[Advendure]: Θυμάμαι εκείνο το τηλέφωνο μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού του 2011. Ήμουν στο Ξυλόκαστρο, όταν με κάλεσες να κάνουμε μαζί μια απόπειρα διάσχισης της διαδρομής που είχες σχεδιάσει και οραματιστεί για ένα αγώνα ultra-trail στον Όλυμπο. Πήρα το πρώτο λεωφορείο, ήρθα και μαζί με 2-3 άλλους φίλους κάναμε το μεγαλύτερο κομμάτι .. μέχρι τον Αη Γιάννη. Μετά, εκείνο το βραδάκι στο Λιτόχωρο, ήταν έντονη η αντίδραση να μην προχωρήσεις στον αγώνα γιατί μας φαινόταν ένα project δυσανάλογα δύσκολο για την εποχή. Φυσικά, ήμουν σίγουρος ότι θα το υλοποιούσες, όπως και έκανες τελικά, προς καλό όλων μας! Πέμπτη διοργάνωση φέτος και αναλογιζόμενος εκείνη την πρώτη διάσχιση και το που έχει φτάσει ο αγώνας σήμερα, θα ήθελα να μου πεις τι νιώθεις μιας και για όσους σε γνωρίζουμε καλά, είσαι άνθρωπος των συναισθημάτων… 

[Λάζαρος Ρήγος]: Εκείνη η πρώτη εξέλιξη ήταν προάγγελος των πόνων της γέννας του «παιδιού» που σε λίγες μέρες γιορτάζει τα πέμπτα του γενέθλια! Η προσμονή ως συναίσθημα, που έζησα και ζήσαμε το 2011 προσπαθώντας να δώσουμε ζωή σ ένα ακόμα όνειρο, έδωσε τη θέση της στις γονικές ευθύνες του ανθρώπου, που πρώτος απ όλους νιώθει υπεύθυνος για το μεγάλωμα του. Έτσι περίπου αισθάνομαι, σε αντιστοιχία με το πώς νιώθει ένας πατέρας για το παιδί του, αφού μόνο έτσι θα μπορούσαν να με καταλάβουν όσοι δεν έχουν μέχρι σήμερα αναλάβει ευθύνες διοργάνωσης ενός γεγονότος.

Θυμάμαι τις προσπάθειες που κάναμε τότε παρέα με λίγους φίλους, να σχεδιάσουμε μια διαδρομή 100 χιλιομέτρων στον Όλυμπο και θα ήθελα να αναφέρω την επιμονή και την ενθάρρυνση του καλού φίλου και συντοπίτη, Βαγγέλη Γραμματόση. Μακάρι εκείνο τον καιρό να είχαμε πολλούς Βαγγέληδες, αλλά ευτυχώς εκείνοι οι λίγοι ήταν αρκετοί να στηρίξουν αυτό το όνειρο, όπως και τις προσπάθειές μου που ακολούθησαν, σε πείσμα της άρνησης κάποιων άλλων, στους οποίους είχα στηρίξει μέρος από τις ελπίδες μου για κάτι τέτοιο.

Ο καιρός πέρασε λοιπόν και φτάσαμε στην πέμπτη διοργάνωση, αφού ο σκληρός αυτός αγώνας, δικαιολογώντας τη φήμη του πέρασε δια πυρός και σιδήρου, με αμέτρητες δυσκολίες και αμφισβήτηση. Εκείνο που διαπιστώνω πια, είναι πως ο Mythical μετατρέπεται σταδιακά σε έναν πόλο συγκέντρωσης αθλητών με πιο ανοιχτούς ορίζοντες, γιατί όπως και να το κάνουμε, θέλει άλλη πάστα χαρακτήρων για να ασπαστούν τις αρχές της περιπέτειας όπως αυτές εκφράζονται μέσα από τον αγώνα μας. Οι αθλητές που σταδιακά συγκεντρώνει γύρω του ο ΟΜΤ, δηλώνουν με την στάση τους μια νέα αντίληψη γι αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε ορεινό τρέξιμο. Είναι μια αντίληψη που καθώς κι εγώ ωριμάζω με τα χρόνια, κατευθύνομαι πια προς τα εκεί, διαπιστώνοντας την ιδεολογική ταύτισή μου μαζί της.   

[Advendure]: Άλλες διοργανώσεις έχουν εκατοντάδες εθελοντές, εσύ βασίζεσαι σε μερικές δεκάδες φίλους και ο πυρήνας του Mythical που βγάζει τον κύριο όγκο δουλειάς στα μονοπάτια είναι 3-4 άτομα. Τελικά, παραφράζοντας μια άλλη έκφραση, η ποσότητα μετράει; Ή η όρεξη για δουλειά και η ποιότητα που βγαίνει σαν αποτέλεσμα για τους αθλητές; Σύστησε μας την ομάδα σου αν θέλεις Λάζαρε.

[Λάζαρος Ρήγος]: Υπάρχει μια τάση να μεγαλοποιούμε εμείς οι άνθρωποι τις καταστάσεις, με πομπώδεις τίτλους και χαρακτηρισμούς, για να κερδίσουμε όσο γρηγορότερα γίνεται μια επίπλαστη φήμη, αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών. Όταν απευθύνεσαι σε ένα κοινό που χαρακτηρίζεται από άγνοια, τότε τα πράγματα είναι εύκολα και γρήγορα γίνεσαι πιστευτός. Στο ορεινό τρέξιμο, τα πράγματα ήταν έτσι στη χώρα μας μέχρι πριν από λίγα χρόνια αλλά όχι πλέον! Δεκάδες γεγονότα, εκατοντάδες πρόσωπα που εμπλέκονται οργανωτικά σ αυτά και χιλιάδες εκείνοι που συμμετέχουν ως καλεσμένοι στο τέλος. Σήμερα, μετά από τόσο έντονο «ανταγωνισμό» στις διοργανώσεις, το κοινό έχει ξυπνήσει και δεν πιστεύει με την ευκολία του παρελθόντος τον καθένα που ισχυρίζεται καταστάσεις που ηχούν περίεργα.

Η αλήθεια ποτέ δεν ήταν εξωπραγματική, σ εμάς τους ανθρώπους όμως αρέσει να την παρουσιάζουμε ως τέτοια. Για παράδειγμα, πως είναι δυνατόν να απασχολείς εκατοντάδες εθελοντές και η διαδρομή του αγώνα σου να έχει μαύρο χάλι? Άρα, οι εκατοντάδες εθελοντές σου ή είναι τεμπέληδες ή απλά –το πιο πιθανό- δεν υπάρχουν! Έργο χωρίς δουλειά και αιτιατό χωρίς αίτιο, δεν γίνεται.

