[Advendure]: Εντυπωσιακή και η φετινή χρονιά για το Ορεινό Τρέξιμο με μια σημαντική άνοδο στον αριθμό των αγώνων, που από 88 το 2013 ξεπέρασαν τους 100 φέτος, ενώ είχαμε πάνω από 3.000 πρωτοεμφανιζόμενους αθλητές! Με βάση την τεράστια εμπειρία σου, αλλά και το ότι είσαι από τους βασικότερους πρωτεργάτες της ανάπτυξης του αθλήματος στην Ελλάδα, πως βλέπεις την πορεία του αθλήματος, και ποια σημεία θεωρείς κρίσιμα για να συνεχίσει να αναπτύσσεται σε υγιή βάση;

[Λάζαρος Ρήγος]: Μόνο θετικός σχολιασμός μπορεί να γίνει γι αυτήν την εξέλιξη διαρκείας! Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τα τελευταία χρόνια επιμένουν ότι πρόκειται για μια ακόμα μόδα, που θα περάσει. Δεν συμμερίζομαι αυτή την αρνητική τοποθέτηση για αρκετούς λόγους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ότι κάθε χρόνο ξεφυτρώνουν νέοι αγώνες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας. Και όλοι τους κάτι έχουν να πουν και κάτι από τις ομορφιές του κάθε τόπου να δείξουν! Αν δούμε έναν διαχρονικό χάρτη της Ελλάδας με κουκίδες στα σημεία όπου γίνονται αγώνες βουνού, μόνο τότε θα καταλάβουμε πώς η γεωγραφική διασπορά τους, εγγυάται την υγιή συνέχιση και εξάπλωση του αθλήματος στη χώρα μας. Εξάλλου η μόδα έχει και στέκια!  Και μέρη όπως η Σητεία, η Καστανερή, η Νυμφαία, το Καστόρι κι ένα σωρό άλλα νευραλγικά σημεία αναφοράς του ορεινού τρεξίματος, δεν αποτελούσαν ποτέ τα στέκια της χλιδής και της επίδειξης. Η Ελλάδα είναι μια ορεινή χώρα, με διάσπαρτα ανεξάρτητα μεταξύ τους βουνά και αυτό αποτελεί ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των τοπικών κοινωνιών, για να δώσουν μια διαφορετική νότα στην αναζωογόνηση της τουριστικής-οικονομικής τους κίνησης. Τα μονοπάτια αποτελούσαν πάντα ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της ελληνικής ορεινής υπαίθρου. Οι αγώνες έρχονται τώρα να αναστήσουν τα νεκρά εδώ και δεκαετίες πια στοιχεία, και να δημιουργήσουν πόλους έλξης για την αποκαλούμενη εναλλακτική ψυχαγωγία. Όχι μόνον όσων αθλούνται αλλά και πολλών ακόμα που θέλουν να έρθουν πιο κοντά στη φύση και να αφουγκραστούν το χτύπο της.

Ύστερα είναι το κοινό των αγώνων, που αποτελεί κεφάλαιο και εγγύηση υγιούς συνέχειας του αθλήματος. Οι 2000 νέοι αθλητές που εμφανίστηκαν φέτος στα μονοπάτια, είναι η αδιάσειστη απόδειξη ότι το ορεινό τρέξιμο κινείται στο σωστό δρόμο. Ο μέσος άνθρωπος σήμερα, έχοντας καλλιεργήσει μια διαφορετική παιδεία σε σχέση με τον ελεύθερο χρόνο και τα χόμπι αλλά και πιεσμένος από το βάρος της κρίσης, οικονομικά και ψυχολογικά, έχει μεταβάλλει τις συνήθειες που αφορούν τον ελεύθερο χρόνο του. Όσο κι αν πολλοί χρησιμοποιούν αυτό ακριβώς το παράδειγμα ως αντεπιχείρημα για την άνθηση του ορεινού τρεξίματος, εγώ νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι και το δυνατό χαρτί που ενισχύει την ανάπτυξη του ορεινού τρεξίματος: δραστηριότητα χαμηλού κόστους, που απαιτεί μόνο το ενδιαφέρον και την αφοσίωση του ενασχολούμενου. Ένα ζευγάρι παπούτσια και λίγος χρόνος, τίποτα παραπάνω! Με δεδομένη τη μεγάλη γεωγραφική διασπορά αγώνων αφενός και τον σχεδόν ανύπαρκτο βαθμό τεχνικής δυσκολίας του αθλήματος αφετέρου, είναι πανεύκολο για κάποιον να βρεθεί σε μικρή απόσταση κάπου εκεί κοντά, σε κάποιον μικρό ή μεγαλύτερο αγώνα βουνού. Τέλος, ο λαϊκός χαρακτήρας αυτών των αγώνων ενισχύει τη διάθεση του απλού πολίτη να «εκτεθεί» συμμετέχοντας εκεί.

Στο μέλλον, εκείνο που θα πρέπει να προσέξει ο χώρος, άρα το σύνολο των διοργανωτών, είναι να συνεχίσει να επιδεικνύει πάθος και συνέπεια στη δουλειά του. Ο κόσμος εκτιμά την ειλικρίνεια, τη συνέπεια και τον αυθορμητισμό που δείχνουν όλοι οι διοργανωτές σήμερα στην Ελλάδα κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για την υγεία του ορεινού τρεξίματος. Τυχόν εγκλωβισμός των πρωτοβουλιών των διοργανωτών στο μέλλον, θα απομακρύνει μεγάλο κομμάτι του κοινού! Αναφέρομαι βέβαια σε προσπάθειες χειραγώγησης του αθλήματος, με τη δημιουργία ομοσπονδιών κλπ, προκειμένου κάποιοι να καθίσουν σε «καρέκλες» που θα φτιαχτούν για να βολευτούν οι εκάστοτε ημέτεροι. Έχει εξέχουσα σημασία, το ορεινό τρέξιμο να κρατήσει ακέραια την αυτοτέλειά του και να συνεχίσει να αποτελεί ένα χαλαρό συνασπισμό γεγονότων, που το καθένα διατηρεί τη δική του προσωπικότητα, ορίζοντας από μόνο του τον τρόπο και τους κανόνες διεξαγωγής του. Ο κόσμος έχει βαρεθεί τα καλούπια και τους περιορισμούς –αρκετούς βιώνει στη σκληρή του καθημερινότητα. Το να κινείσαι μέσα στη φύση, σου εμπνέει συναισθήματα ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Αν ξαφνικά τεθούν περιορισμοί, οι περισσότεροι θα αποχωρήσουν! Ας μην ξεχνάμε εξάλλου την αποτυχία του οργανωμένου αθλητικού συστήματος (ΣΕΓΑΣ) να φτιάξει το δικό του αντίπαλο δέος στους ανοιχτούς αγώνες βουνού. Επειδή όμως κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο να συμβεί, πιστεύω ότι η πορεία θα συνεχίσει ανοδική. Θα είχα μόνο να προτείνω εδώ μια ετήσια συνάντηση διοργανωτών αγώνων, για παράδειγμα εδώ στον Όλυμπο, όπου θα κουβεντιάζονται τα κοινά προβλήματα και θα παίρνονται κάποιες ελάχιστες αποφάσεις με κοινή συμφωνία, σε ζητήματα δεοντολογίας και στοιχειωδών κανόνων διεξαγωγής.

