Ο Anton κατά την διάρκεια της μέχρι τώρα καριέρας του έχει κερδίσει πολλούς ιστορικούς αλλά και ιδιαίτερους για την ομορφιά τους αγώνες (μερικούς δε με εντυπωσιακά ρεκόρ διαδρομής), όπως το Leadville 100 miler (δύο φορές), το Miwok 100 K, το Rocky Raccoon 100 Miler, το Collegiate Peaks 50 Miler, το White River 50 Miler (επίσης δύο φορές, κατέχοντας και το ρεκόρ διαδρομής από το 2010 με 6:25:29), το High Mountain 50k καθώς και το Estes Park Marathon. Όλοι θυμόμαστε την μεγάλη μάχη του με τον Geoff Roes κατά την διάρκεια του Western States Endurance Run 100 miler του 2010, και την κατάκτηση τελικά της δεύτερης θέσης, με την επίδοση του να αποτελεί και αυτή ρεκόρ διαδρομής - παρά την δεύτερη θέση του - με 15:13:53! Η ταινία “Unbreakable: The Western States 100” παραγωγής της εταιρίας Journeyfilm ακολουθεί αυτήν ακριβώς την επική μάχη που έγινε το 2012 μεταξύ τεσσάρων μεγάλων αθλητών βουνού, των Krupitcka, Roes, Koerner και Jornet.

Το 2012 ήταν μια εξαιρετική δρομικά χρονιά για τον Anton. Κέρδισε την δεύτερη θέση στο δημοφιλές Cavalls del Vent, ήρθε τέταρτος στο Leadville 100 miler  αλλά και στο Speedgoat 50K που διοργανώνει ο Karl Meltzer. Πέτυχε επίσης δυο εντυπωσιακά ρεκόρ γρηγορότερης διάσχισης (γνωστά ως Fastest Known Times ή FKTs) και συγκεκριμένα στο Wyoming’s 13,804' Gannett Peak και στην διαδρομή Longs Peak - Keyhole Route.

Το πρόγραμμα του για το 2013 είναι γεμάτο από μεγάλους αγώνες αλλά και FKT διασχίσεις. Οι βασικοί δρομικοί του στόχοι είναι το Tarawera 100K, στην Νέα Ζηλανδία (Μάρτιος), το Transvulcania 83K στην Ισπανία (Μάιος), το Ronda del Cims 170K στην Ανδόρα (Ιούνιος), το Speedgoat 50K στις Ηνωμένες Πολιτείες (Ιούλιος), το Telluride Mt Run 44 miler στις Ηνωμένες Πολιτείες (Αύγουστος), το UTMB στις Άλπεις (Αύγουστος) και τέλος το UROC 100K επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες (Σεπτέμβριος).

Όσο αφορά τις FKT προσπάθειες, ο Anton – όπως έχουμε ήδη παρουσιάσει – έχει ανακοινώσει ένα πρόγραμμα εξαιρετικά φιλόδοξο, με τρείς εντυπωσιακές προσπάθειες (Nolan's 14, L.A. Freeway (Longs-to-Arapaho Traverse) και Elk Range 14ers Enchainment). Όπως φαίνεται, το 2013 θα είναι μια πολύ απαιτητική αλλά και εξαιρετικά συναρπαστική χρονιά για αυτόν τον κορυφαίο αθλητή.

Ας εμβαθύνουμε λοιπόν στις σκέψεις, την φιλοσοφία, τα κίνητρα αλλά και τα μελλοντικά σχέδια του Anton, μέσα από την αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Advendure.com, και ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα τον δούμε να τρέχει και στα Ελληνικά βουνά:

[Advendure]: Φαίνεται ότι το 2012 ήταν μια συναρπαστική χρονιά για σένα Tony, τόσο όσο αφορά το ορεινό τρέξιμο (δεύτερη θέση στο Cavalls del Vent, τέταρτη στο Leadville 100 miler αλλά και στο Speedgoat 50K), αλλά και όσο αφορά τις σόλο (ή ομαδικές) προσπάθειες γρήγορης διάσχισης (FKTs) όπως στο Wyoming’s 13,804' Gannett Peak και στο Longs Peak (Keyhole Route) ή βοηθώντας τον φίλο σου Kilian Jornet να σπάσει το ρεκόρ του Grand Teton FKT. Μίλησε μας για τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις που σου άφησε η προηγούμενη χρονιά.

