Η τελευταία ανταπόκριση του Αργύρη Παπαθανασόπουλου, 11/2/2014

Έχοντας τρέξει διάφορους αγώνες ανά τον κόσμο, πάντα προσέγγισα την όλη εμπειρία με αρκετή ελαστικότητα σχετικά με τα όποια διοργανωτικά λάθη θα μπορούσαν να συμβούν. Προτεραιότητα ήταν πάντα το αποκομιζόμενο κέρδος να τρέχεις σε απίστευτης φυσικής ομορφιάς μέρη του πλανήτη μας, που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να επισκεφτείς. Δυστυχώς η τελευταία εμπειρία μου από το El Cruce έρχεται να ανατρέψει ότι στερεότυπη προσέγγιση είχα μέχρι τώρα και να με αναγκάσει να εκφράσω όχι μόνο την πλήρη απογοήτευση μου αλλά και την πεποίθηση ότι ήταν ο χειρότερος διοργανωτικά αγώνας που έχω συμμετάσχει μέχρι σήμερα! Ας πάρουμε όμως τα γεγονότα με την σειρά τους, κι ας ξεκινήσουμε με το ξημέρωμα της δεύτερης ημέρας που περιλάμβανε 33χλμ με 1700 υψομετρική ανάβαση. Η προγραμματισμένη εκκίνηση ήταν στις 9 πμ, αλλά απο τις 7 πμ μας ανακοινώθηκε ότι λόγω της χαμηλής νέφωσης και της κακής ορατότητας, οι διοργανωτές αποφάσισαν ν’ αλλάξουν τη διαδρομή και ότι θα μας πληροφορήσουν αργότερα για περισσότερες λεπτομέρειες. Αποφάσεις ανάλογες πάντα είναι σεβαστές εφόσον ο διοργανωτής κρίνει αναγκαίο, αλλά το οξύμωρο ήταν ότι ο καιρός ήταν ανάλογος της προηγούμενης μέρας με προφανή τάση βελτίωσης όσο πέρναγε η ώρα. Προσωπικά λοιπόν πιστεύω ότι η δεύτερη αγωνιστική μέρα θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει δυο ώρες αργότερα. Δυστυχώς όμως όταν δεν υπάρχουν χρονικά όρια τερματισμού και ήδη απο την πρώτη μέρα υπάρχει τεράστιος αριθμός ‘’δρομέων’’ που τερματίζουν σε 10-12 ώρες, οι διοργανωτές θέλησαν ν’ αποφύγουν καταστάσεις όπου μέσα στη νύχτα υπάρχει κόσμος στο βουνό, χωρίς ανάλογη εμπειρία.

Συνεπώς η δεύτερη αγωνιστική ημέρα θυσιάστηκε στο βωμό του τεράστιου αριθμού συμμετοχών και στον φόβο ότι μεγάλο μέρος αυτών δεν θα τερμάτιζε πριν τη δύση του ηλίου. Αντί λοιπόν να ανέβουμε τα ηφαίστεια της Παταγωνίας, όπως είναι και το επίσημο λογότυπο της διοργάνωσης (VOLCANOES EN PATAGONIA), βρήκαν την εύκολη λύση να χαράξουν μια διαδρομή 18 χλμ που ανέβαινε για 9 χλμ μέσα από λιβάδια αλπικού τύπου…και στη συνέχεια κατέβαινε από την ίδια διαδρομή! Στις 12μμ μας ανακοινώθηκε τελικά ότι η εκκίνηση θα δωθεί στις 13:30. Που να φανταστώ οτί τα ‘’καλύτερα’’ δεν είχαν ακόμα έρθει...Κι ενώ πάνω απο 200 δρομείς αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε και να κατευθυνόμαστε στο σημείο της εκκίνησης, η πλειοψηφία βρισκόταν στο χώρο του εστιατορίου τρώγοντας ζυμαρικά!!! Στημένοι στην εκκίνηση από τις 13:20’ μμ, και ο ήλιος γινόταν όλο και πιο δυνατός, χωρίς πλέον ίχνος νέφωσης. Τα λεπτά να περνάνε και ο παραλογισμός να γιγαντώνεται. Μισοί δρομείς στημένοι στην εκκίνηση και οι υπόλοιποι σ’ ένα γενικό κλίμα χαλαρότητας. Τελικά στις 14:45 (!!!), δώθηκε η εκκίνηση ενώ οι περισσότεροι είχαμε ήδη πιει το μισό απο το νερό μας και αφυδατωθεί από την έκθεση στον ήλιο.Αυτή την φόρα ήμουνα μπροστά με τους elite και μοναδική μου έννοια ήταν να διατηρήσω ένα δυνατό ρυθμό. Πρέπει να ομολογήσω ότι η απόσταση των 18χλμ δεν είναι από τις αγαπημένες μου, αλλά δεν είχα και δυνατότητα επιλογής! Από τα πρώτα 3χλμ κι ενώ η κλίση αύξανε σταδιακά και η ζέστη γινόταν αφόρητη, άρχισα να κοιτάω το ρολόι και να μετράω την απόσταση που υπολείπεται της ανάβασης. Ατέλειωτες στιγμές πίεσης δουλεύοντας στην μέγιστη καρδιακή συχνότητα. Ενα χιλιόμετρο πριν το τέλος του ‘’γολγοθά’’ και είχα την τύχη να δω ένα υπερθέαμα υψηλού επιπέδου ανταγωνισμού!

