Περιοχή

To Canazei βρίσκεται στην καρδιά των Δολομιτών, στον κεντρικό άξονα που συνδέει τις πόλεις του Trentino και του Bolzano, πρωτεύουσας του Νότιου Τιρόλου όπως ονομάζεται ολόκληρη η περιοχή, με την περιοχή των Ιταλικών Δολομιτικών Άλπεων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τίποτα δεν θύμιζε Ιταλία καθώς απομακρυνόμασταν από Μιλάνο και Βερόνα, φτάνοντας στην πανέμορφη αυτή περιοχή με τις αμέτρητες κοιλάδες, λίμνες, δάση, γυμνές βουνοκορφές και απότομες πλαγιές. Διαφορετική κουλτούρα, συμπεριφορά, ιδιοσυγκρασία αλλά και αρχιτεκτονική παντού αφού ουδεμία σχέση έχει με την μεσογειακή Ιταλία όπως την γνωρίζουμε. Ενδεικτικό το γεγονός ότι από το Trentino και πάνω όλες οι ταμπέλες εκτός από Ιταλικά αναγράφονταν και στα Γερμανικά. Μόλις μπεις στην καρδιά του Τιρόλου καταλαβαίνεις γιατί ο Reinhold Messner, γεννηθείς στο Bressanone, λίγα χιλιόμετρα βόρεια του Bolzano, από πολύ μικρή ηλικία πραγματικά δεν μπορούσε να κρατηθεί και σκαρφάλωνε όποια ορθοπλαγιά υπήρχε γύρω του. Τα χωριά πραγματικά κουκλιά, με την γνήσια αρχιτεκτονική των Άλπεων, σε έκαναν να αναρωτιέσαι γιατί δεν μπορούμε εμείς να διατηρήσουμε έτσι τα σπίτια μας, τις γειτονιές μας, τα χωριά μας... Όμορφα, καθαρά, νοικοκυρεμένα, με αυλές και λουλούδια σαν από παραμύθι… Όπως το είπαμε όμως…άλλη κουλτούρα. Περνώντας από χωριό σε χωριό δεν ήξερες ποιο ήταν πιο ωραίο από το άλλο. Παντού ολόγυρα, lift σε ανέβαζαν σε μεγαλύτερα υψόμετρα από όπου μπορούσες να ξεκινήσεις ένα όμορφο περπάτημα ή τρέξιμο στις γύρω βουνοκορφές σε μονοπάτια καθαρά και σηματοδοτημένα. Στο τέρμα του κάθε lift ένα κουκλίστικο σαλέ πρόσφερε καφέ, φαγητό ή γλυκό αλλά και την δυνατότητα να περάσει καλά όλη η οικογένεια αφού παιχνίδια, κούνιες, flying fox κ.α περίμεναν τα πιο μικρά μέλη της οικογένειας να δοκιμάσουν τις αντοχές τους! To Canazei δεν αποτελούσε εξαίρεση. Με αρκετές υποδομές σε διαμονή και εστίαση δεν είναι τυχαίο που επιλέχθηκε από τους διοργανωτές ως το επίκεντρο των αγωνιστικών δραστηριοτήτων του Dolomites Skyrace.

