Βικτώρια Γεωργοπούλου: Τα μονοπάτια είναι μια δίοδος για να εισχωρήσω σ' αυτό που πραγματικά αγαπώ!

Πριν ένα περίπου μήνα έτρεξε στα 330Κ του εμβληματικού Tor de Geants και όχι μόνο τερμάτισε, αλλά πέτυχε την καλύτερη επίδοση Ελληνίδας αθλήτριας όλων των εποχών. Κλείνει 10 χρόνια που ασχολείται με το Ορεινό τρέξιμο, αλλά η σχέση της με τα βουνά πάει ακόμη πιο πίσω. Σαγηνεύτηκε από το τρέξιμο στα μονοπάτια όντας εθελόντρια, ενώ εκεί ψηλά “η ψυχή της ταξιδεύει και το μυαλό της ονειρεύεται”. Mέσα σε αυτή τη δεκαετία συμμετοχής της στο Ορεινό Τρέξιμο, άλλαξε όλη η κοσμοθεωρία της σχετικά με αυτό, αλλά και τη ζωή. Ο Όλυμπος γι’ αυτήν είναι πέρα από ένας έρωτας μεγάλος και φίλος και ο ψυχοθεραπευτής της. Αγώνας όραμα; Αν και μου είπε να το κρατήσω κρυφό, δεν μπορώ να μην πω ότι είναι .. το περίφημο και πολύ άγριο Barkley Marathons! Μια συνέντευξη ποταμός και γεμάτη συναισθήματα με τη Βικτώρια Γεωργοπούλου!

 

 

[Advendure]: Βικτώρια, ας ξεκινήσουμε τη συζήτηση μας με τις “συστάσεις”, ώστε να σε γνωρίσει καλύτερα η κοινότητα του Ορεινού Τρεξίματος. Από που κατάγεσαι, που κατοικείς και πως ξεκίνησες τον αθλητισμό γενικά και το ορεινό τρέξιμο ειδικότερα;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Γεια σου Δημήτρη! Γεννήθηκα την Πρωτομαγιά του 1988 και κατάγομαι από ένα μικρό χωριό έξω από την Καρδίτσα, την Απιδιά. Σε ηλικία 18 ετών αποφάσισα να σπουδάσω Θεσσαλονίκη, όπου ζω και εργάζομαι ως σήμερα. Είμαι 15 χρόνια στον κλάδο της υγείας, ως τεχνολόγος ιατρικών μηχανημάτων.

Όσο αφορά το κομμάτι αθλητισμός, δεν θα ξεχάσω, ήταν Σεπτέμβριος του 2012 όπου εκτελούσα χρέη εθελόντριας στον 26ο Ορειβατικό Μαραθώνιο Ολύμπου! Όταν αντίκρισα τους αθλητές λέω μέσα μου: "συγγνώμη αυτό που εγώ περπατάω, υπάρχουν άνθρωποι που το τρέχουν... εεε του χρόνου θα το κάνω και εγώ! " Μη έχοντας λοιπόν καμία επαφή με τον αθλητισμό έως τότε, καθώς και καμιά επαφή με προπονήσεις, πράγμα που δεν με τιμά, τον Σεπτέμβριο του 2013 έτρεξα και εγώ τον συγκεκριμένο αγώνα φτάνοντας στο τερματισμό, με μια απερίγραπτη χαρά, σε χρόνο 07:22.

 