Ο Marco de Gasperi, χθεσινός νικητής, κατεδίωκε τον Αργεντινό που ήταν τρια μέτρα μπροστά του. Μόνο 5’’ ήταν το χρονικό περιθώριο, πριν εξαφανισθούν ‘’σχεδόν πετώντας’’ στην απότομη πλαγιά της κατάβασης. Μετά από αυτή την πανέμορφη εμπειρία κατάφερα να βρω τα τελευταία αποθέματα ενέργειας και να φτάσω στο τέλος της μαρτυρικής ανηφόρας (800 μέτρα υψομετρική ανάβαση). Η κατάβαση ήταν εξίσου δυνατή σε ρυθμό 3:45’’ το χιλιόμετρο, αλλά με μεγάλο κίνδυνο μετωπικής σύγκρουσης με τους εκατοντάδες δρομείς που ανέβαιναν αργά την ανηφόρα. Παρά την επαναλαμβανόμενη επισήμανση της διοργάνωσης να ληφθεί ιδιαίτερη προσοχή στην τήρηση δυο ευδιάκριτων ρευμάτων κίνησης των δρομέων, σε δυο περιπτώσεις βρέθηκα στην όχι και τόσο ευχάριστη κατάσταση να συγκρουστώ με κάποιους ανεύθυνους που επιχειρούσαν να προσπεράσουν τον μπροστινό τους, εισερχόμενοι στο δικό μου μονοπάτι κατάβασης! Τερματίζοντας, ήμουνα ικανοποιημένος που κατάφερα να διατηρήσω ένα ασυνήθιστα ψηλό αγωνιστικό ρυθμό για τα δικά μου σημεία αναφοράς, και να είμαι πολύ κοντά στην πρώτη δεκάδα. Εντούτοις, είχα πλήρη άγνοια σχετικά με τη γενική κατάταξη και τη χρονική διαφορά μου με τους υπόλοιπους αθλητές που βρίσκονταν μπροστά μου. Από εκείνο το σημείο θα ξεκίναγα μια επίμονη αναζήτηση των αποτελεσμάτων που δυστυχώς ποτέ δεν έδωσαν σε κανένα δρομέα.

Ετσι πλησίαζε η τελευταία κρίσιμη μέρα και κανένας δε γνώριζε τις διαφορές χρόνου και ποιούς δρομείς να ‘’κυνηγήσει’’! Το ίδιο αβέβαια ήταν και η διαδρομή της επόμενης μέρας. Καμία ενημέρωση το βράδυ, και το παράδοξο στην όλη ιστορία είναι ότι κανένας δε φαινόταν να πολυνοιάζεται... Κερασάκι στην τούρτα, και αφορμή για να εκραγώ, όταν πήγα να παραλάβω το ενάμιση λίτρο νερού που μου αντιστοιχούσε και ο εθελοντής αρνήθηκε, δίνοντάς μου μόνο μισο λίτρο ... με την δικαιολογία ότι τους τελείωσαν τα αποθέματα!!! Η συσσώρευση τόσο χαοτικών και πρωτοφανών καταστάσεων, μου είχε δημιουργήσει τόσο αρνητική διάθεση, που πλέον το μόνο που ήθελα ήταν να τελειώσει ο αγώνας όσο το δυνατο γρηγορότερο και να συνεχίσω το τουριστικό κομμάτι του ταξιδιού.

Που να φανταστώ οτί τα ‘’καλύτερα’’ δεν είχαν ακόμα έρθει.......