Vertical Kilometer

Τον αγώνα αυτόν θα τον έτρεχε μόνο η Ιρένα Μαλιμπόρσκα, ενώ οι υπόλοιποι θα ήμασταν υπεύθυνοι για την υποστήριξη αλλά και την κάλυψη του γεγονότος. Την Πέμπτη, μία μέρα πριν τον αγώνα όμως και αφού με τον Νίκο Κωστόπουλο ήμασταν μόνοι μας, καθώς οι υπόλοιποι θα έρχονταν αργά το απόγευμα, αποφασίσαμε να κάνουμε την διαδρομή του αγώνα σε χαλαρούς ρυθμούς σαν προπόνηση αλλά και σαν ευκαιρία για αναγνώριση του χώρου και για το που θα ήταν καλύτερα να στηθούμε την επόμενη για φωτογραφίες και βίντεο. Πώς να κάνεις χαλαρή προπόνηση όμως μία διαδρομή που κερδίζει 1.000 μέτρα υψομετρικής σε μόλις 2,3 χιλιόμετρα; Από την μέση και πάνω οι σφυγμοί είχαν ξεφύγει από το αερόβιο κατώφλι χωρίς να πιέζω καθόλου τα πόδια. Κλίσεις που ξεπερνούσαν τις 40 μοίρες σε αρκετά σημεία σε ανάγκαζε να σπρώχνεις με τα χέρια αν είχες την φαεινή ιδέα να μην φέρεις μπατόν! Πραγματικά απορούσα πως την επόμενη μέρα αυτοί οι αθλητές θα έκαναν τέτοιους χρόνους…

Ξημέρωσε Παρασκευή και ήρθε η ώρα του αγώνα. Ανεβαίνοντας με το lift στα 2.200μ και περπατώντας από εκεί μέχρι τα 2.500, στην κορυφή όπου και ο τερματισμός του αγώνα, αμέσως καταλάβαινες ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Κάτι που είναι έξω από την δική μας πραγματικότητα. Ελικόπτερο μετέφερε υλικά τροφοδοσίας αλλά και τα drop bags των αθλητών που θα τα παραλάμβαναν μετά τον τερματισμό τους! Αμέσως καταλαβαίνετε για τι επίπεδο μιλάμε. Δεν είναι η πρώτη φορά που βγαίνω στο εξωτερικό για αγώνα. Η πρώτη φορά ήταν το 2010 στο CCC, εκεί όμως μιλάμε για άλλα μεγέθη τόσο αγωνιστικά, όσο και οργανωτικά. Η περίπτωση του Dolomites Skyrace, παρότι διεθνής αγώνας, θεωρώ ότι προσφέρει την δυνατότητα καλύτερης και δικαιότερης σύγκρισης με τα δικά μας δεδομένα. Οφείλω να ομολογήσω ότι και οι εδώ δημοφιλείς και σπουδαίοι αγώνες δεν έχουν να ζηλέψουν οργανωτικά από τους Ιταλούς γείτονες, εκτός ίσως από έναν μόνο παράγοντα που μπορεί να κάνει την διαφορά: τα χρήματα! Όταν μία διοργάνωση έχει την δυνατότητα να ξοδέψει τα χρήματα που απαιτούνται για την υπενοικίαση ελικοπτέρου για τις ανάγκες των αγώνων, τόσο για μεταφορά υλικού, όσο και για τηλεοπτική κάλυψη, τότε καταλαβαίνετε ότι αυτόματα το οργανωτικό επίπεδο εκτοξεύεται! Δεν θα επεκταθώ στο αγωνιστικό κομμάτι, αυτό το διαβάσατε στο χρονολόγιο του ταξιδιού, θέλω να σταθώ όμως σε ένα σημείο. Θεωρώ τον εαυτό μου διπλά τυχερό αφού μπροστά στα μάτια μας εκτυλίχθηκε η πιο τρομερή προσπέραση στην ιστορία του αγώνα, γεγονός που μπορέσαμε να καταγράψουμε σε βίντεο το οποίο έκανε τον γύρο του κόσμου και για το οποίο μας ευχαρίστησε ο ίδιος ο Kilian Jornet! Ο Καταλανός βρίσκεται στην καλύτερη φόρμα της ζωής του και αν πιεστεί από τον ανταγωνισμό σπάει το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο. Απλά περίμενε τον κατάλληλο χρόνο και χώρο για να «σκοτώσει» τους αντιπάλους του!