[Anton]: Όταν έσπασα το πόδι μου το 2011, η στάση μου προς το τρέξιμο και τα βουνά μετατοπίστηκε κατά έναν σημαντικό τρόπο. Άρχισα να ενδιαφέρομαι για όλα τα είδη κίνησης στο βουνό, και όχι μόνο για το τρέξιμο. Πιο συγκεκριμένα, το ενδιαφέρον μου επεκτάθηκε στην ορεινή πεζοπορία, το scrambling, την αναρρίχηση σε βράχους και τον συνδυασμό αυτών των δραστηριοτήτων με το τρέξιμο. Αποτέλεσε έτσι μεγαλύτερο κίνητρο για μένα το τοπίο και το τερέν παρά η συσσώρευση ορισμένου αριθμού μιλίων. Έτσι, όταν αποθεραπεύθηκα από τον τραυματισμό μου το 2012, ήμουνα ικανός να αρχίσω να ενεργοποιούμαι σε αυτά τα καινούργια ενδιαφέροντα και αυτή την καινούργια προοπτική, και να “ακονίζω” αυτές τις ικανότητες έτσι ώστε να ανταπεξέρχομαι σε νέα αντικείμενα από αυτά στα οποία είχα εστιάσει πριν.

Από αγωνιστική άποψη, το 2012 αποτέλεσε μόνο μισή σεζόν για μένα – δεν αγωνίστηκα καθόλου μέχρι τον Ιούλιο – και μετά όμως ήταν μόνο μερικώς ικανοποιητική. Ήμουν απλά κουρασμένος και είχα μια κακή ημέρα στο Speedgoat. Στο Leadville δεν είχα κάνει ειδική προπόνηση για όλο αυτό το τρέξιμο στο επίπεδο έδαφος που χαρακτηρίζει αυτόν τον αγώνα. Τέλος, το Cavalls ήταν μια πολύ καλή κούρσα για μένα. Ο αγώνας αυτός μου έδειξε ότι είμαι ακόμη ικανός να συναγωνίζομαι και να νικώ τους καλύτερους αθλητές ορεινού τρεξίματος στον κόσμο και επανέκτησα σημαντική αυτοπεποίθηση για τον εαυτό μου.

[Advendure]: Είχες μια επιτυχή αποκατάσταση από τον σοβαρό τραυματισμό στην κνήμη σου, και όπως διάβασα στο blog σου, όλη αυτή η εμπειρία της αποκατάστασης του τραυματισμού, σου έδωσε χρόνο ώστε να ξαναγεννηθεί μέσα σου η σπίθα για τις τεχνικές αναρριχήσεις. Είναι αυτός ο λόγος πίσω από την απόφαση να περιλαμβάνει ο σχεδιασμός σου για το 2013 πολύ δύσκολα και με υψηλή τεχνική αναρρίχησης FKTs, όπως το Nolan's 14, το L.A. Freeway (Longs-to-Arapaho Traverse) και το Elk Range 14ers; Μίλησε μας για τα πλάνα σου όσο αφορά αυτές τις εντυπωσιακές προσπάθειες.

[Anton]: Όπως απάντησα και στην προηγούμενη ερώτηση, οι τραυματισμοί μου το 2011 και νωρίς μέσα στο 2012 έδωσαν οπωσδήποτε μια ώθηση όσο αφορά το αυξημένο μου ενδιαφέρον να μεταφέρω τις προσπάθειες μου σε πιο τεχνικό έδαφος. Ενώ οι αγώνες ακόμη αποτελούν μεγάλο κίνητρο για μένα, και έχω υψηλούς στόχους σε αυτήν την αρένα, η πρωταρχική μου έμπνευση προέρχεται από τα ίδια τα βουνά και την εξερεύνηση διαδρομών με ενδιαφέρον, διασχίζοντας τα ή βρισκόμενος πάνω σε αυτά. Το κοινό σημείο μεταξύ των τριών διαδρομών που περιγράφεις είναι ότι αποτελούν όλες λογικές διαδρομές από σημείο σε σημείο (point-to-point) ή τραβέρσες σε ψηλά βουνά. Τώρα λοιπόν, βλέπω το τρέξιμο σαν ένα εργαλείο για να καλύπτω όσο πιο γρήγορα γίνεται μεγάλες διαδρομές, επιτρέποντας μου να ενώνω πιο αποτελεσματικά μια ομάδα κορυφών σε μια μόνο προσπάθεια.

