Φέτος είχε μια καταπληκτική χρονιά στους αγώνες βουνού κατακτώντας την πρώτη θέση στο απαιτητικό Zagori Mountain Running 50 K με την εξαιρετική επίδοση 5:08:34 και την δεύτερη θέση (πρώτος Έλληνας) στον δημοφιλή Olympus Marathon με χρόνο 4:56:45. Είχε πρωτιές σχεδόν στους περισσότερους αγώνες που έτρεξε στην χώρα μας αλλά και πολύ καλό πλασάρισμα στο σκληροτράχηλο Zegama Aizkorri στην χώρα των Βάσκων. Ήταν ο νικητής του 2^ου πρωταθλήματος SkyRunning Ελλάδας και τέλος, κέρδισε με επίδοση 3:25:19 τον Royal Parks Ultra, έναν αγώνα trail 50 km που διασχίζει τα πάρκα του Λονδίνου καθώς και το Kilian’s Classic, παρά τον πολύ δυνατό συναγωνισμό απο Αφρικάνους δρομείς. Καλύτερη επίδοση φέτος στον Μαραθώνιο έχει το 2:28:23 που την πέτυχε στον Κλασσικό Μαραθώνιο Αθηνών τον Νοέμβριο. Ανήκει στην διεθνή ομάδα της Salomon από το 2011.

Ο Δημήτρης μίλησε στο Advendure για την πρώτη του γνωριμία με τους αγώνες βουνού και για το τι απολαμβάνει τρέχοντας στο βουνό, για το πώς καταφέρνει να συνδυάζει υψηλού επιπέδου πρωταθλητισμό τόσο στην άσφαλτο όσο και στο βουνό, για τις καλές και άσχημες στιγμές της χρονιάς που σε λίγες μέρες μας αφήνει, για την εμπειρία του τρέχοντας μαζί με κορυφαίους αθλητές βουνού σε αγώνες του εξωτερικού αλλά και για το θέμα των χρηματικών επάθλων στους αγώνες. Μιλάει για το μέλλον του ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας και για το πώς θα το έβλεπε ως Ολυμπιακό άθλημα. Τέλος εκφράζει την επιθυμία του να τρέξει κάποια στιγμή στο μέλλον αγώνες ultra (πάνω από 100 χιλιόμετρα) και δίνει μια πρώτη γεύση για τους στόχους του και το όραμα του για το 2013.

[Advendure]: Τι είναι αυτό που αρχικά σε τράβηξε ώστε να μπεις σε αγώνες βουνού; Ποιο ήταν το κίνητρο και με ποια αφορμή ξεκίνησες την αγωνιστική σου δραστηριότητα στο mountain running;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Διάφορες συγκυρίες με οδήγησαν στο να ασχοληθώ και με αγώνες βουνού. Κατά καιρούς το συζητάγαμε με τον προπονητή και φίλο μου Νίκο Πολιά και υπήρχε πάντα στα μελλοντικά μας σχέδια. Βασικά όμως νομίζω ότι ο Olympus Marathon έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη διάδοση των αγώνων αυτών για διάφορους λόγους. Ο αγώνας έγινε τόσο δημοφιλής όπου ώθησε πολλούς δρομείς σε ακόμα περισσότερους αγώνες ανά την Ελλάδα μόνο και μόνο για την συλλογή των απαιτούμενων πόντων για εξασφάλιση της συμμετοχής τους. Με τον τρόπο αυτό όμως γνωρίσαμε τους εν λόγω αγώνες , και λυπάμαι που δεν είχα συμμετάσχει νωρίτερα... Το βασικό μου κίνητρο όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με τον πρωταθλητισμό (από 16  χρονών, δηλαδή 18 χρόνια ως τώρα συστηματικής προπόνησης) είναι η αγάπη για αυτό που κάνω, η λαχτάρα που νιώθω για την επόμενη προσπάθεια, είτε σε αγώνα είτε σε προπόνηση... Όχι μόνο δεν νιώθω τον παραμικρό κορεσμό, το αντίθετο μάλιστα!