Την επόμενη μέρα ξύπνησα από το θόρυβο του πλήθους που ετοίμαζε τις αποσκευές του. Κοίταξα το ρολόι μου κι απόρησα γιατί απο τις 6 το πρωί είχε τόση κινητικότητα. Κάποιος από τους δρομείς μου είπε ότι στις 23:30 το προηγούμενο βράδυ κι ενώ κοιμόμουνα, ενημερώθηκαν όσοι ήταν ξύπνιοι (!!!), πως τα λεωφορεία θα φύγουν στις 7 το πρωί. Έτσι βρέθηκα σε ένα πανικό προσπαθώντας να μαζέψω υπνόσακκο, και όλα τα προσωπικά μου αντικείμενα και να κλειδώσω τον σάκο για να τον δώσω στην διοργάνωση (που θα μετέφερε με φορτηγά στη γραμμή του τερματισμού). Μια ουρά 500 μέτρων μ’ έκανε ν’αλλάξω γνώμη και να πάω για πρωινό. Έτσι ήμουνα από τους τελευταίους που στήθηκαν στη δεύτερη ουρά για την ανάβαση στα λεωφορεία. Κι ενώ είχαμε μείνει μόνο 50 άτομα για να επιβιβαστούμε...ανακάλυψα με τρόμο ότι δεν υπήρχε άλλο λεοφωρείο διαθέσιμο! Τότε ένας από τους υπεύθυνους της διοργάνωσης μας προσέγγισε και μ’ένα ύφος σαν να μην είχε συμβεί ΤΙΠΟΤΑ, μας γνωστοποίησε ότι το επόμενο λεωφορείο θα έρθει σε μια ώρα και ότι στο μεταξύ μπορούμε να.... χαλαρώσουμε πίνοντας κάποιο ρόφημα στο χώρο στου εστιατορίου !!! "Φίλοι μου, μην αγχώνεστε για την εκκίνηση...Ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει ότι ώρα θέλει με την ηλεκτρονική χρονομέτρηση...κι επιπλέον η διαδρομή έγινε μικρότερη και δεν υπάρχει λόγος για βιασύνη....!!!!" Φανταστείτε Έλληνα διοργανωτή να εκστομίζει ανάλογου βεληνεκές φαιδρότητες...Θα είχε προπηλακιστεί εντός δευτερολέπτων. Κι όμως οι Λατινοαμερικάνοι, παρά το ένθερμο ταπεραμέντο τους αποδείχτηκαν αψυχολόγητα ψύχραιμοι, ή μάλλον αδιάφοροι.

Και μόνο η ιδέα ότι όλοι οι αντίπαλοι μου θα ξεκινούσαν νωρίτερα και ότι θα έτρεχα με αντίπαλο τον χρόνο και όχι με την οπτική επαφή των άλλων δρομέων, με οδηγούσε σε κρίση υστερίας! Πάνω σε αυτή την απερίγραπτη κατάσταση πανικού, παρατήρησα πέντε δρομείς να τρέχουν να επιβιβασθούν σ’ ένα από τα αυτοκίνητα της διοργάνωσης. Αντανακλαστικά τους ακολούθησα και βρέθηκα μέσα σ’ένα τρισάθλιο φορτηγάκι που μύριζε έντονα βενζίνη, χωρίς καθίσματα, και μ’ ένα εικοσάχρονο οδηγό που ξεκίναγε να πάει στην εκκίνηση του αγώνα...χωρίς να γνωρίζει τον δρόμο!!! Ξέχασα ν’αναφέρω ότι η απόσταση να διανύσουμε ήταν 120 χλμ, συμπεριλαμβάνοντας χωματόδρομους. Μέσα στην όλη απογοήτευση και οργή, μόνο παρήγορο στοιχείο ήταν η παρουσία του Ιρλανδου Sean που βρισκόταν στην ίδια βαθμολογική κατάσταση (πάντα με εικασίες και χωρίς νούμερα και στοιχεία). Τουλάχιστον θα είχαμε την παρέα ο ένας του άλλου σε αυτήν την φαιδρή κατασταση που εξελισσόταν χωρίς να είμαστε ικανοί να πάρουμε τον έλεγχό της. Μετά από αλλεπάλληλα σταμάτα-ξεκίνα, ρωτώντας ντόπιους για το πως θα φτάσουμε στον προορισμό, το αναπνευστικό να έχει δηλητηριαστεί από τη δίωρη έκθεση στις αναθυμιάσεις βενζίνης, και όλο το σώμα να είναι πιασμένο από το βαθύ κάθισμα στην καρότσα..... φτάναμε επιτέλους στην εκκίνηση.