[Advendure]: Ένα μήνα περίπου πριν τερμάτιζες στο εξαιρετικά δύσκολο και πολυήμερο Tor de Geants, πετυχαίνοντας μάλιστα την καλύτερη επίδοση Ελληνίδας αθλήτριας όλων των εποχών. Τώρα που φαντάζομαι έχουν καταλαγιάσει τα εκρηκτικά συναισθήματα της μεγάλης προσπάθειας και της αδιαμφισβήτητης επιτυχίας σου, τι είναι αυτό που έρχεται πρώτα στο μυαλό σου όταν σκέφτεσαι τον αγώνα;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Το πρώτο πράγμα που μου ερχόταν μέχρι προσφάτως στο μυαλό μου, ήταν η εξής έκφραση: "Βικτώρια, κατάφερες αυτό το μεγαθήριο να το κάνεις να φαίνεται τελικά, πολύ μικρό μπροστά στα μάτια σου!" Έχει μια υπερβολή αυτό, το κατανοώ, αλλά θα το δικαιολογήσω λέγοντας πως το αίσθημα αυτό πηγάζει από τον τρόπο που αντιμετώπισα τόσο την προετοιμασία μου όσο και την διαχείριση που είχα κατά την διάρκεια του αγώνα. Βλέποντας σαν θεατής έχει ανοίξει ο ουρανός και κάθε μέρα βρέχει συναισθήματα. Η κάθε ψιχάλα έχει το δικό της νόημα, άλλοτε πέφτει πολύ έντονα, άλλοτε πιο ήπια. Συναισθήματα μόνο θετικά, που παλεύουν μεταξύ τους για το πιο θα επικρατήσει. Έτσι λοιπόν, για να δώσω σε όλα αυτά που νιώθω μια όμορφη ροή και να τα κάνω να έχουν μια αρμονία μεταξύ τους, θέλησα να ακούσω το σώμα μου και να απολαύσω αυτό το όμορφο ταξίδι, το οποίο έζησα από την αρχή του έως το τέλος του, σαν να είμαι ένας θεατής. Ένας θεατής πάντα κάθεται στην καρέκλα του ξέγνοιαστος, ξεκούραστος, χωρίς άγχος και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Με τον τρόπο αυτό δίνω στην ταινία που εγώ δημιούργησα , την αξία και την προσοχή που χρειάζεται, καθώς επίσης τον χρόνο και τον χώρο που της αρμόζει έτσι ώστε να μεστώσει μέσα μου και να πάω στον επόμενο αγώνα με την ίδια λαχτάρα και θέληση!

 

[Advendure]: Θα παραμείνουμε στο ToRΧ και θα σε ρωτήσουμε πως προετοιμάστηκες, και πως διαχειρίστηκες τελικά την κούρσα. Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή και ποια η μεγαλύτερη συγκίνηση; Ήταν τελικά τόσο δύσκολο όσο φανταζόσουν όταν το άκουγες ότι υπάρχει σαν αγώνας τα προηγούμενα χρόνια;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Ας ξεκινήσω από την προετοιμασία. Το προπονητικό-σωματικό κομμάτι είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχει κάποιος στα πόδια του για κάθε είδους αγώνα. Το πρόγραμμα που εγώ είχα φτιάξει για εμένα έλεγε το εξής: να μην ξεπερνώ τα 80χλμ την εβδομάδα με απώτερο σκοπό πάντα να έχω όσο το δυνατόν περισσότερα υψομετρικά. Τα ΠΣΚ μου για παράδειγμα είχαν όλα την ίδια φιλοσοφία με back to back προπονήσεις με ελάχιστο ύπνο και όλες στον Όλυμπο. Κάποιες φορές αυτό γινόταν και μεσοβδόμαδα. Πήγαινα για μια νυχτερινή, που αλλού … και με το που τελείωνα επέστρεφα Θεσσαλονίκη πηγαίνοντας κατευθείαν στην δουλειά. Μέσα από αυτό το πλάνο ήθελα να καταφέρω να δουλεύει τόσο το μυαλό μου, όσο και το σώμα μου, ασταμάτητα. Να βρίσκεται σε μια εγρήγορση, να δημιουργώ συναισθήματα που θα τα βίωνα ΣΊΓΟΥΡΑ στον αγώνα και που θα μου ήταν οικεία. Προσπάθησα να κάνω μια προσομοίωση του ToRΧ! Αποδείχθηκε τελικά ότι δεν είχε σχεδόν καμία απόκλιση από το προπονητικό μου πλάνο!

