Όπως είχαμε αναλύσει σε πρόσφατο άρθρο μας, η ξεχωριστή θέση του Zegama Aizkorri στη διεθνή σκηνή, καθώς και η μεγάλη δημοφιλία του, δεν οφείλονται μόνο στην σπουδαία διαδρομή με τα απαιτητικά μονοπάτια, στις μεγάλες υψομετρικές διαφορές ή στον συναγωνισμό κάθε χρονιά των κορυφαίων αθλητών του ορεινού τρεξίματος. Είναι κυρίως η σχέση του με την τοπική κοινωνία και την κουλτούρα των Βάσκων που τον κάνει κάτι μοναδικό. Οι χιλιάδες θεατές που ανεβαίνουν στα βουνά, το θρυλικό πέρασμα του Sancti Spiritu, η ατμόσφαιρα στις κορυφογραμμές και η αίσθηση ότι ολόκληρη η περιοχή συμμετέχει πολύ ενεργά στη διοργάνωση, έχουν μετατρέψει το Zegama σε μια σπάνια συλλογική εμπειρία, που στέκεται σε ένα διαφορετικό επίπεδο σε σχέση με τις υπόλοιπες διοργανώσεις.

Αυτή η βαθιά σύνδεση με τον τόπο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν εξετάζουμε ένα ζήτημα που απασχολεί όλο και περισσότερο αυτούς που ασχολούνται με το ορεινό τρέξιμο – αθλητές, διοργανωτές, εθελοντές, ντόπιους κτλ... - και αυτό είναι η βιωσιμότητα των αγώνων. Κυρίως μας ενδιαφέρει το ερώτημα αν ένας αγώνας που προσελκύει χιλιάδες δρομείς, θεατές, συνοδούς και επισκέπτες και διεξάγεται σε ένα ευαίσθητο ορεινό περιβάλλον μπορεί να αφήνει πίσω του θετικό αποτύπωμα. Άραγε, μπορεί αυτό να μετρηθεί, αντί να περιορίζεται σε γενικές διακηρύξεις καλών προθέσεων, που άλλωστε το βλέπουμε συνεχώς και το εμπιστευόμαστε όλο και λιγότερο και δεν μιλάω μόνο για το άθλημα μας;