Όταν ξεκίνησα το ορεινό τρέξιμο, έβλεπα κάποιους δρομείς σαν Θεούς και κάποιες διοργανώσεις με δέος. Και δικαίως. Σήμερα το 2026, το South έγινε θεωρώ μέρος αυτής της οπτικής, όχι μόνο με την παρουσία “Θεών”, αλλά κυρίως "θνητών” που πλέον αυτοί το βλέπουν, όχι με δέος, αλλά με τη χαρά του ανήκειν στην αγκαλιά του.

Νιώθω την ανάγκη να θυμίσω κάτι που επίσης επαναλαμβάνω συνεχώς, ότι αυτός ο αγώνας, ή πιο σωστά η διοργάνωση δεν είναι μόνο τρέξιμο. Η τέχνη και η αισθητική έπαιζαν κυρίαρχο ρόλο από την αρχή. Είτε αυτό ήταν μετάλλιο, μπλουζάκι, κάλτσα, logo, σήμανση, τροφοδοσία στους σταθμούς, ακόμα και γεύμα αποκατάστασης. Ειδικά φέτος υπήρχε ολόκληρη θεματική πίσω από τον σχεδιασμό των αναμνηστικών, το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως.

Η ποιότητα και η τροπικότητα, δηλαδή ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα ήταν πάντα απόφαση. Εύκολη απόφαση, δύσκολη εκτέλεση. Διαλέγαμε το καλύτερο διαθέσιμο. Αν δεν ήταν όπως τα θέλαμε, δεν θα κάναμε τον αγώνα. Για ποιον λόγο; Να κάνουμε έναν αγώνα διαδικαστικό για να πούμε ότι τον κάναμε; Όχι. Προτιμώ να τρέχω, όχι να διοργανώνω.

Σ' αυτές όλες τις τρελές και τολμηρές αποφάσεις μου, οι οποίες ήταν στον μεγαλύτερο βαθμό προσωπικές, βρέθηκαν άνθρωποι που όχι μόνο τις στήριξαν, τις πήραν στα χέρια τους, τις πότισαν με το δικό τους νερό και άνθισαν. Ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω ότι άνθρωποι χωρίς κανένα λόγο και όφελος ήρθαν δίπλα και στήριξαν μια ιδέα και έβαλαν τόσο χρόνο και τόσο κόπο και τόση ενέργεια και τόση αγάπη. Πραγματικά μαγικό! Τόσο δοτικό!

Φέτος ο αγώνας έγινε υπό ιδανικές καιρικές συνθήκες. Η πρόβλεψη έδινε ολοήμερη βροχή, η οποία όμως αντικαταστάθηκε με χαμηλή νέφωση που έδωσε μαγικές εικόνες σε φωτογράφους και αθλητές. Λες και το βουνό ήθελε να μας αποπλανήσει με τον πιο σαγηνευτικό του εαυτό, για να μην το αφήσουμε.

Δεν το αφήνουμε όμως. Εκεί θα είμαστε και του χρόνου, όχι όμως με το ίδιο μοντέλο αγώνων. Σιγουρά το 2027 δεν θα γίνει ο αγώνας των 54Κ. Σκεφτόμαστε ένα νέο μοντέλο αγώνα που δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει κάπου στην Ελλάδα ήδη. Θα γίνει ο πρώτος Gravel αγώνας, αποκλειστικά σε δασικούς χωμάτινους δρόμους απόστασης 30χλμ με 1100 μέτρα ανάβασης. Πιθανόν να υπάρχουν και μικρότερες αποστάσεις. Πιθανότερη ημερομηνία η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου όπως γινόταν πάντα το Pourlia Trail. Είναι πραγματικά πανέμορφη η διαδρομή μέσα σε πυκνό δάσος και περνάει από πολλά όμορφα γνωστά σημεία όπως η λίμνη Κατή. Θα το αγαπήσετε! Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν όταν αποφασιστούν καταληκτικά.

Κλείνω με δυο μηνύματα και μια εξομολογηση.

Το πρώτο είναι η απάντηση σ’ αυτό το "γιατί" που τυραννάει την ομάδα του South αλλά και πολλούς φίλους που μπορεί να έχουν άλλες εξηγήσεις στο μυαλό τους.

Γιατί τα κάνουμε όλα αυτά; Ο ένας λόγος είναι εντελώς πρακτικός και ιδιοτελής. Για να έχουμε ανοιχτά τα μονοπάτια δίπλα στο σπίτι μας για να κάνουμε προπονήσεις. Ο άλλος λόγος είναι για να επιστρέψουμε στο άθλημά μας, δηλαδή στην κοινότητα, κάτι, ό,τι μπορούμε, πίσω. Νιώθω τόσο τυχερός κι ευλογημένος απ’ αυτά που έχω πάρει από το τρέξιμο, που αισθάνομαι την υποχρέωση να δώσω κάτι πίσω!

Το δεύτερο μήνυμα είναι κάπως αυστηρό. Το βουνό είναι εκεί, είναι δημόσιος χώρος, είναι διαθέσιμο. Βγείτε και κάντε το, καθαρίστε μονοπάτια, γίνετε εθελοντές, πάρτε πρωτοβουλίες. Μην περιμένετε από κάποιους άλλους. Δώστε το παράδειγμα. Εμείς και οι άλλοι διοργανωτές δεν έχουμε κάτι παραπάνω. Συμμετέχετε έστω σαν θεατές σε άλλους αγώνες που δεν τρέχετε. Εμπλακείτε έμπρακτα. Το άθλημά μας το χρειάζεται, σας χρειάζεται. Και είναι τόσο όμορφο...

Φετος ο αγωνας ομολογω πως εγινε οπως τον οραματιζομουν παντα, για αθλητες που παντα ονειρευομουν να τρεξουν στα μονοπατια μας, με υποστηρικτες που φανταζομουν και με μια αγαπημενη ομαδα που ποτε δεν φανταζομουν οτι θα εχω τετοια τυχη να συνεργαστω. Η ομαδα θεωρω οτι δέθηκε τοσο πολυ που εβγαλε ενα αποτελεσμα με τοση ευκολια και κελαρυστη ροη με ατελειωτα χαμογελα και μεγαλη χαρα. Το εβλεπες στα προσωπα τους. Το κυριαρχο μηνυμα αθλητων στον τερματισμο ηταν για τους εθελοντες. Και ειχαν τοσο καλα λογια να πουν. Απανταω κι εδω οπως απαντουσα και σ εκεινους. Δεν ειναι απλα εθελοντες, ειναι φιλοι μου και ειναι φιλοι μεταξυ τους. Κι αυτο κανει τα πραγματα να γινονται ευκολα και ομορφα.

Εις το επανιδείν

Μάνος