Μία συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τον Χρήστο Σωτηρόπουλο!

Ένα πράγμα που προσπαθώ να έχω πάντα στο μυαλό μου είναι πως τις περισσότερες φορές οι μεγαλύτεροι γνωρίζουν περισσότερα. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν βρεθεί κι αυτοί στη θέση μας, πριν από αρκετά χρόνια, κι έτσι έχουν πάντα μια συμβουλή για μας! Όσοι ασπάζονται αυτήν την άποψη, γνωρίζουν πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτό στο χώρο του αθλητισμού. Τον Χρήστο Σωτηρόπουλο τον γνώρισα κατά τη διάρκεια του 33ου Ορειβατικού Μαραθωνίου του Ολύμπου. Στην πραγματικότητα, η γνωριμία μας έγινε έπειτα από παρότρυνση του Δημήτρη Βενετικίδη, τον οποίο ξέρουμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το ορεινό τρέξιμο. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ενθουσιάζονται με τα κατορθώματα κάποιου, ούτε είχα ποτέ κάποιον άλλον αθλητή ως πρότυπο όσο ήμουν ο ίδιος αθλητής της Άρσης Βαρών. Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίζω τις επιτυχίες των άλλων και ο Χρήστος έχει πετύχει αρκετές για τις οποίες μπορεί να είναι περήφανος! Υπήρξε μέλος της Εθνικής ομάδας της Ελλάδας στις μεγάλες αποστάσεις και στον ανώμαλο δρόμο, από το 1985 μέχρι το 1997, με πολλές διακρίσεις σε Βαλκανικά, Μεσογειακά και Παγκόσμια πρωταθλήματα! Θεωρώ, όμως, πως είναι καλύτερα να τα ακούσουμε όλα αυτά από τον ίδιο, σε αυτήν την αποκλειστική συνέντευξη του Advendure μαζί του!

 

 

[Advendure]: Γεια σου Χρήστο! Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που σε φιλοξενούμε, εδώ στην ομάδα του Advendure.. Έχουμε πολλές ερωτήσεις τις οποίες θα θέλαμε να μας απαντήσεις αλλά θα ξεκινήσουμε ζητώντας, από εσένα, να μας πεις ένα σύντομο βιογραφικό με τις μεγαλύτερες επιτυχίες και τα ρεκόρ σου κατά τη διάρκεια της αθλητικής σου καριέρας.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Γεια σου Χάρη! Καταρχήν, ευχαριστώ πολύ εσένα και την ομάδα του Advendure για το ενδιαφέρον που δείξατε για τη συζήτηση αυτήν την οποία θα διαβάσουν οι αναγνώστες παρακάτω. Ξεκίνησα, λοιπόν, την αθλητική μου καριέρα από τη γενέτειρά μου το Άργος και τον ομώνυμο σύλλογο “Αργέα”. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα στο στίβο και, παράλληλα, έβαλα γερά θεμέλια για την πορεία που θα ακολουθούσε. Την χρονική περίοδο 1981-1987 έγινα μέλος του συλλόγου “Απόλλων Αθηνών” ενώ από το 1987 μέχρι το 1997 άνηκα στον “Άρη Θεσσαλονίκης” όπου και ήταν τα καλύτερα αγωνιστικά μου χρόνια! Ωστόσο, ο σύλλογος με τον οποίο έκλεισε αυτό το κομμάτι της ζωής μου ήταν ο  “Πανελλήνιος”, την περίοδο 1997-2001.

Όλα αυτά τα χρόνια έτρεξα σε πολυάριθμες διοργανώσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, θεωρώντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου τη 2η Βαλκανική θέση στο μαραθώνιο της Κωνσταντινούπολης, το 1990 (2ώρες, 20λεπτά, 52δευτερόλεπτα), και τη 3η μεσογειακή νίκη, το 1991 στην Αθήνα (2ώρες, 24λεπτά, 58δευτερόλεπτα). Τις χρονιές 1989, 1991 και 1995 συμμετείχα στα παγκόσμια κύπελλα μαραθωνίου που διεξήχθησαν στο Μιλάνο, το Λονδίνο και στην Αθήνα αντίστοιχα ενώ τα καλύτερα ατομικά ρεκόρ που πέτυχα στην αθλητική μου καριέρα ήταν 14λεπτά και 15δευτερόλεπτα για την απόσταση των 5.000 μέτρων, 29λεπτά και 31δευτερόλεπτα για τα 10.000 μέτρα και 2ώρες, 16λεπτά και 26δευτερόλεπτα για την απόσταση του μαραθωνίου.