Dolomites Skyrace

Τι να πρωτογράψεις… Βλέποντας μόνο την σάρα αλλά και την κορφή Piz Boe πιο πίσω που πρέπει να ανέβεις από τα 1450μ στα 3150μ σε λιγότερο από 10 χιλιόμετρα…σου κόβονται τα πόδια. Να είμαι ειλικρινής δεν είχα ασχοληθεί με τα ενδιάμεσα χρονικά όρια ή το τελικό όριο έγκυρου τερματισμού του αγώνα. Το διαπίστωσα στην κατατοπιστικότατη τεχνική ενημέρωση του Σαββάτου η οποία έγινε σε κλειστό σινεμά στο κέντρο του Canazei σε τέσσερις γλώσσες! Όταν ο τεχνικός υπεύθυνος του αγώνα ανέφερε ότι στο 8,5χλμ και μετά από 1400μ θετικής υψομετρικής το χρονικό όριο είναι 1:50 άρχισα τους υπολογισμούς. Οι υπολογισμοί έλεγαν ότι θα γίνει…μακελειό! Δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο και οι προηγούμενες μέρες που περιελάμβαναν καθημερινές αναβάσεις με μεγάλες υψομετρικές δεν ξέρω κατά πόσο θα βοηθούσαν. Συνήθως Σάββατο πριν τον αγώνα είμαι με τα πόδια ψηλά, άντε να κάνω κάποιο 20λεπτο χαλάρωμα με ανοίγματα. Εκείνη την ημέρα όμως είχαμε κάνει με την ομάδα της Salomon πάνω από 700μ υψομετρικής ανάβασης … και κατάβασης! Σίγουρα κάτι έξω από τα συνηθισμένα, για το δικό μου επίπεδο τουλάχιστον. Η μεγάλη κατραπακιά ήρθε όταν έμαθα ότι μπορείς να κουβαλήσεις τα μπατόν μόνο στην ανηφόρα, από την αρχή ή από την βάση της δύσκολης ανηφόρας και να τα αφήσεις στην διοργάνωση στα 2850μ ή στα 3150μ (Piz Boe). Θα μπορούσες να το κάνεις…αν είχες μπατόν όμως! Έτσι βρέθηκα στην εκκίνηση μαζί με 600 άλλους περίπου δρομείς εκ των οποίων τουλάχιστον οι 500 είχαν μπατόν…για αγώνα 22χλμ! Το πολύχρωμο και πολύβουο πλήθος περίμενε το ελικόπτερο που έκανε έναν τελευταίο έλεγχο στην διαδρομή, να πάρει τα εντυπωσιακά πλάνα που είδατε στο βίντεο και δόθηκε η εκκίνηση. Τα πρώτα 500 μέτρα μέσα στο χωριό και αμέσως μετά ξεκινούσε μία πανέμορφη διαδρομή μέσα στο δάσος από χορταριασμένες πλαγιές με κλίσεις που ποίκιλαν και τον χειμώνα αποτελούν πίστες του σκι. Από το 2ο χιλιόμετρο αισθανόμουν βαρύς, χωρίς όρεξη να τα δώσω όλα, ψάχνοντας δικαιολογίες για τον εαυτό μου να τα παρατήσω από την πρώτη ώρα. Στο 5,5ο χλμ της διαδρομής (800μ D+ από την εκκίνηση), που βρίσκεται και ο πρώτος κεντρικός σταθμός του αγώνα, υπήρχε άλλη μία «πόρτα» στο 1:05. Έλεγα στον εαυτό μου ότι αν δεν την περάσω δεν χάθηκε ο κόσμος, την είδα την διάσημη Forcella Pordoi το Σάββατο. Φτάνοντας εκεί έβλεπα τους άλλους να παίρνουν τα μπατόν τους που είχαν αφήσει στην γραμματεία και … φουρκιζόμουν! Έφτασα εκεί σε 0:59, οριακές καταστάσεις που είχα καιρό να ζήσω! Μόλις είδα τα παιδιά,
