Ο χειμώνας είναι η καλύτερη περίοδος για ένα δρομέα ορεινού τρεξίματος. Είναι η εποχή του χρόνου στην οποία η κακοκαιρία και οι χαμηλές θερμοκρασίες κάνουν συνήθως δύσκολη την προπόνηση και έτσι κάθε έξοδος για τρέξιμο σφυρηλατεί τόσο τους μύες και τη φυσική κατάσταση, όσο και το χαρακτήρα. Εκτός από τη βελτίωση της δύναμης, οι δρομείς ορεινού τρεξίματος εφαρμόζουν τη λεγόμενη “ποιοτική προπόνηση” κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Fulvio Massa, Ιταλός προπονητής με μεγάλη εμπειρία στην προπόνηση δρομέων ορεινού τρεξίματος, ορίζει ως “ποιοτική” την προπόνηση που στοχεύει στην βελτίωση “των κυβικών του κινητήρα”. Πρόκειται για προπονήσεις που παρέχουν διπλό όφελος: Αερόβια - αλλά και μυϊκή - βελτίωση γιατί οι μύες των κάτω άκρων κάνουν έντονη άσκηση με παραγωγή γαλακτικού οξέως. Επιπλέον, ο αθλητής συνηθίζει να λειτουργεί υπό πίεση, γιατί η προπόνηση υψηλής έντασης ανεβάζει το κατώφλι ανοχής της κούρασης και από ψυχική άποψη. Ανάμεσα στις προπονήσεις αυτής της κατηγορίας, ο συγκεκριμένος προπονητής προτείνει τις ανηφόρες.

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει την ενεργειακή κατανάλωση τρεξίματος σε ανηφόρα με διαφορετικές κλίσεις και σταθερή ταχύτητα, τη μείωση της δρομικής ταχύτητας σε διαφορετικές κλίσεις προκειμένου ο δρομέας να πετύχει το ίδιο ενεργειακό κόστος με το τρέξιμο χωρίς κλίση, και τη συνεισφορά επιλεγμένων παραμέτρων στο τρέξιμο με θετική κλίση. Στην μελέτη χρησιμοποιήσαμε 8 άτομα διαφορετικού επιπέδου φυσικής κατάστασης. Η μέση τιμή ± sd της ηλικίας, του σωματικού ύψους της μάζας του σώματος και του % λίπους ήταν 28,6 ± 10,2 έτη, 168 ± 8 cm, 62,88 ± 10 kg και 14,2 ± 6. % αντίστοιχα. Οι δοκιμαζόμενοι υποβλήθηκαν εντός 7 ημερών σε 3 διαφορετικές δοκιμασίες με 48 τουλάχιστον ώρες επαναφοράς μεταξύ τους.