                                                                                                    

[Advendure]: Νομίζω πως ήδη έχεις καταλάβει την αμέσως επόμενη ερώτησή μου. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε συνεχίζεις να γυμνάζεσαι ή έχεις αποσυρθεί από το χώρο του αθλητισμού; Αν συνεχίζεις, θα μας ενδιέφερε να μάθουμε το προπονητικό σου πλάνο, με λίγα λόγια. Στην αντίθετη περίπτωση σου ζητούμε να μας αποκαλύψεις τους λόγους που σε ανάγκασαν να σταματήσεις.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Ο αθλητισμός είναι για μένα ένας τρόπος ζωής. Είναι αγάπη και έρωτας που δεν τελειώνει ποτέ! Αυτός είναι κι ο λόγος που δεν έχω σταματήσει καθόλου να γυμνάζομαι και να συμμετέχω σε αγώνες. Φυσικά, από το 2001 κι έπειτα, που δεν κάνω άλλο πρωταθλητισμό, άλλαξε κι ο τρόπος που αντιμετωπίζω όλες τις αγωνιστικές διοργανώσεις. Με ενδιαφέρει η συμμετοχή κι όχι το αποτέλεσμα! Θέλω να συμμετέχω για να απολαμβάνω τους αγώνες, να πετυχαίνω το καλύτερο που μπορώ, δίχως να με απασχολεί η θέση της γενικής κατάταξης. Ο μοναδικός μου αντίπαλος είναι ο εαυτός μου. Θεωρώ πως έχω αναπτύξει μια αμοιβαία σχέση με τον αθλητισμό, δε πρόκειται να με προδώσει, αν συνεχίσω να αθλούμαι. Και δε σκοπεύω ούτε εγώ να τον προδώσω!

 

[Advendure]: Θα μπορούσαμε να πούμε πως το ορεινό τρέξιμο, αν και διαφέρει, σχετίζεται άμεσα με το τρέξιμο και τις μεγάλες αποστάσεις όπως τις γνώρισες εσύ. Ποια είναι, λοιπόν, η σχέση σου με το ορεινό τρέξιμο; Έχεις συμμετάσχει ποτέ σε κάποια διοργάνωση ορεινού αγώνα;

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Συμμετέχω σε αγώνες ορεινού τρεξίματος γιατί έχουν τελείως διαφορετική προσέγγιση από τους αγώνες στην άσφαλτο. Η επαφή με τη φύση σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μπορείς να τρέχεις ανενόχλητος, δίχως να σε απασχολεί η πίεση του χρονομέτρου, είναι στοιχεία αγχολυτικά, σε αντίθεση με αντίστοιχους αγώνες στην άσφαλτο όπου πρέπει διαρκώς να κινείσαι σε πολύ υψηλούς ρυθμούς και με έντονο συναγωνισμό!

 

 

[Advendure]: Προς το παρόν, η Ελληνική, δρομική κοινότητα που συμμετέχει σε ορεινούς αγώνες μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Στο εξωτερικό έχει ήδη δημιουργηθεί μια παγκόσμια ομοσπονδία η οποία σε συνεργασία με την IAAF προσπαθεί να πρωωθήσει το συγκεκριμένο άθλημα. Στη χώρα μας η δημιουργία μιας αντίστοιχης ομοσπονδίας είναι ακόμα στα σπάργανα. Άλλοι συνηγορούν κι άλλοι αντιτίθενται. Εσένα ποια είναι η γνώμη σου και γιατί;

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Όντως, το δρομικό κίνημα στη χώρα μας μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Συνεπώς, αναμενόμενη είναι κι η αύξηση των συμμετοχών σε ορεινούς αγώνες τρεξίματος κάθε χρονιά. Συμφωνώ, λοιπόν, στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ομοσπονδίας αφού πιστεύω πως τέτοιες διοργανώσεις έχουν διαφορετικό πλαίσιο κανόνων και κανονισμών και απαιτούν άλλου είδους εργασίες για το στήσιμό τους (χάραξη και σηματοδότηση διαδρομής,σταθμοί τροφοδοσίας και checkpoint για παράδειγμα). Ο ΣΕΓΑΣ αυτή τη στιγμή δείχνει πως δεν έχει πρόθεση να προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση άρα οφείλουμε να την κάνουμε εμείς.