Λόγω της ιστορίας μου (background) και της φυσικής μου κατάστασης σαν δρομέας ελπίζω να μπορέσω να πραγματοποιήσω αυτές τις διαδρομές σε μια προσπάθεια και κυρίως εντός μιας ημέρας, το οποίο είναι κάτι που οι περισσότεροι ορειβάτες δεν θα ήταν σε θέση να πραγματοποιήσουν γιατί δεν μπορούν να κινηθούν τόσο γρήγορα πάνω στο τερέν. Η εστίαση μου σε όλες αυτές τις διαδρομές δεν είναι τόσο πολύ σχετική με το να πετύχω κάποιο ρεκόρ FKT, αλλά στο να επιτευχθεί η συγκέντρωση και η στάση που είναι απαραίτητη για να λειτουργήσω στα όρια των προσωπικών μου ικανοτήτων. Όταν πιέζω τον εαυτό μου σε ένα πολύπλοκο περιβάλλον στο βουνό, απαιτείται πολλή προετοιμασία, σχεδιασμός, αυτοσυγκέντρωση και φυσική κατάσταση ώστε τελικά να έχω ως αποτέλεσμα μια ενδόμυχη σχέση με το τοπίο. Νομίζω ότι όλα αυτά τα πράγματα αποτελούν για μένα μια πρόκληση και με ωθούν να αναπτυχθώ ως άνθρωπος. Γίνεται έτσι μια δραστηριότητα με πολύ μεγαλύτερη σημασία από το να κράταγα μια στάση όπου απλά θα ήθελα να ολοκληρώσω την διαδρομή. Σχεδιάζοντας να προσπαθήσω να πάω γρήγορα, η εμπειρία γίνεται πιο σημαντική και πιο εκπαιδευτική για μένα.

[Advendure]: Ποια είναι η προπονητική σου “φιλοσοφία”; Κάποιοι από τους κορυφαίους ultra-runners και δρομείς βουνού χρησιμοποιούν συμβατικές μεθόδους προπόνησης, όπως διαλειμματικές σε στάδιο, τρεξίματα κατωφλίου (tempo), κτλ., ενώ άλλοι απλά βγαίνουν και τρέχουν στο βουνό. Γνώμη μου είναι ότι ανήκεις στην δεύτερη κατηγορία, δηλαδή απλά απολαμβάνεις να τρέχεις μέχρι την κορυφή του Green Mountain ή οποιουδήποτε άλλου βουνού βρίσκεται κοντά σου κάθε περίοδο. Επιπρόσθετα, όπως μάλιστα έγραψες πρόσφατα σε άρθρο, προτιμάς να διαμένεις μόνο σε περιοχές που έχουν άμεση πρόσβαση σε βουνίσια μονοπάτια, όπως το Colorado Springs, το Bozeman, το Ashland, το Leadville και τώρα το Boulder στο Colorado. Τι προτιμάς περισσότερο και γιατί;

[Anton]: Σίγουρα η προσέγγιση μου είναι να ανεβαίνω σε κάποια κορυφή καθημερινά. Σε γενικές γραμμές εστιάζω περισσότερο στο να ανεβαίνω σε κορυφές απολαμβάνοντας την ανάβαση και την κατάβαση της διαδρομής, και όχι απαραίτητα να βγαίνω έξω για μια συγκεκριμένη προπόνηση. Μου αρέσει το Boulder περισσότερο από όλα τα μέρη που έχω ζήσει, αλλά και τρέξει, κυρίως λόγω της ποικιλίας που διαθέτει. Μέσα από την ίδια την πόλη ξεκινούν διαδρομές με άμεση πρόσβαση σε αναβάσεις των 800 μέτρων, όπως επίσης και σε γιγάντιες πλάκες από ψαμμίτη (the Flatirons) για τεχνικό scrambling, καθώς και αρκετές περιοχές για τεχνική αναρρίχηση σε βράχους. Και ακόμη, μόνο 30-45 λεπτά μακριά βρίσκονται οι υψηλές κορυφές του Εθνικού πάρκου των Βραχωδών Ορέων και η άγρια φύση των Indian Peaks (πάνω από 4.000 μέτρα υψόμετρο).