Ένα άλλο συστατικό που εγώ δουλεύω στο 100% και είναι ο πιο σημαντικός λίθος για τις υπεραποστάσεις είναι το ψυχολογικό κομμάτι. Γνωρίζω λοιπόν, από την εμπειρία που έχω μέχρι τώρα, ότι αυτό που θα πάρει τα ηνία και που θα πρέπει να κληθεί να πάρει αποφάσεις για την εξέλιξη του αγώνα μετά από μια σωματική κούραση, από έναν πιθανό τραυματισμό, από μια στομαχική διαταραχή, από παραισθήσεις κλπ ..θα είναι το μυαλό. Η καρδιά και το σώμα εκείνες τις ώρες βρίσκονται σε μια συνεχή μάχη μεταξύ τους. Σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να ήμουν καλά προετοιμασμένη και ετοιμοπόλεμη ώστε να μπορέσω να πάρω όσο το δυνατόν γρήγορες αλλά και συνάμα "σωστές" αποφάσεις! Έχω όμως και κάποιες δικές μου μυστικές "συνταγές" που βοηθάνε ακόμα περισσότερο την ψυχολογία μου!

Πάμε τώρα στη διαχείριση της κούρσας. Σίγουρα είχα ετοιμάσει ένα πλάνο στο μυαλό μου, το οποίο θα με έκανε να ελπίζω να φτάσω στο σημείο του τερματισμού! Το βασικό στοιχείο του πλάνου αυτού, ήταν να πάω το πρώτο μισό του αγώνα αργά και σταθερά και έπειτα ανάλογα με την κατάσταση που θα βρισκόμουν θα αποφάσιζα για το πώς θα συνεχίσω την προσπάθεια μου. Γνωρίζοντας ότι η απόσταση του αγώνα ήταν κοντά στα 350 χιλιόμετρα κλείδωσα αυτό το νούμερο σε ένα κουτάκι και το τοποθέτησα πολύ βαθιά μέσα μου! Με καθημερινό στόχο να βγάζω κάτι παραπάνω από έναν μαραθώνιο και να συναντώ γνώριμες φατσούλες, ώστε να μπουσταρομαι σωματικά και ψυχικά παίρνοντας φόρα για τον επόμενο μαραθώνιο!

Η πιο συγκινητική στιγμή: Αδιαμφισβήτητα η πιο συγκινητική στιγμή που υπήρξε και θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου, ήταν η στιγμή που πάτησα το πόδι μου στον τερματισμό! Με διακατείχε μια απερίγραπτη χαρά, ανακούφισης, ευτυχίας, πληρότητας και πολλών άλλων συναισθημάτων τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για την ολοκλήρωση αυτού του πολύωρου αγώνα! Αυτό παρ' όλα αυτά, που με συγκινεί ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι, είναι ότι τελικά δεν έμεινα πότε μόνη σε αυτόν τον αγώνα! Από την αρχή του, έως και λίγο πριν το τέλος του, είχα δίπλα μου, είτε τηλεφωνικά είτε μέσω μηνυμάτων, συγγενείς, φίλους και γνωστούς που έγιναν ένα με εμένα. Δεν ξέρω πως να ευχαριστήσω αυτές τις φατσούλες που ξενυχτούσαν μαζί μου, πίνοντας κρασί βέβαια … και που μου έδιναν τέτοια δύναμη κάνοντας, σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες, να μην σκεφτώ ούτε μια στιγμή την λέξη εγκατάλειψη. Παιδιά ξέρετε πολύ καλά ποιοι είστε... σας ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά μέσα από την καρδιά μου! Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος που σας γνωρίζω!

Βαθμός δυσκολίας: Έχοντας τρέξει πέρυσι το 2022 τα 130 χιλιόμετρα της ίδιας διοργάνωσης και έχοντας γευτεί το 1/3 της διαδρομής με βεβαιότητα δηλώνω ότι ο αγώνας είναι αντάξιος του ονόματος του: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΓΙΓΆΝΤΩΝ!!

Δύσκολη στιγμή (όχι που δεν θα ερχόταν ): Όλα κυλούσαν άψογα με μόνη δυσκολία τις φουσκάλες (σπάνιο για εμένα), τις οποίες είχα βγάλει από τα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα! Ήταν το απόγευμα της Πέμπτης όταν φτάνοντας στο σταθμό Oyace, ένιωσα ένα τράβηγμα στον έσω πλατύ! Λέω θα περάσει και δεν του έδωσα πολύ σημασία . Ακολούθησε μια συνεχόμενη ανηφόρα όπου ναι μεν με ενοχλούσε αλλά δεν στάθηκε εμπόδιο στην έως τότε πορεία μου! Φτάνοντας στην κορυφή Col Brison και παίρνοντας το κατηφορικό κομμάτι για το Ollomont όπου θα ήταν και ο τελευταίος μεγάλος σταθμός, ο πόνος άρχισε να μου τρυπάει τα κόκκαλα. Δεν θα ξεχάσω την στιγμή που κάθισα σε μια πέτρα σταυρώνοντας τα χέρια μου, να παρακαλάω τον Θεό με μαύρο δάκρυ να μου δώσει δύναμη να τερματίσω. Μπροστά μου είχα αλλά 60 με 70 χιλιόμετρα και δεν έβγαιναν ούτε σε 150 ώρες. Εκεί ήθελα να ακούσω κάποιον να μου πει ότι θα τα καταφέρω. Ένα τηλέφωνο στην Διονυσία μου επιβεβαίωσε αυτό το θέλημα μου. Σε συνδυασμό με επικοινωνία που είχε με τον φυσικοθεραπευτή μου Χρήστο και κατόπιν οδηγιών, έφτασα στον τελευταίο μεγάλο σταθμό του αγώνα όπου εκεί ήταν οι συνοδοί μας. Κοιμήθηκα, έφαγα , ξεκουράστηκα και όταν ήρθε η ώρα που έβαλα τα παπούτσια για να ξαναμπώ στο μονοπάτι, δεν ξέρω πως να σου το εξηγήσω Δημήτρη, αλλά ενώ ο πόνος κράτησε έως και τον τερματισμό μου, έγινε κάτι μαγικό! Ήταν σα να διαπέρασε το κορμί μου μια τεράστια δύναμη, που με έκανε να πεισμώσω με τον ίδιο μου τον εαυτό εκείνη την στιγμή είπα τώρα θα γίνω το αγρίμι που αρμόζει για έναν τέτοιο αγώνα ! Τώρα θα σε φάω γίγαντα.

 

[Advendure]:Κλείνεις μια δεκαετία αγώνων στα βουνά. Τι αντιπροσωπεύει το ορεινό τρέξιμο για σένα Βικτώρια; Τι είναι αυτό που σε τραβάει στα μονοπάτια;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Η ενασχόληση μου με το βουνό διαρκεί πάνω από 15 χρόνια. Όσον αφορά το ορεινό τρέξιμο είναι ακριβώς όπως τα λες! Σεπτέμβριο του 2013 έκανα την αρχή, Σεπτέμβριο του 2023 γιόρτασα την επέτειο μου με την συμμετοχή μου στο TORΧ!

Το ορεινό τρέξιμο για εμένα και ειδικά οι υπεραποστάσεις αντιπροσωπεύουν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα της Βικτώριας! Αρχικά το αίσθημα που νιώθω όταν μπαίνω σε ένα οποιαδήποτε μονοπάτι βουνού είναι απελευθερωτικό έως και λυτρωτικό. Η ψυχή μου ταξιδεύει και το μυαλό μου ονειρεύεται! Ο τρόπος που καλούμε να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις με τις οποίες έρχομαι αντιμέτωπη στα βουνά είναι αντίστοιχα και ο τρόπος που θα χρησιμοποιήσω για τις δύσκολες στιγμές τις καθημερινότητας μου. Ξέρεις, αλλάζουν πολλά πράγματα στην ζωή μας, ακόμα και εμείς οι ίδιοι, δεν είμαστε το ίδιο με εχθές. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, η καθημερινότητα είναι πάντα διαφορετική. Και αυτό λέγεται το μονοπάτι της ΖΩΗΣ... Έτσι είναι για εμένα και τα μονοπάτια των ΒΟΥΝΏΝ. Όσο λοιπόν έχω την δυνατότητα να γεύομαι αυτό το θείο δώρο που λέγεται ΖΩΉ άλλο τόσο θα προσπαθώ να απολαμβάνω και τα μονοπάτια των βουνών! Με όποιον τρόπο και αν συμμετέχω σε αυτά! Αρκεί να βρίσκομαι εκεί..