[Advendure]: Tι είναι αυτό που απολαμβάνεις περισσότερο στο ορεινό τρέξιμο; Τι αντίστοιχα σε ευχαριστεί όταν τρέχεις στην άσφαλτο και στον στίβο; Και στα δύο μιλάμε για το ίδιο πράγμα – το τρέξιμο – αλλά το πεδίο και τα χαρακτηριστικά της προσπάθειας αλλάζουν σημαντικά, όπως και ο τρόπος που τα βιώνει ο κάθε αθλητής. Εσένα τι σε τραβάει στο καθένα από αυτά;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Μπορεί το τρέξιμο να είναι ο κοινός παρανομαστής όμως οι διαφορές τόσο στην γενικότερη φιλοσοφία αλλά και στο καθαρά προπονητικό κομμάτι είναι μεγάλες. Θα σας πω απλά πως το βιώνω και το θεωρώ εγώ.

Στην άσφαλτο και στους αγώνες δρόμου για να το ευχαριστηθείς πρέπει να τρέξεις γρήγορα, να νιώσεις την ταχύτητα, να πιάσεις το στόχο σου. Η κίνηση δηλαδή και το πρόγραμμα είναι, μπορούμε να πούμε, τυποποιημένα. Στους αγώνες αυτούς, μιας και κατά βάση γίνονται σε πόλεις, οι συμμετοχές είναι κατά περιπτώσεις, πάρα πολλές και είναι το λιγότερο συγκινητική η προσπάθεια που βλέπεις από όλο αυτό τον κόσμο ανεξαρτήτου ηλικίας ή αθλητικού επιπέδου... Ακόμα σε πολλούς αγώνες η συμμετοχή από μεγάλο πλήθος θεατών, δίνει την αίσθηση και στον πιο απλό δρομέα της επιτυχίας και του πρωταγωνιστή σε ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός.

Από την άλλη στο ορεινό τρέξιμο κινούμαστε σε συνεχώς μεταβαλλόμενο τερέν και περιβάλλον τόσο ευχάριστο που ακόμα και πολύ μεγάλοι σε διάρκεια αγώνες μοιάζουν σύντομοι... Η κίνηση κάθε άλλο παρά τυποποιημένη είναι, και η επιβάρυνση διαφέρει ανάλογα με την κλίση και τη μορφολογία του εδάφους. Και όλα αυτά χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τον καιρό που σε αυτούς τους αγώνες αλλάζει δραματικά τον τρόπο που κινούμαστε (βροχή, λάσπη, χιόνι κτλ) και πολλές φορές κατά την διάρκεια ενός αγώνα. Η ανταπόδοση από αυτές τις αισθήσεις είναι μοναδική και δεν χρειάζεσαι  “τεχνητά μέσα” όπως η παρότρυνση θεατών για να πιέσεις τον εαυτό σου, αυτό γίνεται ενστικτωδώς. Προσωπικά το βουνό μου φαίνεται σαν ένας τεράστιος παιδότοπος που μου επιτρέπει να παίξω μαζί του και με το σώμα μου , βέβαια με απόλυτο σεβασμό προς αυτό...

[Advendure]: Ο αγωνιστικός σου χρόνος κατά την διάρκεια της χρονιάς μοιράζεται μεταξύ αγώνων βουνού και μαραθωνίων ασφάλτου, με υψηλές απαιτήσεις και στις δυο περιπτώσεις.  Η άσφαλτος στο υψηλό επίπεδο που βρίσκεσαι απαιτεί κυρίως ταχύτητα, το βουνό κυρίως δύναμη και τεχνική. Στην άσφαλτο η προπόνηση εμπεριέχει ειδικά “συμβατικά” προγράμματα προπόνησης (intervals, tempo κτλ.), στο βουνό πολλοί πρωταθλητές – ιδιαίτερα στο εξωτερικό - επιλέγουν απλά να τρέχουν αποστάσεις με την αίσθηση. Πως διαχειρίζεσαι τόσο σωματικά όσο και διανοητικά την διαφορετικότητα των απαιτήσεων μεταξύ ασφάλτου και βουνού;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]:  Είναι ακριβώς όπως το περιγράφετε...

Η άσφαλτος βασίζεται στην ταχύτητα και βέβαια στην υψηλή συνεχόμενη ένταση, σε δεδομένες διαδρομές και συνθήκες, οπότε ακολούθως και στο πρόγραμμα πρέπει να ενταχθούν συγκεκριμένες προπονητικές αξίες. Στο βουνό όπου οι αστάθμητοι παράγοντες είναι αντικειμενικά πολλοί περισσότεροι, λογικό είναι ο αθλητής να δουλεύει βασιζόμενος στην αίσθηση του, μιας και κατά βάση η γενικότερη αντιμετώπιση σε τέτοιους αγώνες ακολουθεί αυτή την λογική και όχι συγκεκριμένα περάσματα βασισμένα στο χρόνο...

Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που μπορώ να ανταπεξέλθω και στους δύο αυτούς τύπους αγώνων. Νομίζω είναι συνδυασμός πολλών παραγόντων η ικανότητα αυτή. Πρώτο και κυριότερο είναι ο μεγάλος όγκος προπόνησης που έχω στα πόδια μου αλλά και η μεγάλη, σχετικά με την πραγματική, προπονητική μου ηλικία. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν έχω ακόμα επενδύσει σε προπόνηση στο βουνό και οι αγώνες που έχω έως τώρα κάνει, βασίζονται κυρίως στα παραπάνω που γράφω. Υπάρχουν πάρα πολλά περιθώρια βελτίωσης σε αυτόν τον τομέα.  Όσον αφορά την τεχνική και την αίσθηση κίνησης στο βουνό, δεν αντιμετωπίζω κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, και επίσης θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου για αυτό, όμως τυχαίο σίγουρα δεν είναι...

Η αγάπη που με διακρίνει για αυτό που κάνω , σε συνδυασμό με τα όποια κίνητρα κατά καιρούς έχω, με βοηθούν να διαχειριστώ τόσο σωματικά όσο και διανοητικά τις απαιτήσεις που υπάρχουν, προσπαθώντας η κάθε εμπειρία μου να είναι εποικοδομητική και ευχάριστη.

[Advendure]: Η φετινή αγωνιστική χρονιά πλησιάζει προς το τέλος της. Ήταν νομίζουμε μια γεμάτη χρονιά για σένα Δημήτρη με σημαντικές επιτυχίες αλλά και διεθνείς συμμετοχές σε δύσκολους αγώνες (Olympus Marathon,  Zagori Mountain Running, Royal Parks Ultra, Zegama Aizkorri κτλ.). Δεν μπόρεσες όμως τελικά να συμμετάσχεις στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου στο αγώνισμα του Μαραθωνίου, κάτι που είναι ένα όνειρο για κάθε αθλητή. Τι συναισθήματα σου άφησε τελικά το 2012, και ποια σημεία από την χρονιά θα χαρακτήριζες για σένα ως κομβικά – τόσο θετικά όσο και αρνητικά.

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Η χρονιά που πέρασε άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Υπήρξαν και επιτυχίες και αποτυχίες. Εδώ και πολλά χρόνια όμως έχω συμφιλιωθεί απόλυτα με την ιδέα ότι στον αθλητισμό δεν υπάρχουν δεδομένα όσον αφορά τα αποτελέσματα και προσπαθώ να τα εκμεταλλεύομαι θετικά. Δηλαδή μια επιτυχία να κρατήσω αυτά που με οδήγησαν σε αυτή και αντίστοιχα μια αποτυχία να με αφυπνίσει και να με  πεισμώσει.

Τον περασμένο Οκτώβρη ήταν η πρώτη απόπειρα για το Ολυμπιακό όριο στο μαραθώνιο του Άμστερνταμ (2:19’:17”), όπου το έχασα για λίγο (2:18’:00’’). Ένα μήνα μετά και μετά από παρότρυνση του Νίκου (προπονητή μου), όπου έχω τυφλή εμπιστοσύνη, αποφασίσαμε να συμμετάσχω και στη κλασσική διαδρομή (Πανελλήνιο Πρωτάθλημα), πράγμα που μου φαινόταν ιδιαίτερα δύσκολο αφού αισθανόμουν κουρασμένος από την πολύμηνη προετοιμασία. Τελικά κατάφερα να κερδίσω και μάλιστα να αισθανθώ πολύ άνετα κατά την διάρκεια του αγώνα. Άλλο ένα μήνα μετά κέρδισα και τον Χειμερινό Ενιπέα, όμως την προηγούμενη μέρα και σε μια χαλαρή προπόνηση στο γηπέδου του Λιτόχωρου διαπίστωσα ένα τραυματισμό στον προσαγωγό και στους κοιλιακούς, ο οποίος με ταλαιπώρησε μέχρι τέλος καλοκαιριού.