[Advendure]: Μετά από μια σπουδαία πορεία στο ορεινό τρέξιμο, φαίνεται ότι κάνεις μια καίρια στροφή στο ιδεολογικό υπόβαθρο των αθλητικών σου πεποιθήσεων, ασχολούμενος σοβαρά με τα FKTs κάτι που εμάς τουλάχιστον – ως Advendure - μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους! Βλέπουμε ότι τα FKTs γίνονται όλο και πιο δημοφιλή σε αθλητές που αναζητούν την περιπέτεια. Εσύ, ο Kilian, η Lizzie Hawker και πολλοί άλλοι αθλητές επιχειρούν να σπάσουν τα ρεκόρ γρήγορης διάσχισης σε πανέμορφες, ιστορικές αλλά και πολύ δύσκολες ορεινές διαδρομές. Ποια η γνώμη σου για αυτήν την προοπτική; Τα FKTs ανατρέπουν στην ουσία το κρατούν στερεότυπο του κλασσικού αθλητισμού (και) στο ορεινό τρέξιμο, με σηματοδότηση, συστηματική υποστήριξη, συνθήκες ασφάλειας, άμεσο συναγωνισμό κλπ. Πόσο πιθανή βλέπεις τη διάδοση της ιδέας των FKTs στο μέλλον σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και την χωρίς επιστροφή δική σου πορεία σε αυτό τον νέο προορισμό, σε σχέση με την κανονική αγωνιστική σου δραστηριότητα σε αγώνες βουνού;

[Anton]: Δεν νομίζω ότι τα FKTs, αυτά καθαυτά, γίνονται πιο δημοφιλή, μάλλον σκέφτομαι ότι πολλοί από τους κορυφαίους αθλητές έχουν ως κοινό σημείο να εμπνέονται από μια αγάπη για τα βουνά – ανεξάρτητα από τους αγώνες – και έτσι ενδιαφέρονται να κυνηγήσουν πιο προσωπικά περιπετειώδη τρεξίματα ή γενικότερα project. Αλλά, επειδή είμαστε ανταγωνιστικοί αθλητές, ενδιαφερόμαστε επίσης για το πόσο γρήγορα μπορούμε να τρέξουμε τέτοιου είδους projects. Προσωπικά, μου αρέσουν τα FKTs γιατί μου επιτρέπουν να κάνω ακριβώς αυτό που επιθυμώ, σε αυτό ακριβώς το στυλ που θέλω να το κάνω. Για όσο αναφέρω με τιμιότητα και με ακρίβεια τι έκανα, οι άλλοι μπορούν να αποφασίσουν εάν τους ενέπνευσε η προσπάθεια και εάν την σέβονται. Εντούτοις, οι αγώνες είναι σημαντικοί για μένα λόγω του αισθήματος της κοινότητας κάτω από το οποίο διεξάγονται – άνθρωποι με το ίδιο ενδιαφέρον μαζεύονται όλοι μαζί για να γιορτάσουν και να κυνηγήσουν αυτήν την δραστηριότητα που όλοι απολαμβάνουμε. Και υπάρχει και μια ένταση όταν αγωνίζεσαι που είναι αδύνατο να την φτάσεις σε μια σόλο προσπάθεια. Έτσι, προχωρώντας μπροστά, θα αφιερώνω ίσο χρόνο μεταξύ των αγώνων και της επίτευξης πιο προσωπικών, συχνά μοναχικών περιπετειών στα βουνά.

[Advendure]: Παραμένοντας σε αυτό το ίδιο κεφάλαιο, τα FKTs δηλαδή, θέλουμε την άποψη σου για το κατά πόσο τα FKTs αποτελούν πραγματικό αθλητισμό, με την κατεστημένη έννοια του όρου (συναγωνισμός μεταξύ αθλητών κλπ.) ή όχι, δεδομένου ότι απ τη φύση τους προϋποθέτουν προδιαγραφές που στο ορεινό τρέξιμο μέχρι τώρα έμοιαζαν να είναι άγνωστες (αυτονομία, ατομική χρονομέτρηση, μεταβλητές καιρικές συνθήκες, έλλειψη απόλυτα συγκεκριμένης διαδρομής). Πιστεύεις ότι τελικά τα FKTs θα παραμείνουν ως ιδιοτροπία κάποιων “ιδιόρρυθμων” πρωταθλητών του χώρου του ορεινού τρεξίματος ή θα γνωρίσουν καθολική αποδοχή τα επόμενα χρόνια, δεδομένης και της “πράσινης” φιλοσοφίας τους, που συμβαδίζει με τις προοδευτικές απόψεις του σήμερα για το μέλλον του “πλανήτη-σε-κίνδυνο”; Αποτελούν τα FKTs την μελλοντική “αγωνιστική” πρόκληση;