 

[Advendure]: Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι ή καταστάσεις που σε έχουν εμπνεύσει, στην μέχρι τώρα πορεία σου στα βουνά;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Δεν θα μιλήσω για χρόνους και ρεκόρ. Όχι ότι δεν είναι κάτι αξιοθαύμαστο και αξιέπαινο, αλλά είμαι από αυτούς που δίνουν προτεραιότητα πρώτα στον χαρακτήρα του ανθρώπου και έπειτα στα επιτεύγματα του. Το άτομο που αποτελεί πρότυπο, έμπνευση για εμένα και ξεχωρίζει στα μάτια μου από το πρώτο δευτερόλεπτο είναι ο Παύλος Μαυρογιάννης. Νομίζω δεν χρειάζονται συστάσεις γι αυτόν τον αξιόλογο άνθρωπο- αθλητή, είναι γνωστός τόσο για την προσωπικότητα του όσο και για τις εμφανίσεις του στους αγώνες ορεινού τρεξίματος!

 

[Advendure]: Όταν ξεκινάμε κάτι στη ζωή έχουμε μια συνήθως ιδανική εικόνα και κάποιες προσδοκίες. Μετά από μια δεκαετία, έχει αλλάξει κάτι μέσα σου σε σχέση με τον τρόπο που έβλεπες στην αρχή τα βουνά και το ορεινό τρέξιμο;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Θα τολμήσω να πω πως άλλαξε όλη μου η κοσμοθεωρία! Όταν ξεκίνησα να τρέχω είχα πωρωθεί. Εθίστηκα, είχα εξάρτηση, καθημερινά ήθελα την "δόση μου". Όντως κατάφερνα και την έπαιρνα, αλλά αυτή με σκότωνε σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβω ή μάλλον δεν ήμουν έτοιμη να το αντιληφθώ. Μου έδειχνε σημάδια μέσα από συχνούς τραυματισμούς αλλά εγώ εθελοτυφλούσα. Δεν είχα ούτε μέτρο, ούτε έλεγχο ούτε αυτοέλεγχο. Ποτέ δεν άκουγα το σώμα μου. Πολλές φορές έτρεχα στα μονοπάτια και έκλαιγα γιατί απλά δεν το ευχαριστιόμουν, άλλες φορές με θυμάμαι ότι έτρεχα για να φαίνομαι στους άλλους, αν είναι δυνατόν. Άλλες πάλι ένιωθα τύψεις που δεν πήγαινα να τρέξω. Προφανώς κάτι δεν πήγαινε καλά στο μέσα μου. Όλα αυτά με ταρακούνησαν και άρχισα να σκέφτομαι και να λειτουργώ διαφορετικά. Δεν ήταν βέβαια καθόλου εύκολο όλο αυτό το μονοπάτι της αλλαγής, αλλά πίστεψε με άξιζε και είχε πολύ θετικό αποτέλεσμα. Μπορώ να πω ότι τα βουνά από την μια με σκότωσαν και από την άλλη με ανέστησαν. Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου ομολογήσω, ότι τα τελευταία χρόνια δεν βλέπω το τρέξιμο ή αν θέλεις καλύτερα το ορεινό τρέξιμο σαν ψυχαναγκαστική αγγαρεία. Θα πάω οπότε θέλω και οπότε νιώσω εγώ καλά και όχι επειδή πρέπει! Κατάλαβα, ότι τα μονοπάτια πολύ απλά είναι μια δίοδος όπου μου δίνεται η δυνατότητα να εισχωρήσω σε αυτό που πραγματικά αγαπώ. Στην πορεία αγκάλιασα πιο ζεστά αυτή την συνειδητή μου επιλογή.

