Προσκλητήριο για τη νέα γενιά στο ορεινό τρέξιμο!

Από 06 Ιαν 2013

Η λαϊκή σοφία είναι γνωστό ότι αποτελεί το απαύγασμα της εμπειρικής γνώσης αιώνων και έχει αποδειχτεί ότι πέφτει πάντα μέσα! Άρα η ρήση «η καλή μέρα απ το πρωί φαίνεται» επαληθεύεται απόλυτα με τη χθεσινή εξέλιξη, αν υπολογίσουμε και την πρόσφατη πορεία του ελληνικού ορεινού τρεξίματος. Δεν πέρασε ούτε καν μία εβδομάδα λοιπόν μέσα στον καινούργιο χρόνο και μόλις πληροφορηθήκαμε πως δημιουργείται –για φέτος τουλάχιστον- ένα πρωτάθλημα για νέα παιδιά στο ορεινό τρέξιμο!

Μια πρωτοβουλία της αποκαλούμενης «αγοράς» φυσικά και ουχί της πολιτείας, η οποία μέσα στη γενικότερη αγκύλωσή της αλλά και στη δίνη της οικονομικής κρίσης και της θύελλας που ακόμα σαρώνει κράτος και κοινωνία, βρίσκεται διασωληνωμένη και μηχανικά υποστηριζόμενη για τρίτη συνεχή χρονιά, αδυνατώντας μέσα σε όλα τα υπόλοιπα να παρακολουθήσει και τις εξελίξεις στον αθλητισμό –αυτό μόνο έλειπε θα σκεφτεί κανείς από έναν κλινικά νεκρό και θα έχει απόλυτο δίκιο…

Για μια ακόμα φορά, η Salomon –ναι τα πράγματα έχουν πάντα ονοματεπώνυμο και δεν πειράζει να το χρησιμοποιούμε- καινοτομεί, παίρνοντας μια πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία: σε όσες ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν οι σχετικές υποδομές (αγώνες δηλαδή και αθλητικές κοινότητες του ορεινού τρεξίματος), δημιουργεί πρωταθλήματα εθνικής εμβέλειας, με απώτερο στόχο όχι φυσικά τα καλούδια των νικητών στο τέλος αλλά την εξεύρεση νέων ταλαντούχων αθλητών και κυρίως –φαντάζομαι- τη διεύρυνση της βάσης της εν δυνάμει πελατείας της. Αυτό το τελευταίο κάποιους θα τους ξενίσει αρνητικά, εμένα όμως καθόλου. Όταν ποτίζεις το βασιλικό δεν μπορεί παρά να ποτιστεί και η γλάστρα! Κοινώς, όταν δίνεις δικαιούσαι να παίρνεις κιόλας –ηθικός νόμος στην αγορά. Αυτή η αρχή είναι περίπου άγνωστη λέξη στην άθλια ελληνική πραγματικότητα του ατελείωτου κράτους, που θέλαμε μόνο να μας δίνει χωρίς να ανταποδίδουμε οτιδήποτε –ξέρουν καλά χιλιάδες Έλληνες που έκλεβαν και συνεχίζουν ακόμα να κλέβουν λίγα ή πολλά. Είχε απόλυτο δίκιο ο παχύσαρκος πλην οξυδερκής συνδαιτημόνας πολιτικός και η ειλικρινής ρήση του «μαζί τα φάγαμε»!

Ένα «εύγε» λοιπόν στην εταιρεία που οργανωμένα τόσα χρόνια τώρα κινείται με μεθοδικότητα στα mountain sports και αφουγκράζεται συνεχώς τον χτύπο του κοινού της και (εξ)ωθεί και τους ανταγωνιστές της σε κινήσεις προς τα μπροστά.

Αλλά τι σημαίνει αυτή η κίνηση για το ελληνικό ορεινό τρέξιμο? Πάρα πολλά θεωρώ, γι αυτό και κάθισα να ασχοληθώ με το γεγονός. Η κίνηση αυτή βάζει τις προϋποθέσεις της αειφορίας, της προοπτικής συνέχισης του αθλήματος με τη δημιουργία μιας ισχυρής βάσης της ηλικιακής του πυραμίδας. Για χρόνια –το ζήσαμε οι παλιότεροι του χώρου- το ορεινό τρέξιμο ήταν το πάρεργο των δρομικών αγωνισμάτων αντοχής. Κάποιοι, ναι ελάχιστοι είναι η αλήθεια, από το χώρο του μαραθωνίου δρόμου, αποτολμούσαν να τρέξουν και αγώνες βουνού –τους ελάχιστους που υπήρχαν μέχρι πρότινος. Επίσης, στο χώρο κατέφθαναν οι άρτι εγκαταλείψαντες την ενεργό δράση (40+), μια και μπορούσαν να ρισκάρουν πια τον όποιο τραυματισμό ή γενικότερο αγωνιστικό στραβοπάτημα, καθώς δεν είχαν λόγο να χολοσκάνε ιδιαίτερα, ως …συνταξιούχοι του αθλητισμού.