τον Νίκο και τον Αλέξη που με ενθάρρυναν, πήρα λίγο τα πάνω μου, έβαλα το κεφάλι κάτω, τα χέρια στα γόνατα και τράβηξα για την σάρα με τα 650μ D+ σε 2χλμ. Στο τέλος της ανηφόρας αυτής το όριο ήταν 1:50. Με αργό αλλά σταθερό βήμα περνούσα σιγά σιγά κόσμο φτάνοντας στο τέλος της σε 1:45, ανακουφισμένος! Από εκεί και μετά δεν υπήρχε άλλο χρονικό όριο παρά μόνο ο τερματισμός σε 4:15. Χωρίς να με ενδιαφέρει ο έγκυρος τερματισμός αφού σκοπό είχα να τελειώσω όλη την διαδρομή του αγώνα, ήρθε η ώρα της απόλαυσης. Το τοπίο εκεί απίστευτο. Παντού τριγύρω κορφές χιονισμένες και απέραντα οροπέδια. Χιονισμένο ήταν και μεγάλο τμήμα προς την κορυφή. Η ανηφόρα δεν είχε τελειώσει ακόμη καθώς απέμεναν άλλα 300μ υψομετρικής σε 2χλμ προς το Piz Boe, υψομετρικής όμως που την κέρδιζε απότομα προς το τέλος, με σκαρφάλωμα σε via
ferrata με σκάλες και συρματόσχοινα σταθερά στα βράχια. Πραγματικό skyrunning! Δύσκολες οι ανάσες, αλλά το βήμα σταθερό. Φτάνοντας στο Piz Boe (Κ-9,5) σε 2:23 είχα λιγότερες από δύο ώρες για έγκυρο τερματισμό έχοντας 12,5 χλμ τεχνικής, ως επί τω πλείστον, κατηφόρας . Δεν με ένοιαζε όμως. Ήξερα ότι η κατάβαση έχει κάποια τεχνικά κομμάτια που ήθελαν επιπλέον προσοχή αφού λόγω χιονοκάλυψης του μονοπατιού είχαν τοποθετηθεί και σταθερά σχοινιά αλλά μάλλον οι διοργανωτές ήταν υπερβολικοί ή εμείς έχουμε συνηθίσει σε τεχνικά μονοπάτια. Κάποια σημεία ήθελαν πράγματι προσοχή αλλά όπου υπήρχε κίνδυνος, υπήρχε και σταθερό συρματόσχοινο, άριστα συντηρημένο. Άρχισα να παίρνω τα πάνω μου. Βλέποντας αυτή την
ομορφιά τριγύρω δεν μπορούσα να μην αισθανθώ τυχερός για αυτό που αγαπώ και μπορώ να κάνω: να τρέχω στα βουνά! Συναισθηματική φόρτιση. Δύσκολο το τρέξιμο στο χιόνι, τα πόδια είχαν γίνει μούσκεμα και είχαν παγώσει αλλά ποιόν ένοιαζε; Στο αλπικό κομμάτι της διαδρομής του αγώνα ήταν που κατάλαβα τι σημαίνει επαγγελματική προσέγγιση στην σηματοδότηση ενός αγώνα. Στα αλπικά μέρη της διαδρομής που ήταν περίπου 5 χιλιόμετρα ασαφούς ή καθόλου λόγω χιονοκάλυψης μονοπατιού υπήρχαν σε θέσεις κλειδιά άνθρωποι/δείκτες της διοργάνωσης. Από το σημείο που βρισκόταν ο ένας είχες οπτική επαφή με τον επόμενο και έτσι ήξερες που θα πας. Όλοι αυτοί «οπλισμένοι» με επιπλέον κίτρινα μεγάλα τσίγκινα σημαιάκια που ήταν το κύριο υλικό σηματοδότησης, έτοιμοι σε περίπτωση ομίχλης να γαζώσουν την διαδρομή αν χρειαστεί με αυτά για να μπορούν οι αθλητές να βρίσκουν την σωστή διαδρομή. Ήταν ένα καλό μάθημα… Όσο κατεβαίναμε υψόμετρο ενεργειακά όσο και μυϊκά αισθανόμουν τέλεια και άρχισα να επιταχύνω. Μέχρι που περνούσα και κόσμο! Βγαίνοντας από τα αλπικά μέρη, μπαίναμε σε ένα πανέμορφο μονοπάτι, καλοπατημένο, ιδανικό για … full speed! Στα τελευταία 3 χιλιόμετρα κατεβαίναμε μία άλλη πίστα του σκι που έβγαζε λίγο έξω από το χωριό και ενωνόταν με την διαδρομή της ανάβασης. Ο ρυθμός κοντά στο 4’/km! Ανάταση! Ο τερματισμός μου στις 4:00 ώρες, 501ος από 540 που τερμάτισαν τον αγώνα, με γέμισε ιδιαίτερη χαρά