[Anton]: Πιστεύω ότι οι αγώνες θα παραμείνουν η πιο σημαντική και υψηλού προφίλ πλευρά των προσπαθειών ενός αθλητή. Το βασικό για μένα είναι ότι υπάρχουν πολύ λίγοι αγώνες με διαδρομές που να εμπλέκουν το τερέν και τα βουνά με μια λογική σειρά, όπως είναι δυνατό στα FKTs. Για μένα αυτό έχει να κάνει με την έμπνευση. Και εμπνέομαι από διαδρομές που έχουν νόημα σε σχέση με το τοπίο. Για παράδειγμα, ενώνοντας μεταξύ τους μια σειρά από κορυφές, ή τρέχοντας από το κέντρο μιας πόλης σε μια κορφή και πάλι πίσω όσο πιο άμεσα και γρήγορα είναι δυνατόν.

Στους περισσότερους αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες απλά ενδιαφέρονται να καλύψουν μια συγκεκριμένη απόσταση – 50 χιλιόμετρα ή 50 μίλια ή 100 μίλια – όταν εγώ εμπνέομαι πολύ περισσότερο από το ίδιο το τοπίο, όχι από μια αυθαίρετη απόσταση που καλύπτουμε πάνω στο τερέν. Τώρα, σχετικά με το κατά πόσο τα FKTs αποτελούν ένα “πραγματικό άθλημα” … δεν έχω ιδέα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι εάν εμπνευστώ από κάτι δεσμεύομαι να δώσω όσο περισσότερη αυτοσυγκέντρωση και προσπάθεια σε αυτό όσο και σε έναν αγώνα. Αλλά το όλο θέμα είναι ότι δεν είναι ΑΘΛΗΜΑ, που να δεσμεύεται με κανόνες και κανονισμούς. Αντίθετα, είναι σχετικό με το να είσαι δημιουργικός και να ενεργείς με βάση την έμπνευση. Για όσο διάστημα οι αναφορές είναι τίμιες και ακριβείς, νιώθω ότι  τα FKTs μπορούν να είναι τόσο εντυπωσιακά και να αποτελούν πηγές έμπνευσης όσο και μια αγωνιστική προσπάθεια.

[Advendure]: Έχεις τρέξει πάρα πολλούς αγώνες, τόσο στην Ευρώπη όσο φυσικά και στην Αμερική, και έχεις πολλούς φίλους – δρομείς και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Ποιες διαφορές βλέπεις σε σχέση με την φιλοσοφία των αγώνων – όσο αφορά και αθλητές και αγώνες – μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης; Είναι όντως οι Ευρωπαϊκοί αγώνες πιο τεχνικοί, με μεγαλύτερες απαιτήσεις ανάβασης και ίσως αναρρίχησης σε κάποιες περιπτώσεις (εξαιρώ φυσικά το Hardrock 100 miler); Τέλος, έχεις εντοπίσει κάποιες διαφορές σε σχέση με την αγωνιστική φιλοσοφία Αμερικανών και Ευρωπαίων αθλητών;

[Anton]:  Μισώ τις γενικεύσεις. Κάθε κουλτούρα παρουσιάζει ποικιλία κινήτρων, προσωπικοτήτων και συμβάσεων, και το να προσπαθεί κάποιος να χρωματίσει κάθε μια ξεχωριστά με “μεγάλες πινελιές” είναι δύσκολο και κυρίως ανέντιμο. Σε γενικές γραμμές, οι αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πιο δρομικοί, σε σχετικά ομαλά μονοπάτια. Αλλά αυτές οι ιδιότητες αλλάζουν μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων. Νομίζω ότι οι αγώνες εδώ έχουν γενικά εξελιχθεί ξεκινώντας από μια πιο δρομική προοπτική (αγώνες ασφάλτου), ενώ στην Ευρώπη φαίνεται ότι οι αγώνες εξελίχθηκαν με βάση μια προοπτική που ήρθε από την πεζοπορία και την ορειβασία.