Από τότε η προπόνηση ήταν "τραβηγμένη από τα μαλλιά". Δεν έμεινα ποτέ εκτός προπονήσεων, όμως ποιοτική προπόνηση και ολοκληρωμένο κύκλο δεν μπόρεσα ουσιαστικά να κάνω. Όλο αυτό το διάστημα έπαιρνα μέρος σε αγώνες και βουνού και δρόμου και κράτησα την όρεξή μου με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς αυτό το συστατικό (την όρεξη) δεν μπορώ να λειτουργήσω.

Κρατάω ότι πήρα σημαντικές και πολύτιμες εμπειρίες κυρίως από τις συμμετοχές μου με την διεθνή ομάδα της Salomon και πλέον έχω μια ιδέα τι χρειάζομαι για αγώνες απαιτητικούς όπως στο Zegama-Aizcorri, Sierre-Zinal κτλ. Επίσης υπήρχαν και καλές στιγμές όπως η νίκη στο Kilian’s Classic, με πολύ δυνατό συναγωνισμό από Αφρικάνους δρομείς αλλά και από άλλους γνωστούς δρομείς βουνού όπως ο Jonathan Wyatt- Zulien Shotier και άλλοι, και η νίκη στο Royal Parks Ultra (Λονδίνο), ένα είδος αγώνων που αναπτύσσετε ταχύτατα...

Το Ρίο και το 2016 δεν είναι και πολύ μακριά. Βλέποντας και κάνοντας βέβαια...

[Advendure]: Από το 2011 ανήκεις στην ομάδα της Salomon. Από την Κυριακή 09/12 θα βρεθείς στην Γαλλία και συγκεκριμένα στα κεντρικά της Salomon στο Aneccy, για να συμμετάσχεις μαζί με τον Jonathan Wyatt και το τμήμα R&D της εταιρίας στις δοκιμές για την εξέλιξη ενός νέου παπουτσιού που θα είναι για αγώνες υβριδικούς (urban trail) μέσα σε πόλεις. Η Salomon δείχνει να έχει προχωρήσει πολύ την ιδέα των δοκιμών από κορυφαίους αθλητές, αλλά και την μεταξύ τους επαφή για ανταλλαγή ιδεών και τεχνογνωσίας, όπως βλέπουμε και από τον πολύ επιτυχημένο θεσμό των Advanced Weeks. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από αυτήν την δραστηριότητα και κατά πόσο πιστεύεις ότι βοηθάει στις τεχνολογικές εξελίξεις σχετικά με τον εξοπλισμό για τρέξιμο.

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Η επαφή των αθλητών της διεθνούς ομάδας με το τμήμα R&D, αλλά και μεταξύ τους είναι πολύ έξυπνη και εποικοδομητική για όλους. Όσον αφορά τους αθλητές νιώθουν ότι συμβάλουν στις εξελίξεις, κάτι που ούτως ή άλλως γίνεται. Η άμεση επαφή των ανθρώπων έχει αποτέλεσμα, οι σχεδιαστές να παίρνουν πιο ξεκάθαρες εικόνες από πρώτο χέρι, το οποίο τους βοηθάει πολύ περισσότερο από το να υπήρχαν 2-3 υπάλληλοι για αυτήν την δουλειά. Επιπρόσθετα οι αθλητές συζητώντας και κάνοντας προπόνηση μαζί, βλέπουμε πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζει ο καθένας το προπονητικό πλάνο μέσα στην ημέρα του, και έτσι διευρύνονται οι απόψεις όλων!

Όπως αναφέρετε πιο πάνω, θα βρεθώ στα κεντρικά στο Aneccy για την βοήθεια στην εξέλιξη ενός μοντέλου που κατά κύριο λόγο θα απευθύνεται σε διάφορα τερέν που συναντάμε στις πόλεις όπως χωματόδρομους πάρκων, άσφαλτο, πλακάκια, σκαλιά, βροχή κτλ. Η επιλογή εμένα και του Jonathan δεν είναι τυχαία, μιας και πλέον η ομάδα είναι χωρισμένη σε "ειδικότητες" και εμείς ανήκουμε στον τομέα των urban trails…

