Πάντοτε το ζητούμενο στον αθλητισμό είναι η βελτίωση του χρόνου και της φυσικής κατάστασης του αθλούμενου. Οι τρόποι για να επιτευχθούν οι βελτιώσεις αυτές είναι πολλοί και ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγεται και η μέθοδος του βιοσυντονισμού. Η αρχή του βιοσυντονισμού είναι ότι τα υγιή όργανα των ανθρώπων, όπως και των ζώων και των φυτών, όταν λειτουργούν εκπέμπουν συγκεκριμένες συχνότητες, οι οποίες διαταράσσονται όταν αυτά υπολειτουργούν. Ύστερα από μακροχρόνιες έρευνες και με την εξέλιξη της τεχνολογίας, τόσο Ρώσοι επιστήμονες όσο και επιστήμονες άλλων χωρών, δημιούργησαν μικρές συσκευές που εκπέμπουν τις συχνότητες αυτές και επιδρούν στην ανάκτηση της κανονικής λειτουργίας των οργάνων. Μία από τις εταιρείες που έχει αναπτύξει μια σειρά από συσκευές βιοσυντονισμού που έχουν ανιχνευτικές, θεραπευτικές και ρυθμιστικές λειτουργίες στον ανθρώπινο οργανισμό είναι και η DΕΤΑ ELIS, ρωσικής προέλευσης. Οι συσκευές της στο σύνολό τους έχουν χρησιμοποιηθεί σε κλινικές δοκιμές, φέρουν πιστοποίηση από το Υπουργείο Υγείας της Ρωσίας και έχουν διπλώματα ευρεσιτεχνίας και βραβεία. Μεταξύ των συσκευών της εταιρείας είναι και το Mini Energy.

Φθινόπωρο 2004. Σε ορειβατικό περιοδικό της εποχής πέφτει το μάτι μου σε μία είδηση στις μέσα σελίδες για έναν αγώνα στον Όλυμπο. Εκατόν δεκαεπτά αθλητές ξεκίνησαν από το Δίον, ανέβηκαν στο οροπέδιο των Μουσών, διέσχισαν τα Ζωνάρια και μέσω Ζολώτα, Πριονιών και Ενιπέα τερμάτισαν στο στάδιο του Λιτοχώρου σε … μερικές ώρες! Κούνησα το κεφάλι μου… «δεν πάει καλά ο κόσμος, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...». Εκείνη την εποχή είχα πάρει σβάρνα τα βουνά με ένα αντίσκηνο στην πλάτη και με μια καλή παρέα και η ανάβαση και μόνο στο οροπέδιο φάνταζε στα μάτια μου σαν … ορειβατική αποστολή! Τέλη Ιουνίου 2006. Εκδρομούλα στον Όλυμπο, ανάβαση από Πριόνια μέχρι καταφύγιο Ζολώτα. Ανεβαίνοντας χαλαρός ξαφνικά εμφανίζεται πίσω από μια στροφή του μονοπατιού ένας με σορτσάκι … κυριολεκτικά πετώντας! Έκανα στην άκρη μην μπορώντας να το πιστέψω. Μετά από λίγες στιγμές εμφανίζεται κι άλλος! Ο ένας μετά τον άλλον αθλητές αέρινοι, φιγούρες από έναν άλλο κόσμο από τον δικό μου με έκαναν να θυμηθώ εκείνη την είδηση που είχα διαβάσει πριν δύο χρόνια. Ξαποσταίνοντας στο καταφύγιο του Ζολώτα, δεν σταμάτησαν να έρχονται για αρκετή ώρα. Λίγο νερό, ένα σοκολατάκι και δρόμο! Μα πως το κάνουν; Απορία… Μπροστά σου ξετυλίγονταν εικόνες που εναλλάσσονταν με απίστευτη ταχύτητα. Ένταση, αγωνία, πάθος, πόνος, κούραση, εξάντληση, υποθερμία, αφυδάτωση. Συναισθήματα πρωτόγνωρα. Ανατριχίλα…

Ο 2ος Olympus Marathon πέρασε στις 19 Ιουνίου 2005 στην ιστορία των ελληνικών αγώνων αντοχής, σαν ο πιο ολοκληρωμένος από άποψη διοργάνωσης και κυρίως από επίπεδο συμμετοχών. Στο σύνολο 180 αθλητές πήραν εκκίνηση από την αρχαία πόλη του Δίου με κατεύθυνση τις κορυφές του μυθικού Ολύμπου. Πρωταθλητές και απλοί λάτρεις του αθλητισμού από 11 διαφορετικές χώρες αποφάσισαν να πάρουν μέρος στον σκληρότερο -κατά καθολική ομολογία- αγώνα αντοχής που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Και όλοι τους έδωσαν μια σκληρή μάχη με τις σωματικές και ψυχικές τους δυνάμεις για να καταφέρουν το καλύτερο. Πάνω από 160 απ αυτούς πέρασαν τη γραμμή του τερματισμού έχοντας ξεπεράσει τα όρια της ανθρώπινης φύσης, με τον τρόπο που ξέρουν μόνο εκείνοι που αγωνίζονται στους αθλητικούς στίβους. Σε αγώνες όπως ο Olympus Marathon, οι δημοσιογραφικές περιγραφές μοιάζουν ανίκανες να αποδώσουν τα όσα διαδραματίζονται στις ατέλειωτες ώρες που οι αθλητές βιώνουν την απόλυτη εμπειρία. Όμως έχουν ιδιαίτερη αξία οι απόψεις των ίδιων των αθλητών, αν και τα λόγια είναι συνήθως φτωχά για να περιγράψουν εικόνες και συναισθήματα. Το Α-Ζ μίλησε με πρωταγωνιστές του 2ου Olympus Marathon λίγες μέρες μετά και παρουσιάζει εδώ τις δηλώσεις τους, που έτσι κι αλλιώς έχουν τη δική τους αξία. Τις προσεχείς ημέρες το θέμα θα ολοκληρωθεί με δηλώσεις που δεν κατάφεραν ακόμα να φτάσουν στη σύνταξη του Α-Ζ.