 

[Advendure]: Μιας που η γνωριμία μας έγινε στον Όλυμπο, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν το συγκεκριμένο Ελληνικό βουνό είναι το αγαπημένο σου ή αν υπάρχουν κι άλλα τα οποία έχεις ή θα ήθελες να επισκεφτείς.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Ο Όλυμπος, λόγω της μυθολογίας, έχει μια ιστορία που τη συναντάς πάρα πολύ σπάνια σε βουνά και οροσειρές σε ολόκληρο τον κόσμο! Η αίγλη που πηγάζει από τον Όλυμπο είναι το κίνητρο, κάθε χρόνο, για να συμμετάσχουν και να τερματίσουν, εκατοντάδες αθλητών, στο πλήθος αγώνων που διοργανώνονται εδώ! Φυσικά κι έχω επισκεφτεί και συμμετάσχει σε αντίστοιχες διοργανώσεις σε άλλα βουνά αφού έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά τις ομορφιές της χώρας μας! Παρόλα αυτά, το είπα και θα το ξαναπώ, ο Όλυμπος είναι ένας!

 

[Advendure]: Για να πετύχει κάποιος μερικές από τις διακρίσεις που πέτυχες εσύ χρειάζεται πολλή και σκληρή δουλειά. Θα ήθελες να μας μιλήσεις λίγο γι’ αυτά που έζησες ως αθλητής; Από ποια ηλικία ξεκίνησες και ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισες;

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Ξεκίνησα στην ηλικία των 14 χρονών και οφείλω να πω ότι μέχρι και να τελειώσω την κατηγορία των εφήβων δεν είχα καθόλου αθλητικές διακρίσεις! Στην επαρχία όπου ζούσα δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση στην πόλη του Άργους και συνεπώς σε κάποιο στάδιο και προπονητή που να μπορεί να με παρακολουθεί από κοντά. Ωστόσο, μέσα μου υπήρχε πάντα το μεράκι και η αγάπη για τον αθλητισμό γι’αυτό και δεν τα παράτησα. Μεγαλώνοντας, ανέβηκα στην Αθήνα για την τελευταία τάξη του Λυκείου. Εκεί, το πρόβλημα της επιβίωσης ήταν έντονο αφού η οικογένειά μου δε μπορούσε να με στηρίξει οικονομικά. Τελειώνοντας, λοιπόν, με το σχολείο έπρεπε να βρώ δουλειά για να μπορέσω να παραμείνω στην Αθήνα. Η επιστροφή στο χωριό, άλλωστε, θα ήταν δυσκολότερη επιλογή μιας που μεγάλωσα σε πολύτεκνη οικογένεια με μικρή περιουσία. Δουλειά και αθλητισμός είχαν γίνει, πλέον, καθημερινότητα. Έπρεπε να εργάζομαι, να γυμνάζομαι δύο φορές την ημέρα και να φροντίζω τον εαυτό μου διότι ζούσα μόνος μου. Δεν υπήρχε χρόνος για προσωπική ζωή και πολλές ήταν οι φορές που σκέφτηκα πως κουράστηκα. Παρόλα αυτά, η πίστη και τα όνειρα που έκανα για να πετύχω κάτι καλό στον αθλητισμό και να αλλάξω τη μοίρα μου δε με άφησαν να εγκαταλείψω την προσπάθεια. Ξεκινούσα την προπόνηση μου το πρωί, πριν τις 06.30, κάνοντας 8-10 χλμ ελεύθερα μόνος μου, και το απόγευμα συνέχιζα την προπόνησή μου στο γκρουπ με τον προπονητή. Πολλοί είναι αυτοί που μου λένε για το ηλιοβασίλεμα και πόσο ωραίο είναι, ωστόσο, εγώ τους απαντώ ότι εξίσου όμορφη είναι και η ανατολή μιας που είχα τη δυνατότητα να την απολαμβάνω κάθε πρωί καθώς έτρεχα.

 

 

[Advendure]: Πώς κρίνεις το επίπεδο των Ελλήνων αθλητών στις υπερ-αποστάσεις αυτή τη στιγμή σε σχέση με την εποχή που αγωνιζόσουν εσύ; Είμαστε σε καλό δρόμο ή τα πράγματα ήταν καλύτερα παλιότερα και γιατί;

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Το επίπεδο στις μεγάλες αποστάσεις, τα τελευταία 15 χρόνια, έχει πέσει. Φέτος, μετά από μια δεκαετία αν δεν κάνω λάθος, έτρεξε ξανά αθλητής τα 10 χιλιόμετρα σε χρόνο λιγότερο των 30 λεπτών. Στην εποχή μου υπήρχαν 6 με 8 Έλληνες αθλητές με αυτές τις επιδόσεις! Θεωρώ πως ο λόγος γι’ αυτό το φαινόμενο που παρατηρείται είναι η αλλαγή στον τρόπο ζωής της νεολαίας που δυσκολεύεται, πλέον, να ασχοληθεί σε επίπεδο πρωταθλητισμού με τις μεγάλες αποστάσεις μιας που κάτι τέτοιο απαιτεί αρκετό χρόνο και υπομονή.

