Ορεινό τρέξιμο στα μονοπάτια της Δονούσας, της Ηδονούσας του Αιγαίου!

Η ζωή είναι μικρή, να φιλάς αργά, να γελάς τρελά, να αγαπάς αληθινά, να συγχωρείς γρήγορα και να θυμάσαι ότι εάν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας , τότε θα πας εκεί που κοιτάς! Εεε, εσύ εραστή της φύσης, γητευτή του φωτός, τι προτιμάς; να ονειρεύεσαι τη ζωή σου ή να ζεις τα όνειρα σου; άδραξε αυτό που εκτυλίσσεται τώρα, εδώ, στη Δονούσα - την Ηδονούσα  του Αιγαίου – την σφύζουσα  από  αισθησιασμό και κάλλος, ένα Θεόσταλτο παράθυρο στον κόσμο.

Από το 2019 μου είχε αποτυπωθεί στο νου  να τρέξω στη Δονούσα, ίσως γιατί τότε είχα διαβάσει ότι σύμφωνα με το μύθο ο Διόνυσος έκρυψε στο νησί την Αριάδνη για να μην τη βρει ο Θησέας, και όπως ήταν φυσικό  η ομορφάδα της ''μπόλιασε'' τον τόπο. Έκτοτε, ζωντανά και άψυχα συνθέτουν μια ασύλληπτη πραγματικότητα που ειδικά αυτήν την εποχή προκαλεί ''ζαλάδα΄΄ με τα φθινοπωρινά της χρώματα. 

Παρασκευή ξημερώματα το πλοίο μας προσεγγίζει το λιμάνι και εμείς ανυπόμονα περιμένουμε το σήμα για την αποβίβαση μας .Η πρώτη εντύπωση καθηλωτική, αφοπλιστική, ακούγεται ο ήχος της θάλασσας που μοσχοβολά .Η αντανάκλαση από τα σκαρφαλωμένα στη πλαγιά φώτα του μικρού χωριού αναμιγνύεται με την αγουροξυπνημένη θάλασσα και αναδεικνύει εξαίσιες εικόνες, σαν πίνακες ενός εξπρεσιονιστή ζωγράφου. Μέσα σ' αυτήν την πανδαισία των αισθήσεων η αφή δε λείπει, επαναστατεί, θέλει να αγγίξει, να αγκαλιάσει το όλον, και το κάνει .

Πρωινό της ίδιας ημέρας και η σκέψη του καφέ αγναντεύοντας τον ορίζοντα δια μέσω του Αιγαίου είναι το κίνητρο για να βγω νωρίς νωρίς στα λιθόστρωτα δρομάκια που όλα καταλήγουν και αρχίζουν από εκεί που αντλείται η ζωή, τη μητέρα … τη Θάλασσα. 

Ακούω παιδικές φωνές, τις ακολουθώ και αντικρίζω μια εικόνα βγαλμένη από τα βιβλία των παιδικών μαθητικών μου χρόνων. Ένα Σχολείο που δε θα μπορούσαν να το φανταστούν ούτε οι καλύτεροι παραμυθάδες. Η ξύλινη καγκελωτή πόρτα του σαν καλαίσθητος υπαίθριος πίνακας ανακοινώσεων φέρει σε περίοπτη θέση την αναγγελία του αγώνα, τα έξι μαθητούδια του δημοτικού σχολείου με βλέπουν και έρχονται χαμογελαστά κοντά μου, τα πρόσωπα τους λάμπουν, είναι οι έξι μικροί πρωινοί ήλιοι του νησιού και με ρωτάνε με μια φωνή, ποιος είσαι εσύ φίλε; Είμαι ο Δημήτρης και  ήρθα να τρέξω στον αγώνα σας, κι εμείς θα τρέξουμε αύριο. Θέλεις να έρθεις το βράδυ στην προβλήτα του λιμανιού να ψαρέψουμε καλαμάρια Δημήτρη; Θα έρθω σίγουρα παιδιά, εσείς θα τα πιάνετε κι εγώ θα τα τρώω! Γελάνε και ο κήπος του σχολείου ανθίζει ξεγελασμένος από την πρώιμη άνοιξη που έφερε το γέλιο τους.

