Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα!

Από 08 Δεκ 2019

Προσπαθώντας να γράφω μια περιγραφή για τον αγώνα συνέχεια ή περιγραφή μου γινόταν μακροσκελής και κουραστική. Στο τέλος θυμήθηκα τον σπουδαίο Ουμπέρτο Έκο στο Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου (1), ο οποίος όταν του ζήτησαν από τον εκδοτικό του οίκο να περικόψει τις πρώτες 100 σελίδες του κειμένου τις οποίες θεώρησαν βαριές και κουραστικές, αρνήθηκε υποστηρίζοντας οτι αν κάποιος ήθελε να μπει σε μια μονή και να ζήσει εκει επτα ημέρες ,όφειλε ν’αποδεχτεί το ρυθμό της. Έτσι σκέπτομαι τώρα και εγώ για τον αγώνα. Όποιος θέλει να ζήσει και να νιώσει ένα αγώνα 5 ημερών πρέπει να δαπανήσει δύο ώρες από τον χρόνο του. Αρκετά όμως με την εισαγωγή ας ξεκινήσουμε, καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε την ανάγνωση.

 

 

Κυριακή,8 Σεπτεμβρίου 2019 - 11:30 , Courmayeur - Ιταλία και ένα ηλιοφώτιστο πρωινό καλωσορίζει τους δρομείς, οι οποίοι σιγά-σιγά λαμβάνουν θέσεις πίσω από την γραμμή της εκκίνησης. Χαμόγελα και ευχαρίστηση σε όλους και οι φωτογραφίες με ετοιμοπόλεμους δρομείς έχουν την τιμητική τους. Στις 12:00 δίνεται η εκκίνηση και ένα σμάρι δρομέων ξεχύνεται στους δρόμους και τα σοκάκια του χωριού. Μετά από ένα κύκλο μέσα στο χωριό - ο οποίος διήρκησε περίπου  20-25 λεπτά - φτάνουμε στο σημείο όπου ξεκινάει το μονοπάτι και δημιουργείται ένα μικρό μποτιλιάρισμα, αφού όπως φαίνεται οι δρομείς είναι αρκετοί, επόμενος ξανά αναμονή για να μπούμε στο μονοπάτι, ενόσω η λιακάδα εξαφανίστηκε  και έδωσε την θέση της σε μια φθινοπωρινή ψιχάλα. Περνώ θέση στο τρενάκι, όχι του τρόμου, και ακολουθώ και εγώ αργά και σταθερά.

Η ανάβαση συνεχίζεται χωρίς να συμβαίνει κάτι το συγκλονιστικό, άλλωστε είμαστε ακόμα στα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα και έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Με την πάροδο του χρόνου τα δέντρα αρχίζουν να αραιώνουν και να δίνουν την θέση τους στα αλπικό τοπίο, με το ψιλόβροχο να δίνει και αυτό την θέση του στο χιόνι. Η ψυχολογία μου πέφτει λίγο και σκέφτομαι ότι θα είναι δύσκολα αν έχουμε αυτόν τον καιρό και για τις επόμενες ημέρες. Το τοπίο γίνεται λευκό και το μόνο μαύρο είναι το μονοπάτι όπου περπατούν και το διατηρούν μαύρο οι δρομείς. Τα σακίδια ανοίγουν και βγαίνουν από μέσα τους όλα τα χειμερινά ρούχα, για να φτάσουμε στο διάσελο ζεστοί.

Στο μονοπάτι για ακόμα μια φορά έχει δημιουργηθεί ένας μικρός συνωστισμός,  αφού λόγω του χιονιού κανένας δεν βγαίνει εκτός από αυτό για να προσπεράσει συναθλητές του. Με την άφιξή μας στο πέρασμα πολύ σταματούν για να βάλουν τα κραμπον τους, για την κατάβαση. Αποφασίζω να μην τα βάλω και αρχίζω την πρώτη κατάβαση του αγώνα σε έναν συνδυασμό λάσπης και χιονιού. Το υψόμετρο ελαττώνεται, τα χιόνια φεύγουν και η θετική ψυχολογία επανέρχεται και φτάνω στον πρώτο σταθμό όπου ο ζεστός καφές θα μας μεταφέρει άνετα μέχρι τον επόμενο σταθμό.

 

 

Μεταξύ των σταθμών και μέχρι το βράδυ τα χιλιόμετρα κυλούσαν ομαλά. Τα πειράγματα και οι συζητήσεις με τους συναθλητές είχαν την τιμητική τους και έτσι η πρώτη νύχτα μας υποδέχεται.

Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο, είναι ο τίτλος του βιβλίου του Χαρουκι Μουρακαμι (Murakami Haruki) όπου περιγράφει τις εμπειρίες του από τον κλασικό μαραθώνιο στην Αθήνα. Εδώ σκέφτομαι πρέπει να έρθει για να βρει μπόλικη τροφή για σκέψη. Αυτά σκέφτομαι στο απόβραδο και φτάνω στον προτελευταίο  σταθμό, πριν τον μεγάλο, σταθμό ζωής τον ονομάζει η διοργάνωση, όπου λαμβάνω και εγώ μπόλικη τροφή για το σώμα, για την τελευταία ανάβαση της ημέρας.

Από τον συγκεκριμένο σταθμό, λόγο της  θέσης του  έχεις την δυνατότητα να απολαύσεις τους δρομείς να σχηματίζουν γραμμές με τους φακούς τους μέσα στην νύχτα, τόσο αυτούς που κατηφορίζουν για να προσεγγίσουν το σταθμό, όσο και αυτούς οι οποίοι αποχωρούν και  βρίσκονται στην ανάβαση τους. μια από τις πολλές που θ’ ακολουθήσουν 

Η ανάβαση είναι απότομη και θα διαρκέσει περισσότερο από όσο πίστευα αλλά η πληθώρα τον δρομέων το κάνει διασκεδαστικό. Φτάνω στο διάσελο και κατηφορίζω αρχίζοντας να κάνω τα σχέδια της επόμενης ημέρας, καταφτάνω στον μεγάλο σταθμό, στο Valgrisenche στις 01:30 και συνειδητοποιώ ότι τα 15ωρα θα είναι στην ημερήσια διάταξη!!!.