 

[Advendure]: Κοιτάζοντας το παλμαρέ των αγώνων σου στα αποτελέσματα του Advendure, βλέπω ότι ο Όλυμπος φαίνεται να είναι το αγαπημένο σου βουνό. Αν δεν κάνουμε λάθος μάλιστα ο Ορειβατικός Μαραθώνιος του Ολύμπου ήταν ο πρώτος σου αγώνας. Τι είναι τελικά ο Όλυμπος για σένα;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Φαίνεται τελικά πως αυτό το βουνό μου έχει προσφέρει και συνεχίζει να το κάνει, πολλά περισσότερα, πέρα από έναν αγώνα και πέρα από μια προπόνηση στα μονοπάτια του. Κάθε φορά που ξεκινάω να ανηφορίζω έχω τέτοια λαχτάρα λες και πάω να συναντήσω τον έρωτα μου. Μέσα σε αυτά τα μονοπάτια έχω περάσει άπειρες ώρες μοναξιάς, είτε νύχτας είτε ημέρας, σκεπτόμενη για το πώς μπορώ να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Πώς μπορώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος, έμαθα να με αγαπώ να με σέβομαι. Εκεί, στο βουνό των Θεών, ξαναγεννήθηκα, μεγάλωσα, ωρίμασα. Με έκανε να δω την ζωή από άλλη οπτική γωνία. Το συμπέρασμα μου είναι ότι ο Όλυμπος πέρα από ένας έρωτας μεγάλος είναι και ο ψυχοθεραπευτής μου, ο φίλος μου αυτός που σε όποια καιρική συνθήκη και να τον συναντήσω είναι εκεί να μου δώσει αυτό που πραγματικά λαχταρώ.

 

[Advendure]: Έχεις τρέξει όλες τις αποστάσεις στο βουνό και μάλιστα μερικά από τα πιο δύσκολα ultra trail. Υπάρχει κάποια απόσταση ή τερέν που νομίζεις ότι σου ταιριάζει περισσότερο; Κοιτάζοντας πίσω σε αυτή τη δεκαετία, ποιες ήταν οι 2-3 μεγαλύτερες αγωνιστικές συγκινήσεις που γράφτηκαν έντονα μέσα σου;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Τερέν- Απόσταση: Αρχικά να σου πω ότι μου αρέσει να έχω ποικιλία. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκω να μην υπάρχει μονοτονία ώστε το μυαλό να μην κουράζεται αλλά και ταυτόχρονα το σώμα να μαθαίνει να ανταπεξέρχεται στην διαφορετικότητα που εγώ θα του προσφέρω κάθε φορά. Αυτό που τελικά εμένα ελκύει περισσότερο είναι τα πιο τεχνικά τερέν. Όχι όμως ότι δεν επιζητώ και τα πιο ομαλά. Άρα, και αυτό το προσαρμόζω κάθε φορά ανάλογα με το τι θέλω να πετύχω ή το πώς νιώθω. Όντως έχω τρέξει σχεδόν όλες τις αποστάσεις βουνού και κάποιες και στην άσφαλτο. Αυτές που μου έχουν κλέψει την καρδιά όμως είναι οι υπέρ αποστάσεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τρέχω ή δεν θα τρέξω μικρότερες αποστάσεις είτε αυτές είναι σε βουνό είτε σε άσφαλτο. Ποικιλία είπαμε!

Αγωνιστικές συγκινήσεις: Κοίτα, έως τώρα αυτό που ξεχωρίζει και περνάει πρώτο στην καρδιά μου είναι η συμμετοχή μου στο ToRX.. Ήταν κάτι ΜΟΝΑΔΙΚΌ... κάτι που ο ανθρώπινος νους μπορεί να νιώσει και να καταλάβει μόνο αν έχει πετύχει κάτι δικό του πέρα από τα όρια του. Όχι απαραίτητα σε κάποιο αγώνισμα αλλά ίσως και σε κάποια πιθανή προσωπική του επιτυχία. Αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κανέναν άλλον διαχωρισμό στους αγώνες μου καθώς για εμένα η κάθε συμμετοχή μου έχει την δική της ιστορία και ο κάθε τερματισμός μου είχε την δική του προσωπική αίγλη.