[Advendure]: Ποια πιστεύεις ήταν τα πιο χαρακτηριστικά γεγονότα της αγωνιστικής σεζόν του 2014 για το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς; Ποιες διοργανώσεις, αθλητές, επιδόσεις ή καταστάσεις άφησαν πολύ έντονο αποτύπωμα;

[Λάζαρος Ρήγος]: Θα μπορούσε κάποιος να σταθεί σε αρκετά ή και να δυσκολευτεί να επιλέξει ανάμεσα σε τόσα πολλά γεγονότα στο ελληνικό ορεινό τρέξιμο. Προσωπικά, με εκφράζουν τα ultra και θεωρώ ότι αυτά είναι που αφήνουν σημαντικότερο αποτύπωμα. Αν ωστόσο, πρέπει να υπολογίσουμε και άλλους παράγοντες, όπως συναγωνισμός, μαζικότητα, ιστορικότητα και κάποιοι ακόμα, τότε θα ήταν σκόπιμο να κάνουμε μια ανθολόγηση από όλους τους χώρους. Στην κορυφή των ελληνικών αγώνων, θα τοποθετούσα για το 2014 τον ROUT των 100 μιλίων, με την αναμφισβήτητη επιτυχία του για πέμπτη χρονιά, που αποτελεί σημείο αναφοράς στο είδος του. Ο αγώνας αυτός δείχνει το δρόμο οργανωτικά, αφού ένα τόσο εκτεταμένο και πολύπλοκο γεγονός και χωρίς σοβαρή χορηγική στήριξη, καταφέρνει να στέκεται όρθιο χάρη στο πάθος των διοργανωτών του και να κερδίζει κόσμο χρόνο με το χρόνο.

Επίσης, θα έκανα μια αναφορά και στο Zagori, όπου η δύναμη, το πάθος και η ομαδική δουλειά, δημιούργησαν ένα μείζον φεστιβάλ αγώνων βουνού, με αιχμή πλέον τον ultra αγώνα (TERA) της διοργάνωσης. Τόσο η συγκεκριμένη διοργάνωση, όσο και το Μέτσοβο (Ursa Trail), έχουν κερδίσει την καρδιά του κοινού και τράβηξαν στην Ήπειρο μεγάλους αριθμούς αθλητών, χάρη στην ιδιαίτερη Ηπειρώτικη ψυχοσύνθεση αλλά και την εκτίμηση που χαίρουν οι διοργανωτές τους προσωπικά. Βλέπετε στην Ελλάδα έχει μεγάλη σημασία η προσωπική επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους.

Και φυσικά, μέσα σε όλον αυτό τον θετικό κυκεώνα αγώνων, δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός αναφοράς ο Olympus Marathon, ο οποίος κρατά σταθερά τα σκήπτρα του άτυπου αγώνα πρωταθλήματος μαραθώνιας απόστασης των βουνών, παρά το γεγονός ότι πλέον η «πίτα» του αθλήματος έχει αρχίσει να μοιράζεται σε περισσότερα και άρα μικρότερα κομμάτια για όλους κι αυτό το κρίνω ως ιδιαίτερο θετικό! Στους μικρούς αγώνες, το φυτώριο του ορεινού τρεξίματος, αποτελεί ελπιδοφόρα είδηση το γεγονός ότι μεγαλώνει το πλήθος των γεγονότων, ειδικά των περιφερειακών –ο κόσμος έχει ανάγκη να αλλάξει παραστάσεις, γι αυτό και φεύγει από την Αθήνα ειδικά, μόλις βρει τις αφορμές! Και ενώ ο συναγωνισμός ανάμεσα στις διοργανώσεις μεγαλώνει, βελτιώνεται και το οργανωτικό επίπεδο χάρη σ αυτήν ακριβώς την άμιλλα. Σ αυτόν το χώρο, ξεχωρίζει αναμφίβολα ο Χειμωνιάτικος Ενιπέας, με την τεχνική και αισθητική αξία της διαδρομής του, αν και μοιάζει να βρίσκεται οριακά προς τα πάνω σε αντοχές πλήθους συμμετοχών. 

Στο εξωτερικό, εκείνο που με συνεπήρε περισσότερο τη χρονιά που έφυγε ήταν χωρίς άλλο το Tor des Geants. Εκφράζει μια προχωρημένη αντίληψη για το ορεινό τρέξιμο, με τον πολυήμερο και αυτόνομο χαρακτήρα του. Αγώνες σαν τον TdG αποτελούν το μέλλον του αθλήματος, πηγαίνοντάς το ένα βήμα πιο πέρα. Πολύ θετικό επίσης, ήταν και το αποτέλεσμα του UTMB, που κατάφερε να αναδείξει τη σημαντικότητά του μέσα από κορυφαίο συναγωνισμό και αντίστοιχες επιδόσεις. Για να κλείσω τον κύκλο των αμέτρητων κορυφαίων διεθνών αγώνων, θα κάνω μια στάση στο Hardrock, που χρόνια τώρα δείχνει στον υπόλοιπο κόσμο την έννοια της λέξης «κλασσικός». Μπορεί στο Hardrock να τρέχουν λίγοι, όμως ο αγώνας αυτός δίκαια θεωρείται ως ένας από τους πιο σπουδαίους ultra trail αγώνες του πλανήτη, χάρη στην ιστορία του και στη δυσκολία του.

Από επιδόσεις και πρόσωπα, ξεχωρίζω το FKT του Killian Jornet στο Matterhorn αλλά και το 22:41 στο Hardrock, όπως και το 20:11 του Francois d’ Haene στο UTMB. Εύφημο μνεία τέλος, σε όλους τους σπουδαίους μοναχικούς αθλητές που επένδυσαν σε FKT προσπάθειες, αναδεικνύοντας την αξία αυτών των εγχειρημάτων. Στα ελληνικά δρώμενα, ξεχώρισε η πρωτιά του Δημήτρη Θεοδωρακάκου στο “4 Trails” και το 26:49 του Νίκου Πετρόπουλου στο UTMB αλλά και η συνολική παρουσία του Δημήτρη Δεσποινιάδη, που δικαίως κέρδισε μια χορηγική υποστήριξη αυτές τις μέρες.

Κλείνοντας την απάντησή μου στα σημαντικά συμβάντα του 2014, θέλω να αναφέρω την ατυχή κατάληξη που είχε στο σύνολό της η διοργάνωση του VFT στο Παρανέστι, η οποία στοίχισε σε πολύ κόσμο συναισθηματικά, δείχνει όμως το πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες σε δραστηριότητες που συνδέονται άμεσα με τα στοιχεία της φύσης και πώς μπορεί μια κατάσταση να ανατραπεί εντελώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μιας τόσο συντονισμένης και ακριβοπληρωμένης διοργάνωσης.

[Advendure]: Οι μοναχικές FKT (Fastest Known Times) προσπάθειες στο εξωτερικό έχουν μεγάλη απήχηση, γεγονός που δεν το έχουμε δει μέχρι στιγμής στην χώρα μας, αν εξαιρέσουμε την εξαιρετική προσπάθεια του Αλέξανδρου Φωτιάδη στην περίφημη ανάβαση στο “Γομαροστάλι” στον Όλυμπο. Γιατί πιστεύεις ότι δεν βλέπουμε πιο συχνά τέτοιες προσπάθειες; Είναι θέμα νοοτροπίας των αθλητών; Έλλειψη ενδιαφέροντος από χορηγούς ή κάτι άλλο;

[Λάζαρος Ρήγος]: Τα FKTs αποτελούν νέα τάση στο χώρο του ορεινού τρεξίματος και έλκουν την προέλευσή τους στο χώρο της ορειβασίας (fastest ascents). Τόσο τα μεν όσο και τα δε, έρχονται από μεγάλες οροσειρές και μεγάλες διαδρομές στο εξωτερικό, άρα «γεννήθηκαν» από άλλες νοοτροπίες και λογικές. Και είναι αυτός ακριβώς ο λόγος, που ελάχιστοι Έλληνες έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο. Εδώ θέλω να αναφερθώ για μια ακόμα φορά στους Έλληνες πρωτοπόρους, μνημονεύοντας το όνομα του Δημήτρη Μυστακίδη και την παρακαταθήκη που μας άφησε από τη δεκαετία του ’80, με τις αναβάσεις ταχύτητας στα ελληνικά βουνά. Ό σπόρος που έριξε, φύτρωσε αναμφίβολα, αφού στάθηκε η αφορμή για τη γέννηση του ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα, όμως αποτέλεσε μια ξεκομμένη και αποσπασματική περίπτωση για τη χώρα μας.