Όσοι ασχολούμαστε με τη διοργάνωση αγώνων στα ελληνικά –τουλάχιστον- ορεινά μονοπάτια, γνωρίζουμε καλά ότι η προσπάθειά μας είναι περίπου μοναχική και αποτέλεσμα μιας ιερής τρέλας που μας διακατέχει. Αισθάνομαι μια ιδιαίτερη αγαλλίαση όταν βλέπω αναρτημένο σε φωτογραφίες στο διαδίκτυο, το αποτέλεσμα της παρεΐστικης δουλειάς κι άλλων, σε ξεχασμένα μονοπάτια του δικού τους τόπου. Έτσι, ξέρω καλά ότι κανένας μας δεν είναι μόνος, αν και ο καθένας μας δουλεύει μόνος. Είναι καθοριστικής σημασίας για το μέλλον τέτοιων συλλογικών προσπαθειών, να παροτρύνονται οι μονάδες από τη συλλογική πορεία –όσο συλλογική μπορεί να είναι αυτή της επαναδιάνοιξης και συντήρησης παλιών μονοπατιών, που αποτελεί και το βασικότερο κεφάλαιο στη διοργάνωση αγώνων στα βουνά.

Είναι αναμφίβολα η διάθεση των λίγων που «παλεύουν με τα θηρία», η οποία βγαίνει σαν αποτέλεσμα για τους αθλητές των αγώνων ορεινού τρεξίματος κι ας υπάρχουν στην ελληνική πραγματικότητα και γεγονότα στημένα από επαγγελματίες, που επιδιώκουν τη μαζικότητα. Όταν ο κόσμος εμπεδώσει τι είναι πραγματικά το ορεινό τρέξιμο, τότε συντάσσεται και με την άποψη ότι «το μικρό είναι όμορφο». Και φυσικά αναφέρομαι στους ανθρώπους που συμμετέχουν στους αγώνες για να βιώσουν εμπειρίες, όχι σ εκείνους που κάνουν πρωταθλητισμό, οι οποίοι εκ των πραγμάτων είναι και η μειοψηφία.

Η ομάδα μου… Δύσκολο να την παρουσιάσω έτσι. Δεν το ζω μ αυτή την προσέγγιση το θέμα. Για να πω την αλήθεια, ο ίδιος νιώθω σαν μέλος μιας μικρής ομάδας, μιας χούφτας ανθρώπων με κοινό όραμα να φτιάξουμε όσο καλύτερο γίνεται αυτό το γεγονός. Να το πάμε δυο βήματα πιο μπροστά, ένα σκαλί παραπάνω κάθε φορά. Δύσκολο πάντως να αναφέρω ονόματα, γιατί στο βαθμό που οι κύκλοι συνεργασιών δεν έχουν σαφή όρια, είναι βέβαιο ότι θα αδικήσεις κάποιον που βρίσκεται σε έναν πιο ευρύ κύκλο απ αυτόν που προσπαθείς να περιγράψεις, όλους όμως μας ενώνει η διάθεση για πραγματική δουλειά και το κοινό όραμα. Εκείνο που με βεβαιότητα πάντως μπορώ να πω, είναι πως διαφαίνεται ήδη στην ομάδα μας μια τάση ανάληψης αρμοδιοτήτων και ευθυνών για συγκεκριμένα ζητήματα, από συγκεκριμένα άτομα. Κι αυτό αναμφίβολα θα βοηθήσει ώστε να πάμε πιο μπροστά το γεγονός.

[Advendure]: Είσαι άνθρωπος του ρίσκου. Το ίδιο φαίνεται ότι είναι και οι υπόλοιποι της ομάδας. Αλλά μόνο ρισκάροντας και με όραμα προχωράνε τα πράγματα. Φέτος, μόλις 2-3 μήνες πριν τον αγώνα, πήρατε την απόφαση να αλλάξετε τον τόπο εκκίνησης, κάτι που προφανώς αλλάζει πολλά στον ίδιο τον αγώνα, τόσο για τους αθλητές όσο και διοργανωτικά. Επίσης, γνωρίζουμε το πόσο υποστηρίζεις την άποψη της σταθερότητας μιας διαδρομής αγώνα για ιστορικούς λόγους. Μίλησε μας λίγο για αυτήν την απόφαση και τα θετικά που απορρέουν από αυτή την αλλαγή.

[Λάζαρος Ρήγος]: Ήταν πράγματι μια γενναία απόφαση αυτή που πάρθηκε τον Απρίλιο, σχετικά με την αλλαγή του τόπου εκκίνησης-τερματισμού στον Mythical. Και πάρθηκε με συντριπτική πλειοψηφία, σχεδόν ομοφωνία θα έλεγα. Ακόμα φυσικά, δεν δοκιμάστηκε στην πράξη η ορθότητά της, αφού θέλουμε λίγες ακόμα μέρες μέχρι να τη δούμε να γίνεται πράξη. Είναι όμως αποτέλεσμα σοβαρής σκέψης και προβληματισμού και μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι συζητήθηκε με τη δέουσα σοβαρότητα ανάμεσα στον στενό πυρήνα των συνεργατών, πριν πάρουμε την απόφαση! Όπως επίσης και ότι σαν γνώμονα είχαμε το πώς θα κάνουμε τον αγώνα καλύτερο για τους αθλητές μας.

Κουβεντιάζοντας αυτή την αλλαγή, συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα ήταν μονόδρομος. Δεν είχαμε άλλη επιλογή! Ούτε καν να κρατήσουμε τη μέχρι σήμερα εκκίνηση του Λάκκου όπως είχε. Κι αυτό, γιατί ένα γεγονός σαν τον Olympus Mythical Trail οφείλει να έχει τη δική του ταυτότητα. Σε όλα τα επίπεδα, άρα και το δικό του ξεχωριστό τόπο, που τον συνδέει με τη συνολική εμπειρία, το συνολικό βίωμα, στη συνείδηση του κοινού του.

Ο Λάκκος στο Λιτόχωρο είναι ένας χώρος που πήρε «χρώμα» στην αρχή από τον αγώνα μας, αλλά ο χρόνος έφερε εκεί κάποιους άλλους να πρωταγωνιστούν και να καταλαμβάνουν (δικαιολογημένα) τη φήμη και το εύρος της τοποθεσίας. Εμείς γίναμε παρίες εκεί και αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε –και για πρακτικούς λόγους- να βρούμε μια καινούργια «στέγη». Στον Mythical ταιριάζει η φύση, η ηρεμία και τα συναισθήματα που γεννά το υπέροχο τοπίο στην περιοχή του Αηγιάννη. Αυτό είναι το μέρος που ταιριάζει για «σπίτι» σ ένα γεγονός που απευθύνεται σε συναισθήματα και σε ανθρώπους, που αν μη τι άλλο επιλέγουν να παίρνουν μέρος σε εγχειρήματα όπου το διακύβευμα είναι η απαντοχή στον πόνο και τη μάχη με τον ίδιο τους τον εαυτό, τις φυσικές αδυναμίες του και τις ψυχικές του ικανότητες. Το δάσος του Αηγιάννη χαρίζει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να βρεθεί ο καθένας πιο κοντά στον εαυτό του και πιο κοντά στη φύση.

