Η ονομασία του αγώνα προκύπτει από το τηλεσκόπιο “Αρίσταρχος” που βρίσκεται στην Νεραϊδοράχη του Χελμού στα 2.340 μέτρα υψόμετρο και είναι ένα από τα πιο προηγμένα τεχνολογικά τηλεσκόπια της Ευρώπης, με σκοπό την μελέτη του σύμπαντος. Ο “Αρίσταρχος” αποτελεί και το υψηλότερο σημείο της διαδρομής του αγώνα!

Τον αγώνα διοργανώνουν ο Νίκος Διαμάντης με τον Αλέξανδρο Καπετανόπουλο. Είχαμε την ευκαιρία να έχουμε μια λεπτομερή συζήτηση με τον Νίκο σχετικά με την φετινή πρώτη διοργάνωση του "Αρίσταρχου" ο οποίος παρουσιάζει πολλά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, τα οποία είχε την ευκαιρία να μας τα αναλύσει. Επιτέλους, η περιοχή της Αχαΐας αποκτά έναν αγώνα Ορεινού Τρεξίματος και μάλιστα Skyrunning, γεγονός που μας χαροποιεί ιδιαίτερα.

[Advendure]: Η περιοχή της Αχαΐας δεν υπήρχε μέχρι στιγμής στο καλεντάρι των αγώνων ορεινού τρεξίματος της χώρας μας, παρά την ποικιλία των βουνών της και αναφέρω ενδεικτικά τον Χελμό, τον Ερύμανθο αλλά και το Παναχαϊκό. Ο “Αρίσταρχος” λοιπόν είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Μίλησε μας λίγο για την επιλογή της διαδρομής και για την έμπνευση που είχατε να φτιάξετε έναν αγώνα στον Χελμό.   

[Νίκος Διαμάντης]: Η αρχική ιδέα ανήκει στον Αλέξανδρο, ο οποίος παραθερίζει στο χωριό αυτό από μικρό παιδάκι, όταν ακόμα αυτό είχε μόνιμους κατοίκους. Τα δύο-τρία χρόνια της ενασχόλησής του με το ορεινό τρέξιμο, του γεννήθηκε η ιδέα για έναν αγώνα στο συγκεκριμένο βουνό, ιδιαιτέρως αφού δεν υπήρχε άλλη διοργάνωση στην Αχαΐα. Όταν μου ανέφερε την ιδέα του – ακριβώς ένα χρόνο πριν - το πέρασμα από την κορυφή του Χελμού καθώς και το τηλεσκόπιο του Αρίσταρχου, μου φάνηκαν ως φυσική προέκταση της διαδρομής, ως στοιχεία που θα προσέδιδαν τη μοναδικότητα. Έτσι προέκυψε η αρχική χάραξη «επί χάρτου». Συζητήσαμε πολύ και αποφασίσαμε ότι έπρεπε να μπει στα καλεντάρια πριν κλείσει η χρονιά, όπως κι έγινε.

[Advendure]: Ο αγώνας έχει καθαρά στοιχεία Sky Running, μιας και το μεγαλύτερο μέρος του διασχίζει αλπικές περιοχές πάνω από τα 2.000 μέτρα, αλλά φαίνεται να είναι και αρκετά τεχνικός. Δώσε μας κάποια στοιχεία για την διαδρομή του αγώνα και τις τεχνικές δυσκολίες που θα συναντήσει ο αθλητής που θα τον τρέξει. Έχετε καταλήξει οριστικά στα χιλιομετρικά και υψομετρικά δεδομένα του;  

[Νίκος Διαμάντης]: Πραγματικά, τα χαρακτηριστικά του αγώνα εμπίπτουν στην κατηγορία SkyRace της ISF, τόσο υψομετρικά όσο και χιλιομετρικά. Ήταν αρχική μας επιθυμία, αλλά δε δυσκολευτήκαμε καθόλου να το πετύχουμε χαράζοντας τη διαδρομή, το βουνό μας προσέφερε απλόχερα τον όγκο του. Ξεκινώντας από το Σούβαρδο και τα 1.250μ από την επιφάνεια της θάλασσας, η διαδρομή αφήνει πολύ σύντομα την άσφαλτο και χάνεται στο δάσος, με σκοπό να μας οδηγήσει – μέσα από ξέφωτα, δασικές λοφοπλαγιές, οροπέδια και μια πανέμορφη κοιλάδα – στο οροπέδιο του Ξηρόκαμπου, πάνω από τα 1.600μ.

