Hard Trail Race, Δίβρις - Η Διατριβή του ορεινού τρεξίματος!

Πυραμίδα ο άνθρωπος. Στη βάση του το κτήνος, στην κορφή ο θεός. Χρέος μας η ανηφόρα.” ...   Νίκος Καζαντζάκης.

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ

Είναι στιγμές που καταγεγραμμένες σκέψεις σπουδαίων, ξεχωριστών ανθρώπων με κατακυριεύουν, με εξουσιάζουν, με κατευθύνουν, με οδηγούν στο να δοκιμάζω καινούργια πράγματα. Γεύσεις, γνωριμίες, προορισμούς. Όταν με ρωτάνε “μα τι κάνεις τέλος πάντων;” τους απαντώ: είμαι δοκιμαστής εμπειριών, συλλέκτης στιγμών. Ειδικός γευσιγνώστης στην κάβα της ζωής.

Είπα λοιπόν στο Δημήτρη, αν θέλεις να ξέρεις που βρίσκεται η καρδιά σου, κοίταξε που πηγαίνει το μυαλό σου όταν περιπλανιέτα, άλλωστε φίλε τι νόημα έχουν οι σιωπές όταν τα θέλω σου ουρλιάζουν ...

Και στην προκειμένη περίπτωση τα θέλω μου με οδήγησαν στη Λάμπεια, γνωστή και ως Λαμπεία ή ακόμη περισσότερο με την ιστορική της ονομασία, Δίβρη . Στο ξεχωριστής ομορφιάς “Ελατοχώρι” το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 803 μέτρα, διεξάγεται για 4η φορά ο Hard trail race Divris 31,1Κ, με + 2.260 μέτρα θετικής υψομετρικής. Οι ψυχολόγοι λένε ότι στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα έχεις σχηματίσει εντύπωση για τον άνθρωπο που πρωτοσυναντάς .Εγώ στο πρώτο  μόλις δευτερόλεπτο μετά την άφιξη μου στην πλατεία του χωριού κατάλαβα τι με “περιμένει”, το εμπέδωσα δε πλήρως, όταν συναθλητές μου που είχαν κάνει τον αγώνα δυο και τρείς φορές μου περιέγραψαν την διαδρομή δείχνοντας μου τις βουνοκορφές τις οποίες θα έπρεπε να κατακτήσεις για να ολοκληρώσεις τον αγώνα.

Μια αγκαλιά σχηματίζουν τα ελατοσκέπαστα αγριοβούνια και ακριβώς στο κέντρο της η Λάμπεια, με περίσσιο θράσος αποτελεί το επίκεντρο, το ορόσημο του τόπου. Διαφεντεύει και διαφεντεύεται από τους ορεινούς γίγαντες που την περικλείουν. Προκαλεί με το κάλος της και προκαλείται από την σκληράδα των γύρω βουνών την οποία την τιθασεύει με το λαμπερό χαμόγελο των ανθρώπων της. Σε' αυτό το χαμόγελο δε οφείλει και το όνομα της. Η παράδοση βέβαια λέει  ότι το όνομα της το οφείλει στις ακτίνες του ήλιου οι οποίες λαμποκοπούν στις γυμνές κορφές της , απλά εγώ προσθέτω ότι αυτή η αντανάκλαση είναι τόσο εθιστική, που η επίδραση της δημιουργεί αισιόδοξη σκέψη και καλοσυνάτες πράξεις που διθυραμβικά σε εγκαθιδρύουν ως αναπόσπαστο στοιχείο του ευλογημένου χωριού.

 

 

ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Λίγο πριν την εκκίνηση ανοίγω το σακουλάκι με τα καλούδια που μας προσέφεραν οι εθελοντές του αγώνα , το οποίο εκτός των άλλων περιέχει και “νέκταρ των Θεών”, μέλι από έλατο - βελανιδιά και πετιμέζι. Tα γεύομαι πλούσια και μπαίνω στα ανηφορικά μονοπάτια αρματωμένος με την παραδοσιακή “πανοπλία” της γεύσης και της δράσης. Τα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα ανακουφιστικά και γοργά με ενσωματώνουν στο μοναδικό φυσικό πεδίο το οποίο εκτείνεται σε χιλιάδες στρέμματα απέριττης ομορφιάς. Ανεβαίνουμε το πρώτο ανηφορικό  μονοπάτι που είναι ουσιαστικά η είσοδος που μας οδηγεί στις πολυπόθητες Αετοκορφές.