[Advendure]: Βλέποντας τους αθλητές που έχουν μέχρι τώρα δηλώσει συμμετοχή, είναι προφανές ότι το Mythical έχει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς διεθνών συμμετοχών από τους ελληνικούς αγώνες ultra-trail, αλλά με χαρά βλέπουμε και πολλούς Έλληνες αθλητές υψηλού επιπέδου. Η αλλαγή της διαδρομής επηρεάζει το ρεκόρ διαδρομής, το οποίο σίγουρα θα κινδύνευε με τέτοια ποιότητα αθλητών; Τι θα ισχύσει;

[Λάζαρος Ρήγος]: Όντως, φέτος σε απόλυτο αριθμό ο αγώνας διπλασίασε τις ξένες συμμετοχές του και σε ποσοστό φτάνει το 17%, αντιπροσωπεύοντας 10 ξένες χώρες. Εννοείται ότι είμαστε ικανοποιημένοι από την αύξηση των ξένων συμμετοχών και την διεθνοποίηση του αγώνα, η οποία -και δεν το κρύβω- αποτελεί και τον κύριο στόχο μας για τα επόμενα χρόνια. Νομίζω κι εγώ ότι το επίπεδο συμμετοχών φέτος είναι το καλύτερο που έχει να επιδείξει ο αγώνας στην πενταετή ιστορία του και θα πρέπει να περιμένουμε ίσως κατάρριψη του ρεκόρ αγώνα. Και μάλλον όχι εξαιτίας της αλλαγής της εκκίνησης ή της ώρας τόσο, όσο εξαιτίας του ψηλού επιπέδου στον συναγωνισμό.

Για τις επιδόσεις των αθλητών στην κορυφή της κούρσας, θα υπάρχουν περισσότερες ώρες σκοταδιού αφενός αλλά και δροσιάς αφετέρου. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της νέας κατάστασης, εκτιμώ ότι θα είναι θετικό, γέρνοντας τη ζυγαριά προς την βελτίωση των επιδόσεων στους πρώτους. Ας μου επιτρέψουν οι αθλητές του φετινού αγώνα, να σπάσω τη σιωπή του διοργανωτή και να πω ανοιχτά τις σκέψεις μου για το ποιοι και πόσοι περιμένω να πρωταγωνιστήσουν. Απλά, για λόγους δεοντολογίας θα αναφερθώ στους πιθανούς πρωταγωνιστές, με αλφαβητική σειρά.

Περιμένω λοιπόν μια 10άδα αθλητών που θα παίξει ρόλο στη διεκδίκηση της κούρσας: Αθανασόπουλος, Βαμβακίτης, Γούναρης, Καλοφύρης, Μαυρογιάννης, Πετρόπουλος, Σιδηρόπουλος, Χριστάνας, Vasilache, Gridin, φρονώ ότι θα είναι οι πρωταγωνιστές του φετινού αγώνα και όπως καταλαβαίνεις, το ρεκόρ διαδρομής τρίζει ήδη. Εκτιμώ πάντως ότι δύσκολα θα κατέβει κάτω από τις 13:30, εξαιτίας των γνωστών δυσκολιών της διαδρομής, όπως το συνεχόμενα μεγάλο υψόμετρο (20 συνεχόμενα χιλιόμετρα πάνω από τα 2000 μέτρα), το μεγάλο ποσοστό των μονοπατιών στο σύνολο της διαδρομής (93%).

[Advendure]: Μετά τις 140 συμμετοχές στην παρθενική του εμφάνιση το 2012, ο αγώνας έκανε μια κοιλιά στα χρόνια που μεσολάβησαν και φέτος επανήλθε δριμύτατος με σχεδόν 170 αθλητές, από τους οποίους οι 27 είναι ξένοι, γεγονός πολύ θετικό. Είσαι ευχαριστημένος από αυτή την αύξηση και το διαφαινόμενο ρεκόρ συμμετοχών; Τι κάνατε διαφορετικό φέτος και τράβηξε το ενδιαφέρον τόσο των Ελλήνων όσο και ξένων αθλητών;

[Λάζαρος Ρήγος]: Ο καλός φίλος και συνεργάτης, ο Μαυρίκιος Πολίτης, έχει ένα σύνθημα: «καλές διοργανώσεις και τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους» και συμφωνώ με αυτό! Ειλικρινά, το μόνο που συνέβη τα δύο τελευταία χρόνια, ήταν ευχαριστημένοι αθλητές που έφευγαν στο τέλος του αγώνα για τα σπίτια τους. Η τάση επιστροφής των αθλητών στον Mythical ξεκίνησε μόλις πέρυσι, όταν αναστράφηκε με αριθμούς το αρνητικό κλίμα από τη διοργάνωση του 2013, η οποία την επόμενη χρονιά (2014) μας άφησε με 90 αθλητές! Φέτος, οι αριθμοί ευημερούν, προαγωνιστικά τουλάχιστον, με 170 σχεδόν αθλητές να ετοιμάζονται να σταθούν στην εκκίνηση.

Δουλέψαμε σκληρά για να ξαναφέρουμε πίσω τον κόσμο μας. Και το πετυχαίνουμε σε καιρούς χαλεπούς, με την οικονομική κρίση να βρίσκεται στο βαθύτερο σημείο της στην Ελλάδα. Είναι η τρίτη συνεχόμενη χρονιά φέτος, που έχουμε αποδυθεί σε μια προσπάθεια να τιθασεύσουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίσει ο κάθε αγώνας βουνού: τη διαδρομή του!

Πέρα από τη σκληρή δουλειά στα μονοπάτια μας, φροντίσαμε να κρατήσουμε αξιοπιστία, σοβαρότητα και αυστηρότητα στο θέμα των κανονισμών μας. Ο Mythical είναι ένας πολύ δύσκολος αγώνας βουνού –θα τον κατέτασσα στην κορυφή σε ελληνικό επίπεδο- αν συνεκτιμήσουμε όλες τις παραμέτρους του (μήκος, ανάβαση, τερέν, καιρός, υψόμετρο κλπ). Αν λοιπόν δεν δημιουργήσεις αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο και κριτήρια συμμετοχής για έναν δύσκολο αγώνα και το κυριότερο, αν δεν τα τηρήσεις, είσαι καταδικασμένος να υποστείς τις επιπτώσεις των επιλογών σου!

Κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι με το να είναι ελαστικοί και διαλλακτικοί σε ζητήματα αυστηρότητας, θα έχουν μεγαλύτερη αποδοχή. Είναι μία λάθος εντύπωση και κυρίως, είναι επικίνδυνη, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα ανθρώπων χωρίς εμπειρία και ικανότητες. Συνήθως, διαπιστώνω ότι διοργανωτές μεγάλων (σε διάρκεια) αγώνων, θέτουν κριτήρια συμμετοχής, τα οποία ουδόλως τηρούν. Άρα, χρησιμοποιούν προσχηματικά το θεσμό των κριτηρίων, προκειμένου να προσδώσουν κύρος από μόνοι τους στον αγώνα τους. Αυτοί οι τυχοδιωκτισμοί δεν αρμόζουν στο ρόλο που παίζουν οι διοργανωτές σοβαρών αγώνων. Αν κάνεις τη δουλειά σου με συνέπεια και με προδιαγραφές αξιοπιστίας, ο κόσμος θα το εκτιμήσει. Αυτό λοιπόν προσπαθούμε να κάνουμε εδώ στον ΟΜΤ.

Για την «επιστροφή» των Ελλήνων αθλητών στον αγώνα, πιστεύω ότι υπάρχει μία τάση στο ξεκίνημά της, την οποία θα δούμε να εκδηλώνεται πιο έντονα στα επόμενα ένα-δύο χρόνια. Και νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή εδώ, να πω ότι για μας υπάρχει μία οροφή στο πλήθος των αθλητών που θα δεχόμαστε στο μέλλον και ο μαγικός αριθμός είναι το «200». Τόσους μπορούμε, τόσους θέλουμε, τόσους οφείλουμε! Ο Όλυμπος δεν είναι ατραξιόν, ούτε και εμείς σούπερ-μάρκετ, για να αφήσουμε ορθάνοιχτες τις πόρτες του ΟΜΤ σε αθλητές! Όλα έχουν τα όριά τους ή να το πούμε καλύτερα, οφείλουν να έχουν όρια. Κάνουμε έναν αγώνα γιατί αυτό μας εκφράζει και μας δίνει μια αίσθηση πληρότητας. Εκείνο που θέλουμε, είναι να έχουμε εξασφαλισμένη την αυτοτέλεια και την οικονομική βιωσιμότητα του γεγονότος. Αυτό δεν μπορεί να προκύπτει από τους χορηγούς, γιατί αν κάποια στιγμή οι χορηγοί φύγουν, το γεγονός θα καταρρεύσει. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει κέρδος αλλά μόνο ισοσκελισμένα έσοδα-έξοδα, το μόνο που μας μένει είναι να δημιουργήσουμε έναν πόλο έλξης ανθρώπων με ιδιαίτερη αντίληψη γι αυτό που ονομάζουμε ορεινό τρέξιμο. Να βρισκόμαστε με φίλους, παλιούς και νέους και να περνάμε όλοι όμορφα. Λέμε ότι κάνουμε τους αγώνες για να περνάμε καλά. Ε, εμείς το κάνουμε πράξη λοιπόν. Ο ΟΜΤ θα παραμείνει ένα Delicatessen ανάμεσα σε Mega Markets και σε Discount Markets. Είναι ζήτημα άποψης. Φτιάξαμε έναν δύσκολο αγώνα για λίγους, όχι γιατί αδυνατούσαμε να φτιάξουμε έναν εύκολο αγώνα για πολλούς αλλά γιατί αυτό μας εκφράζει!

Τέλος, στο θέμα των ξένων συμμετοχών που αναφέρεις, θα σου πω πως βασικός μας στόχος για το άμεσο μέλλον (2017-2018) είναι η εξωστρέφεια του αγώνα μας, μέσω της προσπάθειας διεθνοποίησης του. Ήδη φέτος, ξεκινήσαμε μια πρώτη προσπάθεια σ αυτή την κατεύθυνση, με προβολή του ΟΜΤ σε στοχευμένο κοινό σε ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στα Βαλκάνια, όπου υπάρχει μια μεγάλη δεξαμενή αθλητών, που θεωρούμε ότι είναι διατεθειμένοι πολλοί απ αυτούς να ταξιδέψουν ως τον Όλυμπο για έναν αγώνα 100 χιλιομέτρων.

[Advendure]: Ας υποθέσουμε ότι ένας αθλητής έχει τερματίσει τον Olympus Marathon 2015 με επίδοση 5.30 ώρες και το Ursa-Trail το 2014 στις 4.30 ώρες, κορυφαίες δηλαδή επιδόσεις. Το 2014 τερμάτισε και το Σπάρταθλον και μάλιστα με σπουδαία επίδοση, στις 33 ώρες. Έχει κάνει και κάποιους άλλους μικρούς αγώνες βουνού που δεν συνυπολογίζονται στα κριτήρια του Mythical. Συγκεντρώνει περίπου 320 βαθμούς και άρα δε είναι “ικανός” με βάση τους κανονισμούς του Mythical να δηλώσει συμμετοχή. Είναι δίκαιο πιστεύεις; Δεν δείχνει ικανότητα υπεραντοχής τερματίζοντας το Σπάρταθλον και εμπειρία σε βουνά κάνοντας τέτοιες επιδόσεις σε αγώνες με υψηλό δείκτη δυσκολίας; Το σύστημα συμμετοχών τελικά θέλει ανθρώπους ικανούς από άποψη εμπειρίας στο βουνό και ικανοτήτων υπεραντοχής ή επιβραβεύει την συχνή συμμετοχή σε αγώνες ορεινού τρεξίματος;

[Λάζαρος Ρήγος]: Το σύστημα συμμετοχής του ΟΜΤ επιβραβεύει ξεκάθαρα τη συχνή συμμετοχή σε αγώνες βουνού! Κάθε σύστημα όμως που βασίζεται σε μαθηματικούς υπολογισμούς, έχει και κάποια όρια, όπως επίσης και τρωτά σημεία. Με αυτό δεν θέλω να πω ότι έχει ατέλειες αλλά ότι οι αριθμοί από μόνοι τους δημιουργούν φράχτες, αναχώματα, κόκκινες γραμμές κλπ. Ναι, όταν με κατώτατο όριο συμμετοχής τους 400 βαθμούς, κάποιος μαζεύει 350 ή 380, αυτό ηχεί περίεργο, αλλά όσοι ζουν στη γειτονιά του αθλητισμού με νούμερα έχουν να κάνουν. Και με μικρά ελάχιστα όρια, που όταν τα ξεπερνούν τους χαρίζουν ανακούφιση κι όταν δεν τα φτάνουν, απογοήτευση!

Επί της ουσίας πάντως, θέλω να πω το εξής: καλό το Σπάρταθλο, καλό και το 33ωρο στο Σπάρταθλο, αλλά τι να το κάνω το Σπάρταθλο και το ωραίο μου 33ωρο, όταν βρεθώ στο θεό, εκεί ανάμεσα Σκολιό κι Αγιαντώνη, με 120 χιλιόμετρα αέρα και αντάρα που δε βλέπω ούτε τη μύτη μου; Γιατί στο κάτω-κάτω να βάλω το Σπαρταθλητή να τρέξει στον Mythical και όχι τον ορειβάτη με την καλή φυσική κατάσταση, που δε φοβάται χάρο, έχοντας ζήσει αμέτρητες τέτοιες καταστάσεις; Βλέπεις όμως, ο ορειβάτης δεν παίρνει μέρος σε αγώνες βουνού και δεν έχει 400 πόντους για να μπει στον αγώνα! Αυτό δεν είναι μεγαλύτερη αδικία;

Τα συστήματα γενικώς, επικροτούν τους γνώστες! Αυτή είναι μια βασική αρχή, η οποία είναι γενικά παραδεκτή, νομίζω. Συνεπώς, κανένας δεν θα έπρεπε να παραξενεύεται για το σύστημα συμμετοχής του ΟΜΤ. Και προσωπικά είμαι αντίθετος με τους αγώνες που δεν ζητούν κανένα τυπικό κριτήριο (βιογραφικό). Θεωρώ αδιανόητο το Tor des Geants, ένας αγώνας 330 χιλιομέτρων σε ορεινό/αλπικό περιβάλλον, να μη ζητά απολύτως τίποτα από τους υποψήφιους. Αν δεν κάνω λάθος, φέτος κληρώθηκε μια Ελληνίδα –δεν έχω κάτι μαζί της, ούτε καν τη γνωρίζω- η οποία δεν έχει τρέξει ποτέ της σε αγώνα βουνού! Πώς σου φαίνεται αυτό; Το επικροτείς;

Στην Ελλάδα, ο καθένας, αφού κάνει ένα τόσο δα βήμα, μετά θέλει να κατακτήσει τον κόσμο όλο. Έχουμε παρεξηγήσει την έννοια της εξέλιξης και της σταδιακής προόδου και σ αυτό μεγάλο μερίδιο ευθύνης θα προσάψω στους διοργανωτές των αγώνων, οι οποίοι ενίοτε είναι πιο επιπόλαιοι κι από τους αθλητές τους, θυσιάζοντας αρχές και αξίες στο βωμό των αριθμών και των χορηγιών!

