Με λύπη ενημερωθήκαμε πριν λίγες μέρες από το Advendure για τα νέα σχετικά με τον θανάσιμο τραυματισμό από πτώση δύο elite αθλητριών του ορεινού τρεξίματος, της Ida Amelie Robsahm και της Kalie McCrystal. Ταυτόχρονα, παρατηρούμε το νέο trend στα social media με αλλεπάλληλες αναβάσεις ανθρώπων (δρομέων και μη) στον Μύτικα, με μόνο όπλο τη δρομική ιδιότητα.

Έτσι, χωρίς κράνος, χωρίς ασφάλεια, κρατώντας τα συρματόσχοινα με τα χέρια, κι όταν τους λες «κι αν γλιστρήσεις;» σου απαντάνε «έλα μωρέ, εγώ έχω τρέξει…». Αυτά σε ένα βουνό στο οποίο μόνο φέτος έχουμε ήδη 2 νεκρούς και αρκετούς τραυματίες.

Το ορεινό τρέξιμο δείχνει υπέροχο στα social media. Και πως να μην δείχνει, αφού στο feed κάθε ανθρώπου που ασχολείται με το άθλημα εμφανίζονται βουνά, εντυπωσιακές κορυφογραμμές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα, καταπράσινα μονοπάτια, καθαροί ουρανοί, συναρπαστικές διαδρομές, και πολλά χαμόγελα στον τερματισμό. Φωτογραφίες από έντονα τρεξίματα σε ότι εδάφη μπορείς να φανταστείς, αναβάσεις και κυρίως καταβάσεις από δύσκολες κορυφές και ακόμα δυσκολότερους αγώνες. Ατσαλάκωτα παπούτσια με ότι τελευταία τεχνολογία υπάρχει, ρολόγια με εντυπωσιακές δυνατότητες και πολλά άλλα.

Τρέχοντας πριν μερικές ημέρες στο Δασύλλιο της Πάτρας, το οποίο για όσους με ξέρουν είναι ένα από τα αγαπημένα μου μέρη για προπόνηση, σοκαρίστηκα από την εικόνα των σκουπιδιών που υπήρχαν διάσπαρτα σε σημεία του λόφου και μια γενικότερη εικόνα εγκατάλειψης. Δεν είναι αυτό το αντικείμενο του άρθρου και δεν θέλω να σταθώ περισσότερο μιας και θα το κάνω σε επόμενο σημείωμα, αλλά η εικόνα που είδα μου έδωσε την αφορμή να καταθέσω κάποιες σκέψεις για τη σχέση μας με τη φύση μέσα στην οποία ασκούμαστε, από μια διαφορετική οπτική γωνία. Τι παίρνουμε από τη φύση και τι της επιστρέφουμε.

Για δεκαετίες, όταν ακουγόταν η λέξη “Κένυα” όσο αφορά το τρέξιμο, η συζήτηση αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά τους αγώνες ασφάλτου και την πίστα στον στίβο. Μαραθώνιοι, ημιμαραθώνιοι, παγκόσμια ρεκόρ και αθλητές που έμοιαζαν να κινούνται σε ένα εντελώς διαφορετικό – κορυφαίο - επίπεδο.

Τα βουνά ήταν ένας διαφορετικός κόσμος, με τη δική του μεγάλη ιστορία, τη δική του κουλτούρα και τους δικούς του πρωταγωνιστές. Ιταλοί, Ισπανοί, Ελβετοί, Γάλλοι, Βρετανοί και Αμερικανοί αθλητές κυριάρχησαν για πολλά χρόνια, έχοντας το πλεονέκτημα ότι μεγάλωσαν μέσα στα βουνά, γνωρίζοντας κάθε λεπτομέρεια της κίνησης σε ανηφόρες, καταβάσεις και τεχνικά μονοπάτια.

Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε μεγάλο αγώνα ορεινού τρεξίματος όπου ο εξοπλισμός παύει να είναι απλώς εξοπλισμός και γίνεται μέρος του σώματος του αθλητή. Συμβαίνει όταν η κούραση αρχίζει να επηρεάζει κάθε κίνηση, συμβαίνει σε μια τεχνική κατάβαση, όταν το γιλέκο πρέπει να παραμείνει απολύτως σταθερό. Συμβαίνει όταν χρειάζεσαι ένα gel ή το αδιάβροχο και θέλεις να το βρεις χωρίς να κόψεις ρυθμό. Εκεί ακριβώς κρίνεται η ποιότητα ενός γιλέκου υδροδοσίας.

Η νέα σειρά Mont Blanc της AONIJIE δεν σχεδιάστηκε απλώς για να μεταφέρει νερό και υποχρεωτικό εξοπλισμό. Σχεδιάστηκε με τη λογική ότι το γιλέκο πρέπει να εξαφανίζεται επάνω στον δρομέα, αφήνοντας μόνο την αίσθηση της ελευθερίας και της απόδοσης.