Αυτό είναι ένα άρθρο που ήθελα καιρό να γράψω. Ήρθε λοιπόν η ώρα του. Αφορμή γι’ αυτό είναι η συμμετοχή πολλών “απλών” ανθρώπων σε απαιτητικούς αγώνες, αλλά και η καθημερινή τριβή σε προπονήσεις και παρέες με ερασιτέχνες αθλητές που πασχίζουν καθημερινά να τα φέρουν βόλτα στις πολλές δυσκολίες της ζωής, αλλά να τα καταφέρουν και να σταθούν στην αφετηρία αγώνων που έχουν ονειρευτεί. Βλέπετε, το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων, ειδικά στο βουνό, δεν είναι μόνο προνόμιο των επαγγελματιών αθλητών. Πολλοί άνθρωποι που ζουν μια «κανονική» ζωή, με απαιτητικές δουλειές, οικογενειακές υποχρεώσεις και οικονομικές ανησυχίες σε ένα όλο και απαιτητικότερο και πολλές φορές τοξικό περιβάλλον – ιδιαίτερα στη χώρα μας - βρίσκουν τον τρόπο να ενσωματώνουν την προπόνηση στη ζωή τους και να συμμετέχουν σε εξαντλητικούς αγώνες. Αυτή η προσπάθεια δεν είναι μόνο σωματική αλλά και ψυχική, καθώς συχνά αντιμετωπίζουν δυσκολίες ισοδύναμες, αν όχι μεγαλύτερες, από εκείνες των επαγγελματιών, από άλλο πρίσμα βέβαια.

Υπάρχουν αρκετές διαφορές στις προπονητικές και διατροφικές προσεγγίσεις των κορυφαίων δρομέων και των ερασιτεχνών δρομέων. Οι διαφορές αυτές προκύπτουν από το γεγονός ότι οι επίλεκτοι δρομείς έχουν υψηλότερο επίπεδο φυσικής κατάστασης και είναι σε θέση να διαχειριστούν μεγαλύτερο όγκο και ένταση προπόνησης από ό,τι οι ερασιτέχνες.