Το φαγητό είναι πλούσιο και για όλα τα γούστα, έχουν μέχρι και φαγητά για τους Ιάπωνες και Κινέζους δρομείς. Θα προτιμήσω γεύσεις και τροφές γνωστές για το στομάχι μου, μακαρόνια δηλαδή και μετά το γεύμα θα πάω να κοιμηθώ για λίγο.

Στις 02:00 θα αποκοιμηθώ βάζοντάς το ξυπνητήρι στις 05:30 αλλά το άγχος θα υπερισχύσει της κούρασης και  έτσι στις 04:30 θα ξυπνήσω και θα αρχίσω να ετοιμάζομαι για την επόμενη μέρα. Ξανά φαγητό και 05:45 βρίσκομαι στο δρόμο αφήνοντας πίσω μου τον σταθμό Valgrisenche και βάζοντάς πλώρη για τον επόμενο μεγάλο σταθμό.

Λίγες πληροφορίες για τους σταθμούς όμως πριν συνεχίσουμε το τρέξιμο, Στον αγώνα υπάρχουν πέντε μεγάλοι σταθμοί, οι οποίοι είναι σε μεγάλα χωριά ή πόλεις ,στα κλειστά γυμναστήρια των πόλεων συνήθως ,όπου σου παρέχονται φαγητό, υπνος αλλά και δυνατότητα για ντους. Επίσης εκεί μπορείς να παραλάβεις τον σάκο σου με τον επιπλέον  εξοπλισμό σου - παπούτσια ,ρουχα, πετσέτες -  τον οποίο έχεις παραδώσει από το Σάββατο και θα μεταφέρονται με την έξοδο σου από τον σταθμό στον επόμενο μεγάλο σταθμό από την διοργάνωση. Στους ενδιάμεσους ή μικρούς σταθμούς δεν έχεις τα πράγματα σου ,την δυνατότητα για ντους και τα κρεβάτια για ύπνο είναι περιορισμενα, κυριως στα καταφύγια, και έτσι  θεσπίστηκε  το όριο των δυο ωρών μέγιστο για υπνο, προκειμένου όλοι οι αθλητές να ξεκουραστούμε λιγακι. Αρκετά είπαμε όμως, ας συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

 

Δευτέρα. Ώρα 05:50 και είμαι ήδη σε κίνηση μέσα στα  σκοτάδια με τον φακό στο κεφάλι και το δεύτερο 15ωρο όπως υπολογίζω να έρχεται. Ο ήλιος αχνοφαίνεται και σβήνω το φακό ,το τοπίο αποζημιώνει την νυχτερινή  βαρετή και μικρή, όπως θα φανεί τις επόμενες μέρες, πορεία. Έχει πάει 07:45 και μαζί με τον ήλιο που ανεβαίνει ανεβαίνω και εγώ αφήνοντας για ακόμα μια φορά πίσω την βλάστηση και τρέχοντας στα αλπικά λιβάδια .Η μέρα δείχνει να είναι ηλιόλουστη και ευτυχώς στα ψηλά περάσματα δεν έχουμε χιόνια.

Δρομικά η μέρα μου κυλάει ωραία. Υπέροχα τοπία εναλλάσσονται με λίμνες, ξέγνοιαστες αγελάδες και κάθιδρους δρομείς και βεβαίως πλούσιους σταθμούς τόσο στο θέμα του φαγητού όσο και στο θέμα της ευγένειας και τις εξυπηρέτησης.

Στο τελευταίο πέρασμα της ημέρας και έχοντας φτάσει προς το τέλος της το κρύο γίνεται αισθητό και η θερμοκρασία αγγίζει τους 0 βαθμούς. Ευτυχώς είναι μόνο για λίγο και κατηφορίζοντας, και σε συνδυασμό με το τρέξιμο το κορμί μου ζεσταίνεται. Ο φακός στο κεφάλι παίρνει την θέση τους στις 20:30 (έχουμε μάθει πλέον τις ώρες ανατολής και δύσης). Ένα από τα κριτήρια της μάθησης είναι η ανάγκη, και πληροφορίες που τις θεωρείς άχρηστες όταν τις συναντάς στα περιθώρια τον εφημερίδων η στα ημερολόγια με τα άνοστα ανέκδοτα, είναι τώρα σημαντικές για τον προγραμματισμό της ημέρα  και της νύχτα σου.

Επίσης με την δύση του ηλίου και το τρέξιμο με τον φακό σου έρχεται και μια λογοτεχνική ανάταση, για να δικαιολογήσω και τον τίτλο.

Μια στάση σε ένα τελευταίο καταφύγιο και η ζέστη σούπα μου παρέχει  την απαιτούμενη ενέργεια για τον επόμενο μεγάλο σταθμό.  Με την αποχώρηση μου από τον σταθμό και μετά από ένα 15λεπτο  δρόμο τα φώτα ήδη σου δείχνουν την κατεύθυνση  και κάνουν πιο εύκολη την βραδινή πορεία. Στις 22:30 φτάνω στο σταθμό του  Conge και σκέφτομαι ότι τελικά ήτανε 17ωρο από το πρωί, αλλά δεν πειράζει, από το Φεβρουάριο προπονούμε για αυτόν τον αγώνα, ο οποίος τελικά θα αποδειχτεί ότι δεν είναι έναν αγώνας σαν τους υπόλοιπους αλλά μία εμπειρία ζωής.

Στον σταθμό φαγητό, μακαρόνια τι άλλο, αν και ζηλεύω μια ομάδα Κινέζων όπου έχοντας ομάδα υποστήριξης - επιτρέπεται από την διοργάνωση - απολαμβάνουν μερικές πίτσες. Δεν πειράζει, και να πείραζε εδώ δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα την παράδοση κατ'οίκον (delivery) άρα φαγητό και ύπνο.

Έχω ανήσυχο ύπνο και κοιμάμαι από τις 23:00 μέχρι τις 02:00 ,στο ενδιάμεσο φορτίζω και το κινητό, και ανακαλύπτω ότι η φόρτιση συσκευών  αποδεικνύεται και αυτή αρκετά δύσκολη, μιας και με τόσα ηλεκτρονικά που έχει ο καθένας οι πρίζες δεν επαρκούν για όλους.