Η κουλτούρα των αναπτυγμένων αθλητικά χωρών, δίνει αξία στα FKTs, τα οποία σε τελική ανάλυση έχουν και λόγο ύπαρξης εκεί, αφού υπάρχουν μεγάλες διαδρομές, καταγεγραμμένες και πολυσύχναστες. Η διαδρομές από μόνες τους δίνουν το ερέθισμα για την υλοποίηση τέτοιων προσπαθειών, δεν απαιτείται κάποια εξωγενής δύναμη που θα παρακινήσει έναν αθλητή να το τολμήσει. Συνεπώς, δεν βρίσκω κάποιον αποτρεπτικό παράγοντα για τους Έλληνες αθλητές, εκτός από την απουσία ουσιαστικού κινήτρου για ένα FKT επί ελληνικού εδάφους. Βέβαια, η νέα γενιά είναι περισσότερη δεκτική σε τέτοια ερεθίσματα, που «ταξιδεύουν» μέσα από άλλες συχνότητες επικοινωνίας, γι αυτό και ο Αλέξανδρος Φωτιάδης πέρυσι με την αξιοσημείωτη επίδοση του 1:07 στο Γομαροστάλι ή κάποιος άλλος αθλητής αυτής της γενιάς αύριο, εμπνέονται από τα FKTs και δοκιμάζουν τον εαυτό τους.

[Advendure]: Πριν λίγες μέρες είχαμε ένα πολύ σημαντικό γεγονός για το Ορεινό Τρέξιμο. Για πρώτη φορά αγώνας ultra-trail, και συγκεκριμένα ο Rodopi Advendurun 100 miler, μπήκε στα κριτήρια πρόκρισης για τον πιο ιστορικό σε παγκόσμιο επίπεδο αγώνας υπεραπόστασης, το Σπάρταθλον. Έχεις μεγάλη εμπειρία από το Σπάρταθλον από τις παλιότερες μεταδόσεις του Adventure Zone, αλλά είσαι και ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και υλοποίησε σε πρώτο στάδιο τον μεγάλο αγώνα της Ροδόπης. Θέλουμε να ακούσουμε την άποψη σου για το γεγονός αυτό. Τι πιστεύεις έπαιξε ρόλο στην απόφαση αυτή;

[Λάζαρος Ρήγος]: Πιστεύω ότι οι άνθρωποι του Σπαρτάθλου άκουγαν όλο και πιο συχνά τη λέξη ultra-trail και σαν άτομα με υπευθυνότητα για τη δουλειά τους, άρχισαν να φιλτράρουν τις ειδήσεις που έρχονταν απ το χώρο του ορεινού τρεξίματος. Εξάλλου, ως «συγκοινωνούντα δοχεία», οι δύο χώροι των ultra, αυτός δηλαδή της ασφάλτου και ο δικός μας των μονοπατιών, έστελναν ένα μήνυμα στο Σπάρταθλον. Το μήνυμα επεξεργάστηκε και βγήκαν τα συμπεράσματα και στη συνέχεια η απόφαση, εξόχως σημαντική, κυρίως για τους ίδιους τους αθλητές. Η απόφαση του Σπαρτάθλου αποκαθιστά σε κάποιο βαθμό και την υπόληψη των ultra trails στο χώρο των υπεραποστάσεων δρόμου, όπου θεωρούνταν κάτι σαν ιδιορρυθμία κάποιων και όχι σαν ένα άθλημα. Αυτά είναι όμως συνηθισμένο φαινόμενο σε χώρους όπου οι ακρότητες έχουν τον πρώτο λόγο! Τα ultra-trails και για την ακρίβεια τα 100milers –είναι υποκατηγορία όπως και να το κάνουμε- μπαίνουν στον ελληνικό χάρτη για πρώτη φορά μέσω  του ROUT κι αυτό δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί μια επιτυχία αλλά κι ένα βήμα μπροστά. Στο εξής, η μέση ωριαία ταχύτητα των 5 χιλιομέτρων σε 160 χιλιόμετρα μονοπατιού, θα αποτελεί σημείο αναφοράς και δεν θα προκαλεί μειδιάματα στο άκουσμά της! Στο βουνό, αυτός ο δείκτης επηρεάζεται από μία σειρά παράγοντες, που οδηγούν τα ύψη τα επίπεδα δυσκολίας και ήρθε η ώρα αυτό να γίνει αντιληπτό. Αν μη τι άλλο, είναι η δικαίωση του ορεινού τρεξίματος.

[Advendure]: Ένα από τα μεγαλύτερα project που εμπνεύστηκες και υλοποίησες είναι φυσικά ο πρώτος αγώνας ultra-trail στο βουνό των θεών. Ο Olympus Mythical Trail 100K. Πέρυσι, στην τρίτη χρονιά της,  η διοργάνωση πέρασε κάποιες δύσκολες στιγμές μέχρι την ημέρα διεξαγωγής, αλλά τελικά είχε μεγάλη επιτυχία αθλητικά και διοργανωτικά. Τέλος καλό όλα καλά που λένε. Μίλησε μας για το πώς βλέπεις την συνέχεια του αγώνα και ποια φιλοσοφία θα ακολουθήσεις στις επόμενες διοργανώσεις (κριτήρια συμμετοχής, διοργάνωση, χορηγοί, ασφάλεια, άνοιγμα σε αθλητές εξωτερικού κτλ…)

[Λάζαρος Ρήγος]: Ναι, ο αγώνας πέρασε μια μικρή, εσωτερική, περιπέτεια, που μου έδειξε ότι η εσωστρέφεια –με την έννοια της προσωπικής ανάληψης ευθυνών για τα πάντα- δεν οδηγεί παρά σε αδιέξοδο. Εκείνο το συμβάν κινητοποίησε πολλούς κοντινούς μου φίλους, να δώσουν το «παρών» στην πραγματικά μεγάλη προσπάθεια να στηθεί ένας αγώνας Ultra στο βουνό.

Ο Mythical είχε εξαρχής έναν χαρακτήρα, τον οποίο και θα διατηρήσει στο μέλλον: ένα σκληρό γεγονός, με έντονα αγωνιστικό χαρακτήρα! Ο σχεδιασμός της διαδρομής αλλά και το πεδίο του αγώνα, εξασφαλίζουν από πριν μια «ωρολογιακή βόμβα» στα χέρια αθλητών και διοργανωτών. Ο Όλυμπος αποτελεί ένα απίστευτα σκληρό πεδίο για αγώνα και αν κάτι δεν πάει καλά, όλα βρίσκονται εκτεθειμένα στο έλεος …των θεών του! Τα στοιχεία της φύσης δεν χαρίζονται σε κανέναν κι όταν πρέπει να διανύσει κάποιος 25 συνεχόμενα χιλιόμετρα σε υψόμετρα πάνω από 2000 μέτρα, περνώντας ταυτόχρονα και από τις ψηλότερες κορυφές του Ολύμπου, αντιλαμβάνεσαι τι μπορεί να συναντήσει! Ο ΟΜΤ θέλησε να συνδέσει την εμπειρία ενός ultra με το μεγαλείο του Ολύμπου, όπως αυτό εκφράζεται από τη χαρακτηριστική εικόνα των κορυφών του. Έτσι ήταν μοιραίο να αποτελέσει στο τέλος το «σκληρό καρύδι» των Ultra στην Ελλάδα.

Η μοναδική αλλαγή που έπρεπε να γίνει και έγινε το 2014 ήταν η αλλαγή στο ξεκίνημά του, μια αλλαγή για την οποία δουλέψαμε σκληρά αλλά είμαστε και περήφανοι, αφού εκτός από μια καταλυτική αλλαγή στον ΟΜΤ δώσαμε και στο κοινό του Ολύμπου τη δυνατότητα να περπατήσει σε νέες διαδρομές, που ούτε καν είχε φανταστεί ότι υπάρχουν! Ίσως αυτό μάλιστα να αποτελεί και την προσφορά των αγώνων στα βουνά που τους φιλοξενούν.

Στο μέλλον δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι ιδιαίτερο στο φορμάτ του ΟΜΤ. Θα παραμείνει η συγκεκριμένη διαδρομή –το βασικότερο στοιχείο- αλλά από το 2015 κάνουμε πιο σφιχτά τα χαρακτηριστικά του, με πρώτη και καλύτερη τη μείωση του χρονικού ορίου στις 28 ώρες (από 30) ώστε να ισορροπήσουμε και πάλι τη νέα διαδρομή με τη βάση του αγωνιστικού επιπέδου που απαιτείται γι αυτόν το σκληρό αγώνα. Τέλος, όσον αφορά τα αγωνιστικά του ΟΜΤ, αυξήθηκε ο ελάχιστος αριθμός πόντων που θα επιτρέψει τη συμμετοχή ενός αθλητή εδώ. Αυτό ήταν αναγκαίο έτσι κι αλλιώς, όμως η πρόσφατη εμπειρία του VFT και των όσων συνέβηκαν εκεί και καταδεικνύουν το χαμηλό επίπεδο ετοιμότητας των αθλητών, που σε πολλές περιπτώσεις φτάνει στα όρια της επιπολαιότητας! Κι επειδή τα γεγονότα στο Παρανέστι εγείρουν αρκετά ακόμα ζητήματα, ειδικά εκείνο της ασφάλειας, ως διοργάνωση έχουμε εκχωρήσει την απόλυτη δικαιοδοσία σε θέματα ασφάλειας, στους συνεργάτες μας (Ελληνική Ομάδα Διάσωσης). Η ΕΟΔ έχει βαθειά γνώση από ορεινές διασώσεις και ο Όλυμπος είναι απόλυτα γνωστό πεδίο για εκείνη, αφού είναι και ο φυσικός της χώρος, όπου εκπαιδεύονται τα μέλη της. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις έναν φυσικό χώρο και τις ιδιαιτερότητές του (ανάγλυφο, μικροκλίμα, πρόσβαση-διαφυγή κλπ). Επιπλέον, οι διευρυμένες δυνατότητές της σε θέματα διάσωσης, εξασφαλίζουν στον ΟΜΤ κάθε είδους παροχή πρώτης βοήθειας σε περίπτωση ατυχήματος στη διάρκεια της διεξαγωγής του.

Για το επικοινωνιακό μέλλον του Mythical υπάρχουν κάποιες σκέψεις, οι οποίες όμως προσκρούουν στην γενικότερη κρίση της αγοράς αλλά και στις συνεργασίες που έχουν ήδη δρομολογηθεί, αφήνοντας έξω πολλές ακόμα σοβαρές διοργανώσεις. Φυσικά, δεν θα σταθώ στις κρατικοδίαιτες διοργανώσεις, αυτές θεωρώ ότι έχουν ημερομηνία λήξης και δεν αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση στην εποχή που ζούμε.

Ο δρόμος στο ορεινό τρέξιμο είναι μακρύς και επίπονος και είμαστε αναγκασμένοι να επιδείξουμε υπομονή και επιμονή. Αν δεν δημιουργήσεις ιστορία, κανείς δεν θα γυρίσει να ασχοληθεί μαζί σου. Κι ο ΟΜΤ μετρά μόλις τρία χρόνια ζωής. Μπορεί το brand «‘Όλυμπος» να είναι δυνατό, όμως αυτό δεν αρκεί από μόνο του να κινητοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις της αγοράς, που αυτά τα χρόνια δίνουν αγώνα επιβίωσης. Εκείνο που απαιτείται είναι η μεγιστοποίηση του αποτελέσματος των «αναίμακτων» πρωτοβουλιών που μπορεί κάποιος να αναλάβει, αξιοποιώντας κατά κύριο λόγο την σημερινή τεχνολογία επικοινωνίας.

Και οι ξένοι αθλητές είναι ένα ζητούμενο για τον ΟΜΤ. Ένας αγώνας 100 χιλιόμετρα στο «βουνό των θεών», θα έπρεπε να έχει οπωσδήποτε μια διεθνή απήχηση, όμως θέλει κι αυτό το χρόνο του και συνδέεται άμεσα με τη φήμη και ιστορία που γράφει ο αγώνας στο πέρασμα του χρόνου. Για την ώρα επενδύουμε σε δουλειά στη διαδρομή και στο χτίσιμο του ονόματος του αγώνα, ώστε να έχει σοβαρό λόγο να έρθει κάποιος στο μέλλον από την άλλη άκρη του κόσμου στον Όλυμπο…  

[Advendure]: Η σκηνή των αγώνων ultra-trail στην χώρα μας όλο και μεγαλώνει. Περισσότεροι αγώνες, καινούργια project στην σχεδίαση για το 2015 και πολλοί νέοι αθλητές να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους. Αυτό που δεν έχουμε δει μέχρι στιγμής – με εξαίρεση την The North Face – είναι σημαντική υποστήριξη μεγάλων χορηγών σε αγώνες τέτοιας κλίμακας. Πως βλέπεις το μέλλον των ultra-trail στην χώρα μας και πως θα μπορούσαν να γίνουν οι αγώνες ελκυστικοί σε στήριξη μεγάλων χορηγών.

[Λάζαρος Ρήγος]: Νομίζω ότι στην προηγούμενη απάντησή μου κάλυψα αυτή την ερώτηση. Ας επαναλάβω όμως ότι τα πράγματα είναι πολύ απλά: η κρίση στέρησε το χορηγικό χρήμα απ την αγορά, παρά το γεγονός ότι ο χώρος διογκώνεται, άρα αποφέρει μεγαλύτερους τζίρους στις επιχειρήσεις που συνδέονται με το ορεινό τρέξιμο. Επιπλέον, η άνθηση του ορεινού τρεξίματος, έφερε περισσότερους «παίκτες» στην αγορά, άρα και αύξηση των κομματιών μιας μεγαλύτερης πίτας, που όμως μίκρυναν με τη σειρά τους. Οι αντιπροσωπείες διαγκωνίζονται μεταξύ τους για μια θέση στον ήλιο και τα μικρά περιθώρια κέρδους δεν δημιουργούν πλεονάσματα για έμμεση διαφήμιση (χορηγίες) παρά μόνο για άμεση. Ακούγονται κυνικά κάπως όλα αυτά και εν πολλοίς γνωστά στον κοινό νου, όμως αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Θεωρώ ότι ακόμα και οι όποιες εγχώριες χορηγικές πρωτοβουλίες είναι πολύ μικρότερες της φήμης που οι ίδιοι οι χορηγοί φροντίζουν να καλλιεργήσουν!