[Advendure]: Συμμετείχες φέτος σε έναν πολύ δύσκολο αγώνα, το Zegama-Aizkorri, καταλαμβάνοντας την 20^η θέση της γενικής κατάταξης. Στο Royal Parks Ultra αντίθετα κέρδισες τον αγώνα. Το Zegama-Aizkorri χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο βαθμό τεχνικής δυσκολίας, ενώ το Royal Parks Ultra είναι πολύ περισσότερο δρομικό. Πιστεύεις ότι η δυνατότητα κάποιων εκ των κορυφαίων ξένων αθλητών να διακρίνονται σε αγώνες με πολύ τεχνικό πεδίο  έχει να κάνει με το ότι μένουν κοντά και προπονούνται συνεχώς σε τέτοια μονοπάτια; Είναι κάτι που ίσως θα έπρεπε να δουλέψεις στο μέλλον ώστε να τους συναγωνίζεσαι με τις ίδιες πιθανότητες;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Στο Zegama-Aizkorri εκτός από το ότι εκ των πραγμάτων είναι πολύ δύσκολος αγώνας, εκείνες τις ημέρες έβρεχε συνεχώς με αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα τεχνική η διαδρομή. Στον αγώνα εκείνον πήγα καθαρά για αποκόμιση εμπειριών μιας και δεν ήμουν έτοιμος, επίσης προερχόμουν από τραυματισμό μετά τον μαραθώνιο του Rotterdam λίγες εβδομάδες πριν. Ήταν επιλογή του manager της διεθνούς ομάδας, για τους λόγους που ανέφερα (εμπειρίες και αναγνώριση των υπολοίπων αθλητών). Το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό και οι τερματισμοί ήταν ανά λεπτό, πράγμα που δύσκολα συναντάς σε άλλους αγώνες!  

Σε παρόμοιες συνθήκες είναι απίθανο να μπορώ να είμαι ανταγωνιστικός, αφού πρώτη φορά βρέθηκα σε τέτοιες, όχι μόνο αγώνα αλλά και γενικότερα. Σαφώς και ο τόπος διαμονής παίζει καθοριστικότατο ρόλο. Όλοι ανεξαιρέτως οι αθλητές ανάλογου επιπέδου διαμένουν σε ανάλογο περιβάλλον. Στο Λιμάνι του Πειραιά που προπονούμε και ενίοτε στην Πάρνηθα, μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου του μαραθωνίου, δεν ευελπιστώ σε κάτι καλύτερο. Μην ξεχνάμε όμως ότι εγώ συμμετέχω στους αγώνες τους (ορεινούς) και όχι αυτοί οι αθλητές  στον δρόμο. Ελάχιστοι το έχουν κάνει κατά καιρούς, με πρώτο και καλύτερο τον Jonathan. Αναφέρομαι στο γεγονός να το κάνει κάποιος παράλληλα...  Να είστε σίγουροι ότι πρώτα από όλους, το ενδεχόμενο να δουλέψω σε ανάλογα τερέν και με αρκετή υψομετρική, βέβαια το έχουμε σκεφτεί με τον προπονητή μου, όμως είχαμε άλλες προτεραιότητες έως τώρα. Ίσως αυτό αλλάξει, μιας και η στήριξη της Salomon είναι σημαντική, θα το δούμε όμως μετά τον σχεδιασμό της νέας αγωνιστικής περιόδου ...

[Advendure]: Υπάρχει μια τάση σε παγκόσμιο επίπεδο για την καθιέρωση σοβαρών χρηματικών επάθλων στους αγώνες βουνού, λαμβάνοντας πάντα υπόψη το επίπεδο προβολής του αθλήματος σε σχέση με άλλα σπορ. Επίσης, όλο και περισσότεροι elite αθλητές βουνού και ultra γίνονται καθαρά επαγγελματίες. Υπάρχει λοιπόν μια σοβαρή συζήτηση που γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο σχετικά με τα ζητήματα αυτά, με δυο τάσεις. Η μια υποστηρίζει ότι έτσι χαλάει η “αγνότητα”, αλλοιώνεται η ομορφιά του αθλήματος και η πραγματική αξία του συναγωνισμού στην φύση και η άλλη που υποστηρίζει ότι μόνο καλό θα κάνει στο άθλημα μιας και θα προσελκύσει δυνατούς αθλητές από την άσφαλτο ή και τον στίβο που θα διεκδικήσουν χρηματικά έπαθλα. Ποια η γνώμη σου σχετικά με την συζήτηση αυτή;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Το θέμα αυτό χωράει πάρα πολύ συζήτηση και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια ερώτηση. Ως λάτρης όμως του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα, πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν όλες οι κλίμακες συμμετεχόντων όπου εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς ο καθένας, αλλά και πολλούς κοινούς παράλληλα.