[Advendure]: To Mythical έχει πολλά χιλιόμετρα σε αλπικό τερέν, το οποίο είναι εξαιρετικά απρόβλεπτο όσο αφορά τις καιρικές συνθήκες αλλά και την ορατότητα των μονοπατιών, ιδιαίτερα σε ένα βουνό σαν τον Όλυμπο. Αυτό είναι ένα θέμα που μια διοργάνωση πρέπει να το χειριστεί με ιδιαίτερη προσοχή και αγχώνει τους αθλητές. Τι πρόβλεψη έχετε κάνει; Τι σηματοδότηση θα υπάρχει;

[Λάζαρος Ρήγος]: Το πρόβλημα με την αλπική σηματοδότηση, το ζήσαμε με το χειρότερο δυνατό τρόπου στη διοργάνωση του 2013, όταν η μειωμένη ορατότητα στοίχισε τη διαδρομή και τον ίδιο τον αγώνα σε αρκετούς αθλητές τότε!  Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν, προσπαθήσαμε να λύσουμε το πρόβλημα, όμως ο Όλυμπος έχει τους δικούς του κανόνες και πρέπει να μπορεί κανένας να προσαρμόζεται στις δύσκολες συνθήκες.

Η διοργάνωσή μας έχει ένα δύσκολο ρόλο να διεκπεραιώσει κάθε Ιούλιο: να βγάλει αλώβητους τους αθλητές από την αλπική ζώνη. Το μεγαλύτερο άγχος μας συνολικά, είναι η αλπική ζώνη της διαδρομής του ΟΜΤ. Όλα τα υπόλοιπα παλεύονται, αυτό όμως είναι πέρα από τις δυνάμεις μας. Παρόλα αυτά, έχουμε κάνει βήματα προόδου, εκεί στα +2.700

Καταρχήν προσπαθήσαμε να ανασυστήσουμε το «Μονοπάτι Ο2», το οποίο έχει αφεθεί στην τύχη του από τότε που χαράχτηκε, δεκαετίες πριν. Η ανασύσταση γίνεται σταδιακά, χρόνο με το χρόνο και με παρεμβάσεις που σχετίζονται κυρίως με το ίχνος του. Ένα σαφέστερο ίχνος απ την αμφιβολία του σβησμένου, είναι αυτό που χρειάζεται όποιος κινείται σε τέτοια μονοπάτια. Λίγη τσάπα που θα διορθώσει τον όχτο του μονοπατιού και θα ισιώσει το πλάτος του, που συνήθως στα παρατημένα μονοπάτια γέρνει προς τα έξω, είναι ότι καλύτερο για την περίπτωση του Ο2.

Από εκεί και πέρα, μέχρι τον αγώνα θα έχει ολοκληρωθεί η σηματοδότησή του με ασπροκόκκινα σημάδια σε σταθερούς βράχους, μέσα ή δίπλα απ το μονοπάτι. Αυτό το έργο θεωρώ ότι είναι εξόχως σημαντικό, καθώς για πρώτη φορά από τη σύστασή του, το 02 θα αποκτήσει ορειβατική σηματοδότηση, σύμφωνα με κάποια διεθνή πρότυπα. Η συχνότητα των σημαδιών πάνω στο μονοπάτι θα είναι η αναγκαία –περίπου κάθε 50 μέτρα κατά μέσο όρο- ώστε να βοηθά όσους κινούνται πάνω του τους καλοκαιρινούς μήνες, που απουσιάζει η χιονοκάλυψη από το έδαφος. Εννοείται ότι στα πιο δύσκολα σημεία, όπως στο οροπέδιο της Μπάρας (Κ-67), όπου το ίχνος είναι ασαφές πάνω στο αλπικό χορτάρι, η πυκνότητα των ασπροκόκκινων σημάτων σε βράχους θα είναι μεγαλύτερη (κάθε 10-20 μέτρα).

Τέλος, θα πρέπει να αναφέρουμε τις περίφημες «φούρκες» που εφαρμόστηκαν από το 2013 και μετά. Φέτος, η διέλευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των αθλητών από το επίμαχο οροπέδιο της Μπάρας, θα γίνει σε συνθήκες ημέρας, άρα το αντανακλαστικό υλικό από τις φούρκες δεν μοιάζει τόσο αναγκαίο, ωστόσο η σήμανση της φούρκας θα βρίσκεται εκεί, στη θέση της και με ικανοποιητική μάλιστα πυκνότητα.

Θεωρώ ότι μετά από τρία χρόνια σκληρής δουλειάς στα αλπικά λιβάδια του Ολύμπου, έχουμε καταφέρει αρκετά πράγματα, κάτι που απεικονίζεται πλέον και στις δορυφορικές λήψεις της Google. Είναι μια δικαίωση, να μπορείς να βλέπεις τη δουλειά σου από δορυφόρο!

[Advendure]: Παρακολουθώντας τις αναρτήσεις σου Λάζαρε στο Facebook, βλέπουμε την απίστευτη δουλειά που γίνεται στην διάνοιξη, καθαρισμό και σηματοδότηση με ενιαίο και καλαίσθητο τρόπο των μονοπατιών. Μίλησε μας λίγο για το θέμα αυτό. Τελικά είναι ίσως το πιο σημαντικό για έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος; Ο ίδιος ο αγώνας μήπως τελικά είναι ο “σπινθήρας” που θα αναδείξει τον πλούτο των μονοπατιών μιας περιοχής;

[Λάζαρος Ρήγος]: Είμαι ένθερμος υποστηρικτής της άποψης ότι οι αγώνες αποτελούν απλά το πρόσχημα για να δουλεύουμε στα μονοπάτια. Η πραγματική αιτία είναι η επιθυμία μας να δούμε τον κόσμο να περπατάει στα μονοπάτια και να μιλάει γι αυτά! Ο Όλυμπος, όπως και τα περισσότερα ελληνικά βουνά άλλωστε, ήταν μια κυψέλη ζωής πριν από λίγες γενιές. Αυτό μεταφράζεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα μονοπατιών, τα οποία έσβησαν όταν οι άνθρωποι έφυγαν για πάντα από το βουνό. Η βλάστηση τα «έπνιξε» και η διάβρωση τα εξαφάνισε. Μαζί τους, έσβησαν και οι παλιοί που τα περπατούσαν και τα γνώριζαν. Οι μαρτυρίες τους απέμειναν σαν ασαφείς μνήμες στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Σήμερα, όλοι εμείς που έχουμε κάποιες ευαισθησίες με την υπόθεση των μονοπατιών, καλούμαστε να κάνουμε την υπέρβαση και να δώσουμε ξανά ζωή σε κάτι που μοιάζει κλινικά νεκρό!

Ο Όλυμπος είναι ένα συναρπαστικό βουνό, που το ανάγλυφα του προσφέρει αμέτρητες ευκαιρίες στον διαβάτη των μονοπατιών του να απολαύσει εικόνες μοναδικού κάλλους. Βρήκαμε με τη βοήθεια των παλιότερων, κάποια μονοπάτια και αφού τους ξαναδώσαμε ζωή, τα εντάξαμε στη διαδρομή του Mythical αλλά και του Lost, στη συνέχεια. Αυτή η επιλογή μας όμως, μας δημιούργησε και την υποχρέωση να τα συντηρούμε κάθε χρόνο.

Κάθε άνοιξη, η φύση τείνει να επουλώσει τις πληγές που της δημιουργούν άνθρωποι όπως εμείς. Ότι κόβουμε για να κρατήσουμε ανοιχτά, μονοπάτια που ελάχιστοι χρησιμοποιούν πλέον, οι δυνάμεις της φύσης έρχονται και το ξαναγεμίζουν με βλάστηση. Η απάντησή μας στο πρόβλημα της αναγέννησης της βλάστησης στα μονοπάτια, είναι βαθύτερο καθάρισμα. Το κόστος γι αυτό είναι ο κόπος και ο χρόνος. Το κέρδος απ αυτό, είναι η επιστροφή των ανθρώπων στα μονοπάτια, που τελικά νομίζω πως είναι και το ζητούμενο. Και φυσικά, δεν μιλώ για τους αθλητές στους αγώνες, αλλά για όλους εκείνους που δυνητικά θα τα επισκεφτούν σε ολόκληρη τη διάρκεια του χρόνου, αθλητές ή μη! Αν κάποιος καθαρίζει μονοπάτια μόνο για μία ημέρα το χρόνο, την ημέρα ενός αγώνα, έχει πολλές πιθανότητες κάποια στιγμή να απογοητευθεί και να τα παρατήσει. Αυτό το σχέδιο δεν είναι βιώσιμο, δυστυχώς! Βέβαια, εμείς στον Όλυμπο έχουμε το θείο δώρο του ονόματος «Όλυμπος», που λειτουργεί σαν μαγνήτης για Έλληνες και ξένους πεζοπόρους, άρα έχουμε και αυξημένες πιθανότητες να επιζήσουμε στο σκληρό κόσμο των βουνών. Με το τίμημα βέβαια, κάθε χρόνο να διαθέτουμε εκατοντάδες εργατοώρες για να κρατάμε ζωντανά τα μονοπάτια.

Πάντως, όταν βρίσκεσαι στην ανάγκη να διαθέτεις τεράστια ποσά ενεργητικότητας σε ένα έργο, όπως εμείς στη συντήρηση των μονοπατιών του Ολύμπου, βρίσκεις και τεχνάσματα που θα κάνουν το έργο σου καλύτερο και τη ζωή σου ευκολότερη. Έτσι, αυτά τα πέντε χρόνια, βρήκαμε τρόπους και τεχνικές που κάνουν το αποτέλεσμα της δουλειάς μας καλύτερο και τη ζωή μας ευκολότερη. Το βασικό πρότζεκτ του 2016, είναι η μόνιμη και ποιοτική σηματοδότηση των μονοπατιών μας, προκειμένου να χαρίσουμε στον κόσμο που κυκλοφορεί εκεί τη σιγουριά ότι βαδίζει σε σίγουρο …δρόμο. Η σηματοδότηση που εφαρμόζουμε πλέον στα μονοπάτια μας, δεν ταυτίζεται με τον αγώνα μας αλλά προσπαθεί να αποδώσει γενικότερα την αίσθηση ενός ικανού και έμπειρου σηματοδότη-χαράκτη μονοπατιών.

Με χαρά είδα τις προάλλες την ανανεωμένη έκδοση του χάρτη του Ολύμπου από τον γνωστότερο χαρτογραφικό ελληνικό οίκο, στην οποία περιλαμβάνονται όλα τα μονοπάτια που δουλέψαμε τα 2-3 τελευταία χρόνια! Οι κόποι μας έπιασαν τόπο και από όσο γνωρίζω, ο κόσμος ήδη κυκλοφορεί σ αυτά τα μονοπάτια και απολαμβάνει νέες, άγνωστες γι αυτόν διαδρομές. Και από την υπόθεση των μονοπατιών, μόνο ωφελημένη μπορεί να βγει η τοπική κοινωνία και οικονομία, χάρη στην αύξηση της τουριστικής κίνησης στην περιοχή.

[Advendure]: Με την μεταφορά της εκκίνησης και του τερματισμού στον Αη Γιάννη, αλλά και την αλλαγή της ώρας εκκίνησης, αλλάζουν κάποια τεχνικά δεδομένα σε σχέση με την προσπάθεια των αθλητών. Μίλησε μας λίγο για τις δυσκολίες που προκύπτουν, αλλά και για τις αντίστοιχες ευκολίες στην προσπάθεια τους.

[Λάζαρος Ρήγος]: Η αλλαγή στον Αηγιάννη, από τεχνικής άποψης αποτελεί μια κίνηση «ματ»: αλλάζεις τον αγώνα, κρατώντας ίδια και απαράλλαχτη τη διαδρομή! Αυτό σπάνια το συναντάμε στην πράξη. Συνήθως μια αλλαγή εκκίνησης ή τερματισμού σημαίνει και αλλαγή διαδρομής. Είναι μάλλον η πρώτη φορά στα χρονικά των ελληνικών αγώνων βουνού, που ένας αγώνας αλλάζει παραμένοντας ο ίδιος! Όντας υπέρμαχος της αρχής των σταθερών διαδρομών –αν και πολλές φορές χρειάστηκε στο παρελθόν να διαψεύσω ο ίδιος αυτή μου την αρχή- ήθελα να κρατήσουμε σταθερή τη διαδρομή του Mythical. Ένας αγώνας 100 χιλιομέτρων δεν επιτρέπεται να αλλάζει διαδρομές χωρίς αποχρώντα λόγο! Αλλάξαμε το 2014, μετά από τιτάνιες προσπάθειες επαναδιάνοιξης παλιών μονοπατιών, για να ολοκληρώσουμε την ταυτότητα της διαδρομής του αγώνα, τώρα όμως αυτό το κατείχαμε ήδη. Οπότε η λύση της ίδιας διαδρομής αποτελούσε μονόδρομο πλέον.

Από την αλλαγή της εκκίνησης και μετά, ξεκίνησε μια κουβέντα για το πόσο αυτό θα άλλαζε τις επιδόσεις, αφού φαινομενικά ο αγώνας γινόταν ευκολότερος, όπως έλεγαν οι περισσότεροι. Αυτό είναι και σωστό αλλά είναι και λάθος. Ας το πάρουμε όμως απ την αρχή: πώς είναι δυνατόν η διαδρομή να γίνεται ευκολότερη, αφού παραμένει η ίδια έως και το τελευταίο εκατοστό της! Και μάλιστα, ένας κύκλος, του οποίου καν δεν αλλάζει η φορά! Κάποιοι είπαν ότι η ανηφόρα στο Λιβαδάκι, που ήταν στα ¾ της προηγούμενης εκδοχής και τώρα στο ξεκίνημά της, αποτελεί τον καταλύτη για να θεωρηθεί η διαδρομή ευκολότερη. Θα συμφωνήσω, αλλά αυτό βοηθά μόνο στο ψυχολογικό κομμάτι τον αθλητή. Στο τεχνικό, η κούραση του συγκεκριμένου τμήματος απλά μαζεύεται απ το ξεκίνημα της προσπάθειας των αθλητών, δεν είναι κάτι που το αποφεύγεις. Το ίδιο συμβαίνει και με ανηφόρες-κλειδιά (Ζηνιά, Σκούρτα, Σκολιό), που τώρα τις συναντάς πιο μακριά στην προσπάθειά σου, απ ότι στην προηγούμενη έκδοση.

Όμως, από ένα σημείο και πέρα, θα συμφωνήσω ότι υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα μετά την αλλαγή της εκκίνησης, τα περισσότερα από τα οποία περνούν από τη σφαίρα της υποκειμενικότητας. Ας μου επιτραπεί –αν και δεν αρμόζει σε μια συνέντευξη αυτό- να τα απαριθμήσω ένα προς ένα, αφού τα θεωρώ και ο ίδιος σημαντικά:

1. Η αλλαγή ώρας εκκίνησης, απαλλάσσει τους πιο αργούς αθλητές από την δεύτερη νύχτα, καθώς το 28ωρο πλέον εκπνέει στις 10 το βράδυ αντί για τις 4 τα χαράματα.

2. Για τους αθλητές επιδόσεων, υπάρχουν περισσότερες ώρες δροσιάς (ας θεωρήσουμε το διάστημα από 10πμ έως 6μμ ως ζεστές ώρες της μέρας). Ο αθλητής των 18 ωρών για παράδειγμα κινούνταν μέχρι τώρα 8 ώρες σε συνθήκες ζέστης, ενώ πλέον θα έχει μόνο 2 ώρες! Αυτό αναμφίβολα, θα επηρεάσει προς το καλύτερο τις επιδόσεις

3. Η νέα ώρα εκκίνησης (6 το απόγευμα) ταιριάζει περισσότερο στους βιορυθμούς του μέσου ανθρώπου, από ότι η εκκίνηση τα μεσάνυχτα

4. Αν και συγκεντρωμένη στο πρώτο 60% της διαδρομής η ανηφόρα, δίνει ευκολότερο τέλος στην προσπάθεια των αθλητών, οι οποίοι έχουν ευθείες και κατηφόρες για το τελευταίο ένα τρίτο του αγώνα

5. Το αρνητικό ψυχολογικό σημείο επαφής με τον «πολιτισμό» είναι πλέον στο πρώτο τρίτο της διαδρομής (Λιτόχωρο Κ-32) αντί στο ξεκίνημα του τρίτου παλιότερα (Αηγιάννης Κ-67)

6. Η παρουσία των οργανωμένων καταφυγίων κατά μήκος της διαδρομής, είναι πλέον σε ευνοϊκότερη διάταξη, αφού αυτά βρίσκονται στο μέσο του αγώνα, εγκατεσπαρμένα σε λογικές αποστάσεις μεταξύ τους, ώστε να προσφέρεται ποιοτικότερη υποστήριξη στους αθλητές και σε θέματα τροφοδοσίας αλλά και πρώτων βοηθειών (Σταυρός στο 37, Κορομηλιά στο 45, Πετρόστρουγκα στο 50, Κάκκαλος στο 55, Μηγκοτζίδης στο 65).

[Advendure]: Έγραψες πρόσφατα – αναφερόμενος στο Mythical -  ότι “Άθλος είναι εκείνη η δοκιμασία, που όταν την ξεκινάς δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να την τελειώσεις!”. Τελικά δεν έχει και τόσο σημασία η δυσκολία και ο θρύλος κάποιου αγώνα, αλλά η φλόγα και η θέληση που έχουμε μέσα μας;

[Λάζαρος Ρήγος]: Η έννοια του άθλου είναι σαφής και αντικειμενική, όσο κι αν πολλοί ενοχλούνται, υποσυνείδητα θεωρώντας ότι κάποιοι τους κλέβουν κάτι απ την περιουσία τους. Η έννοια του άθλου όμως είναι και αρκετά προσωπική, αφού τα όρια του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετικά! Πώς λοιπόν θα βάλουμε την προσπάθεια όλων σ ένα κοινό «τσουβάλι» για να τη μετρήσουμε; Συνεπώς, ο καθένας περνά στα όρια της υπέρβασης ή του άθλου αν θέλεις, σε φάση που μόνο ο ίδιος μπορεί να εκτιμήσει. Και στον αθλητισμό, την υπέρβαση επιλέγεις ο ίδιος να την κάνεις. Είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας ο άθλος, όταν μιλάμε για τον αθλητισμό. Άνθρωποι με ροπή προς την υπέρβαση, επιλέγουν δοκιμασίες που θα τους φέρουν στα όριά τους ή δοκιμασίες κατά τεκμήριο υπερβολικά δύσκολες, που θα μπορούσαν να φέρουν τον οποιοδήποτε στα όριά του ή και πέρα απ αυτά. Και είναι τελικά αυτοί που χτίζουν το θρύλο του αγώνα, μέσα από την προσωπική τους υπέρβαση, τον προσωπικό τους άθλο. Οι άνθρωποι δημιουργούν τις έννοιες μέσα από συμπεριφορές και στάσεις ζωής, άρα και η εσωτερική φλόγα, αυτή που δημιουργεί τις συνθήκες υπέρβασης, είναι εκείνη που στέκεται στην κορυφή του πίνακα των αξιών!

[Advendure]: Είσαι από τους ελάχιστους που έχουν ζήσει αυτό που ονομάζεται ορεινό τρέξιμο από την αυγή του μέχρι και σήμερα με πολύ ενεργό ρόλο όλα αυτά τα χρόνια. Όπως θα έχεις δει από τον Ετήσιο Απολογισμό του Advendure για το άθλημα μας, πλέον οι αγώνες στην χώρα έχουν ξεπεράσει τους 130 και συνεχίζουν συνεχώς να ξεφυτρώνουν καινούργιοι, ενώ η αύξηση συμμετοχών στην πενταετία έχει φθάσει το απίστευτο 394%! Πως βλέπεις το μέλλον του ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας, τόσο όσο αφορά την μεγάλη μάζα αγώνων και αθλητών όσο και την εξέλιξη του με πιο extreme αγώνες και συλλογικές ή ατομικές προσπάθειες, ιδιαίτερα όσο αφορά τα ultra-trail.