 

[Advendure]: Θα ήθελα να σου κάνω την ίδια ερώτηση με την προηγούμενη και για τους αθλητές που συμμετέχουν σε ορεινούς αγώνες. Πώς κρίνεις το επίπεδο του ανταγωνισμού; Φυσικά, σε ό,τι αφορά το ορεινό τρέξιμο αναφερόμαστε πάντοτε σε ερασιτεχνικό αθλητισμό ακόμη, σε αντίθεση με τα αγωνίσματα του ημιμαραθωνίου, του μαραθωνίου και γενικότερα των υπερ-αποστάσεων στην άσφαλτο όπου υπάρχει ο ΣΕΓΑΣ.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Όσο μεγαλώνει η ενασχόληση του κόσμου με το τρέξιμο μεγαλώνει και ο αριθμός αυτών που συμμετέχουν στους αγώνες. Είναι, λοιπόν, αυτονόητο πως με τον τρόπο αυτό ανεβαίνει το επίπεδο των αγώνων και επομένως, μέρα με τη μέρα, θα βγαίνουν στο προσκήνιο αθλητές με περισσότερες δυνατότητες, με μεγαλύτερα όνειρα και φιλοδοξίες που θα τους οδηγήσουν ακόμη πιο μακριά!

 

[Advendure]: Θα ήθελα από ‘σένα, τώρα, μια ειλικρινή απάντηση. Αν θα είχες τη δυνατότητα να επιλέξεις, θα διάλεγες να μπορούσες να τρέχεις μέχρι τα βαθιά γεράματα ή να ήσουν για μια σύντομη χρονική περίοδο παγκόσμιος πρωταθλητής / ολυμπιονίκης και γιατί;

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Για ‘μένα ο αθλητισμός είναι τρόπος ζωής. Έτσι, ενώ, έκανα πρωταθλητισμό και πέτυχα πολλές από τις προσωπικές μου φιλοδοξίες, συνεχίζω να τρέχω για να μην προδώσω την αμοιβαία σχέση στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω. Είναι πολλά αυτά που κερδίζουμε με τον αθλητισμό που δεν αποτιμούνται με νούμερα και συχνά τα ανακαλύπτουμε σε βάθος χρόνου.

 

[Advendure]: Σίγουρα, τα χρόνια που έκανες πρωταθλητισμό θα άκουγες για περιστατικά αθλητών που έκαναν χρήση παράνομων αναβολικών ουσιών. Η επόμενη ερώτησή μου, λοιπόν, αφορά το ντόπινγκ. Ωστόσο, όχι αυτό που σχετίζεται με ελίτ δρομείς παγκοσμίου επίπεδου αλλά με όλους εμάς τους υπόλοιπους. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι το ντόπινγκ είναι, πέρα από μάστιγα, ένα είδος επιχείρησης της οποίας τα περισσότερα έσοδα προκύπτουν από τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Δεν πρόκειται να σε ρωτήσω αν είσαι υπερ ή κατά του ντόπινγκ (θεωρώ δεδομένο πως είσαι κατά) αλλά πώς μπορεί να ελεγθεί και να περιοριστεί αυτό το φαινόμενο στον ερασιτεχνικό αθλητισμό, κατά τη γνώμη σου.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Είμαι ενάντια σε κάθε είδους χρήση ντόπινγκ αν και, λίγο πολύ, όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει σε πολύ υψηλό, αγωνιστικό επίπεδο. Όσον αφορά το ερώτημά σου, μου είναι αδιάφορο αν κάνει κάποιος χρήση για να κερδίσει έναν αγώνα ερασιτεχνικού αθλητισμού. Όσοι επιλέξουν αυτήν την οδό είναι άξιοι της μοίρας τους και των πιθανών παρενεργειών στην υγεία τους από αυτές τις ουσίες. Ακούγομαι σκληρός, μα δεν πρόκειται να λυπηθώ κανέναν από αυτούς οτιδήποτε κι αν τους συμβεί.