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν αθλητές υψηλών επιδόσεων χωρίς χρηματικά έπαθλα, μιας και επενδύουν πολλαπλάσιο χρόνο, με ότι αυτό συνεπάγεται, από έναν αθλητή μέσου επιπέδου.  Έχω τρέξει αρκετούς διεθνείς αγώνες και σαν κωπηλάτης , και σαν μαραθωνοδρόμος και σαν δρομέας βουνού (σε όλο τον κόσμο) και διαπιστώνω ότι στο εξωτερικό,  όπου οι αθλητές και αθλούμενοι είναι αναλογικά πολλοί περισσότεροι από την Ελλάδα, έχουν ξεπεραστεί προ πολλού τέτοια ταμπού και μάλιστα θεωρείται δεδομένο ότι υπάρχουν χρηματικά έπαθλα. Και για να μην παρεξηγηθώ, ποτέ σε αγώνα που λαμβάνω μέρος δεν έχω ως κριτήριο επιλογής το έπαθλο και αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί εύκολα... Η αγνότητα να χαλάσει για ποιό λόγο; Δηλαδή γιατί υπάρχει η αντίληψη ότι ένας αθλητής επιδόσεων δεν κατέχει την πραγματική αξία του συναγωνισμού; Πιστεύω ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι μεμονωμένες και δεν κοιτάνε επίπεδο. Κατά καιρούς βλέπω αθλητές που μπορεί να έχουμε 3 ώρες π.χ. διαφορά στον Όλυμπο από εμένα , και να έχουν εμμονές με συναθλητές  τους, με την επίδοση τους κτλ. Με τέτοιες συμπεριφορές δεν χαλάει η αγνότητα; Μπορώ να βρω πολλά τέτοια παραδείγματα ως αντίλογο!

Το μόνο που χρειάζεται είναι σεβασμός από όλους - προς όλους και ανταγωνισμός στα όρια του θεμιτού. Πάντα θα υπάρχουν περιπτώσεις που δεν συμβιβάζονται με την παραπάνω άποψη ...

[Advendure]: Από την βάση δεδομένων του Advendure βλέπουμε ότι ένα μήνα πριν κλείσει το 2012 είχαμε στην χώρα μας την διοργάνωση 68 αγώνων βουνού όλων των αποστάσεων και βαθμών δυσκολίας, στους οποίους συμμετείχαν 3.668 αθλητές, εκ των οποίων οι 1829 έτρεξαν τον πρώτο τους αγώνα στο βουνό. Επίσης, είχαμε συμμετοχή Ελλήνων σε 12 αγώνες στο εξωτερικό. Με βάση τα στοιχεία, που μπορεί ο καθένας να δει χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο εργαλείο του Advendure, υπάρχει μια σαφής αύξηση τόσο σε αριθμό αγώνων όσο και σε συμμετοχές αθλητών – συνολικά - σε αυτούς, παρά την πολύ δύσκολη οικονομικά περίοδο που διανύει η χώρα μας. Πώς βλέπεις το μέλλον του ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα, και που πιστεύεις ότι πρέπει να δοθεί έμφαση από τους διοργανωτές αγώνων ώστε να συνεχίσει η άνοδος του αθλήματος στην χώρα μας;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]:  Καταρχήν θα ήθελα να σας συγχαρώ για την πολύ χρήσιμη και λεπτομερέστατη δουλειά που κάνετε η οποία είναι εύκολα προσβάσιμη σε όλους μας!

Είναι πολύ ευχάριστο για εμάς να βλέπουμε καινούργιους ανθρώπους στο χώρο. Αυτό όπως πολύ καλά γνωρίζετε δεν είναι τυχαίο και είναι αποτέλεσμα από την μια της μεγάλης πλέον λίστας αγώνων αλλά και της υψηλής ποιότητας αυτών. Το μεγάλο προσόν των αγώνων βουνού πέραν της αθλητικής τους πλευράς  έχει να κάνει και με την γνωριμία πανέμορφων γωνιών της πατρίδας μας, που πηγαίνοντας απλά ως εκδρομέας δεν βλέπεις. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον αγώνα στο Ζαγόρι,  το πόσο έξυπνα υπήρχαν δραστηριότητες σε αρκετά χωριά εκεί τριγύρω και βέβαια την φανταστική διαδρομή του μεγάλου αγώνα. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στον Olympus Μarathon ο οποίος είναι πετυχημένος και παλιός αγώνας, και ελπίζω να συνεχίσει έτσι, αν και θα προτιμούσα ένα πιο ευέλικτο σύστημα συμμετοχής ...