[Λάζαρος Ρήγος]: Η κουβέντα για το μέλλον του ορεινού τρεξίματος σε μια χώρα γεμάτη βουνά, θυμίζει την κουβέντα για το πόσο νερό θα τρέξει απ τις πηγές μετά από ένα βαρύ χειμώνα, γεμάτο χιόνια. Προφανώς και έχει μέλλον το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα! Το βλέπουμε καθημερινά τριγύρω μας. Οι αγώνες δημιουργούνται με ρυθμό βλάστησης την άνοιξη. Ζούμε την άνοιξη του ορεινού τρεξίματος και είμαι ευτυχής γι αυτό. Ο καθένας έχει στον τόπο του μια μικρή ιστορία για τα μονοπάτια των παππούδων του. Κάποιοι περνούσαν από εκεί κάποτε, με φορτωμένα μουλάρια, σαλαγώντας πρόβατα, κουβαλώντας ξύλα, ταξιδεύοντας γι άλλους τόπους για μια νέα ζωή. Το μονοπάτια είναι στο DNA του Έλληνα, γιατί γενιές αμέτρητες έζησαν με αυτά, έζησαν σε αυτά! Θα μου επιτρέψεις να χρησιμοποιήσω έναν λαϊκό στίχο που με εκφράζει και σαν ψυχή, για να περιγράψω αυτό που θέλω να σου απαντήσω: «Ήταν μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγο η στάλα».

Δεν θα σταθώ στην κριτική για το ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα φύγουν απ το χώρο αύριο. Είναι προφανές, ότι θα μείνουν αυτοί που μιλάνε στις καρδιές του κοινού, αυτοί που κάτι έχουν να πουν. Θα μείνουν όμως κι εκείνοι που εκφράζουν την αντίληψη του μαζικού κι εμπορικού. Θα μείνουν κι οι ρομαντικοί. Θα μείνουν και οι περίεργοι. Θα μείνουν όλοι, γιατί το 394% είναι ένας αριθμός που προσπαθεί να μας πει κάτι. Ας αράξουμε λοιπόν πίσω στην πολυθρόνα κι ας το απολαύσουμε. Το ταξίδι ξεκίνησε κι είναι μακρύ. Ευτυχώς… 

Φανταζόμαστε όλοι ότι το μεθαύριο στο ορεινό τρέξιμο δεν το ξέρουμε ακόμα. Το αύριο υποψιαζόμαστε ότι είναι οι non-stop πολυήμεροι αγώνες. Το σήμερα είναι σίγουρα τα ultra-trails όπως τα γνωρίζουμε στην Ελλάδα: σαν 100άρια πάνω-κάτω. Απλά στην Ελλάδα, ζούμε ακόμα στο χθες. Δεν πειράζει όμως. Έτσι κι αλλιώς είχαμε μεγάλη απόσταση να καλύψουμε μέχρι να φτάσουμε τους άλλους εκεί έξω. Και νομίζω κοντεύουμε να την καλύψουμε αυτή τη διαφορά. Άρα, σύντομα θα μπορούμε να μιλάμε για τολμηρά σχέδια και για καινοτομίες. Όσο η κοινότητα μεγαλώνει, τόσο δημιουργούμε χώρο ανάμεσά μας για το καινούργιο, γιατί κάποιοι θα βρεθούν να του χαρίσουν λίπασμα και νερό, για να φυτρώσει και να βλαστήσει. Κι αφού όλα είναι ζήτημα παιδείας, όσο εκπαιδεύουμε το κοινό μας σε δύσκολες γνώσεις, τόσο περισσότερο αυτό γίνεται δεκτικό σε νέες ιδέες. Ιδού η Ρόδος λοιπόν… 

[Advendure]: Φαντάσου δυο σκηνές τις οποίες χωρίζουν 30 χρόνια. Στην πρώτη σαν νεαρός αθλητής να στέκεσαι στην γραμμή εκκίνησης του 1^ου Ορειβατικού Μαραθώνιου Ολύμπου το 1986, και να ετοιμάζεσαι να ξεκινήσεις μαζί με άλλους 81 πρωτοπόρους ένα εγχείρημα άγνωστο και “περίεργο” για την εποχή και φέτος τον Ιούλιο να στέκεσαι και πάλι στην γραμμή εκκίνησης ενός άλλου αγώνα στο βουνό των Θεών, του Mythical, αλλά αυτή τη φορά σαν διοργανωτής που θα “δώσει” το σήμα για να ξεκινήσουν οι αθλητές σου για κάτι άγνωστο και συναρπαστικό. Υπάρχει κάτι που να ενώνει αυτές τις δυο σκηνές μέσα στην ψυχή σου;

[Λάζαρος Ρήγος]: Ναι, φυσικά υπάρχει μια γέφυρα που ενώνει αυτές τις δύο στιγμές, τις δύο σκηνές ενός έργου που συνεχίζει να γυρίζεται. Και εύχομαι να αργήσει να τελειώσει… Πέρασαν 30 χρόνια από εκείνη την ιστορική μέρα και το ιστορικό γεγονός, που έμελλε να αποτελέσει μια απαρχή για μένα. Οι πρώτες εμπειρίες σε όλους μας νομίζω, μένουν αξέχαστες. Ότι συνδέεται με εκείνο το γεγονός, της 6^ης Ιουλίου 1986, θα μείνει ανεξίτηλο στην καρδιά μου. Αν κάνω ένα ξετύλιγμα της ζωής μου μέχρι τότε, θα προσπεράσω ατέλειωτα γεγονότα, ατέλειωτους ανθρώπους. Φτάνοντας εκεί πίσω, θα βρω συναισθήματα που ζω και σήμερα. Θα βρω την προσμονή και τη λαχτάρα για εκείνο που σε λίγο ξεκινά, τη νοσταλγία για εκείνο που μόλις πέρασε στη σφαίρα της ανάμνησης, την προσδοκία για κάτι συναρπαστικό που θα με φέρει στα όριά μου, την ευτυχία που χαρίζει η ανακούφιση για το τέλος μιας δυσκολίας που ξεπεράστηκε. Είναι συναισθήματα που απ όποια πλευρά κι αν βρεθείς, παραμένουν τα ίδια και σε χαράζουν το ίδιο βαθιά!

Νιώθω μια ξεχωριστή συγκίνηση που θα δώσω φέτος την εκκίνηση ενός αγώνα δικού μου στον Όλυμπο, 30 χρόνια μετά από εκείνο το ιστορικό γεγονός. Συγκίνηση που έχει πολλές πτυχές, γιατί μέσα από το γεγονός ξεπηδούν ένα σωρό δεύτερες σκέψεις: για τη γενιά που τώρα ξεκινά στο άθλημα, για τους παλιούς φίλους που συνεχίζουν παρέα αυτό το όμορφο ταξίδι, για το άθλημα το ίδιο που ξεκίνησε σαν μια φάρσα για κάποιους αλλά στο τέλος το πήραμε όλοι στα σοβαρά, για τους ανθρώπους που στέκονται με δέος δίπλα απ τους δικούς τους ανθρώπους και στις προσπάθειες να κάνουν τη δική τους υπέρβαση, για τα χαμόγελα της αμοιβαίας ευγνωμοσύνης ανάμεσα στον οικοδεσπότη και στον φιλοξενούμενό του, για ένα νέο κόσμο αξιών που χτίστηκε για πολλούς μέσα απ το ορεινό τρέξιμο κι αποτελεί φάρο στη ζωή τους. Δεν είναι λίγα όλα αυτά…

Δημήτρης Τρουπής