Η πρώτη προκήρυξη, με εκκίνηση από το επίπεδο της θάλασσας και σε απόσταση ενός ημιμαραθωνίου, να φτάνεις σχεδόν στα 2800 μέτρα, καθιστούσαν τον Olympus Marathon έναν αγώνα πρόκληση και συνάμα ένα παραλογισμό, που δεν μπορούσες εύκολα να τα προσπεράσεις!
Μη παραβλέποντας βέβαια ότι και τα τελευταία 12 χιλιόμετρα μέσα στην χαράδρα του Ενιπέα, είναι ένας απαιτητικός αγώνας από μόνος του.

Αν και έχω πεισθεί πια, ότι πραγματικός αγώνας είναι όλες οι υπόλοιπες μέρες και ώρες της εβδομάδας.

Ο Olympus Marathon είναι το ίδιο το βουνό.
Είναι η ενέργεια που αποπνέει, η ιστορία και οι μύθοι του.
Είναι οι άνθρωποί του.
Εκείνοι που τον οραματίστηκαν και τον έβαλαν πάνω στα μονοπάτια.
Όλες εκείνες οι υποστηρικτικές ομάδες, που δρούνε, είτε στην βάση, είτε πάνω στο βουνό, προσφέροντας έργο και χρόνο.
Είναι οι δρομείς του.
Είναι ο αλληλοσεβασμός στην προσπάθεια όλων των παραπάνω και η ανατροφοδότηση, ώστε ο αγώνας να εξελίσσεται και να βελτιώνεται.

Ο Όλυμπος είναι ένας ‘’κεντρικός’’ σταθμός σε μία διαδρομή, σ’ ένα ταξίδι, που κάθε χρόνο έχει και διαφορετικές στάσεις.

Ένα ταξίδι, που σε παίρνει από την Πάρνηθα και το όρος Αιγάλεω και σε πάει άλλοτε Παρνασσό ή Ταΰγετο, άλλοτε στην Δρακόλιμνη ή στα βουνά της Ηπείρου και της Ροδόπης, κάνει στάση στον Όλυμπο, περνάει από Μαραθώνα και ενίοτε πάνω σε ένα ποδήλατο σε βγάζει και έξω από τα σύνορα της χώρας.

Κλείνοντας ήδη μία εικοσαετία γεμάτη δρομικές εμπειρίες, το βασικότερο κίνητρό μου, για να δέσω τα κορδόνια μου και να βγω έξω, ήταν ανέκαθεν, το τι υπάρχει Ο Olympus Marathon είναι το ίδιο το βουνό. Είναι η ενέργεια που αποπνέει, η ιστορία και οι μύθοι του... ‘’μετά την επόμενη γωνία’’, τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον λόφο ή εκείνη την κορυφή, πού οδηγεί αυτό το ίχνος μονοπατιού, τι υπάρχει στο τέλος ή στην απέναντι πλευρά της χαράδρας ή που οδηγεί εκείνο το ‘’ζίγκ ζάγκ’’ στην πλαγιά του βουνού.

Τρέχοντας, είχα ανέκαθεν μία στενή σχέση με έννοιες όπως εξερεύνηση και ανακάλυψη. Άλλοτε μοναχικά και άλλοτε με παρέα. Το γεγονός ότι προτιμούσα να ‘’πηγαίνω για τρέξιμο’’ και όχι για προπόνηση, από μόνο του, μου προσέδιδε μία ελευθερία, πιο αυθεντική κι όχι κατ’επίφαση, πέρα από νόρμες, κανόνες, χρονόμετρα και πρέπει.

Έτσι λοιπόν, πάντα έτρεχα, χωρίς να υπάρχει κάτι από πριν σχεδιασμένο, απλά και μόνο ‘’ακούγοντας’’ την διάθεσή μου ή την παρέα.

Ακόμα και σήμερα όμως, ο Olympus Marathon, δεν παύει να αποτελεί μία πρόκληση, καθώς και οι δύο μας μεγαλώνουμε ηλικιακά. Μπορεί να ακουστεί αιρετικό, αλλά περνώντας τα χρόνια, θεωρώ ότι το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου, είναι άλλο ένα δρομικό ΣΚ στην ‘’παιδική χαρά’’ με φίλους και γνωστούς, με αστεία και πειράγματα, πέρα από χρόνους και κατάταξη.

Μία ‘’παιδική χαρά’’ όμως, που εμπνέει εμπιστοσύνη από πλευράς οργάνωσης και ασφάλειας και πρέπει συνειδητά και υπεύθυνα, εσύ ο ίδιος, να μην την υποτιμήσεις, να την σεβαστείς και να την αφήσεις όπως την βρήκες, ωσάν να μην πέρασες και να μην έπαιξες-έτρεξες εκεί.

Είναι ο προορισμός - δώρο, που ο καθένας αξίζει να δώσει στον εαυτό του, άπαξ, είτε τρέχοντας, είτε πεζοπορώντας.