Ωστόσο, το μέλλον των ultras στα ελληνικά μονοπάτια είναι ελπιδοφόρο και χωρίς τους χορηγούς, οι οποίοι –ας το πούμε κι αυτό- θα έπρεπε να αναθεωρήσουν τη στάση τους, αναγνωρίζοντας αντισταθμιστικά τα οφέλη που οι ίδιοι αποκομίζουν! Καθώς η αγωνιστική «πυραμίδα» μεγαλώνει, εκτός απ τη βάση της μεγαλώνει και η κορυφή της. Όχι μόνο φυσικά σε έμψυχο δυναμικό (αθλητές) αλλά και σε αριθμό διοργανώσεων. Όσο οι αθλητές θα γνωρίζουν πιο καλά τα ultra, τόσο θα κατευθύνονται προς τα εκεί. Το θεωρώ νομοτελειακό σχεδόν και δεν νομίζω να με ξεγελά το ένστικτό μου αλλά και τα όσα συμβαίνουν στο χώρο μας τα τελευταία χρόνια. Οι μικροί αγώνες μπορεί να αποτελούν φυτώριο για τους νέους αλλά ταυτόχρονα απομένουν και ως ένας προθάλαμος για τους παλιότερους, που αναζητούν νέες, μεγαλύτερες αγωνιστικές δοκιμασίες και διεύρυνση των οριζόντων τους!

[Advendure]: Olympus Marathon, Virgin Forest Trail, Χειμωνιάτικος Ενιπέας, Rodopi Advendurun και  Olympus Mythical Trail έχουν γράψει τις σημαντικότερες ίσως σελίδες στην ιστορία του Ορεινού Τρεξίματος και των Υπεραποστάσεων βουνού στην χώρα μας. Μίλησε μας λίγο για τα “παιδιά σου” αυτά τώρα που ο χρόνος έχει τρέξει και έχουν πλέον καθιερωθεί ως μεγάλοι αγώνες. Ποιες μνήμες κρατάς και τι αντιπροσωπεύουν για τον Λάζαρο όχι μόνο οι αγώνες αυτοί αλλά και τα μονοπάτια που άνοιξες και οι αθλητές που δέθηκαν με κάποια από αυτά τα project σου;

[Λάζαρος Ρήγος]: Όταν η ιστορία γράφεται, σπάνια το συνειδητοποιείς! Χρειάζεται να περάσουν χρόνια και τα γεγονότα που έζησες είτε θα περάσουν στην ιστορία είτε θα χαθούν σαν το σύννεφο που σβήνει στον ουρανό. Αν σταθώ τώρα κι αναλογιστώ τι αντιπροσωπεύουν σήμερα όλα αυτά τα ονόματα για μια ολόκληρη κοινότητα, τότε ναι, όντως αποτελούν κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού ορεινού τρεξίματος. Αμέτρητες μνήμες συνθέτουν ένα πίνακα συναισθημάτων, με χρώματα κάθε λογής. Τι να πρωτοθυμηθώ από όλα αυτά τα γεγονότα που αναφέρεις Δημήτρη, ειδικά από εκείνα που δεν είμαι πια κοντά τους… Άνθρωποι που συνεργάστηκες μαζί τους, που μοιράστηκες ανησυχίες και αγωνίες, τόποι που δέθηκες μαζί τους, σύμβολα που σ ακολουθούσαν σαν άλλος εαυτός, ιδέες που γεννήθηκαν μετά από καιρό σκέψης και ζυμώσεων, σχέδια για ένα μέλλον που ποτέ δεν έφτασε κι άλλα όμως που πήραν ζωή, ένα κοινό που σε κοίταγε με ευλάβεια για να μάθει τι είναι όλα αυτά που θα συναντούσε μπροστά του, σημειώσεις, αρχεία, υπολογισμοί, γραφιστικά, λογιστικά, επιστολές κι άλλες επιστολές, ατέλειωτα κείμενα αποθηκευμένα σε σκληρούς δίσκους, αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη!

Αλλά και μονοπάτια! Αμέτρητα μονοπάτια που σε περίμεναν υπομονετικά να τα απαλλάξεις από τον ιστό της βλάστησης που τα έπνιγε, από τη λήθη του χρόνου που τα έσβησε απ τη θύμηση των ανθρώπων. Ατέλειωτο σκάψιμο, σκληρό μεροκάματο μέσα στο δάσος, έτσι για να δεις στο τέλος ένα μικρό θαύμα, που ο ίδιος δημιούργησες. Δεν ξέρω τι πιστεύουν πολλοί για τους διοργανωτές αγώνων και για μένα προσωπικά, όμως έχω να τους πω ότι αυτά που δίνεις είναι περισσότερα απ αυτά που παίρνεις, καταθέτοντας την ψυχή σου γι αυτό το πράγμα! Είναι σαν να ανταμείβεσαι μετά από αμέτρητες ώρες κάτω απ τον ήλιο στη μέση της ερήμου, με μια γουλιά μόνο νερό για τη δίψα που σε βασάνιζε. Όμως αυτή η γουλιά είναι που θα σου θυμίζει χρόνια μετά την περιπέτειά σου με νοσταλγία. Γιατί οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε το παρελθόν και να λειαίνουμε τις αδρές γραμμές του.

Δεν θα μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες και στην όποια τεχνογνωσία που πρόσφεραν τα χρόνια που ασχολήθηκα με τους αγώνες που πια δεν είμαι κοντά τους, γιατί θεωρώ ότι σ αυτές τις περιπτώσεις στέκεσαι μόνο στα συναισθήματα. Όσο για τους αθλητές που πίστεψαν σ αυτά τα γεγονότα, ορθά έπραξαν, αφού οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται. Όμως αυτοί που έρχονται στη θέση εκείνων που φεύγουν, θα πρέπει να σέβονται και εκείνους που πιστεύουν αλλά και την ιστορία που παραλαμβάνουν ως θεματοφύλακες! Για να κλείσω αυτή την ερώτηση, θα ήθελα να πω μια κουβέντα μόνο, για τους αθλητές. Μετά από μια δεκαετία διοργανώσεων στα βουνά, κέρδισα το πιο σημαντικό βραβείο που θα μπορούσα: τη φιλία δεκάδων αθλητών! Με πολλούς από αυτούς βρισκόμαστε συχνά, κάνουμε παρέα, μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα, γίναμε συνεργάτες και προσχωρήσαμε μαζί στα επόμενα σχέδια. Με λίγα λόγια γίναμε φίλοι! Υπάρχουν άραγε πολλά πιο σημαντικά από την αξία της φιλίας, που μπορούν να κερδηθούν στη ζωή μας?

