Φτάνοντας στο Λιτόχωρο σχετικά αργά την Παρασκευή το βράδυ, τίποτα δεν θύμιζε πρόποδες Ολύμπου μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Ο ζεστός καιρός με υγρασία με ψιλόβροχο παρέπεμπε περισσότερο σε … φθινόπωρο αν και δεν είναι λίγες οι φορές που ο Όλυμπος μέσα στον Οκτώβρη μας έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Την τεχνική ενημέρωση δεν την προλάβαμε αλλά ενημερωθήκαμε για ότι χρειαζόμασταν από την γραμματεία του αγώνα στην υπέροχη τοποθεσία «Λάκκος» κάτω από τον δημοτικό χώρο στάθμευσης του Λιτόχωρου. Αμέσως μετά δεν χάσαμε την ευκαιρία για τη προ-αγωνιστική μας μακαρονάδα, προσφορά της διοργάνωσης και του εστιατορίου «Νερόμυλος», όπου οι χαλαρές κουβέντες αλλά και οι ζυμώσεις για μελλοντικά και μεγαλόπνοα projects, ή αλλιώς, το αλατοπίπερο αυτών των συναντήσεων με φίλους τόσο μακρινούς και συνάμα τόσο κοντινούς…

Η μέρα του αγώνα ξεκίνησε όπως αναμενόταν. Ζεστή και υγρή με τα σύννεφα και την πάχνη να παιχνιδίζουν ανάμεσα στις κορφές του Ολύμπου που πάσχιζε να μας φανερώσει την χιλιοειπωμένη ομορφιά του. Τα μάτια όλων γυάλιζαν από ενθουσιασμό αφού θα βάζαμε με τον δικό μας τρόπο ένα τόσο δα μικρό λιθαράκι στο οικοδόμημα που ονομάζεται Winter Advendure Race. Από τα πρώτα λεπτά του αγώνα φάνηκε τι θα επακολουθούσε. Ευτυχώς το σώμα έχει το δικό του τρόπο να αυτορυθμίζει την σχέση εξωτερικής – εσωτερικής υγρασίας, αφού ο ζεστός και υγρός καιρός σε συνάρτηση με το βαρύ φορτίο ήταν τα απαραίτητα συστατικά για ακατάσχετη εφίδρωση, ειδικά μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα στο οποίο κινήθηκε στην αρχή η διαδρομή. Όαση μέσα σε αυτό το σκηνικό των πρώτων λεπτών τα μικρά «μπαλκόνια» του μονοπατιού που μας χάριζαν μοναδικές στιγμές θέας των χιονισμένων κορφών του Ολύμπου. Ανεβαίνοντας σιγά σιγά σε υψόμετρο και βγαίνοντας από το Φαράγγι ευτυχώς τα φαινόμενα υγρασίας σε συνάρτηση με το αεράκι εξισορρόπησαν κάπως την κατάσταση. Είχαμε χρόνια να τρέξουμε στον Χειμωνιάτικο Ενιπέα και είχαμε ξεχάσει πόσο εκπληκτικό είναι το μονοπάτι που κινείται πιο ψηλά στις πλαγιές του φαραγγιού για να βγει ακριβώς στο Μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου. Αξίζουν για άλλη μια φορά συγχαρητήρια στους ανθρώπους που πρώτοι είχαν το όραμα αλλά και τις αντοχές να διανοίξουν αυτό το –για πολλά χρόνια- κλειστό μονοπάτι και να το προσφέρουν παρακαταθήκη στις επόμενες γενεές.