 

 

Τρίτη 02:30 και αναχωρώ από το Cogne το δεύτερο μεγάλο σταθμό για  το μεροκάματο -πορεία της ημέρας. Βγαίνοντας από τον σταθμό συναντώ συναθλητές ο οποίο έχουν μόλις φτάσει και χαίρομαι λιγάκι γιατί λέω ότι μάλλον  ο ρυθμός μου είναι ικανοποιητικός , αλλά δεν πρέπει να εφησυχάζομε ούτε να "Καβαλάω το καλάμι".

Ο φακός είναι η μοναδική συντροφιά μου καθώς ελάχιστοι δρομείς είναι στο μονοπάτι και μια σκέψη για την φωτεινότητα του φακού και τα lumens όπου αναφέρουν οι εταιρίες γυροφέρνει στο μυαλό μου . Όλα αυτά μέχρι τις 04:00 όπου νιώθω τις πρώτες ψιχάλες και αφήνω στην άκρη τις δευτερεύουσες σκέψεις και επικεντρώνομαι στον καιρό και σε τι συνθήκες θα βρίσκεται το επόμενο πέρασμα. Ανοίγω τον ρυθμό μου και το ξημέρωμα με βρίσκει στον σταθμό -καταφύγιο. Ο φακός στο σακίδιο τα χειμερινά έξω και μέχρι να τελειώσω την σούπα το τοπίο έξω έχει πάλι ασπρίσει.

Μιας και οι αθλητές πλέον είναι λιγότεροι το μονοπάτι δεν παραμένει μαύρο αλλά είναι όλα μέρος της απόλαυσης.

Στο πέρασμα θα φτάσω κατά τις 08:00 και μετά έχει μόνο κατάβαση για σήμερα. Υπέροχη μέρα, ενώ η κατάβαση γίνεται σε μονοπάτια με χώμα και πρασινάδα και με τον καιρό να γυρίζει πάλι σε λιακάδα. Η ημέρα πηγαίνει θεσπέσια  σκέφτομαι και αρχίζω να πρόσθετω δειλα-δειλα και τα χιλιόμετρα τα οποάα εχω κανει στην διαδρομή, στον επόμενο μεγάλο σταθμό θα έχω ολοκληρώσει το ήμισυ της διαδρομής, 151 χλμ θα έχουν μείνει πίσω και άλλα τόσα θα απομένουν.

Η υπόλοιπη μέρα μου είναι υπέροχη, κατηφορίζω με σταθερό ρυθμό, ανεφοδιάζομαι κατάλληλα στους σταθμούς και γενικά αισθάνομαι ότι η σημερινή διαδρομή πρέπει να είναι από τις ευκολότερες του αγώνα.

Θα φτάσω στο τρίτο μεγάλο σταθμό στο Donnas στις 13:40 με μία πραγματική αίσθηση ικανοποίηση αλλά και σιγουριάς για το υπόλοιπο μισό που ακολουθεί.

Φαγητό, μακαρόνια εννοείται, και ύπνος. Υπολογιζω να κοιμηθώ πάλι περίπου 2 ώρες αλλά η ένταση του αγώνα με έχει σε εγρήγορση και μετά 1 ώρα είμαι στο πόδι. Έξω βρέχει καταρρακτωδώς και ο πρώτος μου φόβος είναι για τα περάσματα ψηλά και για την θερμοκρασία το βράδυ.

Μέχρι τότε θα δούμε, στην παρούσα κατάσταση φοράω τα αδιάβροχα πάνω κάτω και φροντίζω να πάρω μαζί μου και τα χοντρά ρούχα για το βράδυ. Δεν ξέρω τι θα μου προκύψει και προτιμώ να έχω όλη την "προίκα¨ μαζί μου. Με το τελείωμα του φορτωμένος του σακίδιο ξεκινάω.

 

 

Τριτη 16:00. Έχω φύγει από τον σταθμό και περπατάω στην πόλη μέσα στην βροχή, ελάχιστοι κυκλοφορούν και αυτοί με τις ομπρέλες τους αλλά πολύ πρόθυμοι να σε εμψυχώσουν με ένα χειροκρότημα, ενώ οι  σταγόνες τις βροχής που χτυπάνε στην κουκούλα του αδιάβροχου είναι η μουσική που με συνοδεύει.

Περνάμε από το χαρακτηριστικό πετρόχτιστο γεφύρι το οποίο χρονολογείται από τον 1 αιωνα Π.χ και ειναι της Ρωμαικης Αυτοκρατοριας ,βγαίνουμε απο την πόλη και  ξεκινάμε ακόμα μια ανάβαση. Στα μισά της διαδρομής η βροχή σταματάει αλλά λόγω του υψομέτρου και του καιρού έχει αρκετή υγρασία. Στον επόμενο σταθμό τα χειμερινά θα βγουν από το σακίδιο για να φορεθούν, θα τσιμπολογησουμε και ακόμα μια ανηφόρα, συνηθισμένα πράγματα, αποφεύγω να πω "συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια" γιατί εδώ που είμαστε δεν τα θέλουμε καθόλου.

Συνεχίζω με σταθερό ρυθμό την ανάβαση και με το μυαλό μου να ταξιδεύει στην λογοτεχνία σκέφτομαι την "μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων" του Αλαν Σιλιτοε  (Allan Silitoe). Σιγά την απόσταση λέω, 4 μίλια αγώνας πότε πρόλαβε και ένιωσε μοναξια αλλά οι Iron Maiden έδωσαν ένα υπέροχο τραγούδι ¨The loneliness of the long distance runner: Και οι Iron Maiden  θα φέρουν με την σειρά τους την μετάφραση του ονόματος τους και δεν είναι φτιαγμένο από σίδερο όπως θα βιαστούν μερικοί να πουν αλλά πρόκειται για την σιδηρά κυρία, το φέρετρο με καρφιά, ένα εργαλείο βασανισμού  από τους ιεροεξεταστές του μεσαίωνα, άνθρωποι σκοτώνουν ανθρώπους στο όνομα της θρησκείας.

Ναι, έχει βραδιάσει γι’αυτό έχουμε λογοτεχνικές και φιλοσοφικές εκλάμψεις οι οποίες θα σβήσουν ακαριαία κατά τις 00:30 όταν και φτάνω στο καταφύγιο Coda και το στομάχι έχει τον πρώτο λόγο, Νηστικό αρκούδι ούτε χορεύει, ούτε φιλοσοφεί, και σίγουρα δεν τρέχει!!!!.