γεμίζοντάς με συναισθήματα επίτευξης ενός στόχου δύσκολου! Στον τερματισμό ο Νίκος ο Κωστόπουλος με περίμενε για τις … πατροπαράδοτες φωτογραφίες. Από εκείνον έμαθα ότι ο Δημήτρης και η Ιρένα τα πήγαν περίφημα στον αγώνα και ενθουσιάστηκα! Έπειτα στις απονομές, βλέποντας τον Δημήτρη πάνω στην εξέδρα τιμώμενο πρόσωπο, μαζί με άλλα ιερά τέρατα της παγκόσμιας mountain running σκηνής δεν μπορούσα παρά να αισθανθώ περήφανος που ένα παλικάρι με δικά του μέσα και χορηγίες ιδιωτών, όπως η Salomon και το alpamayoPRO, κάνει στα πέρατα της γης γνωστό το ελληνικό ορεινό τρέξιμο, αισθανόμενος ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπό μου…

Διεθνής ομάδα Salomon

Ο σκοπός του ταξιδιού ήταν διττός. Αφενός να καλύψουμε ως Advendure την προσπάθεια των Ελλήνων αθλητών στον αγώνα και αφετέρου να γνωρίσουμε από πρώτο χέρι την διεθνή ομάδα της Salomon και να μεταδώσουμε στο ελληνικό κοινό τις εμπειρίες μας. Πως θα αισθανόσασταν αν σας έλεγαν ότι θα κάτσετε για πρωινό δίπλα στον Kilian Jornet και την Emelie Forsberg; Δίπλα στην Silvia Serafini, την Zhanna Vokueva, την Stephanie Jimenez, τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο αλλά και τον Greg Vollet; Ναι, έχετε δίκιο. Έτσι αισθανόμουν και εγώ. Όλα αυτά όμως μέχρι την ώρα που γνωριστήκαμε και μιλήσαμε μαζί τους. Απλοί και χαμογελαστοί άνθρωποι σε όλα τους. Στο ντύσιμο (Salomon βέβαια!), στην συμπεριφορά, στις συναναστροφές. Μπορούσες να μιλήσεις μαζί τους ανοιχτά, να δεις πως σκέφτονται, πως προπονούνται, τι συνήθειες έχουν, τι τρώνε. Διαπιστώσαμε από πρώτο χέρι ποιο είναι το πρωινό των πρωταθλητών: Nutella! Δεν έλεγε ψέματα ο Kilian όταν αναφερόταν στο πρωινό του. Δύο φέτες ψωμί με Nutella πριν το Vertical! Όχι ιδανικό πρωινό για έναν αθλητή θα λέγαμε εμείς. Ο Kilian όμως δύο ώρες μετά, έσπασε το ρεκόρ του Urban Zemmer σε μία επική μάχη μέχρι το τέλος. Είπατε τίποτα; Η Emelie Forsberg από την άλλη ήταν το άκρον άωτον της υγιεινής διατροφής. Είχε φέρει τα δικά της δημητριακά και έτρωγε ότι φρούτο ερχόταν στο τραπέζι. Χαμογελαστή και ευχάριστη, πρόθυμη να συνομιλήσει μαζί μας σαν να μας ήξερε από καιρό. Η Silvia Serafini, λιγομίλητη αλλά πάντα χαμογελαστή και η Zhanna Vokueva με το μεσογειακό ταπεραμέντο της παρότι Ρωσίδα ήταν η ψυχή του τραπεζιού. Για τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε. Σεμνός και μετρημένος σε όλα του, διαπιστώσαμε και πόσο αγαπητός είναι σε όλη την παρέα της Salomon αφού όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα για τον Dimitris! Ο καθένας με την δική του προσωπικότητα, άνθρωποι που περνούν πολλές ώρες ή μέρες τον χρόνο μαζί γυρνώντας σε αγώνες ανά τον κόσμο έδιναν την αίσθηση μίας δεμένης παρέας, με τα πειράγματα και τις πλάκες εκατέρωθεν.