Μπροστά μου είναι ο Κώστας, ένας ντόπιος Μαραθωνοδρόμος βουνών, από το διπλανό χωριό, τα Τριπόταμα, ο οποίος όπως μου είπε το Σάββατο ότι  έχει τρέξει δυο φορές τον αγώνα. Τον ακολουθώ σκεφτόμενος ότι η εμπειρία του αποτελεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην τακτική μου. Το μονοπάτι μοσχοβολά θρούμπι, ρίγανη, θυμάρι και άλλα μαγικά βότανα που διαγωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στην συνύπαρξη τους, στην ερωτική τους σχέση με τον άνεμο, και εμείς οι ωφελημένοι της αύρας που δημιουργούν.

 

 

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ 3 ΩΡΕΣ, ΤΟ ΟΡΙΟ

Δημήτρη βγες μπροστά μου λέει ο Τριποταμίτης. Είμαστε στο ένατο χιλιόμετρο και απ΄ ότι είδα στις ανηφόρες είσαι “χελώνος” αλλά στο ίσωμα και στις κατηφόρες κατσικοφέρνεις, τράβα  και τράβα με γιατί δεν θα προλάβουμε την “πόρτα” . Αυθόρμητα, από καρδιάς του απαντώ: “Η πόρτα ανοίγει φίλε όχι μόνο σ' αυτούς που την φτάνουν έγκαιρα, αλλά κυρίως ανοίγει σε όσους έχουν το θάρρος να τη χτυπήσουν!” … δηλαδή , για κάντο μου λιανά αυτό , “να θέλω να πω ότι είμαστε εδώ για να περάσουμε στα εγκεφαλικά και σωματικά κύτταρα μας, έναν τόπο, ένα βουνό,  να γίνουμε χαρτογράφοι της ψυχής μας, εντάσσοντας τα Λάμπεια όρη στον ανεξίτηλο χάρτη της”! Και πως θα το κάνουμε αυτό ρε παλικάρι,  άμα μας “πιάσει” η πόρτα , με ξαναρωτά. “Απλά, θα συνεχίσουμε τον αγώνα με δική μας ευθύνη, χωρίς χρονομέτρηση, τυπικά εκτός αγώνα αλλά ουσιαστικά κινούμενα αναπόσπαστα  στοιχεία του πατέρα βουνού, σαν λύκοι μοναχικοί που η καρδιά τους προστάζει, ακολούθα το μονοπάτι που φοβάσαι είναι αυτό που θα σε οδηγήσει στον προορισμό σου” , του απαντώ, και το χαμόγελο του δηλώνει την συγκατάνευση του.

 

Η ΗΛΙΑΝΑ  

Σχεδόν από την αρχή του αγώνα μια συναθλήτρια προπορεύεται περίπου 100- 150 μέτρα. Tην προσοχή μου έχει τραβήξει το αεράτο δρομικό της τρέξιμο αφού η χάρη του την κάνει σχεδόν να αιωρείται και η αθλητική της περιβολή  - φοράει τα χρώματα του ήλιου - και όσο τα χιλιόμετρα προστίθενται στο σώμα και το νου μου η εκστασιασμένη ύπαρξη μου την μετατρέπει  σε ηλιοσταλμένη νύμφη που με τη χάρη της μας εμπνέει, μας καθοδηγεί απαλλάσσοντας μας από τις γήινες δυσκολίες όπως η κούραση, η ζέστη ,τα πονεμένα από το βροντοχτύπημα στα πετροκεντημένα μονοπάτια πόδια. Μα να, τη φτάνω την πλησιάζω , είμαι δίπλα της τώρα, η εντυπωσιακή εικόνα του φυσικού περιβάλλοντος που μας περικλείει, η εικόνα που ο πόθος μας να τη διαβούμε την έχει μετατρέψει σε αέναο θέρος, προσθέτει λες ένα άρμα, το άρμα του ήλιου που μας φέρει επάνω του, εμένα τον κοινό θνητό και την Ηλιάνα, την κόρη του Ήλιου !

 

 

ΗΜΕΡΑ ΟΜΟΡΦΗ 

Ημέρα όμορφη, ημέρα πανέμορφη, τρέχω πλησιάζοντας  το 22ο χιλιόμετρο. Η ενσυνειδητότητα μου σαν ραντάρ καταγράφει τις εξαίσιες στιγμές που μου χαρίζει το Σύμπαν τραβερσάροντας στο χείλος μιας “σελληνιακής” χαράδρας που βλέπω άγρια άλογα στον πυθμένα της … μου μεταδίδουν με μια ματιά τους την ανεμελιά τους, την αέναη ελευθερία τους. Θεέ μου τι να κάνω για να σου δείξω την ευγνωμοσύνη μου που μου έδωσες την ικανότητα να σβήνω το συνονθύλευμα της σπαρίλας, της χαβαλεδοσύνης, της αδιαλλαξίας, της μνησικακίας, της έλλειψης συγχώρεσης και τόσων άλλων τοξικών επιθέσεων που δεχόμαστε στην καθημερινότητα μας  δια μέσω της ενεργής  παρουσίας μου σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά δημιουργήματα σου στα Λάμπεια όρη.

