους συνάντησα αργότερα κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Και ήταν μέρα…

 

Γιώργος Γρηγορίου

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

@HOKAONEONE Speedgoat 4: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail και μεγάλα τρεξίματα σε τεχνικά μονοπάτια, παρουσίαση… https://t.co/8SYaRKuxJX
"H Άνδρος αλλιώς ... ", ένα ορειβατικό και αναρριχητικό διήμερο γεμάτο εικόνες, συναισθήματα και αδρεναλίνη:… https://t.co/KINjAv9WFT
Ξεκινάει το "Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020', το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου: https://t.co/ynOpCAhVPT https://t.co/FHVVVhRPfv
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

ITRA - COVID-19: Προτεινόμενες οδηγίες προς διοργανωτές αγώνων

Hoka Speedgoat 4: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail και μεγάλα τρεξίματα σε τεχνικά μονοπάτια!

Η Άνδρος ... αλλιώς!

Ξεκινάει το Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020, το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου!

Salomon Supercross, ένα άξιο μέλος της "Cross" οικογένειας

Διάσχιση της Ορεινής Ελλάδας ενάντια στην αιολική καταστροφή των ελληνικών βουνών!

Μια μέτρια μέρα ...

Feline SL: Σταθερότητα, προστασία και εξαιρετική πρόσφυση από την Dynafit!

Η Γη δεν ανήκει σε κανέναν - Save Greek Mountains! (video)!

Η ζωή των “ultra”...

Accept the Challenge: Ορειβατικό & Αναρριχητικό διήμερο στην Άνδρο!

Κατασκηνωτικός εξοπλισμός POLO