Μετά το λουκούλειο γεύμα νιώθω δυνατός και αποφασίζω να συνεχίσω, για λίγο ύπνο θα το σκεφτώ στον επόμενο σταθμό, άλλωστε σε 1 με 1:30 ώρα θα φτάσω, έτσι τουλάχιστον με πληροφορούν.

Ο ρυθμός μου το βράδυ πρέπει να  ελαττώθηκε αρκετά, το πεδίο ήταν δύσβατο και κάτι τις 1:45 περίμενα να φτάσω στο καταφύγιο ή τουλάχιστον να δω φώτα. Τίποτα, το σκοτάδι βαθύ και λόγω της βλάστησης και του ανάγλυφου δεν γίνονται ορατοί ούτε και οι άλλοι φακοί. Εκνευρίζομαι λιγάκι γιατί η ώρα περνάει και έχω μείνει πίσω. Ηρεμώ και σκέφτομαι ότι η κούραση είναι κακός σύμβουλος, σιγά-σιγά θα φτάσω, και έτσι γίνεται.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά δυο δρομείς που από  την κούραση και την νύστα σταμάτησαν και λαγοκοιμονταν  στην άκρη  του μονοπατιού. Με τέτοια υγρασία, όχι και η καλύτερη ιδέα, αλλά είπαμε η κούραση αποδεικνύεται ο χειρότερος σύμβουλος.

Μαζί με τα νεύρα μου φτάνω στο επόμενο καταφύγιο ,Rifugio della Balma στις 02:30, πολύ πίσω από ότι υπολόγιζα, αλλά τώρα δεν μπορώ να κάνω και κάτι η μάλλον μπορώ. Να καταναλώσω ακόμα μια μακαρονάδα και να κοιμηθώ για ένα δίωρο, σε ένα πάγκο του καταφύγιου αφού για κρεβάτι έχει σειρά αναμονής και ύπνο μόνο μισή ώρα, για να προλάβουν όλοι οι δρομείς να ξεκουραστούν.

Δεν ανέφερα τίποτα για τις καιρικές συνθήκες, έκανε αρκετό κρύο σε συνδυασμό με υγρασία αλλά έχοντας φορέσει όλα τα ζεστά ρούχα το γεγονός δεν με απασχόλησε καθόλου. Ο ύπνος ο οποίος ήταν λίγο σπαρτιάτικος , είχα καλομάθει τις προηγούμενες ημέρες με τα ράντζα και τις κουβέρτες. Πρωινό στις 04:00 και συνεχίζουμε.

 

 

Τεταρτη 04:30 και η καινούργια μέρα ξεκινάει με χαμόγελο και αισιοδοξία, γιατί πλέον τα χιλιόμετρα όσα πάνε και μειώνονται, βέβαια έχει πολύ ακόμα αλλά το μυαλό θέλει κάτι να ξεχνιέται, όσο αφορά το σώμα αυτό απλά ακολουθεί.

Έχουμε μπροστά μας ένα γεμάτο 10ωρο για τον επόμενο μεγάλο σταθμό.  Η μέρα αρχίζει να χαράζει και βρίσκομαι σε ακόμη ένα διάσελο να ατενίζω τον ορίζοντα και τα χρώματα της αυγής. Προσπερνώ αρκετούς συναθλητές οι οποίοι αποφάσισαν να μην κοιμηθούν το βράδυ και τώρα τις πρώτες πρωινές έχουν εξαντληθεί και χρειάζονται λίγο ξεκούραση. Στους σταθμούς έχει πλέον προστεθεί και νέο φαγητό. Η Πολετα είναι ένα φαγητό με βάση το καλαμπόκι και υφή σαν κρέμα αλλά περιγραφή μου είναι εκ του μακρόθεν γιατί εγώ….μακαρόνια … δεν κάνουμε δοκιμές τώρα που τα βρήκαμε. Κατα τις 11:00 φτάνω στο Niel Dortoir La Gruba με μια υπεροχη καφετέρια-εστιατόριο με εξωτερική  τζαμαρία όπου το χειμώνα  σιγουρα θα μπορεις να απολαύσεις τις παγερες αλλα  ηλιολουστες ημέρες. Ακόμα μια ανάβαση η οποια μας οδηγεί σε να παρατεταμένο αλπικό λιβάδι - τα οποια μου αρέσουν ιδιαίτερα - και το οποιο γλυκά και ομαλά μας  οδηγεί  στον τελευταίο μικρό σταθμό, όπου οι εκεί εθελοντές έχουν φέρει και τα παραδοσιακά τους όργανα για να εμψυχωσουν τους αθλητες, αλλά και για την δική τους διασκέδαση  και η ατμόσφαιρα ειναι ζεστή και φιλική. Ο χρόνος και τα χιλιόμετρα περνούν και φτάνω στον μεγάλο σταθμό στις 15:00 Gressoney-Saint-Jean. Τα γνωστά: ύπνος -ξεκούραση-φαγητό και στις 18:00 αφήνω πίσω μου ακόμα έναν ακόμα  σταθμό.

 

Τεταρτη 18:00 έχοντας ξεφορτώσει κάποια βαριά ρούχα από το σακίδιο στο σάκο που αφήνουμε για να μεταφερθεί απο την διοργάνωση στον επόμενο σταθμό,  χαζεύω το μίνι γκολφ του χωριού σε όλο το μήκος του και με το τελείωμα του ακόμα μια ανηφόρα, περίεργο και περίμενα όλος ο αγώνας να είναι  επίπεδος!!!!.

Με την αρχή της ανάβασης σταματώ και τις αμπελοφιλοσοφίες και επικεντρώνομαι στην τακτική για το βράδυ … ρυθμό, που θα κοιμηθώ και άλλα διάφορα. Το σούρουπο με βρίσκει ανάμεσά σε ένα κοπάδι με αγελάδες που πηγαίνουν προς το στάβλο σε ένα βουκολικό τοπίο, Ειμαι ήδη σε αλπικό λιβάδι και ο καιρός είναι ξάστερος. Οι φακοί των υπολοίπων διακρίνονται καθαρά και μπρος και πίσω.