 

 

Η ΑΝΗΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ, 4 Km ΚΟΛΑΣΗΣ ΜΕ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΟΝ ΕΠΙΓΕΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Που πας εσύ ρε Λιανοπαίδι, με ρωτά η κυρά Ανηφόρα. Εσύ είσαι σαν νηστικό φίδι και τολμάς να με κοιτάς στα μάτια, σοβαρολογείς; εσύ θα φτάσεις στη κορφή μου; καλά δεν σου είπανε ότι εδώ είναι η επιτομή της ανηφόρας. Όποιος με ανέβει εμένα αποκτά, κατακτά,  τη διατριβή του. Eσύ με τι προσόντα ήρθες στα ριζά μου;

Εγώ σεβαστή μου κυρά είμαι ένας απλός βουνοδρομέας, στο δισάκι μου δεν έχω περγαμηνές για σπουδαίους χρόνους και μεγαλειώδεις τερματισμούς συνακολουθούμενους από πρώτες θέσεις, έχω όμως απέραντη επιμονή που είναι δύναμη η οποία σε συνδυασμό με την υπομονή μου γίνεται Υπερδύναμη. Nα είσαι σίγουρη λοιπόν ότι θα σκαρφαλώσω, θα περπατήσω, θα συρθώ, αλλά καμιά σου δυσκολία δεν θα με κάνει να λιποψυχήσω. Άλλωστε ξέρω ότι όταν θα φτάσω στην κορφή σου, εκεί στο εκκλησάκι της Ανάληψης, κάθε σταγόνα από τον ιδρώτα μου θα μετατραπεί σε στοίχο αναζωογόνησης. “Ξέρει ο Ήλιος, κατεβαίνει μέσα σου να δει” - Οδυσσέας Ελύτης ! 

Στον τερματισμό με περιμένει ένα μετάλλιο ανείπωτης αισθητικής, ένα έλατο από τη Δίβρη που σφραγίζει τις αναμνήσεις μου. Την απονομή του την κάνει ο Ανδρέας, ο νεαρός υπερμαραθωνοδρόμος και τεχνικός διευθυντής του αγώνα που αποτελεί την συνέχεια των “κοσμημάτων”  των βουνών μας , τον Λάζαρο Ρήγο, τον Βασίλη Τζουμάκα, τον Νίκο Καλοφύρη, τον Νίκο Κωστόπουλο, τον Λουκά Πρατίλα και άλλων βέβαια ξεχωριστών ανθρώπων - αθλητών, με περίσσιο πάθος και άριστη τεχνογνωσίας. Ο Αντρέας είναι στα χνάρια τους και είναι το παρόν και το μέλλον της περιπέτειας, του Βουνίσιου τρεξίματος, ψυχής και σώματος.

 

 

Υ.Γ ... Οι στιγμές που έζησα μετά τον τερματισμό μου με τους εθελοντές του αγώνα στο “Χάνι” της Λάμπειας, το Μπαλκόνι, συνοδεία με τα εκλεκτά εδέσματα που ήταν  δημιουργήματα της Βασιλικής  και φέρουν τη χάρη και την αισθητική της , ειλικρινά με έκαναν να νιώσω αναπόσπαστο μέλος αυτής της νεανικής και πνευματικής ομορφιάς ομάδας. Ολόκαρδα σας ευχαριστώ !!!

 

Δημήτρης Ραφτόπουλος

Δημήτρης Ραυτόπουλος

Γεννήθηκα στον Πειραιά από νησιώτες γονείς. Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με τα βουνά ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο στρατό ως αλεξιπτωτιστής. 

Ένα από τα μεγάλα όνειρα - όραματα μου είναι να τρέξω σ´ όλα τα βουνά της Ελλάδας κ όχι μόνο. Πιστεύω ότι κάθε μέτρο που διανύει κανείς στο βουνό πρέπει να μετατρέπεται σε μεταδιδόμενη σοφία.

Οταν τρέχω στη φύση είμαι ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία ή μάλλον ένας ιδρωμένος εικοσάρης που καταγράφει σαν Η/Υ κάθε εικόνα της, στιγμή της, ευωδία της κ  που έχει σαν στόχο - σκοπό να μεταδώσει αυτή τον οργασμό μεταξύ της φύσης κ της  ζωής, σε όποιον δέκτη - άνθρωπο είναι ανοικτός.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