Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύτηκε στην Ορθοπεδική Χειρουργική, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης στην «Άσκηση και Ποιότητα Ζωής».  Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο Λονδίνο, στο δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο τραύματος. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.

Οι επιδόσεις του είναι πάντα εντυπωσιακές, με καλύτερη στιγμή στην άσφαλτο στον 2^ο μαραθώνιο της Κοπεγχάγης το 2011 με χρόνο 2:24:28, και καλύτερη στιγμή στο βουνό στο  7^ο Olympus Marathon το 2010 με χρόνο 5:09:42. Στον 33^ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας  την χρονιά που μας πέρασε ο Δημοσθένης κατέκτησε  την 3^η θέση με χρόνο 2:27:28.

Όταν το Advendure του ζήτησε να μας δώσει μια συνέντευξη για να μάθουμε ποιος είναι ο Δημοσθένης Ευαγγελίδης, ανταποκρίθηκε άμεσα παρά το βεβαρημένο καθημερινό του πρόγραμμα στο Λονδίνο. Εμείς τον ευχαριστούμε για τον χρόνο που μας διέθεσε και του ευχόμαστε καλή συνέχεια τόσο στη ζωή του γενικότερα, όσο και στους στόχους του στη νέα χρονιά που μόλις ξεκίνησε.

Σε μία συνέντευξη αποκάλυψης της  χειμαρρώδους γραπτής  εκφραστικότητάς του, ο Δημοσθένης μας μιλάει για την ζωή του στην Αγγλία και την δρομική κουλτούρα των Άγγλων, δίνει συμβουλές για τους νέους αθλητές και μας μιλάει για τους στόχους της νέας χρονιάς. Δημοσθένης Ευαγγελίδης λοιπόν σε μία συνέντευξη αποκάλυψη!

[Advendure]: Δημοσθένη, είχαμε συνομιλήσει για λίγα λεπτά κατά την διάρκεια της έκθεσης του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας. Η αλήθεια είναι πως δεν φαινόσουν να είχες έρθει με κάποιο στόχο τόσο υψηλό , όσο η τρίτη θέση στον αγώνα και στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Αλήθεια, ποιος ήταν ο στόχος σου; Τι σκέψεις έκανες μέχρι να σταθείς στην εκκίνηση αυτού του αγώνα;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Όντως, το κυρίαρχο συναίσθημα το Σαββατοκύριακο του αγώνα ήταν χαρά, για το ότι είχα καταφέρει να επιστρέψω για να αγωνιστώ στο Μαραθώνιο της Αθήνας μετά από 4 χρόνια απουσίας. Είχα ταξιδέψει γνωρίζοντας ότι θα συναντήσω ανθρώπους του δρομικού χώρου που εκτιμώ ιδιαίτερα και μπορώ να σας βεβαιώσω ότι λίγα λεπτά συνομιλίας με καθένα απ’ αυτούς αποτελούν τη βάση για μακρόχρονες φιλίες.

Όσον αφορά στους αγωνιστικούς μου στόχους, ήξερα πως ήμουν σε κατάσταση να τρέξω κάτω από 2:30 και ιδανικά κοντά στο 2:28. Αυτός ο χρόνος μπορεί να σε ανεβάσει στο βάθρο (δυστυχώς, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές και να αντικρίσουμε το σχετικά φτωχό επίπεδο στους δρόμους αντοχής) αλλά είναι μάταιο να αγχώνεσαι γι’ αυτό, καθώς η κατάταξή σου εξαρτάται κυρίως από τις επιδόσεις των άλλων δρομέων.

[Advendure]: Κατέκτησες την 3^η θέση με χρόνο 2:27:28. Περιέγραψε μας τα συναισθήματά σου τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα όσο και μπαίνοντας στο Καλλιμάρμαρο έχοντας εξασφαλίσει αυτή την τόσο σημαντική θέση και επίδοση.

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Ήταν η τρίτη φορά που κατέκτησα την τρίτη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου, αλλά η διακύμανση του αγώνα ήταν πολύ διαφορετική απ’ ότι στο παρελθόν. Ενώ τις προηγούμενες φορές η θέση μου είχε κριθεί μετά από σκληρή μάχη στα τελευταία χιλιόμετρα ή και στα τελευταία μέτρα, φέτος διαφαινόταν από το 15^οkm ότι το χάλκινο μετάλλιο ήταν πιθανό, αν όλα κυλούσαν ομαλά, όπως κι έγινε. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να αναλογιστώ τις ιδιαίτερες δυσκολίες της τρίμηνης προετοιμασίας γι’ αυτή την κούρσα – δυσκολίες που έκαναν ακόμη μεγαλύτερη τη χαρά της επιτυχίας.