Στέκομαι στη γραμμή της εκκίνησης, στο Σταυρό τη χώρα του νησιού , κυριολεκτικά ένα βήμα από το κύμα, στο χείλος μιας αμμουδιάς η οποία είναι η ωραιότερη παραλία Χώρας που υπάρχει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων. Σκέφτομαι, μάλλον έπρεπε να φέρω και το μαγιό μαζί μου γιατί εδώ είναι πολύ εύκολο να παρεκκλίνεις παρασυρόμενος από τη συνεχή παρέα της γαλανοπράσινης πλανεύτρας που θα συνοδεύει κάθε στιγμή μας και κάθε ματιά μας κατά την διάρκεια του αγώνα μας . Μια κυκλική πορεία είκοσι χιλιομέτρων αριστοτεχνικά σχεδιασμένη ώστε να συμπεριλαμβάνει το 90% των ποιο όμορφων τόπων της Δονούσας. Πάλι καλά, γιατί εάν αυτοί οι καλαίσθητοι δημιουργοί κατάφερναν να εντάξουν το 100% , τότε σαν σύγχρονος Οδυσσέας θα σκλαβωνόμουν τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια στη σαγήνη της Δονούσας, Ηδονούσας , ναι αυτής της θυελλώδους αποπλανούσας!

Το πρώτο θυμαροστόλιστο μονοπάτι μας οδηγεί προς την υψηλότερη κορυφή του νησιού, τον Πάππα, στα 385 μέτρα. Πλησιάζοντας την κορυφή απορροφώ εικόνες μιας φύσης που η τόση μεγαλοπρέπεια της σε κατακλύζει  με ένα συναίσθημα μηδαμινότητας. Να ο Άσπρος κάβος, σαν γήινο καράβι ερωτοτροπεί με το πέλαγος . Εκείνο ''σκάει''επάνω του με αιχμή του δόρατος του τα πελώρια κύματα. Το ανίκητο ακρωτήρι ορθώνει το ανάστημα του, τους μεγαλοπρεπείς γκρεμνούς του, που δέχονται τα κύματα σαν χάδια ερωτευμένης γοργόνας. Ισορροπώ στην άκρη των γκρεμνών  ζηλεύοντας  τα θαλασσοπούλια που βουτούν, αιωρούνται, τιθασεύουν τον άνεμο και μας καλούν σιμά τους. Θεέ μου, νοερά πετώ, η  ανείπωτη αίσθηση ελευθερίας που νιώθω με πλημμυρίζει με τις αρχές της ζωής “Υγιαίνειν , Ευτυχείν , Ευ ζην “!

Μπροστά μου ένα ψαροχώρι η Καλοταρίτισσα.  Λίγα Κυκλαδοσπιτάκια λιάζονται σε μια αμμουδιά που η θέα της σε λιώνει, επιτακτικά σε σκλαβώνει καλώντας σε να τη διαβείς, να τη γευτείς, βαθιά να εμποτιστείς, αρνούμενος να ελευθερωθείς.  Το σώμα μου μοσχοβολά, η θαλασσινή αύρα έχει δημιουργήσει ένα μείγμα από τον ιδρώτα μου, το θυμάρι και  την βρεγμένη άμμο. Νιώθω σαν κοχύλι, σαν αστερίας που δραπέτευσε από τον βυθό και σαν αμφίβιο ψυχαγωγεί την ύπαρξη του τρέχοντας, κατακτώντας τις ακτές και τις αρετές τους. 

Μετά το 11ο χιλιόμετρο τρέχω και συλλογίζομαι ότι τελικά το νόημα της ζωής συνάγεται από την προσωπική αξία κάθε εμπειρίας. Να όπως τώρα, μια εικόνα αριστερά μου από πελώριους κωνικούς βράχους σίγουρα δημιουργήματα γεωλογικών μεταβολών εκατομμυρίων χρόνων, κλειδώνει το βλέμμα και την προσοχή μου. Το αριστερό μου πόδι δεν “βλέπει” την ορθή κοφτερή πέτρα. Πέφτω θεαματικά και προσγειώνομαι στο πετρομονοπάτι το οποίο μου “συμπεριφέρεται” με τη  μέγιστη κατανόηση δίνοντας μου μπόλικα γδαρσίματα  μόνο. Τα κοιτώ και μονολογώ: “Δημήτρη , περνώντας την πύλη της Δονούσας σφράγισες τις αισθήσεις σου, τις σκέψεις σου, τα συναισθήματα σου, πάρε τώρα και μια υπογραφή στο σώμα σου που πιστοποιεί την εγκυρότητα της ένταξης σου στο μαγεμένο νησί” .