Κοιτάζοντας μπροστά και μακριά τα φώτα τον υπολοίπων, σκέφτομαι πόσο μακριά πρέπει να φτάσω, αλλά  καθώς  στρέφω το κεφάλι προς τα πίσω ανακαλύπτω πόσο δρόμο έχω καλύψει. Οι αποστάσεις είναι μεγάλες αλλά σε σύγκριση με τον τεράστιο όγκο των βουνών που σε περιτριγυρίζουν “το ματι¨σε ξεγελάει για το πόσο γρήγορα θα φτάσεις κάπου.

Βεβαίως και δεν φτάνεις γρήγορα αλλά φτάνεις, έτσι περίπου κατά τις 22:30 βρίσκομαι στο Champulac6 ,ένα όμορφο χωριό μέσα στην κοιλάδα που διαρρέεται από ένα περιποιημένο ποτάμι το όποιο δεν βλέπω αλλά νιώθω από την υγρασία.

Στον Σταθμό ο όποιος βρίσκεται μέσα σε ένα κτιριο - μαλλον κάτι σαν πολιτιστικός σύλλογος -  είναι ζεστά και βρίσκω την ευκαιρία να ξεκουραστώ για μισή ωριτσα,οποτε και κατά τις 23:00 φεύγω τρέχοντας για να ζεσταθώ και υπολογίζω να φτάσω στον  επόμενο σταθμό κατά τις 02:30. Η Υγρασία φτάνει μέχρι το μεδούλι επομένως μιας και είμαι ακόμη μέσα στο χωριό και στους πρόποδες του βουνού ,ξεκινάω ένα μικρό τρεξιματακι. Καθως σιγά-σιγά απομακρύνομαι απ το χωριό ,ο καιρός μαλακώνει, η υγρασία δεν γίνεται αισθητή, και ο ρυθμός μου πέφτει.

Με σταθερό ρυθμό συνεχίζω για τον επόμενο σταθμό-καταφυγιο.(Grand Toyralin). Το σκοτάδι για ακόμα ένα  βράδυ με συντροφεύει αλλά η κούραση με έχει καταβάλει και με παραλύει εντελως.Σκεφτομαι ότι αν συνεχίσω ακόμα πιο σιγά δεν θα κερδίσω τίποτα και έτσι ξεκινώ έναν αγώνα ταχύτητας μέχρι το καταφυγιο.Στο μονοπάτι ήδη έβλεπα τις πινακίδες για τους πεζοπόρους όπου με πληροφορούσαν ότι για την  άφιξη στον προορισμό μου - σαν τις πτήσεις - θα χρειαζόταν μιάμιση ωρα.Βγαζω φτερά στα πόδια δεν ασχολούμαι με μεταμεσονύχτιες  φιλοσοφίες και σε μια ώρα έχω καταφέρει να φτάσω.  Ακριβώς στις 02:00 όπως το υπολόγισα και για μην αναρωτιέστε γιατί το  θυμάμαι τόσο χαρακτηριστικά και όχι στο περίπου είναι γιατί στις 02:00 ακριβώς  προσγειώθηκα κατευθείαν στο κρεβάτι για ύπνο δυο ωρών, χωρίς να φάω μακαρονάδα.

Ύπνος 02:00-04:00 και κάποιοι στο στρατό  διαμαρτύρονται που μένουν ξύπνιοι αυτή την ωρα,που να ήξεραν ότι κάποιοι  άλλοι κοιμούνται τόσο…

Το ξύπνημα είναι δύσκολο ,κούραση αρκετή και μετά από ένα  παρατεταμένο σκούντημα από τον υπεύθυνο του καταφυγίου καταφέρνω να σταθώ στα πόδια μου,ενα δεκάλεπτο για να συνέρθω και και φεύγω για τον επόμενο μεγάλο σταθμό.

 

 

Πέμπτη 04:30 και ξεκινώ γνωρίζοντας ότι ο μεγάλος σταθμός του Valtournenche είναι κοντά και τσουπ.. στις 07:30 φτανω … μονο τρεις ώρες δρομος.Φαγητο, ύπνος με διαλείμματα γιατί με μπερδεύουν με άλλον και με ξυπνούσαν συνέχεια .Η ευσυνειδησία των εθελοντών μου προκαλεί εντυπωση,το άγχος που είχαν να ξυπνήσουν τον αθλητή στην ώρα του ,είναι εμφανες, ευτυχως η κούραση μου είναι τόση όπου με το που γυρίζω πλευρό ξαναπέφτω στις αγκάλες του Μορφεως, της αρχαίας θεότητας του Υπνου. Στις 10:00 θα ξυπνήσω και μετά το πρωινό θα συνεχίσω το δρόμο με αρκετό κέφι αφού από σωματικής άποψης τα πόδια μου είναι εντάξει και δεν έχω κάποιο τραυματισμο. Στο κάτω κάτω έχω μόνο 100 χλμ ακόμη!!

 

Πέμπτη 11:00 Και αυτή η ημέρα εξελίσσεται υπέροχα, με το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής  να είναι σε υψόμετρο ,στα αλπικά λιβάδια που τόσο μου αρέσουν. Το καπέλο, τα γυαλιά ηλίου και το αντηλιακό είναι απαραίτητα και δεν φαίνεται ούτε ένα σύννεφο στον ορίζοντα με τη φύση να είναι στα καλύτερα της.

Σε έναν σταθμό έχουμε και σταφύλια,υπέροχα φρούτα, είναι ότι πρέπει από τα αλλαντικά και τα τυριά που έχουμε στους σταθμους.Παραλληλα συνδυάζω και τα σταφύλια με τα σταφύλια τις οργής του Τζον Σταιμπερκ (John Steinbeck) .To βιβλίο πραγματεύεται το οικονομικό κραχ του 1929 στις Η.Π.Α και περιγράφει την εξαθλίωση που βιώνουν οι άνθρωποι ,αρκετοί έχοντας χάσει όλα τους τα υπάρχοντα και ζώντας στους δρόμους με την βοήθεια των συσσιτίων, ώστε να ορθοποδησουν. Κατα την άποψη μου το έργο έχει από τις ωραιότερες εισαγωγές ,από όσα βιβλία που έχω διαβάσει και περιγράφει την φυση.(2) Έχει μεταφερθεί και στην μεγάλη οθόνη και  είναι παραγωγής του 1940 αλλά δεν την έχω δει και δεν πρόκειται. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο, θα κρατήσω τις εικόνες που εγώ θελω. Εχουμε χρόνο για  αμπελοφιλοσοφίες ,έχουμε τις προϋποθέσεις, γεμάτο στομάχι, καλός καιρος,και εύκολα χιλιόμετρα.