Στα Πριόνια όπου ήταν και ο πρώτος σταθμός ελέγχου και ανεφοδιασμού του αγώνα έγινε και ο πρώτος σοβαρός και σχολαστικός έλεγχος του υποχρεωτικού εξοπλισμού, στοιχείο απαραίτητο για τέτοιου είδους γεγονός. Εδώ οφείλουμε να κάνουμε μία ένσταση καθώς έστω και την τελευταία στιγμή ο υποχρεωτικός εξοπλισμός ίσως έπρεπε να μεταβληθεί καθώς δεν χρειάζονταν σε κανένα σημείο της διαδρομής τα ορειβατικά άρβυλα, τα κραμπόν και το πιολέ. Από την στιγμή παρόλα αυτά που κάτι τέτοιο δεν κατέστη πραγματικότητα, καλώς η διοργάνωση ήταν σχολαστική ως προς αυτό. Aποτελεί ίσως και τμήμα «εκπαίδευσης» της νοοτροπίας των αγωνιζομένων οι οποίοι έδειξαν όλοι μνημειώδη εναρμόνιση με τους κανονισμούς χωρίς γκρίνιες και παράπονα, κάτι για το οποίο αξίζουν όλοι συγχαρητήρια. Αποτελεί δείγμα του ότι οι άνθρωποι που ήρθαν να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο γεγονός ήταν όλοι συνειδητοποιημένοι και έτοιμοι να αγωνιστούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Μαζί με τον έλεγχο του εξοπλισμού, ζυγίστηκαν ενδεικτικά και τα σακίδια όπου οι διαφορές δεν ήταν αμελητέες. Ζυγίστηκαν σακίδια από 6,5 μέχρι και … 14 κιλών και εκεί φάνηκε καθαρά ότι όποιος έχει επενδύσει σε πιο ελαφρύ εξοπλισμό τον εξαργυρώνει με … ελαφρύτερα πόδια!

Στην συνέχεια ο ξέχιονος Γομαρόσταλος δεν ήταν το φόβητρο που περιμέναμε παρότι είμαστε σίγουροι ότι χιονισμένος είναι … πραγματικός Γομαρόσταλος! Μέχρι το καταφύγιο της Πετρόστρουγκας, 2ο σημείο ανεφοδιασμού, δυστυχώς δεν πατήσαμε χιόνι. Δεν χάσαμε όμως την ευκαιρία να θαυμάσουμε την εκπληκτικής ομορφιάς μονοπάτι που μας οδηγούσε εκεί από το οποίο δεν χάναμε την ευκαιρία να αγναντεύουμε την άγρια ομορφιά των χιονισμένων κορφών. Στο καταφύγιο όλοι οι εθελοντές και φίλοι μας περίμεναν για να μας φιλέψουν ζεστή σούπα και να δώσουν κουράγιο για την -πιο εύκολη- συνέχεια. Αναχωρώντας από το καταφύγιο επιτέλους πατήσαμε το πολυπόθητο χιόνι το οποίο δυστυχώς όμως κατηφορίζοντας μέσα στο δάσος προς Μπάρα έπαιρνε την μορφή λασπόχιονου κάνοντας τα πόδια πιο επιρρεπή σε γλιστρήματα και τις αισθήσεις να λειτουργούν σε υψηλότερες στροφές.

Η σήμανση καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής εναρμονίστηκε με το πνεύμα του αγώνα αφού οι παρεμβάσεις στην μόνιμη σηματοδότηση ήταν απειροελάχιστες. Οι ταμπέλες ήταν αρκούντως κατατοπιστικές και με μία απλή ανάγνωση της διαδρομής εκ των προτέρων συνεπικουρούμενη και από τo GPS το οποίο έτσι κι αλλιώς ήταν μέρος του υποχρεωτικού εξοπλισμού κανείς –πλην μίας εξαίρεσης- αθλητής δεν χάθηκε στην διαδρομή.

Στην Κορομηλιά όπου και ο 3ος σταθμός ανεφοδιασμού η στάση ήταν σχετικά σύντομη παρότι τα γαστριμαργικά καλούδια μας καλούσαν σαν σειρήνες αφού και η ώρα ήταν πια περασμένη. Μας περίμενε το πιο όμορφο κομμάτι της διαδρομής, η διαδρομή Κορομηλιά – Σέλωμα – Καταφύγιο Σταυρού όπου σε αγώνα την είχαν δει με το φως της ημέρας μόνο οι αθλητές του Lost Trail αφού η διαδρομή του Olympus Mythical Trail διασχίζει το μονοπάτι αυτό τις πρώτες ώρες του αγώνα, μέσα στη νύχτα. Παρότι συγκινητικά όμορφο, το μυαλό δεν έπαψε στιγμή να πλάθει σενάρια για το πώς το μονοπάτι θα ήταν διαμορφωμένο άλλες εποχές του χρόνου, υπενθυμίζοντάς μας πως ποτέ το βουνό δεν είναι ίδιο, είναι όμως πάντα όμορφο. Μία μόλις βδομάδα πριν, από τη διαδρομή δεν περνούσες χωρίς κραμπόν και τώρα ήταν απολύτως ξέχιονο. Παιχνίδια του καιρού, της φύσης και της τύχης...