Το όμορφο τοπίο – κοντινό και μακρινό – μας ξεκουράζει από την ανηφόρα, η οποία εξάλλου δεν είναι συνεχής. Έχοντας διανύσει ήδη τα πρώτα 6,5 χιλιόμετρα της διαδρομής, ο ορεινός όγκος στέκει μπροστά μας, υπομονετικός και πληθωρικός. Το δυσκολότερο τμήμα της διαδρομής είναι στα πόδια μας, ενώ το κεφάλι γέρνει πίσω ασυναίσθητα. Θα μπορούσε να είναι μόνο του ένα vertical αυτό το κομμάτι, καθώς σε 2,1 χιλιόμετρα καλούμαστε να πατήσουμε κορυφή, 620μ ψηλότερα. Κατά την προσωπική μου άποψη, είναι χαρακτηριστικό της δυσκολίας του αγώνα το τμήμα αυτό, όμως σε διαβεβαιώ πως  παραμένει στα όρια του class 2 (hiking), ώστε τα μπατόν να είναι σημαντικό βοήθημα για όποιον τα προτιμά.

Εδώ πια, με το αραιό οξυγόνο των 2.300μ πάντα, το φυσικό πέταλο της κορυφογραμμής μας επιτρέπει να κινηθούμε άνετα προς τη επιβλητική μεταλλική «φωλιά» του Αρίσταρχου, να νιώσουμε κοντά στο κέντρο του Σύμπαντος (αλήθεια, μέχρι εκεί στοχεύει) και να δούμε ως τη Ζήρια, τον Ερύμανθο, το Παναχαϊκό και τον Κορινθιακό κόλπο τριγύρω μας. Δε θυμάμαι άλλον αγώνα με περιφερειακή θέα 360 μοιρών, σε περισσότερα από 5 χιλιόμετρα απόστασης. Εσύ;

Η «επιστροφή» - αν μπορούμε να την πούμε έτσι, αφού ουσιαστικά έναν κύκλο κάνουμε -  αρχίζει με ένα ακόμα τεχνικό κομμάτι, την κατάβαση της δύσκολης (κόκκινης) πίστας του ΧΚΚ, της Ειρήνης. Αυτή την εποχή, χωρίς τα χιόνια, η πίστα είναι απλώς μια φαρδιά κατασκευασμένη σάρα, κάθετα στον ορεινό όγκο. «Ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει» …και στη συγκεκριμένη περίπτωση θα συμπλήρωνα «με την ίδια κλίση». Περνώντας λοιπόν δίπλα από το Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, διασχίζουμε ξανά τον Ξηρόκαμπο, από την απέναντι πλευρά όμως, και μέσα από τη Λυκόπορτα βουτάμε πάλι στο δάσος. Πίσω από τα έλατα μας προσμένει φιλόξενα το Σούβαρδο, με μια βρύση κάτω από τον πλάτανο. Οριστικά χιλιόμετρα θα ανακοινώσουμε μέχρι τις 10 Σεπτέμβρη, όμως θα κυμανθούν μεταξύ 20 και 22. Η δε θετική υψομετρική, θα είναι από 1.500μ ως 1.650μ.

Λόγω των μεγάλων υψομετρικών, επιλέξαμε να συγκρατήσουμε την απόσταση κάτω από τα 30άρια που οι περισσότεροι αθλητές λατρεύουμε, παρότι το βουνό θα μας επέτρεπε άνετα να τα ξεπεράσουμε. Πρέπει επίσης να κάνω σαφές, ότι οι κατακόρυφες πλαγιές του κόβουν την ανάσα στις φωτογραφίες του blog, δεν βρίσκονται πάνω στη χάραξη της διαδρομής. Η φυσική κλίση της κορυφογραμμής είναι προς το εσωτερικό του βουνού και η χάραξη έχει γίνει αρκετά μέτρα μακριά από το γκρεμό. Κανένας κίνδυνος δεν υπάρχει για τους δρομείς. Θελήσαμε να αυξήσουμε τη δυσκολία της ανάβασης, χωρίς επικίνδυνα σημεία όμως. 