Εκατοντάδες δρομείς είχαν ήδη ξεκινήσει τουλάχιστον μια ώρα νωρίτερα, ενώ εκατοντάδες περισσότεροι είχαν κάνει ‘’κατάληψη’’ του μονοπατιού. Χωρίς δεύτερη σκέψη, παρέα με τον Sean, τρέξαμε γρήγορα για την εκκίνηση και ήμασταν πλέον στην αφετηρία πυροδοτημένοι εγκεφαλικά από τα όσα είχαν συμβεί. Χωρίς δεύτερη σκέψη, μπήκαμε σ’ένα δυνατό ρυθμό ανάβασης, παλεύοντας με το πλήθος που νωχελικά περπάταγε στο μονοπάτι. Μια αέναη μάχη για να βρούμε ελεύθερο χώρο και να προσπεράσουμε. Χωρίς να χαράξουμε κάποια κοινή στρατηγική, αμφότεροι εναλλάσαμε ρυθμό βοηθώντας ο ένας τον άλλο. Το φαιδρό όμως της ιστορίας είναι ότι τρέχαμε χωρίς να ξέρουμε την απόσταση που πρέπει να καλύψουμε, όπως επίσης κι άλλες ‘’ασήμαντες’’ πληροφορίες όπως υψομετρική ανάβασης, κτλ...... Φτάνοντας στην πρώτη κορυφή κι αφού ήδη είχαμε ξεφύγει από το πλήθος, μια ηλιόλουστη-ζεστή μέρα, μ’ένα εκπληκτικό πανόραμα 360 μοιρών σε όλα τα ηφαίστεια της περιοχής (που τόσες μέρες κρυβόντουσαν από τις χαμηλές νεφώσεις ), έδωσε για πρώτη φορά μια θετική ενέργεια και μας βοήθησε να πάρουμε δυνάμεις για την δεύτερη απότομη ανάβαση στο ηφαίστειο. Κι ενώ ανεβαίναμε αγκομαχώντας, ανακάλυψα ότι η Amy Spronston ήταν στα μόλις 20μ μπροστά και η Emma Rocca στα 200μ. Πλέον η ψυχολογία είχε αλλάξει και μια αυτοπεποίθηση εισέβαλλε γλυκά στην μέχρι τότε φουρτουνιασμένη ψυχή μου. Ήξερα ότι καταφέρνοντας να πιάσουμε το δυνατο ρυθμό των πρώτων γυναικών, είμαστε πολύ κοντά και στο γκρουπ των πρώτων δέκα. Με φτερά στα πόδια, άρχισα να κατρακυλάω στην ηφαιστιογενή πέτρα (ενώ δεκάδες πετραδάκια εισχωρούσανε στα παπούτσια μου), και να βρίσκομαι επιτέλους πίσω από την Rocca! Μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία μας, άρχισε την κουβέντα και μας ρώτησε αν ξέρουμε τίποτα για την απόσταση του αγώνα (!!!) Ευτυχώς λίγα χιλιόμετρα παρακάτω ένας εθελοντής μας ενημέρωνε ότι μόνο 8 χλμ απομένουν μέχρι τον τερματισμό, ενώ η διαδρομή έμπαινε σ’ ένα δάσος με τροπική βλάστηση, και μ’ένα παρόμοιο σκηνικό λασπώδη-ολισθηρού μονοπατιού σαν την πρώτη μέρα. Ο ρυθμός ήταν γρήγορος, και με την Rocca μπροστά ‘’βαρύ πυροβολικό’’, προσπερνάγαμε αρκετούς δρομείς. Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι τα κορδόνια μου λύθηκαν και το πόδι μου δεν ήταν πλέον σταθερό. Η ιδέα όμως να εγκαταλείψω τον γρήγορο ρυθμό του γκρουπ μου ήταν δυσάρεστη. Γι αυτό και προσπάθησα να μείνω κοντά τους όσο περισσότερο μπορούσα. Μόλις 3 χλμ πριν τον τερματισμό, κι ενώ το παπούτσι έμπαινε σε μια βαθιά λάσπη, έμεινε κολλημένο στο έδαφος, με το πόδι να μένει ακάλυπτο!!! Γύρισα πίσω να βρω το παπούτσι, να καθαρίσω γρήγορα την λασπη και να το δέσω σφικτά. Αργότερα θα διαπίστωνα πως αυτά τα ζωτικά δευτερόλεπτα θα μου κόστιζαν μια θέση στη γενική κατάταξη (12ος αντι 11ος), και φυσικά αν γνώριζα εκ των προτέρων ότι η διαφορά μου με τον Ιρλανδο ήταν οριακή, θα έβαζα απλώς το παπούτσι μου άλυτο και θα συνέχιζα να τρέχω.....

Τουλάχιστον, τερματίζοντας και μαθαίνοντας ότι ήμουνα δεύτερος στην ηλικιακή μου κατηγορία, μου έδινε μια ικανοποίηση και χαρά μετά από τόσες ψυχικές αναταρραχές και απογοητεύσεις.

Ο αρχικός μου στόχος να είμαι κοντά στους πρώτους δέκα της γενικής κατάταξης (σε σύνολο 1064 τερματίσαντων), και μόλις τέσσερα λεπτά από τον δέκατο...είχε επιτευχθεί. Αντίθετα, όλα τα όμορφα όνειρα ενός πετυχημένου διοργανωτικά αγώνα με θετικές εντυπώσεις και ανεξίτηλες όμορφες μνήμες....θα παραμείνουν όνειρα μιας Λατινοαμερικάνικης περιπέτειας με πρωτοφανή αναποδιές κι απρόοπτα στα τόσα χρόνια ως ταξιδιώτης-δρομέας!

Το El Cruce ως διοργάνωση απέδειξε ότι είναι πλέον ανίκανο να χειριστεί την γιγάντωσή του. Προσθέτoντας ατομική κατηγορία (μέχρι και πρόπερσι ήταν μόνο για ομάδες των δύο) και δέχοντας την συμμετοχή από 2800 λάτρεις της περιπέτειας, (χωρίς στοιχειώδη κριτήρια), ανέβασε υψηλά τις οργανωτικές προκλήσεις και τελικά έπεσε θύμα της επιτυχίας του. Οι επίσημες δικαιολογίες που δώσανε ήταν όλες άρρηκτα συνδεδεμένες με τα μετεωρολογικά φαινόμενα. Κυριολεκτικά ανυπόστατες και φαιδρές αφού το να ενημερώνεις τον κόσμο για την διαδρομή της επόμενης μέρας, να εκτυπώνεις αποτελέσματα γενικής κατάταξης, και να σέβεσαι ένα υποτυπώδες χρονοδιάγραμμα, είναι ένα ελάχιστο δείγμα γραφής κάθε διοργάνωσης που σέβεται τον εαυτό της αλλά και όλους αυτούς που ταξίδεψαν από κάθε γωνιά της γης. Για πρώτη φορά λοιπόν θα αποτρέψω δημόσια κάθε φίλο της περιπέτειας που θα ήθελε να συμμετέχει στο El Cruce… Η ομορφιά των μοναδικών τοπίων δεν είναι αρκετή για να δικαιολογήσει σοβαρά διοργανωτικά λάθη, και να στερήσει επιζητούμενες αγωνιστικές συγκινήσεις. Αντίθετα, για όλους αυτούς που είναι αδιάφοροι για το αγωνιστικό μέρος και απλώς επιζητούν ωραία τοπία, ζουμερά κρεατικά στη σχάρα, ατμόσφαιρα γιορτινή με φωνές και τραγούδι μέχρι τα μεσάνυχτα… δεν χρειάζεται να το πολυσκεφτούν… Παράδεισος…..

Ευχαριστώ όλους έσας που μοιραστήκατε ακόμα μια περιπετεία μαζί μου σε αυτή την τόσο απόμακρη γωνιά του Νότιου Ημισφαίριου και φυσικά το advendure.com που πλέον η υποστήριξή του ως χορηγός επικοινωνίας είναι θεσμός και αναπόσπαστο κεφάλαιο κάθε εγχειρήματος μου!

Hasta la vista amigos!

3ο εταπ, 9/2/2014

Σταθερός και στο τελευταίο εταπ ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος! Τερμάτισε στην 12η θέση σε 2.23.25, επίδοση που του χάρισε και την 12 θέση στην συνολική γενική κατάταξη ανάμεσα σε 400 πολύ δυνατούς συμμετέχοντες. Αναμφίβολα άλλη μία επιτυχία ανάμεσα από τις πολλές του Ελληνα πρωταθλητή! Περισσότερα θα ξέρουμε τις επόμενες ώρες όταν θα λάβουμε και την ανταπόκρισή του!

Ο Marco de Gasperi τερματίζοντας 2ος στο 3ο εταπ (2.00.39) ηταν ο μεγάλος νικητής του αγώνα αφού ο Sercio Trecaman παρότι τερμάτισε πάλι 1ος και με 3 λεπτά διαφορά (1.57.23), δεν κατάφερε να καλύψει την διαφορά των εννέα λεπτών από το 1ο εταπ. Τρίτος στην συνολική βαθμολογία ο σταθερός Dakota Jones παρότι σήμερα τερμάτισε 4ος σε 6.52.37, πίσω από τον Jordi Gamito. Στις γυναίκες την μάχη κέρδισε τελικά η σπουδαία Ισπανίδα Emma Roca αφού κατάφερε να τερματίσει 1η και στο 3ο εταπ σε 2.27.09 αφήνοντας πίσω της την Amy Sproston με 2.32.42. Συνοπτικά οι τελικές κατατάξεις ανδρών / γυναικών:

Ανδρες

Γυναίκες

2o εταπ, 8/2/2014

Πολύ δυνατός και στο 2ο εταπ ο Αργύρης αφού όχι μόνο κατάφερε να διατηρηθεί κοντά στην 10άδα αλλά και να σκαρφαλώσει μία θέση στην κατάταξη παρότι τερμάτισε 15ος! Οι ιδιαίτερα ασχημες καιρικές συνθήκες ειδικά κατά τις πρώτες πρωινές ώρες κατά τις οποίες διαξάγονται και τα ετάπ, ανάγκασαν τους διοργανωτές να αλλάξουν την διαδρομή και να μεταφέρουν την εκκίνηση λίγες ώρες αργότερα. Αυτό δεν φαίνεται να πτόησε τον Αργύρη όμως αφού τερμάτισε 15ος σε 1.25.38. Δύσκολες οι επικοινωνίες λόγω κακοκαιρίας έτσι η ομάδα των δημοσιογράφων εκει έχει μείνει καθηλωμένη και χωρίς εξοπλισμό (υπολογιστές κλπ) οπότε δυστυχώς η πληροφόρηση που έχουμε προς το παρόν είναι μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του αγώνα. Νικητής του 2ου ετάπ ο Sergio Trecaman με 1.11.43, 2ος ο Marco de Gasperi με 1.12.45 και 3ος ο Cornette Sebastien με 1.13.41. Στις γυναίκες η μονομαχία της Emma Roca με την Amy Sproston συνεχίζεται! Η Ισπανίδα τερμάτισε 1η με 1.26.29 αφήνοντας 1,5 λεπτό πίσω της την Αμερικανίδα διώκτριά της αυξάνοντας έτσι κατά αντίστοιχο χρόνο και την διαφορά στην συνολική βαθμολογία. Συνοπτικά η κατάταξη όπως έχει διαμορφωθεί μετά και την 2η μέρα.