Το σούρουπο θα έρθει και μαζί με την στάση που κάνω για να βγάλω τον φακό συμβουλεύομαι και το σκαρίφημα της διαδρομής .Ο επόμενος σταθμός είναι περίπου σε δυο ώρες και μετά από εκεί 13 χλμ για τον μεγάλο Σταθμό. .Ωραια σκέπτομαι κατά τις 02:00 με 03:00 θα φτάσω.

Στο Oyace τον τελευταίο μικρό σταθμό φτάνω κατά τις 22:30. Φαγητό και στις 23:00 πηγαίνω στην γραμματεία να δηλώσω την έξοδο από τον σταθμο,μια διαδικασία όπου γίνεται σε όλους τους σταθμούς προκειμένου να υπάρχει καλύτερη ασφάλεια για τους αθλητές. Καθώς φεύγω ρωτάω και με μια αφέλεια ,σε δυο ώρες θα έχω φτάσει ,σωστα; Λαθος,θελεις τουλάχιστον 05:00 με 05:30. Υπέροχα λέω και φεύγω τρέχοντας για το πρώτο διαθέσιμο ράντζο 50 μέτρα πιο κατω,δεν είναι ώρα για ηρωισμούς.

Αφού ξεκουραστώ και πάρω και το πρωινό μου στις 02:00 δηλώνω την έξοδο από τον σταθμό αφού είχα ακυρώσει την προηγούμενη και με τον φακό αλλά και την απορία στο κεφάλι αφήνω τον σταθμό μέσα σε μια καλοκαιρινή και ζεστή νύχτα.

Η απορία μου ,πως γίνεται για 13 χλμ να θέλει κάποιος 05:30 ώρες, μετα τις 2 ώρες και αφού έχω ανεβει,τραβερσάρει ,κατέβει σε διασελα,ξανατραβερσάρει,έχω αρχίσει να καταλαβαίνω το  γιατι. Εξακολουθω να  βλέπω τους φακούς των συναθλητών μου σε ένα διάσελο 1 ώρα μακριά και όταν  καταφέρνω να φτάσω στους  εθελοντές που στελεχώνουν  τον σταθμό και μου προσφέρουν ζεστό τσάι, απαντούν στην ερώτηση που ακόμα δεν εκανα,αλλα την έχουν κάνει όλοι οι προηγούμενοι. Οχι τα φωτά που βλέπεις εδω κάτω και απέχουν καμία ωρίτσα  δεν είναι το χωριό που πηγαίνεις θα τραβέρσαρεις και άλλο και θα τα δεις.

Τελικά φώτα δεν είδα γιατί ξημέρωσε και μου λύθηκε και η απορια,αλλα δεν πειράζει έχει ξημερώσει Παρασκευή και τα χιλιόμετρα λιγοστεύουν.

 

 

Φτάνω στον τελευταίο μεγάλο σταθμό στις 07:30 με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και πηγαίνω για φαγητο. Εκει με υποδέχεται η μαγείρισσα ,η οποία είναι η τυπική στρουμπουλή και πρόσχαρη γυναίκα και μου δείχνει με καμάρι έναν μαυροπίνακα όπου στα αγγλικα,ιταλικα,ιαπωνικά έχει γραμμένα τα δέκα φαγητά που μπορεί  να μου ετοιμάσει. Αυτο και αν θα πει ποικιλία.

Ακόμα μια μικρή ιστορία για την δημιουργία και καθιέρωση της φράσης “βράσε ρύζι”.Στην εκστρατεία του 1922 σε μια μονάδα του Ελληνικού Στρατού είχαν τελειώσει  οι προμήθειες σε είδη σίτισης και το μοναδικό τρόφιμο όπου είχε απομείνει ήταν το ρυζι.Ο Διοικητής με στόμφο καθημερινά διατάζει στο μάγειρα “βράσε ρύζι”.  Κάποια μέρα οι στρατιώτες εισβάλουν  σε ένα  χωριό και κλέβουν τα κοτόπουλα, αλλα  υπό τον φόβο του τυφεκισμού αποφασίσουν να μην τα μαγειρέψουν αυτοί αλλά ο μάγειρας ως συσσίτιο. O Μάγειρας με τη σειρά του όλα χαρά ανακοινώνει στον Διοικητή ότι μπορεί να μαγειρέψει και κοτόπουλο και ο διοικητής αρνούμενος να δεχτεί την κίνηση τον στρατιωτών του, με μεγαλύτερο στόμφο τον διατάσει “Βράσε ρυζι”. Και γιατί τα λέω αυτά; γιατί πολύ απλά διάλεξα από τα δέκα προτεινόμενα φαγητά την μακαρονάδα και δέχτηκα ένα βλέμμα που ήταν μείγμα ειρωνείας και χλευασμού από την μαγείρισσα......”Μακαρόνια ,από τα 10 αυτό διάλεξες”!!

Ύπνος μια ωρίτσα 08:00-09:00 και ξεκινάω για το τελευταίο κομμάτι του αγώνα. Έχει αρκετό δρόμο ακόμα αλλά πλέον είμαστε προς το τελείωμα τις διαδρομής.

 

Παρασκευή 09:00 Ανηφορίζω για το τελευταίο μεγάλο τμήμα όπου αισιοδοξώ ότι όλα θα πάνε καλά και θα φτάσω στον τερματισμό. Ο καιρός είναι και σήμερα αίθριος και θα είναι σύμμαχος μας, μόνο την πρώτη μέρα τελικά μας δυσκόλεψε. Τα χιλιόμετρα και η ώρα περνάνε ευχάριστα και οι σταθμοί διαδέχονται ο ένας τον άλλο. Κατά το μεσημέρι και μετά από ένα καλό γεύμα νιώθω την νύστα να έρχεται και  αποφασίζω στον επόμενο σταθμό που θα συναντήσω  να πάρω έναν υπνάκο. Στις 15:45 φτάνω στο σταθμό του Saint Rhemy en Bosse και κοιμάμαι 1 ώρα. Με ξυπνούν. Το να ξυπνάω από το άγχος και τα συναφή είναι για τις πρώτες μέρες, τώρα αποτελούν παρελθόν … αν δεν σε σκουντήξουν γερά δεν ανοίγει το μάτι. Φαγητό,οπου τώρα ζηλεύω κάποιους συναθλητές όπου η ομάδα υποστήριξης τους έφερε Hamburger ,αλλά να μην γίνομαι κουραστικός για τις διατροφικές μου επιλογές (ξέρετε τι έφαγα) και πάμε.