Για να συνεχιστεί η άνοδος θεωρώ ότι πρέπει να δοθεί έμφαση στην προβολή από MME, και βέβαια να διατηρηθεί το υψηλό οργανωτικό επίπεδο ορισμένων διοργανώσεων, να διορθώνονται τυχόν λαθάκια του παρελθόντος, ώστε οι πρωτοεμφανιζόμενοι όχι μόνο να μείνουν αλλά να φέρουν και ακόμα περισσότερους, περιγράφοντας θετικά τις εμπειρίες τους ... Όπως και να έχει τα περιθώρια ανάπτυξης είναι πολύ μεγάλα.

[Advendure]: Πως θα σου φαινόταν εάν το ορεινό τρέξιμο γινόταν Ολυμπιακό άθλημα; Θα μπορούσε πιστεύεις να μπει στα αυστηρά καλούπια των Ολυμπιακών αγώνων ή θα έχανε το αληθινό πνεύμα του;

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]: Σαφώς και θα το ήθελα όμως όπως πολύ σωστά αναφέρετε και εσείς είναι πολύ δύσκολο να μπει σε αυστηρά καλούπια, πέραν του γεγονότος ότι μια τέτοια διαδικασία (ένταξης) απαιτεί πολύ χρόνο και βέβαια ένα ενιαίο – κοινό παγκόσμιο φορέα (ομοσπονδία). Από όσο γνωρίζω η ομοσπονδία ISF (International Skyrunning Federation) όπου κάτω από την ομπρέλα της είναι αρκετοί διάσημοι αγώνες, δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο , προς το παρόν τουλάχιστον, κατά τα λεγόμενα του προέδρου της.

[Advendure]: Σκιαγράφησε μας λίγο το αγωνιστικό σου πλάνο για το 2013. Θα συνεχίσεις και την επόμενη χρονιά τον συνδυασμό μαραθωνίων δρόμου και αγώνων βουνού ή θα προσανατολιστείς περισσότερο προς το βουνό, λαμβάνοντας υπόψη και την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή σου με την διεθνή ομάδα της Salomon; Έχεις σκεφτεί κάποια στιγμή να τρέξεις και κάποιον αγώνα υπεραπόστασης βουνού (ultra-trail);

[Δημήτρης Θεοδωρακάκος]:  Τις επόμενες ημέρες που θα βρεθώ στη Γαλλία θα αποφασίσω για τους διεθνείς αγώνες (βουνού ή υβριδικούς) που θα συμμετάσχω και θα εξετάσω πως μπορώ να εντάξω και μερικούς στην άσφαλτο,  όπου ούτως ή άλλως η προπόνησή μου εκεί στηρίζεται. Πάντα υπάρχει στα μελλοντικά μου σχέδια η προσπάθεια για νέα ατομικά ρεκόρ στο μαραθώνιο. Για αυτή την χρονιά όμως πιθανότατα το βάρος θα πέσει στο βουνό και τους urban trail αγώνες.

Κατά καιρούς συζητάμε με το Νίκο Πολιά (προπονητή μου) την συμμετοχή σε ένα αγώνα ultra (πάνω από 100 Κm), και στο μέλλον σίγουρα θα το προσπαθήσω. Λαμβάνοντας μέρος σε ένα τόσο μεγάλης διάρκειας αγώνα όμως, περιορίζεται η αγωνιστική δράση, λόγο της αρκετά μεγαλύτερης αποκατάστασης που απαιτεί, για αυτό είναι προς το παρόν αποτρεπτικό για εμένα αλλά και για πολλούς ακόμα αθλητές που γνωρίζω. Επίσης ο συναγωνισμός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τους μικρότερης απόστασης αγώνες για τον επίσης ίδιο λόγο, αφού οι περισσότεροι elite αθλητές βουνού θέλουν να τρέχουν σε αρκετούς αγώνες  μέσα στην χρονιά.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη και την ευκαιρία επικοινωνίας μέσα απο την όμορφη ιστοσελίδα σας και εύχομαι ότι καλύτερο για το μέλλον!

Δημήτρης Τρουπής