[Advendure]: Αυτό που κάνει έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος να ξεχωρίζει είναι η ομορφιά και η μοναδικότητα της διαδρομής του. Από τις φωτογραφίες που έχουμε δει στην ιστοσελίδα του “Αρίσταρχου”, ένα πολύ δυνατό σημείο του είναι η απαράμιλλη θέα που προσφέρει η διαδρομή. Μίλησε μας λίγο για το φυσικό τοπίο μέσα στο οποίο θα τρέξουν οι αθλητές.

[Νίκος Διαμάντης]: Θα ξεκινήσω ακολουθώντας τη διαδρομή από το χωριό. Το ελατόδασος είναι αλλού αραιό κι αλλού πυκνό. Όσο ανηφορίζουμε όμως, από τα πρώτα κιόλας ξέφωτα διακρίνουνε τις γύρω κοιλάδες, με το Βραχνί και τους Λουσούς χαμηλά, ενώ στον ορίζοντα μας περιτριγυρίζουν όλα τα βουνά της Αχαΐας και η Ζήρια. Ένα χαρακτηριστικό που ανακαλύψαμε σχεδιάζοντας τη διαδρομή, είναι η συχνή εμφάνιση της κορυφής του Χελμού από πολύ νωρίς. Δεν ξέρω αν ψυχολογικά είναι για όλους θετικό αυτό, αλλά ο «στόχος» μας είναι ορατός!

Συνεχίζοντας, η κοιλάδα της βραχναίικης Λουκά απλώνεται μπροστά μας αμέσως πριν τη διασχίσουμε. Το ποταμάκι της μας ενημερώνει ότι πολλές χιονούρες στο βουνό  δεν λιώνουν ποτέ. Μετά το σκαρφάλωμα προς το Λαγοπάτημα , μέσα από τα έλατα, η στιγμή είναι πραγματικά μαγική! Βήμα το βήμα, ο Χελμός προβάλει ολόκληρος μπροστά μας! Από δω και έπειτα, σχεδόν όλοι οι αθλητές μπορούν να βλέπουν όλους τους υπόλοιπους! Μπορείς να το φανταστείς;

Ο Ξηρόκαμπος αυτοσυστήνεται βέβαια με το όνομά του. Όμως μέσα του θα συναντήσουμε έλατα και πεύκα μαζί, απόκρημνα βραχώδη περάσματα και χωμάτινα μονοπάτια, γελάδια και ελεύθερα άλογα, ίσως και κανένα τροχόσπιτο με βορειοευρωπαϊκές πινακίδες. Αμέσως μετά, το αλπικό τοπίο υπερισχύει άμεσα. Αριστερά στον ορίζοντα η Ζήρια με το χάος ανάμεσά μας, δεξιά το χιονοδρομικό με τις πίστες και τα λίφτ ξαφνιασμένα (τόσο νωρίς φέτος ο κόσμος εδώ γύρω; παράξενο).

Η κορυφογραμμή στη συνέχεια θα μας οδηγήσει στο υπερκατοικημένο (από πρόβατα) Καταφύγιο, ενώ το βουνό μας περιβάλει. Αριστερά, η θέα να προσφέρει τον Ερύμανθο και το Παναχαϊκό στον ορίζοντα, αλλά και τον κάμπο των Καλαβρύτων χαμηλά. Δάση, οροπέδια, αλπικές κορυφογραμμές, δε μπορώ να φανταστώ τι άλλο μπορεί να λείπει για να μην απολαύσουμε αυτή τη διαδρομή.