 

[Advendure]: Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε βοηθούν και θα ήθελες να αναφερθείς σε αυτούς; Έχεις κάποιο χορηγό όσο αφορά τον εξοπλισμό σου και γενικότερα τη βοήθεια για τους αγώνες σου;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Δημήτρη, μέχρι και την δήλωση συμμετοχής μου στο TorX, όλα αυτά τα χρόνια της αγωνιστικής μου πορείας, δεν είχα κανέναν επίσημο χορηγό αλλά ούτε και ανεπίσημο. Ήμουν και είμαι αυτόνομη. Οι άνθρωποι που θα αναφέρω παρακάτω με βοήθησαν ανιδιοτελώς για τον συγκεκριμένο αγώνα. Ο αγώνας αυτός κοστίζει ακριβά!

Ο πρώτος άνθρωπος έπειτα από δέκα χρόνια που μου χτύπησε την πόρτα επίσημα ήταν - για την συμμετοχή μου στο ToRX - o Άκης Θεοδωρακόπουλος της εταιρείας Reconnature, ο επίσημος αντιπρόσωπος της Raidlight στην Ελλάδα. Τρέχοντας τον αγώνα ως αθλήτρια της Raidlight. Άκη, σου είμαι ευγνώμων. Εκτιμώ βαθύτατα τους ιδιοκτήτες του εστιατορίου Χάλαρο οι οποίοι ανέλαβαν τα έξοδα της συμμετοχής του αγώνα. Τον κύριο Εικοσιδύο Σπύρο, ιδιοκτήτη του μαγαζιού 22, που ανέλαβε τα έξοδα μετακίνησης και διαμονής. Την ομάδα του καταφυγίου Γιώσος Αποστολίδης που βοήθησε τόσο στην προετοιμασία μου όσο και σε έξτρα έξοδα του αγώνα. Τον φίλο και φυσιοθεραπευτή μου Χρήστο Ζηλιασκούδη - we are motion - που ξεκινήσαμε μαζί το ταξίδι της σωματικής προετοιμασίας για τον κύκλο των γιγάντων! Και τέλος, τον όμιλο Βιοϊατρική που εργάζομαι 15 χρόνια!

Άφησα για το τέλος τα άτομα που με παρότρυναν, συμβούλεψαν και συνόδευσαν στον αγώνα αυτόν. Ξεκινώντας από τον φίλο και συναθλητή Θωμά Πουρλίδα που μόλις είχε τερματίσει το ΤοrX το 2022. Ήταν αυτός που με παρότρυνε να δηλώσω συμμετοχή, που μου έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη, καθώς θεώρησε ότι τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιλέξω αυτόν τον αγώνα σε σημείο να με μαλώνει που στην αρχή δεν ήθελα να πάω και έφερνα αντιρρήσεις. Συνεχίζω με τον "ταξιδευτή του κόσμου" γνωστό σε όλους μας Δημήτρη Δεσποινιάδη, ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής που τερμάτισε το TorΧ, το 2014 που τον εμπιστεύτηκα για τις πολύτιμες συμβουλές του. Η φιλοσοφία και ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις διασχίσεις σε όλα τα τερέν είναι πολύ κοντά με την δική μου. Κλείνοντας θα αναφερθώ στον ρόλο του συνοδού. Αυτόν τον αγώνα μπορείς να τον κάνεις με ή χωρίς συνοδό. Εγώ είχα συνοδό την Διονυσία Καζακλάρη. Η πολύτιμη βοήθεια του/της συνοδού σε αυτόν τον αγώνα, η προσφορά τους, είναι τεράστια και έχει μεγάλο αντίκτυπο στο αποτέλεσμα του αθλητή! Διονυσία μου, συνέβαλες ουσιαστικά σε αυτό το απίστευτο αποτέλεσμα!