Ανδρες

Γυναίκες

Περισσότερες λεπτομέρειες, φωτογραφίες καθώς και ανταπόκριση ελπίζουμε να τα έχουμε μέσα στην ημέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος διαπρέπει σε άλλον έναν αγώνα υψηλού επιπέδου και συναγωνισμού σε εκείνη την μακρινή και εξωτική γωνία του πλανήτη μας!

1ο εταπ, 7/2/2014 (ενημ. 22:15)

Διόλου άσχημα για τον Έλληνα πρωταθλητή! Όχι μόνο βγήκε αλώβητος μέσα σε αντίξοες συνθήκες και λασπωμένο τερέν αλλά κατάφερε να μείνει πολύ κοντά στην 1η 10άδα τερματίζοντας στην 12η θέση της γενικής κατάταξης σε 4:04:34! Το πολύ ενδιαφέρον γεγονός της 1ης αυτής ημέρας έχει να κάνει με την μάχη που έδωσε με την διάσημη Ιταλίδα Emma Roca αλλά ... και με τις λάσπες όπως θα διαβάσετε παρακάτω! Νικητής στο 1ο ετάπ του ατομικού με 3.20 ο Marco de Gasperi, 2oς ο Dakota Jones με 3.28 και 3ος ο Sercio Trecaman, 11" μόλις πιο πίσω. Το ζητούμενο τώρα για τον Αργύρη είναι να δούμε κατά πόσο το πολύ δυνατό ξεκίνημα θα τον επηρεάσει στην συνέχεια και αν θα καταφέρει να διατηρηθεί κοντά στην 10άδα που έχει θέσει ως στόχο. Η συνέχεια αναμένεται άκρως ενδιαφέρουσα! Στις γυναίκες πρώτη τερμάτισε η Emma Roca σε 4.05.45 με 2η την Amy Sproston με 4.11.01 και 3η την Michele Rigamont αρκετά πιο πίσω με 4:39:56.

Δείτε εδώ την συνολική κατάταξη του αγώνα.

H ανταπόκριση του Αργύρη Παπαθανασόπουλου:

"Η στιγμή που χρόνια ονειρευόμουν γινόταν πραγματικότητα! Ήμουνα στην εκκίνηση του El Cruce Columbia και πάρα τις αντίξοες καιρικές συνθήκες προσπαθούσα να συγκεντρωθεί στο αγωνιστικό μου πλάνο και να μην επηρεαστω από τον καιρό. Μια Χολυγουντιανή παραγωγή εκκίνησης με δύο ελικόπτερα,  τρεις ιπτάμενες καμερες, και δυνατή μουσική να ξεσηκώνει τους 1400 δρομείς ήταν αρκετή για να με ανεβάσει ψυχολογικά. Μια παραπληροϕόρηση από έναν εθελοντή μ' έκανε να μην μπω στις πρώτες σειρες εκκίνησης και όταν πλέον ανακάλυψα ότι ήμουνα στο βάθος μιας αγέλης χιλίων δρομέων ... μοναδική ρεαλιστική επιλογή ήταν να ... πηδήξω τα κιγκλιδώματα και να βρεθώ μπροστά με το ϕυσικά επακόλουθο κράξιμο στα ισπανικά. .

Η εκκίνηση δωθηκε πρώτα για τους elite δρομείς και μετά από 5 λεπτά ξεκινήσαμε οι υπόλοιποι. 3 αρχικά χλμ κατά μήκος της ακτογραμμής σε βαριά -βαθιά άμμο και στη συνέχεια μια ανάβαση 7 χλμ προσεγγίζοντας το ηϕαίστειο  Osorno και κερδίζοντας 750 μέτρα υψομετρικής.  Αϕού πέρασα 15 περίπου δρομείς στα πρώτα 3 χλμ, όταν άρχισα την ανάβαση διαπίστωσα ότι η Amy Sproston ήταν μόνο δέκα μέτρα μπροστά μου. Ξερωντας τις δυνάμεις της και την έξυπνη στρατηγική της από το Western States, προτίμησα να μείνω από πίσω της. Λίγα λεπτά αργότερα μια άλλη ευχάριστηστη έκπληξη με περίμενε.  Η Emma Rocca, ένα άλλο ϕαβορί του αγώνα, ήταν μπροστά μας και ϕάνηκε να δυσκολεύεται να βρει το ρυθμό της. Εγώ διακριτικά έμεινα λίγο πιο πίσω και περίμενα να δω την στρατηγική τους. Όσο ανεβαίναμε όμως η βροχή γινόταν όλο και πιο δυνατή με ορμητικες ριπές αέρα. Οι δύο τους αποϕάσισαν να σταματήσουν και να βάλουν αδιάβροχο ενώ εγώ ήδη καταμουσκεμένος μέχρι το κόκκαλο το θεώρησα περιττό χάσιμο χρονου. Έτσι για πρώτη ϕορά έϕυγα μόνος μου μπροστά και σύντομα μια όμορϕη απότομη κατηϕόρα χωρίς τεχνικές δυσκολίες ήταν το ιδανικό μου terrain για να επιταχυνω.