Στην κορυφή μιας αλλόκοτης ανηφοριάς που επιβεβαιώνει την “παραξενιά”, την πολυποικιλότητα του πεδίου, αγέρωχος, καμαρωτός, γεμάτος περηφάνεια, ένας φάρος κυματοφορεμένος ατενίζει τον ορίζοντα καρτερώντας τα καράβια. Τον αγγίζω και γεμίζω φως και διάθεση μεταλαμπάδευσης του. Φωτοτρέχω στο κατηφορικό μονοπάτι που με οδηγεί σε εκστατικές παραλίες απρόσιτες από την στεριά, δηλαδή παρθένες, μη βεβηλωμένες από αυτοκινητοκινούμενους.

Είμαι μια ανάσα από τον τερματισμό, στην αρχή της παραλίας του Σταυρού, την διαβαίνω ακούγοντας και βλέποντας στην άκρη της θεσπέσιες γυναικείες μορφές. Είναι οι Νηρηίδες νύμφες, οι κόρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδας, οι εγγονές του Τιτάνα Ωκεανού. Τις φτάνω και αποσβολωμένος από την θεϊκή ομορφιά τους τους τείνω το χέρι μου να τις ευχαριστήσω. Η μια εξ αυτών με κοιτά επίμονα, διακρίνω τον θαυμασμό στα υπέροχα μελένια μάτια της. Ποια είσαι τη ρωτώ; Είμαι η Χαρά η Νύμφη του έρωτα, της αναγέννησης, της λήθης του ανθρώπινου πόνου. Είμαι εδώ να σας καλωσορίσω και να σας δωρίσω τις χάρες μου τις οποίες τις έλαβες αγγίζοντας με. Μην χαθούμε Δημήτρη! 

Τερματίζω στην “αυλή του σπιτιού”μου, οι κυράδες του Σταυρού έχουν ετοιμάσει για μας ολάκερη την γαστρονομική κουλτούρα των Kυκλάδων. Η αγάπη και η φροντίδα τους για εμάς είναι τόσο αυθόρμητη και φυσικά δοσμένη που ψάχνω ανάμεσα τους να διακρίνω την Ανδριώτισα μητέρα μου. Ευλογώ και δίνω ένα τεράστιο Μπράβο στον εαυτό μου που σας ανιχνευτής εξερευνά την Ελλάδα τρέχοντας στα βουνά και τις θάλασσες της , απ' άκρη σε άκρη της.

 

Υ.Γ …   Είμαι ευγνώμων στις εθελόντριες και στους εθελοντές του αγώνα. Τους χαρίζω ολόκαρδα, τούτον το στίχο: '' Ω, Δονούσα, Ηδονούσα της καρδιάς σεισμογενούσα, αχ, να μπορούσα να κρατούσα της ψυχής την Ανιούσα '' 

Δημήτρης Ραυτόπουλος

Γεννήθηκα στον Πειραιά από νησιώτες γονείς. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τα βουνά ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο στρατό ως αλεξιπτωτιστής. 

Ένα από τα μεγάλα όνειρα - όραματα μου είναι να τρέξω σ´ όλα τα βουνά της Ελλάδας κ όχι μόνο. Πιστεύω ότι κάθε μέτρο που διανύει κανείς στο βουνό πρέπει να μετατρέπεται σε μεταδιδόμενη σοφία.

Οταν τρέχω στη φύση είμαι ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία ή μάλλον ένας ιδρωμένος εικοσάρης που καταγράφει σαν Η/Υ κάθε εικόνα της, στιγμή της, ευωδία της κ  που έχει σαν στόχο - σκοπό να μεταδώσει αυτή τον οργασμό μεταξύ της φύσης κ της  ζωής, σε όποιον δέκτη - άνθρωπο είναι ανοικτός.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