 

 

Παρασκευή 17:00 και ξεκινώ για τα τελευταία 30 χιλιόμετρα, όπου από μόνα τους είναι και ο νέος αγώνας που έχει ξεκινήσει φέτος και τερματίζει και αυτός στο Courmayeur. Στο τέλος του χωριού μια πινακίδα μας πληροφορεί ότι ο χρόνος που χρειάζεται για το καταφύγιο Rifugio Frassati είναι 4:30 ώρες, όμως ο ρυθμός μου είναι λίγο γρήγορος και στις 21:00, με το σούρουπο θα φτάσω στον προορισμό μου, οδηγούμενος στα τελευταία μέτρα από τα φώτα του καταφυγίου και τεμπελιάζοντας να κάνω στάση για να βγάλω τον φακό.

Με την έξοδο μου από το καταφύγιο κατά τις 21:30 ξεκινά και η τελευταία ανάβαση του αγώνα, η οποία είναι ίσως από τις ομορφότερες αλλά δυστυχώς λόγω του σκοταδιού δεν την απολαυσα.Αρχικα κινείσαι προς ένα περίκλειστο από ορεινούς όγκους και αναρωτιέσαι που είναι το πέρασμα για να έρθει ένα απότομο φιδωτό μονοπάτι οπού στο τελείωμα του έχει σχοινιά για να πιαστείς και μεταλλικά σκαλοπάτια για μερικά μέτρα και αυτό ήταν. Τέλος οι ανηφόρες, μια ανάσα και το τελικό κατέβασμα με τα αστέρια συντροφιά και ψυχολογία στο ζενίθ.

Τα φώτα του χωριού δεν φαίνονται γιατί είναι μακριά και πρέπει να πραγματοποιήσουμε ακόμα μια μακριά τραβέρσα αλλά όλα αυτά τώρα γίνονται ήσσονος σημασιας.Συναθλητες  ελάχιστοι πλέον μιας και ο καθένας ακολουθει το ρυθμό του και έτσι έχω ακόμα μια μοναχική νύχτα. Κατα τις 02:30 φτάνω στο καταφύγιο Rifugio Bertone όπου με έχει καταβάλει η κούραση και αποφασίζω να κοιμηθώ για μισή ώρα προκειμένου να  ανακτήσω λίγο τις δυνάμεις μου (Μαζί με αυτό το μισάωρο έχω κοιμηθεί σε όλο τον αγώνα περίπου 16 ώρες περίπου 3 ώρες και 20 λεπτά στο 24ωρω).

Ξυπνάω, καφές και η τελευταία κατάβαση ενώ ήδη τα φώτα του χωριού έχουν αρχίσει να μου δείχνουν το τελικό προορισμό .Κατεβαίνω αργά και προσεκτικά φροντίζοντας να μην πέσω γιατί μου φαίνεται λίγο κακοτράχαλο το μονοπάτια ίσως να είναι η κούραση που με κάνει να το βλέπω έτσι.

Φτάνοντας προς το χωριό να προσθέσω ακόμα έναν τίτλο βιβλίου που γυροφέρνει στο μυαλό μου, Η “καρδιά του σκότους”, του Τζοσεφ Κονραντ (Joseph Conrad), το οποίο δεν είναι γνωστό σε πολλούς αλλά ίσως η ταινία να ειναι.Την σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορτ  Κόπολα (Francis Ford Coppola)  και μιλάμε για το “αποκάλυψη τώρα”, με την μουσική του Βάγκνερ (Wagner ), ο καλπασμός των Βαλκανίων, οι μυθικές σκανδιναβικές ελάσσονες θηλυκές θεότητες οι οποίες επέλεγαν τους πιο ηρωικούς πολεμιστές που είχαν σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης και τους μετέφεραν στην Βαλχάλλα. Η διαφορά με το βιβλίο είναι ότι η πλοκή δεν διαδραματίζεται στο Βιετνάμ αλλά στο Κονγκό όταν ήταν βελγική αποικία. Ο λόγος που το αναφέρω είναι ουσιαστικά γιατί πρόκειται για ένα έργο όπου ο κεντρικός χαρακτήρας  κάνοντας μια διαδρομή αλλάζει και μετεξελίσσεται σιγά -σιγά .Ήρθα να τρέξω έναν αγώνα αλλά τελικά κέρδισα πολλά περισσότερα από όσα πίστευα.

Και με τις ιστορίες για τις ταινίες και τα βιβλία φτάνουμε στο  Courmayeur και πατώ ασφαλτο.Μια μικρή στάση και δένω την ελληνική σημαία, από το σακιδιο που την είχα σε όλη την διαδρομή, στο μπατόν για να την ανεμίζω αν στα σοκάκια του χωριού, Δεν κυκλοφορεί ψυχή στις  4 τα χαράματα αλλά δεν είναι λόγος αυτός να μην την κυματίσουμε … και δεν ξεχνάμε. Έπαρση μόνο της σημαίας και όχι του εγώ!

Μια μικρή στάση λίγο πριν τον τερματισμό για μια δυο φωτογραφίες και αφήνω ένα κύμα ευχαρίστησης να με ξεβράσει στον τερματισμό…………...

Τελικά τα κατάφερα! 136 ώρες και 22 λεπτά  μόνο που το σκέπτεσαι σε συγκλονιζει, βεβαια και εσείς στην ανάγνωση ήσασταν γρήγοροι ,δεν σας πήρε για να διαβάσετε το κείμενο όσο είπα στην  αρχή ,μην πατε ξανά στην αρχή δυο ώρες είχα γράψει.