Στην Ευρώπη, δεν είναι η απόσταση το σημείο που ενδιαφέρει κυρίως, παρά μια διαδρομή που βγάζει νόημα – τρέξιμο από μια πόλη μέσω των βουνών σε μια άλλη πόλη, ή τρέξιμο ξεκινώντας από την πόλη και τραβέρσα μιας κορυφογραμμής και επιστροφή πίσω, ή ας ενώσουμε μαζί όλα αυτά τα καταφύγια. Η ρίζα του αθλήματος δείχνει να είναι λίγο διαφορετική μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Εντούτοις, στην Ευρώπη υπάρχει αυτή η μανιώδης ένταση μέσα στον αγώνα που μπορεί να είναι δυσβάσταχτη ή και λίγο αποτρεπτική εάν δεν είναι αυτό που αναζητά ο αθλητής. Σε γενικές γραμμές, τα πράγματα είναι λίγο πιο χαλαρά στην Αμερικανική σκηνή του ορεινού τρεξίματος.

[Advendure]: Όπως φαίνεται, οι αγώνες υπεραπόστασης βουνού (ultra-trail) επηρεάζουν βαθύτερα τους αθλητές που συμμετέχουν σε αυτούς. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η πρόκληση είναι μεγαλύτερη ή γιατί τα συναισθήματα και οι εμπειρίες είναι τεράστια σε σχέση με τους “μικρούς” σε μέγεθος αγώνες;

[Anton]: Νομίζω ισχύουν και τα δύο. Πρόκειται για επικού μεγέθους γεγονότα στα οποία πρέπει να φτάσεις βαθιά μέσα στον εαυτό σου ώστε να βρεις επιμονή και να επιτύχεις πρόσβαση σε πιο πρωτογενή ένστικτα επιβίωσης. Οι μικρότεροι αγώνες είναι σίγουρα πολύ οδυνηροί και δύσκολοι εάν τους τρέξεις δυνατά, αλλά δεν απαιτούν την ίδια μακροπρόθεσμη επιμονή και καρτερία. Αυτό βέβαια δεν τους κάνει λιγότερο δύσκολους ή σημαντικούς, αλλά απλά διαφορετικούς.

[Advendure]: Τρέχεις μινιμαλιστικά. Είναι ολοφάνερο τόσο από τα παπούτσια που χρησιμοποιείς καθώς και τον ρουχισμό σου κατά την διάρκεια των αγώνων, όσο και από την συνολική σου αγωνιστική προσπάθεια και παρουσία. Η εικόνα του “αντικομφορμιστή” Tony έχει εντυπωθεί στη συνείδηση του κοινού, ως ενός αθλητή που προσπαθεί με τη γενικότερη στάση του να ανατρέψει το star system του ορεινού τρεξίματος ως άθλημα. Έχει όντως να κάνει με την ιδεολογική / πολιτική σου τοποθέτηση αυτή η εικόνα; Είναι πολιτική τοποθέτηση; Κι αν ναι, πόσο πιστεύεις ότι πρέπει να ανατραπεί η κρατούσα άποψη των superstars του αθλητισμού; Και τελικά, έχεις φτάσει ίσως στο συμπέρασμα ότι εκ φύσεως στο ορεινό τρέξιμο δεν μπορεί να υφίσταται όλο αυτό το φανταχτερό star system που κυριαρχεί αλλού;

[Anton]: Κατηγορηματικά όχι. Καταρχάς, πραγματικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει “star system” του ορεινού τρεξίματος. Το ορεινό τρέξιμο είναι ένα “μικροσκοπικό” και εξειδικευμένο άθλημα. Αυτό δεν το κάνει λιγότερο βαρυσήμαντο για αυτούς που συμμετέχουν σε αυτό, αλλά το γεγονός ότι όλοι συμμετέχουμε σε αυτό το άθλημα για κάποιους μεγάλους και εσωτερικούς λόγους απλά κάνει το ζήτημα “star system” στο άθλημα να δείχνει ακόμη πιο άσχετο.

Δεύτερον, κατηγορηματικά δεν έχω καμία πολιτική ατζέντα, όπως ίσως φαίνεται στο κοινό. Έχω ένα προσωπικό στυλ και ηθική σχετικά με το πώς προσεγγίζω τα βουνά και την ζωή γενικότερα, αλλά δεν θα ήθελα να σκεφτώ ότι η στάση μου - απλά ζώντας την ζωή μου - έχει γίνει αντιληπτή ως ένα είδος ευαγγελισμού ή προσηλυτισμού. Χαίρομαι ιδιαίτερα να υπηρετώ σαν μια πηγή έμπνευσης για άλλους, αλλά ειλικρινά ελπίζω ότι σε καμία στιγμή δεν θα σκεφτεί κάποιος ότι κατέχω τον καλύτερο τρόπο για να πραγματοποιήσω κάτι. Ο καθένας πρέπει να αποφασίζει τον τρόπο ζωής του (lifestyle) για τον εαυτό του. Κάνε ότι σε εμπνέει και είναι άνετο για σένα. Δεν προσπαθώ να ανατρέψω κάτι. Η σκέψη για κάτι τέτοιο μου φαίνεται γελοία.