Για εμάς, η προπονητική εξόρμηση του Σαββάτου ήταν συγκλονιστική εμπειρία. Μας δόθηκε η ευκαιρία να θαυμάσουμε τους ανθρώπους που αποτελούν αυτήν την ομάδα, αφού σαν αθλητές δεν χρειαζόταν να μάθουμε κάτι παραπάνω για αυτούς. Πολλές φορές η τύχη παίζει άσχημα παιχνίδια, αλλά δίνει την δυνατότητα να δούμε το πραγματικό πρόσωπο κάποιων ανθρώπων. Ειδικά σε καταστάσεις που μπορούμε να βρεθούμε όντας εκτεθειμένοι στην φύση. Αφού είχαμε ολοκληρώσει το ανηφορικό κομμάτι της προπόνησης του Σαββάτου ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε την σάρα Forcella Pordoi την οποία είχαμε προηγουμένως ανέβει και θα ανεβαίναμε και την επόμενη στον αγώνα. Λίγα μέτρα κάτω από την κορφή, συναντήσαμε τον Kilian, τον Greg Vollet, τον Δημήτρη και τον φυσιοθεραπευτή της ομάδας της Salomon Arnaud, πάνω από μια κοπέλα που όντας σε κατάσταση σοκ έκλαιγε ακατάπαυστα. Μία πέτρα είχε κατρακυλήσει από ψηλά και την είχε χτυπήσει στο πόδι σοβαρά. Η άτυχη γυναίκα δεν ήταν σε θέση να περπατήσει, ήταν τόσο άσχημο το χτύπημα που όλοι πιστεύαμε ότι υπήρχε και κάταγμα. Αμέσως κλήθηκε βοήθεια από τον Greg Vollet και μέσα σε 10 λεπτά έσπευσαν άνθρωποι από τα παρακείμενα καταφύγια με αλουμινοκουβέρτες για να ζεστάνουν την τραυματία. Εκεί, πλάι της, ο Kilian, ο Vollet και ο Arnaud δεν έφυγαν ούτε μία στιγμή από δίπλα της, μιλώντας της συνέχεια και δίνοντάς της κουράγιο μέχρι να έρθει το ελικόπτερο διάσωσης. Τι κι αν η προπόνηση έπρεπε να τελειώσει. Τι κι αν ήταν ιδρωμένοι και ακινητοποιημένοι στα 2.800μ, με τον αέρα να δυναμώνει και τον καιρό απειλητικό πάνω από τα κεφάλια τους; Τι κι αν την επόμενη έδιναν έναν από τους πιο σημαντικούς αγώνες της χρονιάς; Δεν μπορούσες να μείνεις ασυγκίνητος σε αυτή την εικόνα… Στα επόμενα 40 λεπτά ήρθε το ελικόπτερο που διακόμισε την γυναίκα σε νοσοκομείο, γεμίζοντάς μας μελαγχολία αλλά και απορία για το τι θα συνέβαινε σε παρόμοια περίπτωση στα ελληνικά βουνά… Νομίζω ότι μετά από αυτή την εμπειρία, το να αναφέρω περισσότερα για το ποιόν των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτή την ομάδα αλλά και τις αξίες που πρεσβεύουν είναι περιττό…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Salomon Ελλάδος και στον Νίκο Κωστόπουλο για την πρόσκληση σε αυτό το ταξίδι, ο οποίος εκτός από άριστη παρέα ήταν και πολύτιμος συνεργάτης του Advendure αφού ήταν επιφορτισμένος με την φωτογραφική και κινηματογραφική κάλυψη του αγώνα της Κυριακής! Νίκο σε ευχαριστούμε για όλα!

Διαβάστε το ημερολόγιο του ταξιδιού με καθημερινές ανταποκρίσεις, αποκλειστικές συνεντεύξεις, φωτογραφίες και βίντεο.