 

 

Μετά την πάροδο μερικών ημερών και βάζοντας σε τάξη τις σκέψεις και τους συλλογισμούς μου και αναλύοντας τον αγώνα, χωρίς τον αρχικό ενθουσιασμό θα τονίσω ότι σίγουρα πρόκειται για ένα μεγάλο επίτευγμα για όλους τους αθλητές που συμμετέχουν στον αγώνα (ασχέτως αν τον ολοκληρώσουν ή αναγκαστούν να εγκαταλείψουν) και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αρχικά, όσοι κατάφεραν να σταθούν  στην γραμμή τις εκκίνησης είναι απλά τυχεροί γιατί μπόρεσαν και βρέθηκαν εκεί. Δεν είναι εύκολο στις μέρες μας να καταφέρεις  να δαπανήσεις ένα μεγάλο ποσό για συμμετοχή και έξοδα μετακίνησης αλλά και σχεδόν δυο  εβδομάδες για έναν αγώνα με τους ρυθμούς ζωής αλλά και τις υποχρεώσεις που υπάρχουν στην καθημερινότητα μας

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι καιρικές συνθήκες ευνόησαν  την διεξαγωγή του αγώνα μιας και το 2015 λογω έντονης χιονόπτωσης ο αγώνας ακυρώθηκε και οι προσπάθειες τόσων αθλητών ματαιώθηκαν.

Όσον αφορά την συμμετοχή σε ένα τέτοιο αγώνα όταν η ερώτηση από πολλούς είναι γιατί; η απάντηση είναι γιατί όχι; γιατί να μην προσπαθήσω; γιατί να μην ανακαλύψω τα όρια μου; γιατί να μείνω με την απορία αν μπορώ να το κανω; Αρκει να φανταστείς ότι γίνεται και να πας και να το κάνεις

Η απάντηση στο αν αξιζει..Πιστευω ότι είναι ένας αγώνας όπου σε όλους όσους συμμετέχουν αφήνει και κάτι περισσότερο από μερικές φωτογραφίες και το όνομα σου γραμμένο στην λίστα με τους χρόνους.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας. Καλες αναγνώσεις και καλά χιλιόμετρα.

 

* ΤOR  είναι η συντομογραφία του Tor des Giantes (Τα δόντια των Γιγάντων και όχι ο Γύρος όπως εσφαλμένα έχει επικρατήσει στην ελληνική αρθρογραφία) και πρόκειται για έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος στις Ιταλικές Άλπεις απόστασης 330 Χιλιόμετρων και υψομετρικής διαφοράς 24.000 μέτρων (Ο Όλυμπος έχει υψόμετρο 2917) και όριο τερματισμού τις  150 ωρες.Για περισσότερες Πληροφορίες στην ιστοσελίδα τις διοργάνωσης   https://www.tordesgeants.it/it

(1) Επιμύθιο στο όνομα του Ρόδου. Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

(2) Η εισαγωγή από τα σταφύλια της Οργής

Στον κόκκινο τόπο και σ’ ένα κομμάτι του γκρίζου τόπου της Οκλαχόμα, οι τελευταίες βροχές έπεσαν απαλά δίχως να σκάψουν τη σημαδεμένη γη. Τ’ αλέτρια έκοβαν ξανά και ξανά τις χαρακιές απ’ τα ρυάκια. Οι τελευταίες βροχές σήκωσαν γοργ άτ’ αραποσίτι και σκόρπισαν γρασίδι κι αγριόχορτα στα πλάγια των δρόμων, έτσι που ο γκρίζος τόπος κι ο βαθυκόκκινος άρχισαν να χάνονται κάτω απ’ το πράσινο. Στα τέλη του Μάη ο ουρανός θάμπωσε και διαλύθηκαν τα σύννεφα που τόσο καιρό, την άνοιξη, κρέμονταν χαμηλά. Κάθε μέρα ο ήλιος έπεφτε καυτός στ’ αραποσίτι που μεγάλωνε, ώσπου μια καφετιά γραμμή ζωγραφίστηκε στην παρυφή κάθε πράσινης λόγχης. Σύννεφα φάνηκαν, χάθηκαν και δεν ξεμύτισαν ξανά. Τ’ αγριόχορτα έγιναν πιο σκούραπράσινα για προστασία, κι έπαψαν να εξαπλώνονται. Η επιφάνεια της γης έκανε κρούστα, λεπτή και σκληρή, και όπως ο ουρανός θάμπωνε, έτσι θάμπωσε κι η γη ·η κόκκινη έγινε ρόδινη και η γκρίζα λευκή.  

 

Υ.Γ: Να ευχαριστήσω τον Καρατζά Παναγιώτη που μου έδωσε την δυνατότητα να σταθώ στην εκκίνηση  και να συγχαρώ  τους Έλληνες συναθλητές μου Ιγγλέζου Ασημινα, Κοταλακίδη Κώστα και Μήτσιου Γεωργία.

 

Βάγγελης Δήμζας  6 Οκτ 2019

E-Mail :Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ITRA (International Trailrunning Assosiation) : Dimzas Evangelos

Instagram-Strava-relive :Vagelis Dimzas

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Jackal - Ένα τσακάλι των βουνών στα πόδια σας", δοκιμή και παρουσίαση από το @Advendure_Net :… https://t.co/OTd3LZTaOE
Χριστίνα Φλαμπούρη - Η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το 7 Summits project μιλάει στο @Advendure_Net Advendure:… https://t.co/RaPOCVRs4h
Μετά-covid19 εποχή: Αργός και Υπο-Τουρισμός έναντι Μαζικού και Υπερ-Τουρισμού: https://t.co/jfdIm2Qq2W https://t.co/0jmQQvbFt1
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μοναχική διάσχιση του 370 χιλιομέτρων "Epirus Trail" ο Π. Παναρίτης!

Κινητοποιήσεις ενάντια στην εγκατάσταση αιολικού πάρκου στη Δίρφη!

Επιστολή προς φίλους του ορεινού τρεξίματος και όλων των ορεινών δραστηριοτήτων

La Sportiva Jackal - Ένα τσακάλι των βουνών στα πόδια σας!

Χριστίνα Φλαμπούρη - Η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το 7 Summits project μιλάει στο Advendure!

Μετά-covid19 εποχή: Αργός και Υπο-Τουρισμός έναντι Μαζικού και Υπερ-Τουρισμού!

Έτοιμοι; (Ξανά) - Φύγαμε!

Η προστασία της κοινωνίας και των αθλητών είναι ηθική υποχρέωση των διοργανωτών!

DYNAFIT Ultra 100: Ultra προστασία, σταθερότητα & αίσθηση!

Αντιοξειδωτικά και άσκηση!

Και τώρα τι ....

Σουηδική Λαπωνία - Πεζοπορώντας στο μαγευτικό Βορρά!