[Advendure]: Ο αγώνας ξεκινάει και καταλήγει στο χωριό Σούβαρδο. Έχει την υποδομή η περιοχή να φιλοξενήσει έναν μεγάλο αριθμό αθλητών που θα έρθει από μακριά για να τρέξει τον αγώνα; Τι έχετε προβλέψει ως διοργάνωση για την φιλοξενία των αθλητών;

[Νίκος Διαμάντης]: Η περιοχή ναι, το Σούβαρδο όχι. Όπως ανέφερα και νωρίτερα, το Σούβαρδο προσφέρει έναν γραφικότατο χώρο εκκίνησης και τερματισμού. Η πλατεία πίσω από τον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία με τον πλάτανο, παρέχει στα τρία μαγαζάκια (δύο σε λειτουργία εκείνες τις μέρες) τη δυνατότητα να εξυπηρετήσουν 300 και πάνω επισκέπτες για φαγητό και ξεκούραση. Οι δύο βρύσες μέσα στο χωριό προσφέρουν εξαιρετική χαλάρωση και δροσιά, επίσης. Η πλησιέστερη διαμονή όμως είναι στο Βραχνί (το συναντάμε 3 χιλιόμετρα πριν φτάσουμε στο Σούβαρδο) και φυσικά στα Καλάβρυτα (14 χιλιόμετρα από το χωριό).

Στο blog θα υπάρξουν οι σχετικές πληροφορίες επικοινωνίας με ξενώνες και ξενοδοχεία, ώστε να βρουν οι συμμετέχοντες τις οικονομικότερα δυνατές υπηρεσίες. Θα είναι μια καλή ευκαιρία για διήμερη ή και τριήμερη απόδραση. Σημαντικό εμπόδιο που βρήκαμε, και απροσπέλαστο, είναι ότι στα τελευταία 9 χιλιόμετρα προς το χωριό δεν χωράει λεωφορείο, ώστε να μεταφέρουμε όσους επιθυμούν να φτάσουν μέχρι τα Καλάβρυτα με υπεραστικό ή τρένο. Θα το εξετάσουμε κατά περίπτωση όμως.

[Advendure]: Επιλέξατε το τέλος του Σεπτέμβρη για την διεξαγωγή του “Αρίσταρχου”. Θα υπάρχει σίγουρα μια αστάθεια στο μικροκλίμα στα 2.000-2.340 που διεξάγεται ο αγώνας. Ποιο το σκεπτικό πίσω από την επιλογή μιας τέτοιας Φθινοπωρινής ημερομηνίας;

[Νίκος Διαμάντης]: Πρώτος παράγοντας ήταν αυτός, το μικροκλίμα. Από τις 10 Οκτώβρη ξεκινούν οι απότομες αντάρες και καταιγίδες στην κορυφή, έπρεπε λοιπόν να περιοριστούμε στο Σεπτέμβρη. Νωρίτερα πάλι από τις 15 του ίδιο μήνα οι θερμοκρασίες στο Ξηρόκαμπο και το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής είναι ακόμα υψηλές, καλοκαιρινές. Έτσι προσανατολιστήκαμε στο τελευταίο του δεκαήμερο. Ο δεύτερος παράγοντας ήταν οι υπάρχοντες αγώνες στο πανελλήνιο καλεντάρι και κάποιες τοπικές διοργανώσεις (ένα ποδηλατικό downhill το οποίο φέτος διεξάγεται σε άλλη τοποθεσία, μέσα στα Καλάβρυτα, για παράδειγμα). Η τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη απέχει τόσο από το ασφάλτινο 30άρι των Ιωαννίνων, όσο και από τους πιο καθιερωμένους βουνίσιους αγώνες του Νότου. Γι’ αυτό και φροντίσαμε να ενημερώσουμε όλα τα σχετικά site πριν τα Χριστούγεννα, όπως θα θυμάσαι.

Φυσικά, υπάρχουν σήμερα διοργανώσεις που συμπίπτουν ημερολογιακά, δεν είναι όμως κοντινές γεωγραφικά, ώστε να δημιουργήσουν διλλήματα επιλογής αγώνα. Τέλος, η εποχή και τα χιλιόμετρα είναι ιδανικά για ένα τεστάκι, για όσους στοχεύουν στα μεγάλα υπερμαραθώνια trail του Οκτώβρη και του Νοέμβρη, δε νομίζεις; Σε περίπτωση πάντως που ο Χελμός θα έχει «σκούφια» εκείνη τη μέρα, υπάρχει εναλλακτική χάραξη χαμηλότερα, για να αποφύγουμε το πέρασμα από το σταθμό Γ (τηλεσκόπιο). Επιπλέον, οι υπεύθυνοι των τριών σταθμών στο βουνό θα φέρουν μαζί τους φανούς ομίχλης και σφυρίχτρες. Εννοείται πως σε ακραία καιρικά φαινόμενα, προτεραιότητα έχει η ασφάλεια των αθλητών και δε θα διστάσουμε να διακόψουμε τον αγώνα, ακόμα και να μην τον ξεκινήσουμε. Όμως έξω από το τηλεσκόπιο υπάρχει εγκατεστημένος μετεωρολογικός σταθμός και σκοπεύουμε να εξασφαλίσουμε άμεση πρόσβαση στις πληροφορίες που παρέχει.  