 

[Advendure]: Έχεις κάποιον αγώνα “όνειρο” ή / και κάποιο βουνό του κόσμου που θα ήθελες να τρέξεις;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Ωραία,Θα σου πω αλλά σε παρακαλώ πολύ θέλω να μείνει μεταξύ μας … (γέλια). Αυτό που πιστεύω ότι είναι ραμμένο και κομμένο για τα δικά μου μέτρα είναι το Barkley Marathons! Εύχομαι πρώτα απ' όλα να είμαι υγιής και κάποια στιγμή να με αξιώσει ο Θεός να δω τον εαυτό μου να στέκεται στην γραμμή εκκίνησης αυτού του "άγριου" αγώνα!

 

[Advendure]: Μια δεκαετία πέρασε και ξεκινάει μια άλλη Βικτώρια για σένα, σε σχέση με το τρέξιμο στα βουνά. Ποιά είναι τα όνειρα σου για το μέλλον και πως θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από τώρα;

[Βικτώρια Γεωργοπούλου]: Να σου πω την αλήθεια Δημήτρη δεν κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια! Ας μην μας πιάσει η κατάθλιψη με αυτό που θα σου αναφέρω, καθώς είναι η πραγματικότητα, άλλα είδες.....η μισή Ελλάδα κάηκε και η άλλη μισή πνίγηκε. Όχι ότι δεν κάνω όνειρα ή ότι δεν παλεύω γι αυτά, Προς Θεού, απλά στοχεύω στο να κάνω στην καθημερινότητα μου μικρά και σταθερά βήματα με τα δεδομένα που έχω εκείνη την στιγμή και ταυτόχρονα να τα απολαμβάνω. Σαφώς να προσπαθώ για το καλύτερο αλλά να μην φτάνω και στο σημείο της αχαριστίας. Να σέβομαι, να εκτιμώ τα απλά πράγματα μιας και πιστεύω ότι εκεί κρύβεται η ουσιαστική ευτυχία. Θέλεις ένα τρανταχτό παράδειγμα που επιβεβαιώνει κατά μία έννοια όλα αυτά που σου προ ανέφερα; Το ToRX. Ούτε που φανταζόμουν πως στα δέκα χρόνια μόλις της ενασχόλησης μου με το τρέξιμο (που είναι μικρό το χρονικό διάστημα) θα έφτανε η στιγμή που θα μου δινόταν η ευκαιρία να τρέξω σε κάτι τόσο ΤΕΡΆΣΤΙΟ που για να σου είμαι ειλικρινής, δεν ήταν στα άμεσα σχέδια μου και ούτε ήταν όνειρο ζωής, που για κάποιους άλλους μπορεί να είναι και να μην το έχουν καταφέρει καν. Οπότε σε δέκα χρόνια από τώρα απλά θέλω να βρίσκομαι και να περιπλανιέμαι στα μονοπάτια, με τα μάτια μου να φωτογραφίζουν εικόνες, το μυαλό να τις αποθηκεύει και όλα αυτά να γίνονται ανεξίτηλες αναμνήσεις και παράλληλα μοναδικές στιγμές που θα τις θυμάμαι όταν θα αναμοχλεύω το παρελθόν μου! Σε βάθος χρόνου θα έχω αποκτήσει τον ΔΙΚΌ ΜΟΥ, μη υλικό πλούτο!

 

Δημήτρης Τρουπής

Δημήτρης Τρουπής

Κατάγεται από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και ζει μόνιμα στην Πάτρα. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Το τρέξιμο στα μονοπάτια των βουνών και η μεταφορά εικόνων και συναισθημάτων μέσα από τα άρθρα του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο και η πεζοπορία στη φύση είναι μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, μας φέρνει πιο κοντά σε αυτήν και μας κάνει να αγαπήσουμε περισσότερο το περιβάλλον.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