[Advendure]: Πως θα περιέγραφες την γενικότερη εμπειρία σου ως προς τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας φέτος; Πως σου φάνηκε η διοργάνωση σε σχέση με παλιότερες χρονιές, μιας και η πρώτη φορά που συμμετείχες ήταν το 2004;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Νομίζω ότι εδώ και κάποια χρόνια, ειδικά μετά το 2010, ο Μαραθώνιος της Αθήνας βρίσκεται σε επίπεδο αντάξιο της ιστορικής βαρύτητάς του. Οι επεκτάσεις μιας αθλητικής διοργάνωσης με τέτοια εμβέλεια είναι πολλαπλές, αλλά το σημαντικό για μένα είναι ότι ο απλός πολίτης τη στηρίζει ενεργά και ο απλός αθλούμενος θέλει να συμμετάσχει και απολαμβάνει ένα ικανοποιητικό επίπεδο παροχών. Αναμφίβολα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, αλλά η αίσθηση που αποκόμισα, συνομιλώντας και με ξένους δρομείς στο αεροπλάνο της επιστροφής, ήταν θετική.

[Advendure]: Τα τελευταία χρόνια ζεις, εργάζεσαι και αθλείσαι στην Αγγλία. Μίλησέ μας για τις συνθήκες προπόνησης αλλά και αγώνων εκεί. Πως προπονείσαι για ορεινό τρέξιμο στην Αγγλία; Έχεις δυσκολίες;  

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Σε αθλητικό επίπεδο οι συνθήκες είναι γενικότερα πιο ευνοϊκές, μια και υπάρχουν πολλοί και καλοί δρομείς, καθώς και πολλοί αγώνες. Εδώ διαπίστωσα πόσο μπορεί να βοηθήσει η προπόνηση σε γκρουπ, αν και προσωπικά δεν έχω την ευκαιρία να προπονούμαι τακτικά με άλλους αθλητές, λόγω του άστατου ωραρίου στη δουλειά μου. Οι δρομείς αντοχής δεν χρησιμοποιούν το στάδιο πάνω από μία με δύο φορές το μήνα, ή και λιγότερο συχνά, ειδικά τη χειμερινή περίοδο. Κάνουν συχνά κομμάτια σε πάρκα, είτε στο χόρτο είτε στην άσφαλτο, και συνήθως ένα γκρουπ συναντιέται τρεις φορές την εβδομάδα για διαλειμματική, για tempo run και για long run. Είναι αξιοσημείωτο ότι η είσοδος στο στάδιο κοστίζει τουλάχιστον 3-4€, χωρίς η ποιότητα των εγκαταστάσεων να δικαιολογεί πάντα αυτό το κόστος.

Υπάρχει υπερ-πληθώρα αγώνων, πολλοί από τους οποίους απευθύνονται κυρίως σε «δρομείς υγείας» ή δρομείς που τρέχουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς, αλλά και οι υψηλότερου επιπέδου δρομείς χρησιμοποιούν τους αγώνες για προπόνηση, κάνοντας τουλάχιστον έναν με δύο το μήνα.  Αυτό σίγουρα κάνει την προπόνηση πιο διασκεδαστική για το μέσο δρομέα, που δεν χρειάζεται να προβεί σε αυστηρό προγραμματισμό της χρονιάς του.

Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι οι πιο αργοί ή οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αθλητές δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να συμμετάσχουν σε διασυλλογικούς αγώνες κάνοντας «μικρές» αποστάσεις, όπως 5 ή 10km εντός σταδίου ή τρέχοντας σε αγώνες ανώμαλου δρόμου με υψηλό συναγωνισμό. Επίσης ακολουθούν το γκρουπ στις δύσκολες/έντονες προπονήσεις, και συνολικά νιώθουν και αντιμετωπίζονται ως πολύτιμα μέλη της ομάδας ανεξάρτητα από την κατάταξη ή το χρόνο τους, κάτι που βοηθάει στη μαζικότητα του αθλήματος και στην επιβράβευση της συμμετοχής. Βέβαια, αυτοί οι δρομείς έχουν συνήθως μακρύ δρομικό παρελθόν από νεαρή ηλικία και η συνεχής ενασχόλησή τους δεν αποτελεί παρά φυσική εξέλιξη.

Όσον αφορά στο ορεινό τρέξιμο, προσωπικά αναγκάστηκα να απέχω μετά το 2012, μια και ένας συνδυασμός παραγόντων εδώ (και κυρίως η έλλειψη χρόνου και βουνού στην περιοχή) δεν μου επιτρέπουν να κάνω ούτε ένα μικρό κομμάτι από την απαιτούμενη προετοιμασία. Θα ήθελα πολύ να ξανατρέξω σε κάποιους από τους αγώνες βουνού στην Ελλάδα και ελπίζω να καταφέρω να ανταπεξέλθω στις ιδιαιτερότητές τους κάνοντας ελλειπτικό, βάρη και πλειομετρικές.

[Advendure]: Μίλησέ μας για την κουλτούρα των Άγγλων όσων αφορά τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Διακρίνεις διαφορές σε σχέση με την Ελλάδα; Ποια πιστεύεις πως σου ταιριάζει περισσότερο;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Η πληθώρα των αγώνων αλλά και η ενεργή συμμετοχή των πιο αργών δρομέων σε διασυλλογικό επίπεδο, όπως ανέφερα πιο πάνω, είναι δύο κύρια χαρακτηριστικά. Σε ευρύτερο επίπεδο, το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού συμμετέχει σε κάποιας μορφής αθλητική δραστηριότητα και έχει αθλητική παιδεία, κάτι που δημιουργεί  γόνιμο έδαφος και για τον υψηλό αθλητισμό.

Είναι ίσως άδικο να συγκρίνουμε την ελληνική με την αγγλική πραγματικότητα, δεδομένης της μακράς αθλητικής παράδοσης της Μ. Βρετανίας σε πολλά αθλήματα, αλλά θα ήταν χρήσιμο να υιοθετήσουμε κάποιες πρακτικές, με την ανάλογη τροποποίηση, όπου χρειάζεται. Νομίζω ότι οι κύριοι πυλώνες θα ήταν ο σχολικός αθλητισμός, ως εφόδιο ζωής αλλά και πηγή ανεύρεσης και ανάδειξης ταλέντων, ο διασυλλογικός αθλητισμός, ως πυρήνας με προεκτάσεις τόσο στον υψηλό όσο και στο μαζικό αθλητισμό, και τέλος ο αθλητισμός είτε ως μέσο βελτίωσης της υγείας / για αθλούμενους χωρίς αγωνιστικές βλέψεις, είτε ως μέσο για κοινωνικές / φιλανθρωπικές δράσεις – τομέας πολύ δημοφιλής στην Αγγλία.

[Advendure]: Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα παρατηρείται μια εντυπωσιακή και συνεχόμενη  από χρονιά σε χρονιά αύξηση τόσο των αθλούμενων που τρέχουν, όσο και στον αριθμό των αγώνων που γίνονται σε τερέν κάθε μορφής (ασφάλτου και ορεινού τρεξίματος). Σίγουρα είναι μεγάλη αλλαγή σε σχέση με την εποχή που έμενες εσύ πριν μετακομίσεις στην  Αγγλία. Ποια είναι η προσωπική σου γνώμη για τους λόγους αυτής της αύξησης; Πιστεύεις πως είναι μία θετική αλλαγή που θα έχει και διάρκεια;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Αναμφίβολα είναι μια θετική αλλαγή.  Όσον αφορά στην αύξηση των δρομέων, μπορεί να αποδοθεί στο ότι το τρέξιμο είναι η πιο απλή μορφή άσκησης, η οποία όμως μπορεί κάλλιστα να δώσει μια αίσθηση «επιτεύγματος» που οι περισσότεροι από μας επιζητούν, δεδομένης της κατά τ’ άλλα επίπεδης καθημερινότητας μας. Επίσης, από τη στιγμή που η δρομική κοινότητα έφτασε σε μια «κρίσιμη μάζα» γύρω στο 2005, ήταν μάλλον φυσικό να ακολουθήσει μια εκθετική ανάπτυξή της.

Όσον αφορά στην αύξηση των αγώνων, δεν είναι παρά ένα επακόλουθο του αυξημένου αριθμού των δρομέων και άρα της αυξημένης «ζήτησης» και ενδιαφέροντος. Δυστυχώς η ποιότητα των περισσότερων αγώνων είναι μάλλον φτωχή, αν και αυτό σίγουρα δεν ακυρώνει τη φιλότιμη προσπάθεια των διοργανωτών, οι οποίοι συνήθως αναγκάζονται να αναλαμβάνουν πολλαπλούς ρόλους για τους οποίους δεν έχουν την τεχνογνωσία, ενώ προσπαθούν  να τα φέρουν όλα εις πέρας πιεζόμενοι από τη νοοτροπία του έλληνα δρομέα για δωρεάν ή με ελάχιστο κόστος συμμετοχή. Νομίζω ότι οι περισσότεροι αγώνες θα επιβιώσουν, αλλά λίγοι είναι αυτοί που ξεχωρίζουν στο καλεντάρι.

[Advendure]: Ιατρική και αθλητισμός. Εφημερίες και προπονήσεις. Και φυσικά, ο σημαντικός σου ρόλος ως σύζυγος και πατέρας. Πως διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου ώστε να τα προλαβαίνεις όλα, και μάλιστα σε βαθμό όπου διατηρείς μια πετυχημένη ισορροπία, όπως φαίνεται και από τα αποτελέσματα των προσπαθειών σου;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Χωρίς να θέλω να είμαι μετριόφρων, προσωπικά βλέπω το ποτήρι μισοάδειο και σκέφτομαι ότι θα έπρεπε ίσως να ασχοληθώ μόνο με έναν τομέα, ώστε να πλησιάσω σε διεθνείς επιδόσεις όσον αφορά στο τρέξιμο, ή να έχω την ευχέρεια να παράγω πιο σπουδαίο επιστημονικό έργο, ειδικά σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Όσοι βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο μου λένε ότι δεν τα έχω πάει κι άσχημα, αφού διακρίνομαι δρομικά σε εθνικό επίπεδο εδώ και 28 χρόνια, ενώ επιστημονικά έφτασα να δουλεύω στο δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο τραύματος στο Λονδίνο.

Ίσως οι πολύπλευροι άνθρωποι είναι πιο ενδιαφέροντες, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι μάλλον όσοι ασχολούνται αποκλειστικά με έναν τομέα είναι αυτοί που προάγουν περισσότερο τη γνώση και κατ’ επέκταση την κοινωνία, σε μια εποχή εξειδίκευσης. Ίσως από την άλλη αυτό το δίλημμα να είναι ψευδές, μια και οι κοινωνίες χρειάζονται ποικιλομορφία!

Ο ρόλος μου στην οικογένεια είναι μια άλλη ευαίσθητη πλευρά,  μια και ότι απομένει από τις πολλές ώρες δουλειάς, με την πίεση των εφημεριών και των χειρουργείων, επενδύεται σε λίγες ώρες προπόνησης. Αν υπάρχει μυστικό, κοινωνικά είναι η αποδοχή από το περιβάλλον μου ότι είμαι αυτό που είμαι, ενώ αθλητικά είναι η προσαρμογή της προπόνησης, ούτως ώστε να είναι κυρίως ποιοτική και όχι ποσοτική. Αυτό σημαίνει προτεραιότητα στις διαλειμματικές προπονήσεις και στα tempo run, με περιορισμό του όγκου των χιλιομέτρων, ο οποίος (ελπίζω ότι) αντισταθμίζεται από τη μεγάλη προπονητική μου ηλικία.

[Advendure]: Τρέχεις με εντυπωσιακά αποτελέσματα τόσο στην άσφαλτο, όσο και σε αγώνες ορεινού τρεξίματος. Ποιο σε τραβάει περισσότερο; Πως καταφέρνεις να προπονηθείς έτσι ώστε να πετυχαίνεις εξαιρετικές επιδόσεις και στα δυο;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Οι ορεινοί αγώνες είναι αναμφίβολα πιο συναρπαστικοί, εμπεριέχουν το στοιχείο της περιπέτειας, και το αίσθημα της επιβράβευσης είναι πιο άμεσο - για παράδειγμα όταν ανεβαίνεις στην κορυφή ενός βουνού. Από την άλλη, οι αγώνες στο στάδιο και στην άσφαλτο γίνονται υπό περισσότερο αναπαραγώγιμες και μετρήσιμες συνθήκες, και αυτό κάνει τις επιδόσεις συγκρίσιμες, ενώ ο συναγωνισμός είναι πιο ποιοτικός.

Προσωπικά είμαι προκατειλημμένος, όντας αθλητής με στιβικό παρελθόν, και θεωρώ ότι είναι πολύ δυσκολότερο να υπηρετήσεις τη λεπτομέρεια στην προετοιμασία και την ένταση στον αγώνα που απαιτούν οι αγώνες σε στάδιο και κατ’ επέκταση σε άσφαλτο.

Είμαι πολύ περήφανος για την επίδοση των 5:09:42 στον Olympus Marathon το 2010,  η οποία οφείλεται σε μέγιστο βαθμό στις συμβουλές και την υποστήριξη του Νίκου Σιδερίδη και του Κώστα Ανδρονικίδη όσο ζούσα στην Καβάλα εκείνη τη χρονιά, αλλά κατά τ’ άλλα δεν νομίζω ότι είμαι φτιαγμένος για το βουνό, δεδομένου ότι υστερώ τεχνικά και ιδιαίτερα στην κατηφόρα, και ίσως δεν έχω την «επιθετική» προσωπικότητα που απαιτεί το trail running. Από την άλλη, πολλές από τις φυσιολογικές παραμέτρους που καθορίζουν την  ικανότητα ενός δρομέα είναι ίδιες τόσο για το δρόμο, όσο και για το βουνό, γεγονός που με ευνοεί. Δυστυχώς η προπόνηση στο βουνό απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο και πρόσβαση σε ανάλογο terrain, γι’ αυτό και δεν έχω συμμετάσχει σε ορεινό αγώνα τα τελευταία χρόνια.

[Advendure]: Δημοσθένη έχεις κάποια υποστήριξη από εταιρία ή άλλους χορηγούς στις αγωνιστικές σου προσπάθειες;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Η εταιρία συμπληρωμάτων Science In Sport (SiS) και η New Balance με είχαν τιμήσει με τη στήριξή τους στο παρελθόν, αλλά από τη στιγμή που αποφάσισα να ζήσω μόνιμα στο εξωτερικό και η αγωνιστική μου παρουσία στην Ελλάδα είναι μηδαμινή θεώρησα ότι όποια  συνεργασία δεν θα ήταν ανταποδοτική από την πλευρά μου, και αυτές οι σχέσεις διεκόπησαν.

Είναι ενθαρρυντικό, πάντως, που πολλές εταιρίες στηρίζουν πλέον ενεργά τη δρομική κοινότητα στην Ελλάδα, μέσω χορηγιών σε αθλητές και σε διοργανώσεις, καθώς η υλική και οικονομική διάσταση της καθημερινότητας είναι υπαρκτή και μπορεί να έχει σοβαρό αντίκτυπο στην ανάπτυξη της δρομική κοινότητας. Από την άλλη, μπορώ να πω με σιγουριά ότι στην Αγγλία - όπου το επίπεδο των αθλητών είναι πολύ υψηλότερο απ’ ό,τι στην Ελλάδα - δεν υπάρχει αντιστοιχία σε επίπεδο χορηγιών, και αναμφίβολα αυτός δεν είναι ένας από τους παράγοντες που έχει βοηθήσει στην εξέλιξη των αθλητών σε προσωπικό επίπεδο.

[Advendure]: Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου στόχος, όσων αφορά την αθλητική σου καριέρα;

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Δεν θα σταματήσω να προσπαθώ για το καλύτερο, αλλά οι συνθήκες στην προσωπική μου ζωή μάλλον με περιορίζουν στο να στοχεύω πλέον σε υγιής τερματισμούς και τίποτε περισσότερο! Αυτό πρέπει να είναι ένα μήνυμα και στους νεότερους αθλητές, οι οποίοι θα πρέπει να επενδύσουν στη δεκαετία 20 – 30 ετών, εάν θέλουν να κάνουν αθλητισμό υψηλού επιπέδου. Αναμφίβολα υπάρχουν πολλοί αθλητές διεθνούς επιπέδου άνω των 35 ετών, αλλά κανείς (ή μόνο ελάχιστοι) δεν έφτασε εκεί μετά τα 35.

[Advendure]: Μιας και ήδη διανύουμε τις πρώτες μέρες του 2016, δώσε μας μια εικόνα για τους στόχους της νέας χρονιάς.

[Δημοσθένης Ευαγγελίδης]: Το μόνο στο οποίο έχω δεσμευτεί είναι το να τρέξω στο μαραθώνιο του Manchester τον ερχόμενο Απρίλιο, και ιδανικά θα κυνηγήσω έναν χρόνο κοντά στο 2:25. Οτιδήποτε αργότερα από αυτό είναι πολύ μακροπρόθεσμο!

Άντζυ Τερζή

Photo ©: Tom Ulliott, Γιάννης Κόντος, Shooting Therapy