Σχεδόν 30 λεπτά μοναδικής και γρήγορης κατάβασης είχαν περάσει όταν αντιλήϕθηκα ότι η Rocca ήταν από πίσω μου. Την άϕησα να περάσει και από εκείνο το σημείο ξεκίνησε μια από τις πιο γοητευτικές αγωνιστικές μου εμπειριες! Το terrain άλλαξε απότομα και βρεθήκαμε μέσα σ ένα δάσος με πυκνή βλάστηση όπου οι βροχές των προηγούμενων ημερών είχαν μετατρέψει το υποτυπώδες μονοπάτι σε πίστα πατινάζ. Βαθιά λάσπη που έϕτανε σε ορισμένα σημεία κάτω από το γόνατο και ρίζες δέντρων καθιστούσαν το τρέξιμο παιχνίδι με κίνδυνο τον τραυματισμό. Είχα τόσο πολύ εντυπωσιαστεί από την αποϕασιστικότητα της και το πείσμα της να πέϕτει μέσα στις λάσπες και να ξανασηκώνεται με δυνατότερο ενθουσιασμό, που αποϕάσισα να πάρω κάθε ρίσκο. Ότι και να περιγράψω θα είναι λίγο σχετικά με τις πτώσεις μου και την ποσότητα λάσπης που εισέβαλε σε κάθε επιϕάνεια και κοιλότητα του σώματος μου. Χάρη σε αυτό το τρελό κυνηγητό μέσα στις λάσπες καταϕέραμε να περάσουμε πάνω από δέκα δρομείς και να κερδίσω θέσεις πολύτιμες στη γενική κατάταξη. Ακόμα περιμένω τα αποτελέσματα αλλά έχω ένα καλό προαίσθημα ότι βρίσκομαι κοντά στην πρώτη δεκάδα.   Στον τερματισμό έμεινα διακριτικά πίσω της από σεβασμό και αναγνώριση της βοήθειας που μου πρόσϕερε να ακολουθήσω ένα δυνατό ρυθμό. Μια αγκαλιά και μια ϕωτογραϕία παρέα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσει μια τόσο απαιτητική μέρα. Αλλά και η βουτιά στη λίμνη και η κάθαρση μου από περιττά κιλά λάσπης ήταν ακόμα μια μοναδική εμπειρία. Το happy end της ιστορίας ήταν η αλλαγή του καιρού που μας βρήκε μ' ένα απίστευτο ήλιο και γαλανο ουρανό Τελικά πάντα υπάρχει περιθώριο για θαύματα. Εύχομαι η αυριανή μέρα να επιϕυλάσσει κι άλλες ευχάριστες εκπλήξεις και τα πόδια να είναι ακόμα ϕρέσκα μετά από το κυνηγητό στις λάσπες! "

Τελευταίες δηλώσεις πριν την εκκίνηση, Πέμπτη 6/2/2014

"Λιγότερο από 24 ώρες απέμειναν για την μεγάλη στιγμή και πλέον το μυαλό είναι συγκεντρωμένο στον αγώνα και πως θα διαχειριστώ σωστά τις δυνάμεις μου. Εχτές παρέλαβα το chip και την επίσημη τεχνική μπλούζα του αγώνα με την οποία θα είμαστε υποχρεωμένοι να τρέξουμε (φέρνοντας το λογότυπο της εταιρείας Columbia που είναι και ο μέγας χορηγός της διοργάνωσης). Τεράστιες ουρές στην παραλαβή των chip, γεγονός διόλου παράξενο θεωρώντας το νούμερο των συμμετοχών ν' αγγίζει τις 3000.

Στο θέμα του καιρού, η κατάσταση είναι κυριολεκτικά απρόβλεπτη! Προχθές είχαμε μια νεροποντή που κράτησε 10 σχεδόν ώρες, στερώντας μας την ομορφιά των βουνοκορφών και των λιμνών κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας από Αργεντινή προς Χιλή. Εχθές αντίθετα είχαμε μια όμορφη μέρα, αλλά σήμερα μια χαμηλή νεφωση και με το θερμόμετρο να δείχνει μόνο 10 C, δοκιμάζει γερά τα νεύρα. Οι ντόπιοι δρομείς υποστηρίζουν ότι λόγω του ορεινού ανάγλυφου είναι δύσκολο να επιτευχθεί ακριβή πρόγνωση αλλά πιστεύουν ότι θα έχουμε για τις επόμενες τρεις μέρες, τρεις εποχές. . . Χειμώνα, Άνοιξη,  Φθινόπωρο.

