Παρακολουθώντας και μεταδίδοντας τόσα χρόνια το Barkley, μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση πως μια μικρή διοργάνωση στο Tennessee των ΗΠΑ – που δεν είναι και τα Ιμαλάια ή οι Άλπεις - με τόση μυστικοπάθεια, χωρίς live μετάδοση, χωρίς χορηγούς, χωρίς θεατές και με μόνο 40 συμμετοχές κάθε χρονιά έχει φτάσει στο σημείο να “παίζει” τόσο πολύ παγκόσμια και να είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο με τόσους φανατικούς υποστηρικτές.

 

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δεν τερματίζει κανείς τον αγώνα! Στο τέλος του 3ου κύκλου έφτασαν και οι δυο αθλητές που είχαν απομείνει, αλλά όσο αφορά τον Damian Hall δεν είχε μαζέψει όλες τις σελίδες από τα βιβλία που βρίσκονται στη διαδρομή, ενώ ο Sébastien Raichon ολοκλήρωσε τον 3ο κύκλο σε 38:05:46, που σημαίνει ότι ολοκλήρωσε το “fun run” των τριών κύκλων κάτω από 40 ώρες), αλλά για να μπει στον τέταρτο κύκλο έπρεπε να έχει τον ολοκληρώσει σε 36 ώρες!

 

Πίνοντας καφέ το μεσημέρι με έναν φίλο, συνεργάτη και βαθύ γνώστη των ultra, η κουβέντα μας κάποια στιγμή έφτασε στο θρυλικό Barkley. Τον “αγώνα που τρώει τα παιδιά του” – έναν αγώνα που έχει αφήσει το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στον κόσμο των υπεραποστάσεων. Του είπα τότε τη σκέψη μου: ότι το Barkley θα χάσει μεγάλο μέρος της αίγλης του τη στιγμή που οι συζητήσεις, τα media και όσα λέμε γι’ αυτό αρχίσουν να περιλαμβάνουν τη φράση: “Τον αγώνα κέρδισε ο τάδε, δεύτερος ο δείνα κτλ.” αντί για το χαρακτηριστικό “δεν τερμάτισε κανείς” ή “κατάφερε να τερματίσει ο τάδε”.
 

Το 2024 φτάνει στο τέλος του και για το ορεινό τρέξιμο υπήρξε αναμφίβολα μια χρονιά γεμάτη καταπληκτικές στιγμές σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανάμεσα στο πλήθος αγώνων, δύο γεγονότα ξεχώρισαν με τη μοναδικότητά τους και τη σπανιότητά τους.

 

Για το Barkley Marathons έχουν γραφτεί πλέον πολλά. Αυτός ο αλλόκοτος και απίστευτα δύσκολος αγώνας – ή καλύτερα δοκιμασία; - που δημιούργησε πριν 38 χρόνια ο Lazarus Lake (κατά κόσμον Gary Cantrell), έχει αποκτήσει την τεράστια δημοσιότητα του κυρίως γιατί είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν καταφέρει να ολοκληρώσουν τους 5 κύκλους των 20 μιλίων στα σκοτεινά δάση του Frozen Head State Park στο Tennessee των ΗΠΑ, αλλά επίσης γιατί συνοδεύεται από ένα πλήθος ιστοριών, κωμικών στοιχείων, δραματικών στιγμών και πρωτότυπων για αγώνα τρεξίματος χαρακτηριστικών, τα οποία τον έχουν αναδείξει στην σφαίρα του cult. Το πως εξελίχθηκε ο αγώνας και ποια είναι τα στοιχεία που έχουν κάνει την κοινότητα του ultrarunning να τον λατρέψουν τα έχουμε αναλύσει πολλές φορές στο παρελθόν. Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στην φετινή έκδοση του, η οποία είναι μάλλον και η πιο συγκλονιστική στην ιστορία του αγώνα! Πάμε να δούμε αναλυτικά τι έγινε!

 

Σελίδα 1 από 5