[Advendure]: Θα υπάρξουν κάποιες παράλληλες εκδηλώσεις για τους συνοδούς των αθλητών που θα τρέξουν τον “Αρίσταρχο”; Ο “μικρός αγώνας” θα έχει τέτοια χαρακτηριστικά ώστε να μπορούν να τον τρέξουν και αθλούμενοι χωρίς εμπειρία στο ορεινό τρέξιμο, ώστε να πάρουν μια πρώτη γεύση;

[Νίκος Διαμάντης]: Αρχικά ο μικρός αγώνας είχε ονομαστεί «για αρχάριους» όμως αν πρόσεξες το αλλάξαμε νωρίς. Κι αυτό γιατί η διαδρομή έχει χαρακτηριστικά και ενός δύσκολου-τεχνικού speed-trail (μόλις πρόσθεσα ένα νέο όρο; Χε χε), αλλά και μιας πανέμορφης πεζοπορικής διαδρομής για τους συνοδούς των αθλητών του μεγάλου αγώνα, ώστε να γευτούν την περιπέτεια και να την αναζητήσουν στην επόμενη διοργάνωση. Η Lycoporta Race συμπίπτει με τη μεγάλη διαδρομή μέχρι το Λαγοπάτημα, ενώ γυρίζει να βρει τη Λυκόπορτα για να επιστρέψει (και πάλι μέσω της μεγάλης) στο Σούβαρδο. Με συνολικά 9 χιλιόμετρα απόστασης, η θετική υψομετρική της θα αγγίξει τα 600μ, αλλά το Χελμό θα τον «δει» μόνο ως καρτ-ποστάλ. Και σε αυτή τη διαδρομή όμως, η θέα είναι απλώς υπέροχη. Σχεδιάζουμε ακόμα ένα μικρό παζάρι τοπικών προϊόντων.

[Advendure]: Όπως διαβάσαμε στην ιστοσελίδα του αγώνα, στους σταθμούς τροφοδοσίας θα έχετε τρόφιμα παρασκευασμένα παραδοσιακά και όχι τυποποιημένα. Ποιο το σκεπτικό πίσω από αυτήν την απόφαση; Δώσε μας μια “γεύση” των τροφίμων που θα υποστηρίξουν τους αθλητές στην προσπάθεια τους.

[Νίκος Διαμάντης]: Το σκεπτικό είναι απλό: ο οργανισμός μας μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός αγώνα trail, με φυσικά συστατικά και μόνο, «με το νερό και το μέλι» που έλεγαν κάποτε οι προπονητές. Να ξεκαθαρίσω πως αυτό δεν κρύβει αποτροπή προς τα σκευάσματα αναπλήρωσης. Τα χρησιμοποιούμε, κυρίως στους πολύωρους αγώνες, σχεδόν όλοι. Όμως θέλουμε να σας δείξουμε ότι τα προϊόντα της φύσης, με μικρή ή καθόλου επεξεργασία μπορούν να «επιστρέψουν» στον οργανισμό μας, όσα η επίπονη προσπάθεια του πήρε. Έτσι, στους 3 από τους 5 σταθμούς τροφοδοσίας, θα βρείτε σταφίδα και άλλα ξερά φρούτα, καρπούς, σπιτικό κέικ, σοκολάτα υγείας, πατατάκια, φρέσκα φρούτα. Δε θα βρείτε τζελάκια και ισοτονικά ποτά, τα οποία βέβαια ελεύθερα μπορεί κάποιος να φέρει μαζί του, εάν τα θεωρεί απαραίτητα.   