Ο ενθουσιασμός μου και η ευγνωμοσύνη μου να βρίσκομαι σε αυτή την απόμακρη γωνία του πλανήτη μας, δεν μου επιτρέπει να μεμψιμοιρήσω για τις μη ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. Προτεραιότητα έχει ο αγώνας και η προσπάθεια μου να πάω όσο καλύτερα είναι εφικτό. Αύριο θα ξεκινήσω δυνατά προσπαθώντας να  είμαι κόντα στους τελευταίους από τους αποκαλούμενους "elites"  δρομείς (περιλαμβάνει 8 δρομείς εκτός Gasperi και Dakota). Λίγες ώρες απέμειναν για να το ξέρω ... "

Η πρώτη ανταπόκριση, Δευτέρα 3/2/2014

"Άκομα ένα αγωνιστικό, αλλά και ταξιδιωτικό όνειρο πολλών χρόνων ξεκίνησε να πραγματοποιείται πριν απο λίγες ημέρες με την αφιξή μου στο Buenos Aires. Τα 11.000 χιλιόμετρα απόστασης  και οι 14 ώρες  non stop πτήσης, με μια αποσκευή που έφτασε 48 ώρες αργότερα δεν ήταν σε θέση να μειώσουν τον έντονο ενθουσιασμό και την χαρά μου. Αντίθετα, με το που βγήκα από το αεροδρόμιο κι αισθάνθηκα την ¨θαλπωρή¨ των 28 C, στην καρδιά του καλοκαιριού στο Νοτιο Ημισφαίριο, μια παράξενη ευτυχία με πλυμμήρισε! Ακόμα μια φορά είχα καταφέρει να αποδράσω από τον μίζερο αγγλικό χειμώνα και να ξαναβρώ τον ήλιο και την ζέστη, στοιχεία αναπόσπαστα του μεσογειακού μου ¨είναι¨.

Είχα τρείς απολαυστικά χαλαρες μέρες , εξερευνώντας τα αξιοθέατα της πόλης, υπό την μόνιμη παρουσία της μελαγχολικής μουσικής του ακορντεόν αλλά και του τανγκο, έμβλημα της πόλης και της ιστορίας της. Δυστυχώς η απαραίτητη διατροφική μου φόρτωση υδατανθράκων πριν απο κάθε παρόμοιο αγώνα, έπεσε θύμα των εκλεκτών Αργεντίνικων κρεάτων, που μονοπώλησαν το καθημερινό μου διαιτολόγιο! Ευγενικοί, χαμογελαστοί άνθρωποι με εμφανή τα συγγενικά στοιχεία τους με την Ευρώπη (97% των κατοίκων της χώρας έχουν Ευρωπαική καταγωγή!) προσδίδουν ακόμα μια ευχάριστη έκπληξη και πολυ γρήγορα διαψεύστηκαν όλες οι φήμες για μια ανασφαλή κι επικίνδυνη πόλη.

Αύριο ξεκινάει ένα δεύτερο μεγάλο ταξίδι, που περιλαμβάνει μια τρίωρη πτήση για το Bariloche, και την επόμενη μέρα μια 12ώρη συναρπαστική εκδρομή που συνδυάζοντας λεωφορεία και ferry boat , θα διασχίσει την ραχοκοκαλία των Άνδεων για να μας μεταφέρει από την Αργεντινή στην Χιλή (Puerto Varas), σημείο εκκίνησης του αγώνα.

Μέχρι αυτή τη στιγμή, επηρεασμένος ίσως από την εφήμερη ανεμελιά του τουρίστα που η προσοχή μου ειναι αποσπασμένη από μια άγνωστη και μαγευτική πόλη, δεν έχω αισθανθεί την παραμικρή ένδειξη στρες σχετικά με το αγωνιστικό κομμάτι της περιπέτειας. Ίσως η άφιξη μου στην Χιλή την Τρίτη, και η συνάντηση με χιλιάδες άλλους δρομεις από κάθε γωνιά του πλανήτη, ν’ αρχίσει ν’ ανεβάζει τους παλμούς αλλά και την διάθεση να μπώ στον αγώνα δυνατά, προσπαθώντας να δώσω ότι καλύτερο μπορώ.

Πολύ σύντομα θα το ξέρω, και μαζί μ’εμένα και όλοι έσεις φίλοι, γνωστοί, αλλά και άγνωστοι, που θα παρακολουθήσετε την εξέλιξη του αγώνα μέσω του advendure.com.

Σας ευχαριστώ όλους προκαταβολικά."

Μπορείτε πάντα να αφήνετε μηνύματα συμπαράστασης στον Αργύρη από την σελίδα της διοργάνωσης (μέσω facebook) εδώ.

Διαβάστε περισσότερα για τον αγώνα εδώ.

Photo ©: Hannisze