Αυτά όμως μέχρι χθες ή μάλλον μέχρι προχθές. Ήδη ζούμε μια μεταστροφή του αθλητικού κοινού της αντοχής προς το βουνό, με νέους αθλητές που δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στο ορεινό τρέξιμο. Τώρα όμως, η υπόθεση αυτή πάει ένα ακόμα βήμα πιο μπροστά, χάρη στην συντονισμένη προσπάθεια κάποιων. Είναι προφανές ότι το κίνητρο συμμετοχής νέων παιδιών -αλήθεια πόσο νέων? Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή εδώ από τη Salomon και τους διοργανωτές- είναι πολύ σημαντικό! Είναι άλλο να αγωνίζεσαι ως ένα απρόσωπο και ανώνυμο τμήμα ενός συνόλου και άλλο να έχεις τη δική σου ταυτότητα. Και οι νέοι διεκδικούν δικαίως τη δική τους ταυτότητα, την ταυτότητα της δικής τους γενιάς! Αυτό το γεγονός είμαι βέβαιος ότι θα παρακινήσει τα νέα παιδιά να δοθούν με περισσή άμιλλα σ αυτή την προσπάθεια, καθώς θα έχουν τους δικούς τους συναθλητές και «αντιπάλους», το δικό τους αξιακό σύστημα και τον δικό τους κώδικα επικοινωνίας μέσα από τη διαδικασία του πρωταθλήματος, μοιράζοντας χρόνο και μέρος του εαυτού τους με τους δικούς τους ανθρώπους κι όχι μόνο με τους …πατεράδες τους.

Πιστεύω, με δεδομένη τη γενικότερη άνθηση του αθλήματος στην Ελλάδα –αλλά και παγκόσμια- μόνο κερδισμένοι θα βγούμε (όλοι) από αυτή τη διαδικασία. Η διοργανώτρια εταιρεία θα κερδίσει αθλητές και πελατειακή βάση, η χώρα τα ταλέντα της, η κοινότητα τη βελτίωση του δείκτη αειφορίας και τη διεύρυνση του κοινού και του συναγωνισμού, και οι ίδιοι οι νέοι αθλητές ένα σοβαρό κίνητρο για να ασχοληθούν πιο συστηματικά με το άθλημα, αλλά και έναν σοβαρό λόγο για μια υγιή αξιοποίηση του αποκαλούμενου ελεύθερου χρόνου τους, μια εξίσου σημαντική παράμετρο για έναν νέο άνθρωπο, ο οποίος δέχεται καταιγισμό αρνητικών μηνυμάτων στην καθημερινότητά του!  Φυσικά να μην παραλείψουμε να αναφερθούμε και στους διοργανωτές αγώνων, οι οποίοι θα κληθούν να αποτελέσουν κομμάτι της δομής του πρωταθλήματος, εντάσσοντας στους αγώνες τους και το τμήμα εκείνο του πρωταθλήματος των νέων –άλλος ένας θρίαμβος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας- και οι οποίοι είμαι βέβαιος ότι θα δείξουν τη δέουσα υπευθυνότητα που τους αναλογεί και θα αναδείξουν την προσπάθεια των νέων παιδιών.

Να μην ξεχάσω να αναφέρω και τη συμμετοχή του Advendure σε όλη αυτή τη διαδικασία, αφού αναφερόμαστε σε αυτά που παίρνει ο καθένας που δικαιούται να πάρει. Το Advendure λοιπόν θα αποτελέσει το μέσο επικοινωνίας του πρωταθλήματος και είμαι βέβαιος ότι χάρη στην υπεύθυνη και συστηματική δουλειά του, θα ανταποκριθεί και σ αυτή την πρόκληση. Καιρός για δουλειά λοιπόν, για όλους μας…

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο στιγμές από το κοντινό και το πιο μακρινό παρελθόν. Η πρώτη ήταν πριν από περίπου 3 χρόνια όταν στον τότε Olympus Marathon συζητήσαμε την παράλληλη διεξαγωγή ενός αγώνα για νέα παιδιά, σχέδιο που όμως κόλλησε σε εγγενείς αδυναμίες (νομικές ευθύνες για ανήλικους αθλητές κλπ) και εγκαταλείφθηκε. Η δεύτερη στιγμή ήταν στον πρόσφατο Χειμωνιάτικο Ενιπέα, όταν κάνοντας πλάνα του αγώνα, πέρασε από μπροστά μου ένα νέο παιδί, 19 χρονών και συνομίλησα μαζί του “on camera”. Όταν με προσπέρασε και χάθηκε, μονολογούσα για το πόσο σημαντικό είναι που νέοι άνθρωποι έρχονται και δίνουν άλλη πνοή στο άθλημα. Πού να ήξερα…

Εύγε λοιπόν και πάλι στη Salomon για την πρωτοβουλία της και θα είμαστε όλοι εδώ για να δούμε το σχέδιο να παίρνει ζωή. Χειροκροτούμε από σήμερα τα νέα παιδιά που θα «σηκώσουν το γάντι» που τόσο όμορφα ρίχνεται μπροστά τους. Σήμερα γίνεται ένα ακόμα βήμα προς τα μπροστά και είμαστε όλοι ευτυχείς που θα το ζήσουμε. Κι ένα δίδαγμα: πάντα κάποιος θα βρεθεί τελικά να κάνει το επόμενο τολμηρό βήμα. Γιατί από όσους πάνε μακριά, οι πρώτοι θα κοιτάξουν την επόμενη κορυφή που ξεπροβάλει αχνά στον ορίζοντα καλώντας τους να τη φτάσουν…

 

Λάζαρος Ρήγος

 

 

ΥΓ: Προσοχή! Το ζήτημα των ηλικιών είναι ιδιαίτερα λεπτό. Να μην κάψουν τα (12χρονα ίσως?) παιδιά τους οι γονείς στο βωμό των προσωπικών τους απωθημένων! Σοβαρότερη όλων όμως, είναι η ευθύνη της Salomon στο θέμα αυτό. Οφείλει να ξεκαθαρίσει ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ, το κάτω ηλικιακό όριο των παιδιών που θα μπορούν να συμμετάσχουν στο πρωτάθλημα, ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα «κανιβαλισμού» και «ανθρωποθυσιών»! Ακραίοι οι χαρακτηρισμοί μου, αλλά όταν χειριζόμαστε ευαίσθητες ηλικίες έχουμε τεράστια ευθύνη!  

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