Όταν ξεκίνησα να τρέχω, το μόνο που με ένοιαζε ήταν να πάρω μέρος σε αγώνες μικρούς, μεγάλους, η τεράστιους με στόχο τον τερματισμό. Στόχος μου ήταν ο επόμενος αγώνας που θα μπορούσα να τρέξω, χωρίς να σκεφτώ καν αν ήμουν έτοιμος να τον τερματίσω. Έτρεχα τον αγώνα και πάντα ήμουν απογοητευμένος. Σκεπτόμουν ότι είχα και άλλο να δώσω (έτσι νόμιζα) και πως την επόμενη φορά θα το κάνω πιο γρήγορα και ότι για όλα έφταιγε η προπόνηση που κάνω μέχρι τώρα, μου έφταιγε ο συναθλητής μου που δουλεύει λιγότερο από εμένα, με πείραζε που οι άλλοι φορούσαν καλύτερα παπούτσια και ρούχα, που είχαν περισσότερο χρόνο να κάνουν προπόνηση και νόμιζα ότι ο προπονητής μου δεν μου δίνει το καλύτερο πρόγραμμα. Σαν ανταμοιβή στο σώμα μου έτρεχα την επόμενη μέρα μια συγκεκριμένη διαδρομή με σκοπό να κάνω ρεκόρ, επειδή δεν είχα πάει καλά στον αγώνα και εκεί ήταν που τσάκιζα κυριολεκτικά την ψυχολογία μου. Όλοι μου έλεγαν μπράβο και εγώ νόμιζα ότι με κοροϊδεύουν. Τι έχω κάνει και μου λένε μπράβο σκεφτόμουν.