 

[Advendure]: Στο τέλος, αυτό που έχω καταλάβει, κρίνοντας από τη δική μου αθλητική καριέρα στην Άρση Βαρών, είναι πως οι επιτυχίες και οι διακρίσεις μας δεν είναι παρά μόνο νούμερα στο χαρτί και τα μετάλλια, όποιο χρώμα κι αν έχουν, ξεθωριάζουν μετά από πολλά χρόνια και είναι το ίδιο. Τι, πραγματικά, έχεις κερδίσει εσύ από την ενασχόλησή σου με το συγκεκριμένο άθλημα όλα αυτά τα χρόνια; Μίλησε μας ανοιχτά.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Κάνοντας αθλητισμό και πρωταθλητισμό, όλα αυτά τα χρόνια, έχω κερδίσει πάρα πολλά. Ο αθλητισμός ήταν για ‘μένα, και είναι ακόμη, αφορμή για να ταξιδεύω. Έμαθα να βάζω νέους στόχους, να προσπαθώ να τους πετύχω και να μην τα παρατάω στις δυσκολίες. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους με κοινές φιλοδοξίες και όνειρα και δημιούργησα πολλές φιλίες που άντεξαν στο χρόνο. Είναι όμορφο συναίσθημα να γυρίζεις την Ελλάδα και να συναντάς καλούς γνωστούς και φίλους! Κέρδισα την αναγνώριση του κόσμου και κατάφερα να μείνω μακριά από πειρασμούς που για κάποιους ήταν μοιραίοι! Θεωρώ πως ο αθλητισμός ήταν το μέσο που με βοήθησε να ολοκληρωθώ ως άτομο και προσωπικότητα. Αισθάνομαι, λοιπόν, πολύ τυχερός και “γεμάτος” αφού στη ζωή δεν αφορούν όλα τη δόξα και το χρήμα!

 

 

[Advendure]: Τα χρόνια του πρωταθλητισμού μπορεί να πέρασαν για ‘σένα όμως αυτό δε σημαίνει πως δεν κάνεις όνειρα και σχέδια για το μέλλον! Μίλησέ μας γι’ αυτά που έχουν σχέση με το τρέξιμο.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Δεν κάνω κάποια σχέδια για το μέλλον διότι δε νιώθω πως μου λείπει κάτι σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Επιδιώκω να είμαι ενεργός αθλητικά και να μπορώ να ταξιδεύω για να συμμετέχω σε αγώνες χωρίς το αποτέλεσμα να γίνεται αυτοσκοπός.

 

[Advendure]: Ξέρω πως θα ήθελες να μας συμβουλεύσεις για πάρα πολλά και καθημερινά πράγματα. Παρόλα αυτά, πριν κλείσουμε τη συνέντευξή μας μαζί σου, θα σου ζητήσουμε μία μόνο συμβουλή η οποία να αφορά τον αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα το ορεινό τρέξιμο.

[Χρήστος Σωτηρόπουλος]:  Η συμβουλή μου είναι λιτή και σύντομη! Οφείλουμε, στον εαυτό μας, να χαιρόμαστε και να απολαμβάνουμε αυτό που κάνουμε, πάντοτε με ασφάλεια και σεβασμό προς το περιβάλλον και τους συναθλητές μας.

 

Χρήστο, είμαστε ευγνώμονες για το χρόνο σου και ελπίζουμε να σε συναντήσουμε αρκετές φορές ακόμη είτε σε κάποιο βουνό ή σε κάποια άλλη διοργάνωση σχετική με το τρέξιμο.

 

Θεοχάρης Λεζπουρίδης     

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Η νέα γενιά παπουτσιών της @thenorthface για ορεινό τρέξιμο, με χρήση της πρωτοποριακής αδιάβροχης μεμβράνης FUTURE… https://t.co/ZX1BCFgeKa
@nitecorelight UT32: Ένας high-end φακός κεφαλής για νυχτερινές ultra-trail καταστάσεις παντός καιρού, αναλυτική πα… https://t.co/rxFmfFk0om
"Ορεινό Τρέξιμο - Μετά την επόμενη μέρα", ένα άρθρο για ζητήματα υγιεινής αλλά και συμπεριφορών στους αγώνες, που θ… https://t.co/xhyeXWhbPT
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Η νέα γενιά παπουτσιών της The North Face για ορεινό τρέξιμο

NITECORE UT32: Ένας high-end φακός κεφαλής για νυχτερινές ultra-trail καταστάσεις παντός καιρού!

Ορεινό Τρέξιμο - Μετά την επόμενη μέρα…

Tales from the trails: Ιστορίες καραντίνας στην “Ζώνη του Λυκόφωτος”!

Με εξομοίωση αγώνων απαντάει στην πανδημία το Skyrunner® World Series για το 2020!

Όλα τα φιλμ του BANFF Mountain Film Festival online !

Το όνειρο είναι ζωντανό! Η Αλεξία Παππά και ο Ιωάννης Δαγκόγλου σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο Advendure!

Η Ώρα της Στήριξης...

Μπόρα είναι ...

The Loneliness Of The Long Distance Runner

Να ζήσεις Χορτιάτη και χρόνια πολλά!

Ώρα Ευθύνης...