[Advendure]: Υπάρχει ανταπόκριση από τους αθλητές μέχρι στιγμής; Είστε ευχαριστημένοι από την πορεία των εγγραφών, τόσο στον μικρό όσο και στον μεγάλο αγώνα, λαμβάνοντας βέβαια υπόψη ότι θα γίνει και για πρώτη φορά φέτος.

[Νίκος Διαμάντης]: Οι αρχικές μας προβλέψεις (εννοώ εκείνες του Οκτώβρη όταν συζητούσαμε ακόμα το ίσως και το μπορεί) έχουν ήδη ξεπεραστεί, καθώς έχουμε περισσότερες από 70 συμμετοχές, κυρίως στη μεγάλη διαδρομή. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να ευχαριστηθεί ο κόσμος τη διαδρομή και τις ώρες ή μέρες που πρόκειται να διαθέσει. Τώρα, όσο περισσότεροι έλθουν, τόσο καλύτερα θα καθιερωθεί ο αγώνας τα επόμενα χρόνια. Η κίνηση των εγγραφών μας δείχνει ότι οι φίλοι του βουνού περίμεναν έναν αγώνα στην περιοχή, και επιπλέον, ότι κάθε τι καινούργιο προσελκύει. Στο χέρι μας είναι πάντως να μετατρέψουμε έπειτα σε μόνιμη αυτή τη διάθεση. Σκοπεύουμε να «κλείσουμε» τις εγγραφές στις 20 Σεπτέμβρη, γιατί δε θέλουμε να υπάρξουν προβλήματα στη διαχείριση αυτού του κόσμου, είναι όμως η πρώτη φορά όπως προείπες και χρειάζεται σύνεση.

[Advendure]: Η τοπική κοινωνία – αλλά και γενικότερα η Αχαΐα και η Πάτρα – έχουν δει θετικά τον αγώνα; Ποια τα μηνύματα που παίρνετε ως διοργανωτές και τι υποστήριξη με την μορφή χορηγιών και εθελοντικής εργασίας έχετε μέχρι στιγμής;

[Νίκος Διαμάντης]: Θετικά ήταν εξαρχής τα ακούσματα από όλες τις πλευρές. Όχι από τους φορείς βέβαια, από τους δρομείς και τους φίλους του βουνού και τις άθλησης γενικότερα όμως ήταν. Ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Πάτρας προσφέρθηκε από την πρώτη στιγμή να εξασφαλίσει μερικούς εθελοντές. Ακόμα και φίλοι από άλλους αθλητικούς χώρους όπως το σκάκι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Από τα Καλάβρυτα μας προσέγγισαν οι υπεύθυνοι των Fourseasons & Styxwaters, άνθρωποι που αγαπούν το βουνό τους και επιθυμούν να γίνονται διοργανώσεις και πέρα από την κλασσική χιονισμένη περίοδο. Η συμμετοχή τους στη διοργάνωση λοιπόν υπήρξε μεγάλη βοήθεια για εμάς.

Όπως επίσης και η βοήθεια του ΕΟΣ Καλαβρύτων, ανθρώπων που γνωρίζουν καλά το βουνό και τη γύρω περιοχή. Παρότι ο μεγάλος όγκος δουλειάς – δηλαδή το άνοιγμα μονοπατιών, η χάραξη, η σηματοδότηση – γίνονται από 2-3 άτομα μόνο, τις ημέρες του αγώνα όση εθελοντική βοήθεια κι αν έχουμε θα είναι ευπρόσδεκτη. Επίσης, άμεσα ανταποκρίθηκαν στο καλέσματά μας η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και η Ένωση Ραδιοερασιτεχνών Δυτικής Πελοποννήσου, οι οποίοι θα βοηθήσουν με την παρουσία τους την ημέρα του αγώνα.

Σχετικά με τις χορηγίες τώρα, η αναζήτηση προς μεγάλες εταιρείες του χώρου δεν απέδωσε κάτι. Ευτυχώς όμως μας προσέγγισαν επιχειρηματίες της περιοχής (και όχι μόνο) με προσφορές και δώρα που πιστεύουμε ότι θα αρέσουν, ενώ θα κάνουν ίσως και τη διαφορά. Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσουμε το απόλυτο βουνίσιο site για την υποστήριξη που έδειξε απλόχερα, από τις πρώτες συζητήσεις μέχρι και τώρα, το ADVENDURE.