[Advendure]: Από το X-Odyssey, στο Adventure Zone και στο Advendure. Ήσουνα ο πρώτος που έστησες στο διαδίκτυο σελίδα για την περιπέτεια και την υπεραντοχή. Έδωσες λίγα χρόνια μετά την σκυτάλη στο ορεινό τρέξιμο και στο Advendure. Πως βλέπεις την πορεία της ενημέρωσης μέσω διαδικτύου και ιδιαίτερα την κάλυψη και μετάδοση των μεγάλων αγώνων μέσα από διαδικτυακές πλατφόρμες, όπως γίνεται πλέον με το Σπάρταθλον, το Rodopi Advendurun, τον Olympus Mythical Trail και άλλους αγώνες; Ποιο είναι το μέλλον στην ενημέρωση και την αρθρογραφία για τις υπεραποστάσεις και το ορεινό τρέξιμο;

[Λάζαρος Ρήγος]: Το διαδίκτυο κέρδισε έδαφος με ρυθμούς «ανεξέλεγκτης πυρκαγιάς» από την έλευσή του στην Ελλάδα και μέχρι σήμερα! Από τις dial-up συνδέσεις του 2000, με 10% πληθυσμιακή διείσδυση, φτάσαμε στο ανοιχτό wi-fi –με την έννοια του δημόσιου δωρεάν αγαθού- μέσα σε 15 χρόνια. Απλά μια κοσμογονία! Δεν υπήρξε η παραμικρή πτυχή της καθημερινότητάς μας, που να έμεινε ανέγγιχτη από το διαδικτυακό νυστέρι. Οι κοινωνικές πλατφόρμες έδωσαν τη δυνατότητα στον καθένα να αποκτήσει τη δική του δημόσια φωνή. Με λίγα λόγια, την τελευταία δεκαετία υφάνθηκε ένας επικοινωνιακός ιστός ασύλληπτης ταχύτητας διάδοσης της πληροφορίας. Στο χώρο της περιπέτειας, εικόνες και κείμενα-εμπειρίες απ το πεδίο, ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός, δημιουργώντας χιλιάδες ειδήσεις κάθε στιγμή. Απ τις κορυφές, τους ωκεανούς, τα δάση, τις ερήμους, τα ποτάμια.

Όταν το 2001 ξεκίνησα το μοναχικό τότε δρόμο του Adventure Zone, η συνολική κατάσταση βρισκόταν σε πρωτόγονα επίπεδα. Ελάχιστες πηγές πληροφόρησης στο διαδίκτυο, ξεπερασμένα προγράμματα, επισκέπτες-ναυαγοί που μετριόνταν στα δάχτυλα. Όμως υπήρχε μια γοητεία σ αυτό που γινόταν. Ήξερα ότι κάποιοι ελάχιστοι θα δουν τα άρθρα μου και αυτή η παρακίνηση ήταν μεγάλη.

Έχοντας παρακολουθήσει από μέσα την εξέλιξη που περιγράφω εδώ, αντιλαμβάνομαι το δύσκολο έργο που έχει να επιτελέσει τώρα πια, μια ενημερωτική ιστοσελίδα σήμερα, έχοντας απέναντί της έναν κυκεώνα πρωτογενούς ενημέρωσης, τις κοινωνικές πλατφόρμες δηλαδή αλλά και σελίδες που κινούνται στον ευρύτερο χώρο του Advendure. Όταν ο ίδιος ο αθλητής μπορεί να ποστάρει μια φωτογραφία απ το μονοπάτι, όσο διαρκεί ο αγώνας, στη σελίδα του στο FB που θα τη δουν το επόμενο δευτερόλεπτο μερικές εκατοντάδες φίλοι, τότε αυτή η μάχη είναι άνιση.

Και εδώ πλέον, ρόλο αναλαμβάνει η οξυδέρκεια και η ικανότητα των συντελεστών ενός Μέσου, όπως το Advendure, για να δώσουν στο κοινό εκείνο το στοιχείο που θα κάνει τη διαφορά και θα κρατήσει την σταθερή την απόσταση της έγκυρης ενημέρωσης. Είναι προφανές ότι το οργανωμένο μέσο, στο μπαράζ εικόνων των social media θα πρέπει να απαντήσει με τον λόγο, το μεγάλο του όπλο! Και όταν μιλάμε για λόγο, σίγουρα αναφερόμαστε στο συγκροτημένο λόγο, αυτόν που προκύπτει μέσα από διαδικασίες ανάλυσης των γεγονότων και όχι τον παρορμητισμό της στιγμής. Θα είναι η λογική απέναντι στο συναίσθημα.

Τα χρόνια που έφτασαν κιόλας, είναι δύσκολα για την δημοσιογραφία. Σε όλους τους χώρους, αλλά όπως η ιστορία μας διδάσκει, και αυτή τη φορά θα υπερκεραστεί το εμπόδιο, απλά κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πώς και πότε. Ο συγκυριακός ανταγωνισμός πάντως, ανάμεσα στους χρήστες του διαδικτύου και στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία, αποδεικνύεται ιδιαίτερα σκληρός και είναι άγνωστο που μπορεί να οδηγήσει στο άμεσο μέλλον.

Για να σταθούμε όμως και στα θετικά των ημερών μας, η ηλεκτρονική δημοσιογραφία έχει στη διάθεσή της πολλά περισσότερα μέσα απ ότι στο παρελθόν, προκειμένου να παράξει έργο. Όλα όσα μπορούν να στραφούν εναντίον της στον άνισο αγώνα που ανέφερα πιο πάνω, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από την ίδια, ώστε να πετύχει περισσότερα και καλύτερα αποτελέσματα. Σ αυτά εντάσσεται φυσικά και η αμεσότητα της παρακολούθησης των γεγονότων, μείζονος σημασίας παράγοντας για τα διαδικτυακά media. Παρακολουθούμε με αυξανόμενη συχνότητα στις μέρες μας, ζωντανή μετάδοση αγώνων trail, με ρεπορτάζ, εικόνα, σχόλια και συμμετοχή του κοινού! Κι αυτό συντελείται με σχεδόν μηδενικό κόστος, συγκριτικά με τα φαραωνικού τύπου πλάνα τηλεοπτικής ζωντανής μετάδοσης αθλητικών γεγονότων του παρελθόντος. Το χαμηλό κόστος του διαδικτύου αποτελεί το εργαλείο που θα εξασφαλίσει τη μακροβιότητα του φαινομένου και την παραπέρα τελειοποίησή του, καθώς το ενδιαφέρον του κοινού παραμένει ψηλό και μάλλον τείνει να αυξάνεται όσο περνά ο καιρός. Άρα, αφού μιλάμε στην ουσία για το Advendure, το μέσο που στην ουσία εκφράζει σήμερα περισσότερο από κάθε άλλο το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα, τότε του ανοίγονται εξαιρετικά μεγάλοι ορίζοντες μπροστά του. Και ήδη έχει δώσει δείγματα δουλειάς μέχρι σήμερα, από ζωντανή κάλυψη μεγάλων γεγονότων, όπως αυτά που αναφέρεις.       

[Advendure]: Ένα βασικό στοιχείο στο αρχικό στήσιμο της διαδρομής των αγώνων που διοργανώνεις είναι η εξερεύνηση, η ανεύρεση και η τελική ενσωμάτωση μονοπατιών χαμένων στα βάθη του χρόνου. Πολύ σημαντικό τόσο για τους αγώνες – άλλωστε μην ξεχνάμε ότι η διαδρομή είναι το βασικότερο στοιχείο ενός αγώνα Ορεινού τρεξίματος – όσο και για τους ανθρώπους που αγαπάνε την φύση και μπορούν να τα χρησιμοποιούν πλέον καθαρισμένα και σηματοδοτημένα. Παρότι θα μπορούσες να αρκεστείς στα ήδη υπάρχοντα μονοπάτια μιας περιοχής, μπαίνεις πάντα σε αυτή τη δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία. Γιατί; Δώσε μας μια εικόνα για την φιλοσοφία σου πάνω στην σχεδίαση μιας νέας διαδρομής αγώνα.