[Advendure]: Υπάρχει μια τεράστια και συνεχώς αυξανόμενη ανάπτυξη της δημοφιλίας του ορεινού τρεξίματος σε παγκόσμιο επίπεδο, κάτι που είναι θαυμάσιο, αλλά ταυτόχρονα βλέπουμε και σημαντικά αυξανόμενα – χρονιά με την χρονιά – χρηματικά έπαθλα, του ανταγωνισμού σε πολύ υψηλά επίπεδα και συνεχούς πίεσης για συμμετοχή των αθλητών κορυφής σε συνεχόμενους αγώνες (το πρόγραμμα ultra αγώνων της ISF για το 2013 αποτελεί τέλειο παράδειγμα). Υπάρχει πιστεύεις κίνδυνος να ξεφύγει το ορεινό τρέξιμο από την αρχική “καθαρή” και αυθεντική του μορφή, και να γίνει πολύ περισσότερο επαγγελματικό, με όλες τις συνέπειες που άλλα καθαρά επαγγελματικά αθλήματα υποφέρουν, όπως είναι η χρήση απαγορευμένων ουσιών (doping), φέρνοντας σαν παράδειγμα την ποδηλασία δρόμου;

[Anton]: Υποθέτω πώς ναι. Αλλά αν εξελιχθεί σε κάτι που δεν θα αισθάνομαι άνετα με αυτό, απλά θα σταματήσω να συμμετέχω. Η “καθαρή και αυθεντική μορφή” των βουνών είναι για πάντα εκεί, πάντα διαθέσιμη για έμπνευση και εκτίμηση. Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να τρέξει περισσότερους αγώνες από αυτούς που άνετα μπορεί να κάνει, και κανένας δεν πιέζει κανένα να κάνει κάτι για το οποίο δεν αισθάνεται άνετα. Τελικά, κάθε ένας που συμμετέχει είναι ατομικά υπεύθυνος για να ζήσει και να τρέξει με τέτοιον τρόπο που να αισθάνεται περήφανος γι’αυτό. Εάν δεν είμαι ευτυχισμένος με τον τρόπο που γίνεται το άθλημα, μπορώ ανά πάσα στιγμή να πάω για τρέξιμο στα βουνά παρέα με τον εαυτό μου ή με κάποιους φίλους και να το κάνουμε ακριβώς έτσι όπως θέλουμε.

[Advendure]: Φαντάζομαι ότι γνωρίζεις σχετικά με το εντυπωσιακό ρεκόρ ανάβασης και διάσχισης που πέτυχε ο Kilian το 2011 στο “Βουνό των Θεών”, τον Όλυμπο. Γνωρίζεις Tony κάποια πράγματα σχετικά με το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα και ποια είναι η γνώμη σου για την σημαντική αύξηση του ενδιαφέροντος για το άθλημα στην χώρα μας, με την πραγματοποίηση 72 αγώνων ορεινού τρεξίματος μέσα στο 2012; Σκέφτεσαι να έρθεις κάποια στιγμή στο μέλλον να τρέξεις σε κάποιον αγώνα βουνού ή ultra στην Ελλάδα;

[Anton]: Δεν γνωρίζω πάρα πολλά πράγματα σχετικά με το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα, αλλά γνωρίζω τον Olympus Marathon. Είχα την ευκαιρία να τρέξω τον αγώνα το 2011, αλλά ήταν εκείνο το καλοκαίρι που έσπασα το πόδι μου, έτσι μου ήταν αδύνατο να αγωνιστώ. Εντούτοις, η Ελληνική κουλτούρα με ενδιαφέρει πάρα πολύ, έτσι θα μου άρεσε ιδιαίτερα να έρθω στην Ελλάδα κάποια από τις επόμενες χρονιές, ελπίζοντας να τρέξω αγωνιστικά στον Όλυμπο ή σε άλλα παρόμοια βουνά.

Δημήτρης Τρουπής