[Advendure]: Η Αχαΐα έχει βγάλει μεγάλους Μαραθωνοδρόμους αλλά και σπουδαίους δρομείς σε όλη την γκάμα των αγωνισμάτων αντοχής και έχει μεγάλη αθλητική παράδοση που συνεχίζεται ακόμη. Ταυτόχρονα μιλάμε για μια περιοχή που με πρωτεύουσα την Πάτρα είναι ένα από τα μεγαλύτερα πληθυσμιακά κέντρα της Ελλάδας. Δεν φαίνεται όμως να υπάρχει – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – η ανάλογη προσφορά αγώνων σε σχέση με άλλες περιοχές.  Σε ποιους παράγοντες νομίζεις ότι οφείλεται αυτό, και τι πρέπει να γίνει ώστε να μπει ενεργά η περιοχή στο αγωνιστικό καλεντάρι της χώρας μας;

[Νίκος Διαμάντης]: Εδώ θα σου απαντήσω και με την εμπειρία της συμμετοχής μου σε αθλήματα εκ διαμέτρου αντίθετα από το τρέξιμο. Καταρχήν διανύουμε μια περίοδο προσαρμογής, περνώντας από την οικονομική κάλυψη και στήριξη των αθλητικών γεγονότων από το κράτος (Δήμους, Νομαρχίες παλαιότερα, Περιφέρεια), στη νέα πραγματικότητα των πόρων από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Επόμενο αυτού, ήταν πολλοί σύλλογοι και λίγες διοργανώσεις, όπως το αντιλαμβάνεται καθένας αυτό. Παράλληλα, η συνεργασία μεταξύ των συλλόγων και φορέων στην περιοχή μας – και λυπάμαι που το λέω αυτό – ήταν πάντα ή επιφανειακή ή ανύπαρκτη.

Σ’ εμάς τους βουνίσιους βέβαια αυτό το κλίμα είναι πολύ διαφορετικό και η αλληλοβοήθεια είναι χαρακτηριστικό μας. Πιστεύω ότι για να δούμε μεγάλες διοργανώσεις στην περιοχή μας, θα πρέπει μεν οι σύλλογοι να τις υλοποιήσουν αφού μόνο αυτοί ενδιαφέρονται ουσιαστικά, αλλά η Πολιτεία – είτε ως Δήμος Πατρέων, Αιγίου, Καλαβρύτων, είτε ως Περιφέρεια – οφείλει να στηρίξει τις προσπάθειές τους. Και δεν είναι τα χρήματα που θα βοηθήσουν. Αρκεί να «κλείνει» η αστυνομία τους δρόμους όταν χρειάζεται, να προσφέρει τις πλατείες αφιλοκερδώς ο δήμος, να διαφημίζει τα γεγονότα, να διευκολύνει τους επιχειρηματίες-καταστηματάρχες να εκμεταλλευτούν τον αθλητικό τουρισμό προς όφελος του τόπου. Χωρίς αυτά, με τι καρδιά να διαθέσει καθένας από εμάς τον προσωπικό του χρόνο για να διοργανώσει κάτι αξιόλογο;  

[Advendure]: Λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά Sky Running του αγώνα, πώς τον βλέπετε να εξελίσσεται στο μέλλον; Θα βλέπατε θετικά να συμπεριληφθεί κάποια στιγμή ο “Αρίσταρχος” στο καλεντάρι του Ελληνικού Πρωταθλήματος Sky Running που διεξάγεται υπό την αιγίδα της Hellenic Skyrunning Association (HSRA);

[Νίκος Διαμάντης]: Ασφαλώς! Αφού ολοκληρωθεί η φετινή πρώτη του αγώνα, επόμενό μας μέλημα θα είναι η δεύτερη χρονιά να είναι αναβαθμισμένη. Και πια καλύτερη αναβάθμιση από την ένταξη στο Ελληνικό Πρωτάθλημα; Τα εχέγγυα άλλωστε ο αγώνας τα έχει. Νομίζω ότι θα είναι μια αξιόλογη κίνηση.

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Ορέστης Διαμάντης