[Λάζαρος Ρήγος]: Πριν χρόνια, το ζητούμενο ήταν να γίνει ένας αγώνας στο βουνό. Αυτό από μόνο του ήταν μια μεγάλη επιτυχία, δεδομένου και του ασήμαντου τότε όγκου των αθλητών στη χώρα. Τα χρόνια πέρασαν όμως και αφού το πρώτο βήμα καταχτήθηκε, έπρεπε να ψάξουμε για τα επόμενα. Ένα απ αυτά ήταν να προσφέρουμε στους αθλητές νέες εικόνες, άγνωστα μέρη. Να αναδείξουμε ξεχασμένες διαδρομές, που κάποτε έσφυζαν από ζωή. Τότε που οι άνθρωποι γέμιζαν με την δημιουργική τους παρουσία τα βουνά. Πριν από 2-3 γενιές μόλις, η ελληνική ύπαιθρος δημιουργούσε μέσα στα βουνά. Τα μονοπάτια αποτελούσαν για δεκάδες αιώνες τα «αιμοφόρα αγγεία» αυτού του ζωντανού οργανισμού. Οι εποχές όμως άλλαξαν και οι άνθρωποι άφησαν την ύπαιθρο και στοιβάχτηκαν στις πόλεις, εγκαταλείποντας παντοτινά τα μονοπάτια των βουνών.

Εμείς ανακαλύψαμε τυχαία αυτό το θησαυρό, ενώ ψάχναμε για έναν άλλο και έτσι αποφασίσαμε να τον αξιοποιήσουμε, συνειδητοποιώντας τη σημασία του. Κι όσο σκάβαμε, τόσο συνειδητοποιούσαμε ότι φορτωνόμαστε μ ένα βαρύ χρέος: να φτάσουμε μέχρι το τέλος και να δείξουμε το θησαυρό σε όλους! Που πάει να πει, ότι χρωστάς στους παλιούς κάτι, για το ότι πήρες στα δικά σου χέρια το δημιούργημά τους. Τα μονοπάτια των βουνών αποτελούν στοιχείο λαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς και της άγραφης ιστορίας των προηγούμενων γενεών, αυτών που δεν είχαν λόγιους για να γράψουν για το πέρασμά τους. Σ αυτά πάνω, μεγάλωσαν κι ανατράφηκαν γενιές ολόκληρες. Τα έχτισαν και τα φρόντισαν, αφήνοντας τη δική τους σφραγίδα. Εμείς έχουμε καθήκον, στη μνήμη τους, να αναστήσουμε το πνεύμα των περασμένων γενεών, προσφέροντάς τα στη σημερινή και γιατί όχι -στο χέρι μας είναι- και στις επόμενες. Και πρέπει να παλέψουμε ώστε να εξαλειφθούν οι όποιες εναντίον τους επιβουλές στο μέλλον.

Για μένα, όπως και για τους περισσότερους που διοργανώνουν αγώνες θέλω να πιστεύω, έχει κεφαλαιώδη σημασία σ αυτό που κάνουμε, να προσφέρουμε στον κόσμο μας κάτι αυθεντικό! Και αυθεντικό είναι πρωτίστως ένα άγνωστο μονοπάτι. Ο αγώνας του αθλητή δεν τον κλείνει σε μια κάψουλα, απομονωμένο από το χώρο. Του χαρίζει εικόνες πρωτίστως, όσο κι αν όλοι μας λέμε πως όταν τρέχουμε δεν βλέπουμε γύρω μας, παρά μόνο μπροστά μας. Άρα, η αναβίωση παλιών διαδρομών και παλιών μονοπατιών είναι μονόδρομος! Και όσοι δεν το αντιληφθούν αυτό έγκαιρα, θα είναι οι χαμένοι της υπόθεσης. Ο κόσμος αναζητά χαμένους θησαυρούς εμπειριών και εικόνων, εκεί που μπορεί αυτοί να βρίσκονται κρυμμένοι, άρα στα μονοπάτια.

Τέλος, κάτι που είναι σημαντικό, από τεχνικής πια άποψης, στη χάραξη των διαδρομών αγώνων, είναι η ύπαρξη μιας λογικής σειράς-ανάπτυξης της διαδρομής. Δεν αφήνουμε τα μονοπάτια, έτσι χωρίς λόγο, για να φλυαρήσουμε ανεβοκατεβαίνοντας κορφές και ράχες άσκοπα. Η απουσία λογικής σειράς σε μια διαδρομή αγώνα, απογοητεύει τους αθλητές, καθώς τους προκαλεί αρνητικά συναισθήματα. Φυσικά, είναι πολύ πιο εύκολο και ξεκούραστο να πάρεις και να συνδέσεις μεταξύ τους δασικούς χωματόδρομους, προκειμένου να βγει στα γρήγορα το «πρότεκτ». Όμως κάτι τέτοιο πολύ δύσκολα πια μπορεί να γίνει αποδεκτό, αφού οι αθλητές έγιναν (δικαίως) απαιτητικοί από τις διοργανώσεις!

[Advendure]: Πνεύμα ανήσυχο, ήδη ετοιμάζεις ένα καινούργιο αγώνα στον Όλυμπο, το Lost Trail. Τι το ιδιαίτερο έχει σαν διαδρομή ώστε να το δεχτεί η κοινότητα ως κάτι ξεχωριστό και όχι σαν .. έναν ακόμη αγώνα στον Όλυμπο; Ποια θα είναι τα βασικά του χαρακτηριστικά; Και τέλος, μετά από αγώνες ultra-trail επέστρεψες διοργανωτικά σε αγώνα μικρότερης απόστασης. Ποιο το όραμα πίσω από το Lost Trail Λάζαρε;

[Λάζαρος Ρήγος]: Κάποιες ιδέες ξεκινούν από τύχη και το Lost Trail είναι μια απ αυτές! Έναν χρόνο πίσω, δουλεύαμε στα μονοπάτια που συνθέτουν πλέον την παραλλαγή της εκκίνησης του Mythical (Ζηλνιά, Μάνα, Σέλωμα, Ίτανος). Η ομορφιά του τοπίου μας είχε συνεπάρει και αναλογιζόμουν ότι με βάση τα χαρακτηριστικά του Mythical όλοι οι αθλητές θα περνούσαν από αυτά τα καινούργια μέρη, νύχτα! Όσο το συνειδητοποιούσα, τόσο με στεναχωρούσε αυτή η διαπίστωση. Στην αρχή, ως αντίδοτο είχα σκεφτεί ότι θα καλέσω όσους περισσότερους φίλους γίνεται, να τρέξουμε παρέα εκεί, για να μοιραστούν κι αυτοί μαζί μας τα τοπία και τις εικόνες που προσφέρει αυτή η γωνιά του Ολύμπου. Έγινε κι αυτό αλλά ήταν και αποσπασματικό και κατά κάποιο τρόπο μεροληπτικό κι απ την άλλη το θέμα παρέμενε ανοιχτό: ο κόσμος δεν είχε την ευκαιρία να το γνωρίσει.

Τότε ήταν που πέρασε απ το μυαλό μου η ιδέα ενός μικρότερου αγώνα, που θα συνδέει μερικά από τα πιο όμορφα τμήματα της διαδρομής του OMT μεταξύ τους, δημιουργώντας μια ενιαία διαδρομή ιδιαίτερου αισθητικού κάλλους. Φυσικά, το πρώτο που σκέφτηκα δεν ήταν πότε και με ποιους όρους αλλά ποια θα ήταν αυτή η διαδρομή. Η απάντηση ήρθε αβίαστα μέσα μου, καθώς η λεκάνη απορροής του Ενιπέα, όλο αυτό το «αμφιθέατρο» που δεσπόζει πάνω απ το Λιτόχωρο, περιέχει τα μονοπάτια-κλειδιά σ αυτό το γρίφο. Απ τη μια το πρώτο τμήμα των 14 χιλιομέτρων που οδηγεί απ το Λιτόχωρο στο καταφύγιο της Κορομηλιάς κι απ την άλλη, το μονοπάτι απ τον Άη-Γιάννη μέχρι τα Πριόνια, άλλα 18 χιλιόμετρα, αποτελούσαν τους δύο βασικούς πυλώνες αυτής της διαδρομής. Τελικά, μετά από την πρώτη σκέψη αλλά και από ατελείωτες κουβέντες με φίλους συνεργάτες εδώ στο Λιτόχωρο, καταλήξαμε στην τελική χάραξη, που νομίζω ότι είναι ένα κόσμημα! Και πήρε το όνομα LOST γιατί θεωρώ ότι είναι κάτι σαν κυνήγι χαμένου θησαυρού, για κάποιον που δεν γνωρίζει καλά τον Όλυμπο. Είναι όντως ένα χαμένο μονοπάτι, που θα προσφέρει καινούργιες εμπειρίες και σε όσους τρέχουν στον Mythical αλλά κυρίως, σε όσους αθλητές δεν γνωρίζουν ούτε αυτόν.

Το LOST δεν έρχεται για να δείξει το ανάστημά του, έρχεται για να δείξει τον άγνωστο Όλυμπο! Υπάρχουν άγνωστα ή χαμένα μονοπάτια σ ένα τόσο περπατημένο βουνό? Η εύλογη ερώτηση έχει μια εξίσου εύλογη απάντηση: φυσικά! Ο Όλυμπος δυο γενιές πιο πίσω, ήταν ένας πολυσύχναστος τόπος, παρότι απόκρημνος και με ακραία καιρικές συνθήκες. Οι άνθρωποι αλώνιζαν στην κυριολεξία το βουνό, μέσα από ένα αχανές δίκτυο μονοπατιών, κυρίως με τα μουλάρια τους, μεταφέροντας φορτία από και προς τον Όλυμπο. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες αυτά τα χρόνια που ζω στο Λιτόχωρο, για τα αγώγια και τους αγωγιάτες και όσο περπατάω και δουλεύω στα μονοπάτια, τόσο εκτιμώ εκείνη τη γενιά των ανθρώπων που άφησε το αποτύπωμά της στο «βουνό των θεών». Τρέφω πλέον μεγάλο σεβασμό γι αυτή τη γενιά και γενικά για όλους εκείνους που σημάδεψαν τον Όλυμπο χωρίς να περάσουν στη γραπτή ιστορία του. Το Lost Trail αποτελεί φόρο τιμής στους αγωγιάτες του Ολύμπου.

Αναφορικά με τα χαρακτηριστικά του Lost Trail, να πω ότι θα είναι ένας αγώνας μεσαίας κατηγορίας αλλά με σκληρά χαρακτηριστικά, αφού για τα 55 του χιλιόμετρα, που από αυτά μόλις ένα δεν είναι πάνω σε μονοπάτι, αναλογούν 4000 μέτρα ανάβασης! Και να υπολογίσει κανείς ότι το μέγιστο υψόμετρο της διαδρομής είναι μόλις τα 2130 μέτρα! Ένα στοιχείο που κάνει τη διαδρομή του Lost Trail να ξεχωρίζει, είναι το φαινόμενο της «διπλής καμπούρας», το γεγονός δηλαδή ότι αφού ανέβει ψηλά η διαδρομή και κατέβει χαμηλά, επαναλαμβάνει άλλη μία φορά αυτή τη διαδικασία. Αυτό το φαινόμενο σπάνια το συναντάμε σε ελληνικό αγώνα μεσαίας ή μικρής κατηγορίας και στην περίπτωσή μας προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία και αίγλη στη διαδρομή. Το Lost έχει κυκλική διαδρομή, ξεκινώντας και τελειώνοντας στο Λιτόχωρο και τα 42 από τα 55 χιλιόμετρά του «πατάνε» πάνω σε μερικά από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια της διαδρομής του Mythical.

Ο αγώνας θα δεχτεί ως συνήθως λίγο κόσμο, είτε γιατί οι αγώνες μας φοβίζουν τους πολλούς είτε και γιατί οι ίδιοι προσπαθούμε να φτιάξουμε δύσκολους αγώνες, με αυστηρά κριτήρια συμμετοχής, κάτι που θα επαναληφθεί για μια ακόμα φορά εδώ. Όσο αφορά το χρόνο υλοποίησής του, λογαριάζουμε -με βάση και την περίοδο όπου κάποιος μπορεί με ασφάλεια να περάσει απ τα μονοπάτια του Lost- ότι ο αγώνας θα υλοποιηθεί για πρώτη φορά τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Ας γνωρίζουν όλοι που ενδιαφέρονται, ότι η διαδρομή αυτή μπορεί να γίνει με ασφάλεια, από νωρίς το καλοκαίρι μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου, μόνο! Έτσι, η επιλογή μας, με βάση και άλλους κρίσιμους παράγοντες, ορίστηκε για το τρίτο Σάββατο του Σεπτεμβρίου, που φέτος είναι 19 του μήνα. Το χρονικό όριο θα είναι όσο και το φως της μέρας εκείνο τον καιρό (13 ώρες) και θα έχουμε μόνο ένα ενδιάμεσο σημείο αποκλεισμού (Πριόνια), ώστε να ενισχύσουμε την προσπάθεια των αθλητών, εξασφαλίζοντας όμως παράλληλα ότι μέχρι να νυχτώσει όλοι θα έχουν φτάσει στο τέρμα.

Θα πρέπει εδώ να αναφέρω κάτι ακόμα, σχετικό με τον νέο αγώνα. Θα είναι η πρώτη φορά που το κύριο βάρος της οργάνωσης και προετοιμασίας ενός γεγονότος που μόλις ξεκινά, το αναλαμβάνουν εξαρχής οι στενοί μου συνεργάτες! Θεωρώ μεγάλη τιμή για μένα, το ότι οι συνεργάτες μου βγαίνουν εκείνοι μπροστά, σηκώνοντας το πιο μεγάλο μέρος του φορτίου. Δείχνει το βαθμό εμπειρίας που κατέκτησαν αυτά τα χρόνια αλλά και τη διάθεσή τους να στηρίξουν ακόμα μια προσπάθεια που αξίζει τον κόπο να γίνει πραγματικότητα και τους ευχαριστώ από καρδιάς γι αυτό!

Πίσω απ το “Lost Trail”, το Χαμένο Μονοπάτι, βρίσκεται το όραμα των καινούργιων προκλήσεων. Μπορεί να «μετακόμισα» οριστικά στα ultra, θέλω όμως να μοιράζομαι τις εικόνες που εμπνέουν εμένα, με όσους πιστεύουν στο ίδιο όραμα. Το Lost Trail δεν θα είναι ακόμα «…μία από Όλυμπο»! Έχει κάτι καινούργιο να δείξει, κάτι καινούργιο να πει στους ανθρώπους που ψάχνουν για το νέες εμπειρίες στα βουνίσια μονοπάτια…

[Advendure]: Λάζαρε σε ευχαριστούμε πολύ και ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο σου project στο βουνό των θεών, το Lost Trail!

[Λάζαρος Ρήγος]: Σας ευχαριστώ κι εγώ Δημήτρη για την κουβέντα και εύχομαι καλή χρονιά στο ελληνικό ορεινό τρέξιμο αλλά και στο Advendure ιδιαιτέρως, του οποίου πάντα θα αποτελώ -ψυχικά τουλάχιστον- κομμάτι  

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Λάζαρος Ρήγος