Στο καταφύγιο του Σταυρού, ένα από τα πιο υπέροχα μπαλκόνια του Ολύμπου, δεν χάσαμε την ευκαιρία να αγναντέψουμε την θέα προς το Αιγαίο και γρήγορα κατηφορίσαμε προς την νέα χάραξη του μονοπατιού στην Ζηλνιά που πρώτη φορά απόλαυσαν οι αθλητές του Lost Trail πέρυσι τον Σεπτέμβρη. Απλά εκπληκτική η δουλειά και απίστευτο το σκάψιμο που έπεσε στο μήκους περίπου 2 χιλιομέτρων νέο μονοπάτι που παρέκαμπτε το πετρώδες και γλιστερό κομμάτι που μέχρι πέρυσι διασχίζαμε στον Olympus Mythical Trail.

Στο αγωνιστικό σκέλος του πιλοτικού Winter Advendure Race, o Αργύρης Βαμβακίτης έπαιζε καθαρά … εντός έδρας. Ένας καθαρά βουνίσιος αθλητής, με το που μπήκε στο μονοπάτι του Γομαρόσταλου αποσπάστηκε από το παρεάκι που είχε σχηματιστεί μέχρι τα Πριόνια αποτελούμενο από τον ίδιο και τους Νίκο Πετρόπουλο και Βαγγέλη Μπάκα. Ο Νίκος μας είπε χαρακτηριστικά ότι «με το που μπήκαμε στο κάθετο μονοπάτι απλά εξαφανίστηκε». Ο Αργύρης τερμάτισε με τελική επίδοση 6.28.18 μία επίδοση που κρίνεται αρκετά καλή με βάση τον εξοπλισμό που έπρεπε οι αθλητές κουβαλούν μαζί τους. Δεύτερος τερμάτισε ο Νίκος Πετρόπουλος σε 6.55.08 και τρίτος ο Βαγγέλης Μπάκας σε 7.15.06. Σχετική έκπληξη και η συμμετοχή 4 γυναικών σε σύνολο 39 αθλητών που ξεκίνησαν τον αγώνα. Θα ήταν μάλιστα και μία περισσότερες αν δεν ακύρωνε λόγω τραυματισμού την συμμετοχή της η γνωστή από τις συμμετοχές της από τον ROUT και τον Olympus Mythical Trail Nicole Maalsteαπό την Ολλανδία. Πρώτη γυναίκα τερμάτισε η Μαρία Λαγού σε 9.24.50, 2η η Φωτεινή Φετά σε 9.58.51, 3η η Μαρούσα Φίκια σε 10.20.03 και 4η η Dragana Cejovic σε 10.53.28. Από τους 39 αθλητές που ξεκίνησαν τερμάτισαν επιτυχώς οι 38. Το χρονικό όριο είχε καθοριστεί στις 14 ώρες, όριο το οποίο εκ των υστέρων κρίνεται αρκετά χαλαρό σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούσαν στο βουνό.

Ο 1ος αυτός Olympus Winter Advendure Race, ή πιο … πιασάρικα Olympus WAR, ήταν ένα αγωνιστικό πείραμα διεξαγωγής ενός αθλητικού γεγονότος διαφορετικού από τα συνηθισμένα και σαν τέτοιο θα πρέπει να κριθεί. Πέτυχε το πείραμα; Κανείς δεν μπορεί με ακρίβεια να πει γιατί για να διεξάγεις ένα πείραμα, θα πρέπει να έχεις στην διάθεσή σου όλα εκείνα τα συστατικά στοιχεία που θα το κάνουν να πετύχει. Από την στιγμή που η διοργάνωση δεν είχε στα χέρια της το σημαντικότερο που ήταν οι κατάλληλες καιρικές συνθήκες, τότε με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι του χρόνου. Η διοργάνωση έδειξε παρόλα αυτά ότι διαθέτει τόσο την εμπειρία όσο και την υπευθυνότητα για να μπορέσει να διεξάγει στο μέλλον κάτι που θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σπίθα έχει ανάψει όπως διαπιστώσαμε από πρώτο χέρι και θα χρειαστεί το κατάλληλο καύσιμο για να γίνει φλόγα που θα αλλάξει την ιστορία των αθλημάτων βουνού όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα...