Εδώ και αρκετό καιρό, λοιπόν, προσπαθώ να μεταφέρω τα δικαιώματά μου και να γίνω δημότης Ξάνθης όμως δεν πληρώ τα κριτήρια των δύο χρόνων διαμονής στην πόλη που απαιτούνται και γι’ αυτό έπρεπε να βρω έναν πιο σύντομο τρόπο! Μετά από πολύ έρευνα κατάφερα να εντοπίσω ένα παραθυράκι του νόμου σύμφωνα με το οποίο αν έτρεχα αρκετούς ορεινούς αγώνες στο νομό Ξάνθης είχα δικαίωμα να κάνω αίτηση για μεταδημότευση νωρίτερα! Δεν υπήρχε περιθώριο, λοιπόν, να χάσω τον Xanthi Mountain Run, κυρίως γιατί με είχε προσκαλέσει ο φίλος και ένας εκ των διοργανωτών, Ακριτίδης Στάθης, λέγοντας πως η ομορφιά όλου του αγώνα είναι ο κόσμος που βρίσκεται συνεχώς μέσα στο δάσος και πάνω στο βουνό και ενθαρρύνει την προσπάθεια των αθλητών!

Φεύγοντας από Θεσσαλονίκη με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά για τη μεταδημότευση, παπούτσια trail, ζώνη υδροδοσίας, καπέλο και ηλεκτρολύτες, θα συναντήσω έναν ακόμη καλό φίλο, τον Μπαλιώτη Σταύρο! Ο Σταύρος, θέλοντας να προσφέρει στην ομάδα του, την “Baliotis Nature Trail”, όσα περισσότερα μπορεί ως προπονητής, έχει επιλέξει να τρέξει στον συγκεκριμένο αγώνα, καθώς και σε αρκετούς άλλους, ώστε να μπορέσει να μεταφέρει στους αθλητές του όλα τα δεδομένα και το κλίμα του αγώνα στο μέλλον!

“Σταύρο έλα να πάμε παρέα.” του προτείνω και ξεκινάμε μαζί για την πόλη με τις φημισμένες καριόκες!

Το δίωρο ταξίδι ως τον προορισμό μας κυλάει γρήγορα όταν έχεις να συζητήσεις για κάποιο κοινό ενδιαφέρον και έτσι βρισκόμαστε πριν καλά-καλά το καταλάβουμε στην στρόγγυλη, κεντρική πλατεία της Ξάνθης με το ρολόι! Περίπου μισή ώρα απομένει μέχρι την εκκίνηση γι’ αυτό αλλάζουμε γρήγορα και ξεκινάμε ζέσταμα, ο Σταύρος δηλαδή, γιατί εγώ προσπαθώ να συλλέξω όσες περισσότερες αναμνήσεις μπορώ φωτογραφίζοντας γνωστούς φίλους και όχι μόνο. Η ατμόσφαιρα γιορτινή, όπως κάθε άλλη φορά! Η δυνατή μουσική και ο υπέροχος, λαμπρός ήλιος μου φτιάχνουν τη διάθεση σε σημείο που πραγματικά ανυπομονώ να ξεκινήσει ο αγώνας για να αφήσω τον ενθουσιασμό μου ελεύθερο! “Αν δεν βρισκόμουν σήμερα εδώ, μια τέτοια καταπληκτική μέρα, σίγουρα θα ήμουν σε κάποιο άλλο βουνό και θα έτρεχα…” συλλογίζομαι πλησιάζοντας την αψίδα της εκκίνησης αφού ή ώρα έχει πλησιάσει. Μια σύντομη τεχνική ενημέρωση και η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει απ’ όλους τους αθλητές και των δύο αγώνων, των 25 και των 12 χιλιομέτρων. …5…4…3…2…1…Πάμε!

Το πολύχρωμο ποτάμι αθλητών έχει ξεκινήσει να ρέει μόνο που αυτήν τη φορά δεν έχει κατεύθυνση τα πλακόστρωτα της παλιάς πόλης αλλά την ανατολική πλευρά της Ξάνθης, εκεί όπου βρίσκεται το δάσος με τα γνωστά μοναστήρια της “Παναγιάς Αρχαγγελιώτισσας” και της “Παναγιάς Καλαμούς”. Από το πρώτο κιόλας χιλιόμετρο κάποιοι δρομείς έχουν ξεχυθεί μπροστά και το μόνο εμπόδιο που έχουν να αντιμετωπίσουν, στο πρώτο μισό του αγώνα, είναι μια παρατεταμένη ανάβαση 8 περίπου χιλιομέτρων με 700 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς! Βγαίνοντας από την πόλη η διαδρομή μας οδηγεί σε μια πευκόφυτη πλαγιά με πολύ έντονη κλίση, ιδανική για να βάλει μυαλό σε όποιον ξεκίνησε με σπριντ! Ο Σταύρος Μπαλιώτης βρίσκεται μπροστά στο βάθος ενώ εγώ ακολουθώ από κοντά το φιλαράκι μου τον Κώστα τον Τριανταφύλλου! Πίσω μας οι υπόλοιποι δρομείς έχουν σχηματίσει ένα τρενάκι που ανεβαίνει αργά προς τα επάνω. Λίγα λεπτά δύσκολης ανάβασης και σύντομα φτάνουμε στην άσφαλτο που οδηγεί στο μοναστήρι της “Παναγιάς Αρχαγγελιώτισσας”. Εκεί, πριν ακολουθήσουμε πάλι νέο ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί κοφτά στο μοναστήρι, θα συναντήσω δύο καλούς φίλους, παιδιά της μεγάλης οικογένειας του ROUT! Ο Τάσος Καλπάκης, 2^ος Έλληνας στο φετινό UTMB, και ο Κώστας ο Κοντογιάννης, που έχει τερματίσει αρκετές φορές τον Rodopi Advendurun, σημείωναν τα νούμερα και τη σειρά με την οποία περνούσαμε ενώ ταυτόχρονα μας παρότρυναν να βάλουμε τα δυνατά μας!  Ξανά στο μονοπάτι και αυτό που δεν περνάει απαρατήρητο είναι σίγουρα ο κόσμος που έχει έρθει να μας δει και να μας φωτογραφίσει. Στο τέλος αυτής της μικρής ανηφόρας βρισκόμαστε ακριβώς κάτω από το μοναστήρι και μόνο όσοι κοίταξαν λιγάκι πίσω τους κατάφεραν να το θαυμάσουν πριν χαθούν και πάλι στο μονοπάτι του δάσους! Ο φίλος μου ο Κώστας μου προτείνει να περάσω μπροστά και να συνεχίσω όμως εγώ του λέω να πάμε παρέα. Στους λίγους αγώνες που έχουμε τρέξει και τερματίσει μαζί γνωρίζω πως απλά “μπούκωσε” από την ανηφόρα και μόλις συνέλθει θα βρει τον καλό του εαυτό! Ωστόσο μπαίνω μπροστά αφού δείχνει να επιμένει.

Το μονοπάτι που ακολουθεί μου είναι γνωστό από τον καιρό που ζούσα στη Ξάνθη! Παρότι ανηφορικό, η κλίση του σου επιτρέπει να το τρέξεις αν διατηρήσεις έναν σταθερό ρυθμό. Το έδαφος άλλοτε έχει μεγάλες πέτρες που πρέπει να προσέχεις για να τις αποφεύγεις και άλλοτε είναι ένα χωμάτινο, δασικό μονοπάτι γεμάτο πευκοβελόνες που μοιάζει με στρωμένο χαλί! Τα δέντρα που σε περικυκλώνουν φροντίζουν ώστε να παραμένουν δροσερές οι θερμοκρασίες κάτω από τις φυλλωσιές τους, αφήνοντας όπου χρειάζεται να περάσει το φως του ήλιου που είναι απαραίτητο για να δώσει μια ζεστασιά σε αυτήν την παραμυθένια εικόνα! Και επειδή δεν υπάρχουν παραμυθένια δάση χωρίς νεράιδες λίγο παρακάτω, στην άκρη του μονοπατιού, υπάρχουν δύο όμορφες νεαρές που μας φωτογραφίζουν και μας αποχαιρετούν ψεκάζοντάς μας με μαγική νεραϊδόσκονη για καλή τύχη! Ως άλλος Πήτερ Παν αρχίζω πια να “πετάω” γι’ αυτό και αποφασίζω να κυνηγήσω τον Σταύρο που είναι πρώτος και τον οποίο αν και δεν βλέπω ξέρω ότι δεν βρίσκεται πολύ μακριά. Το μονοπάτι με οδηγεί σε χωματόδρομο ο οποίος λίγα μέτρα πιο πέρα θα με κατευθύνει σε άλλο ανηφορικό μονοπάτι με χαμηλότερη βλάστηση και πουρνάρια. Εκεί θα συναντήσω μερικούς εθελοντές ακόμα που σημειώνουν τα νούμερα και ξαφνιάζονται λίγο αφού δεν μας περίμεναν τόσο γρήγορα. Φταίει η νεραϊδόσκονη…  

Η ανάβαση συνεχίζεται και εγώ αισθάνομαι υπέροχα! Έχω βρει πραγματικά ένα ρυθμό που μου επιτρέπει να τρέχω δίχως να κουράζομαι! Παράλληλα η χαμηλή, τώρα, βλάστηση αποκαλύπτει μια μαγευτική θέα από απέραντα δάση και ορεινούς όγκους ολόγυρά μου. Και ενώ πιστεύω πως η συγκεκριμένη εικόνα δεν γίνεται ομορφότερη όλα θα αλλάξουν όταν δω μια πλαγιά γεμάτη φτέρες. Άλλες καταπράσινες και άλλες να έχουν ένα πορτοκαλί-κόκκινο χρώμα, βάζοντας από νωρίς τη φθινοπωρινή ενδυμασία τους. Κι αν αυτό δεν φτάνει να με γεμίσει με θετική ενέργεια, παραπάνω μια ομάδα πεζοπόρων με χειροκροτούν και με συγχαίρουν! Δεν έχω φτάσει ούτε στα μισά και ήδη έχω δει πάρα πολύ κόσμο στα μονοπάτια κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ο Στάθης είχε δίκιο, ο Xanthi Mountain Run είναι ξεχωριστός και αυτό το οφείλει στον κόσμο που πλημμυρίζει κάθε τόσο τα μονοπάτια του για να τρέξει, να πεζοπορήσει και να νιώσει όμορφα! Είναι, λοιπόν, υποχρέωσή μου να φωτογραφίσω τους νέους μου φίλους και να πω ευχαριστώ με τον δικό μου τρόπο! Συνεχίζω τρέχοντας δίχως να μου έχει λείψει η καλή ψυχολογία ως τώρα.

Όσο περνάει η ώρα ο ήλιος αρχίζει να καίει ολοένα και περισσότερο υπενθυμίζοντάς μας πως το φθινόπωρο έχει έρθει μόνο ημερολογιακά. Η παρατεταμένη ανηφόρα μας έχει αφήσει εκτεθειμένους στον ήλιο ανεβάζοντας κι άλλο τη δυσκολία του αγώνα. Τη στιγμή όμως που ετοιμάζομαι να δυσανασχετήσω για τη ζέστη, η διαδρομή με οδηγεί σε μονοπάτι που χάνεται στο δάσος. Τι τύχη! Ούτε να το ευχόμουν…

Κοιτάζω το Garmin και διαπιστώνω πως σε λίγο θα τελειώσει η ανηφόρα. Και όντως αυτό ισχύει. Έπειτα από λίγο θα βρεθώ σε ένα ξέφωτο. Είναι ένα ξερό λιβάδι και στο βάθος φαίνεται άλλη μια μικρή κορυφή ενός λόφου και ο Μπαλιώτης Σταύρος που ανεβαίνει γοργά και δεν αφήνει περιθώρια να τον πλησιάσω. “Δεν πειράζει” σκέφτομαι. Άλλωστε το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να ακολουθήσω το δικό μου ρυθμό και να ευχαριστηθώ τον αγώνα όσο μπορώ. Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο του αγώνα το τερέν θα αλλάξει ριζικά φέρνοντάς μου μνήμες από τον αγώνα του Ιουνίου στο Αυγό και στο Τσαλ.

Η διαδρομή του αγώνα κινείται ακολουθώντας την κορυφογραμμή η οποία σε ολόκληρο το μήκος της αποτελείται από ένα άγριο, αφιλόξενο τερέν με φυτεμένη πέτρα με τις πιο μικρές και λείες από αυτές  να οριοθετούν ένα υποτυπώδες μονοπάτι. Όλο αυτό θα διαρκέσει για ένα περίπου χιλιόμετρο, ένα χιλιόμετρο που πρέπει συνεχώς να κοιτάζεις μπροστά χαμηλά σου για να αποφύγεις κάποιο στραβοπάτημα ή μια πτώση με τραυματισμό. Αναμφίβολα το δυσκολότερο και πιο τεχνικό κομμάτι του αγώνα στην κατάλληλη όμως δόση! Ακριβώς όσο χρειαζόταν για να κάνει το αίμα μας να βράσει λίγο περισσότερο, να μας κρατήσει σε εγρήγορση και να ανεβάσει την αδρεναλίνη ώστε να προετοιμαστούμε κατάλληλα για τις κατηφόρες που ακολουθούσαν.

Λίγο αργότερα θα φτάσω στον τρίτο σταθμό τροφοδοσίας του αγώνα. Οι προηγούμενοι δύο είχαν μόνο υγρά, νερό, ηλεκτρολύτη και cocacola, εδώ ωστόσο θα βρω και ξηρούς καρπούς, σοκολάτα, μπανάνα, πατατάκια και μήλα στα οποία έδειξα ιδιαίτερη αδυναμία. Φεύγοντας από τον σταθμό οι εθελοντές μου λένε να έχω το νου μου διότι μετά από ενάμιση περίπου χιλιόμετρο πρέπει να αφήσω το δασικό δρόμο και να στρίψω αριστερά σε μονοπάτι. Τους ευχαριστώ και τους αποχαιρετώ. Ο χωματόδρομος που ακολουθεί με παρακινεί να τρέξω γρηγορότερα και ‘γώ δεν χάνω ευκαιρία και ανεβάζω κι άλλο το ρυθμό μου. Κάπου εκεί θα συναντήσω και έναν δρομέα που πάει ανάποδα! Ίσως είναι αθλητής από των αγώνα των 12 χιλιομέτρων ή κάποιος φίλος που βγήκε να κάνει την κυριακάτικη προπόνησή του. Δεν αργώ να φτάσω στη διασταύρωση όπου η σηματοδότηση σε ωθεί με το ζόρι να ακολουθήσεις το μονοπάτι! Οφείλω να παραδεχτώ πως η σηματοδότηση καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα ήταν εξαιρετική και μόνο αν είχες μπροστά σου ένα κουτί καριόκες υπήρχε μία πιθανότητα να χαθείς. Επίσης πρέπει να τονίσω πως η κατάσταση των μονοπατιών ήταν άριστη με αυτό να οφείλεται στους πεζοπόρους αλλά και στους ποδηλάτες! Μάλιστα, το μονοπάτι που ακολούθησα αμέσως μετά το δασικό δρόμο ήταν φανερά ποδηλατικό αφού κάθε τόσο που κατηφόριζα συναντούσα μικρούς λόφους ιδανικούς για άλματα με ποδήλατα! Εδώ, λοιπόν, έχω να κάνω μια πρόταση προς τη διοργάνωση! Στον αγώνα του 2016 μπορούν να χρησιμοποιήσουν πεπειραμένους ποδηλάτες που θα ακολουθούν τους δρομείς σε αυτό το κομμάτι και θα βιντεοσκοπούν τη δράση με μια action camera!

Το “downhillάδικο” μονοπάτι φτάνοντας στο τέλος του με οδηγεί στον επόμενο σταθμό τροφοδοσίας τον οποίο ξανασυνάντησα καθώς ανέβαινα. Δεν σταματώ καθόλου και συνεχίζω στο επόμενο κατηφορικό μονοπάτι που χάνεται μέσα στα δέντρα. Λίγο πιο κάτω οι δυο καλοί μου φίλοι και εθελοντές στον αγώνα, Καλπάκης και Κοντογιάννης, θα με στείλουν να ανέβω μια απότομη ανηφόρα η οποία όμως θα διαρκέσει λίγο αφού σύντομα θα βρεθώ να τρέχω πάλι σε κατηφορικό μονοπάτι με προορισμό τη γνωστή στους Ξανθιώτες δρομείς “Θηλιά”. Η “Θηλιά” δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μεγάλο ξέφωτο μέσα στο πευκοδάσος. Στο σημείο εκείνο υπάρχει μια μικρή ποδηλατική πίστα με πολλούς λόφους για άλματα. Το είπαμε, τα δάση της Ξάνθης δεν είναι μόνο γεμάτα δρομείς αλλά και ποδηλάτες! Κεντρικός σταθμός εδώ και λόγω της εύκολης προσβασιμότητας του σημείου υπάρχει αρκετός κόσμος. Από εκεί θα ξαναπεράσω αργότερα με αντίθετη φορά αφού διαγράψω ένα μικρό κύκλο. Γεμίζω το φλασκί μου με ισοτονικό και φεύγω γρήγορα  ακολουθώντας μονοπάτι που κατηφορίζει μέσα στα πεύκα. Το συγκεκριμένο μονοπάτι είναι τεχνικό με αρκετή κλίση και σε ορισμένα σημεία κρύβει παγίδες, όπως κλαδιά και πέτρες, κάτω από τα πεσμένα φύλλα. Ωστόσο, στον Xanthi Mountain Run όλα διαρκούν όσο ακριβώς χρειάζεται ώστε να μην κουραστείς ποτέ ψυχολογικά μα και σωματικά! Τη στιγμή, λοιπόν, που έχω αρχίσει και μαζεύω φόρα η κλίση μειώνεται και ταυτόχρονα μειώνεται και ο προηγούμενος, γρήγορος ρυθμός που είχα αποκτήσει.

Στη συνέχεια η διαδρομή του αγώνα με οδηγεί κατά μήκος μιας ξεραμένης κοίτης ποταμού, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε καθώς τη διέσχιζα. Πότε τρέχω στη δεξιά πλευρά της, πότε στην αριστερή και πότε μέσα στην κοίτη. Στο σημείο αυτό η βλάστηση έχει αλλάξει και τα πεύκα που υπήρχαν ψηλότερα έχουν δώσει τη σειρά τους σε δρύες θυμίζοντάς μου γνώριμα τοπία από το χωριό μου στη Φλώρινα. Μαγεμένος από τη φύση τριγύρω μου δεν αντιλαμβάνομαι την ταχύτητα που κυλούν τα χιλιόμετρα του αγώνα. Το απολαμβάνω σαν να είμαι ο μοναδικός που τρέχει εκείνη την ώρα μέσα στο δάσος και αλήθεια το λατρεύω όταν ένας αγώνας καταφέρνει να μου προσφέρει αυτό το συναίσθημα περνώντας με μέσα από μοναδικά τοπία! Συναντώντας μετά από λίγο την άσφαλτο βλέπω και τον επόμενο σταθμό τροφοδοσίας με τους εθελοντές. Είναι ώρα πια για άλλη μια γερή δόση ανηφόρας!

Ο σταθμός, πολύ σωστά στημένος και στο κατάλληλο σημείο, έχει όλα τα αναγκαία για τα επόμενα δύσκολα χιλιόμετρα. Παρότι δεν τα προτιμώ, πριν φύγω από τον σταθμό παίρνω και ένα gel μαζί μου. Στα πρώτα μέτρα η ανηφόρα είναι αρκετά απότομη ωστόσο το καταπράσινο από οξιές και βελανιδιές τοπίο δροσίζει τον ιδρώτα που έχει αρχίσει και πάλι να αναβλύζει. Την ιδέα που είχα προ ολίγων λεπτών να συνεχίσω να τρέχω την ξεχνώ και αποφασίζω αντιθέτως να περπατώ γρήγορα ώστε να είναι τα πόδια μου πιο ξεκούραστα σαν έρθει η ώρα για την τελευταία κατηφόρα του αγώνα. Ταυτόχρονα ρουφάω και το gel που κουβαλάω μαζί μου για να μην ξεμείνω από δυνάμεις.  Όσο κι αν το μετανιώνω που τρώω αυτό το πράγμα άλλο τόσο αναγνωρίζω πως έκανε δουλειά και με βοήθησε να ανέβω πιο άνετα! Στα μισά της ανηφόρας βρίσκομαι και πάλι στον κεντρικό σταθμό που είναι κοντά στη “Θηλιά” ενώ συναντώ πολλούς δρομείς που τώρα ετοιμάζονται να ξεκινήσουν το δικό τους κύκλο.

Πλέον μου έχει μείνει άλλη μια γερή ανηφόρα. 300 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς, μια μικρή έκπληξη που πρόσθεσαν οι διοργανωτές στο φετινό αγώνα για να μεγαλώσουν κι άλλο την συνολική θετική υψομετρική φτάνοντας έτσι τα 1500 μέτρα. Αρπάζω άλλο ένα μήλο από τον σταθμό και ξεκινώ. Η έκπληξη του αγώνα είναι άλλο ένα μονοπάτι που χάνεται μέσα στα δέντρα αλλάζοντας συνεχώς κατεύθυνση. Έχει αρκετή ανηφορική κλίση και κοντά στα σημάδια του αγώνα υπάρχουν και σημάδια που εικονίζουν ποδηλάτες. Άλλο ένα “downhillάδικο” μονοπάτι που πραγματικά με κάνει να αναρωτιέμαι πώς καταφέρνουν και το κατεβαίνουν οι ποδηλάτες καθώς κινούνται με πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες!  Μέσα σ’ αυτές τις σκέψεις η ώρα περνάει και το τελευταίο δύσκολο κομμάτι του αγώνα τελειώνει. Τώρα μένει μονάχα να τρέξω τα λιγοστά χιλιόμετρα που έχουν απομείνει και η τύχη είναι πράγματι με το μέρος μου αφού η διαδρομή του αγώνα ακολουθεί το δασικό δρόμο που κατηφορίζει προς το μοναστήρι της “Παναγιάς Καλαμούς”.

Από ‘δω και πέρα γνωρίζω με τυφλά μάτια που πρέπει να πάω! Το τελευταίο μονοπάτι που οδηγεί από το μοναστήρι στην πόλη της Ξάνθης είναι από τα αγαπημένα μου! Τραβερσάρει όλη την πλαγιά του βουνού δίπλα από την οποία διέρχεται ο Κόσυνθος, ο ποταμός που διασχίζει τη Ξάνθη. Είναι ένα τεχνικό μονοπάτι ανάμεσα στα πεύκα που αν το λέει η ψυχή σου μπορείς να το τρέξεις τόσο γρήγορα όσο αντέχεις! Μπορεί, λοιπόν, να έχουν περάσει τρία χρόνια που το έτρεξα τελευταία φορά αλλά καθώς βρίσκομαι εκεί συνειδητοποιώ πως θυμάμαι τα πάντα! Πού βρίσκεται η κάθε πέτρα, πού πρέπει να αποφύγω τα κλαδιά, πού ανηφορίζει το μονοπάτι και άλλα. Είναι φανερό και άξιο θαυμασμού συνάμα πως ο ανθρώπινος νους και το σώμα δεν ξεχνά και αντιδρά κατάλληλα, γι’ αυτό με το πρώτο βήμα που έκανα στο μονοπάτι ήταν σίγουρο πως θα πήγαινα γρήγορα. Καθώς αρχίζουν να φαίνονται οι στέγες με τα κεραμίδια των σπιτιών ξέρω πως σε λίγο θα τελειώσουν όλα. Σχεδόν με πιάνει το παράπονο όμως αυτός ο αγώνας έχει μια ακόμα έκπληξη κρυμμένη!

Η διαδρομή επιστρέφει στην Ξάνθη αφού περάσει πρώτα από τα πλακόστρωτα σοκάκια της συνοικίας “Σαμακώφ”. Στενά με σκαλοπάτια και γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια που ταιριάζουν περισσότερο σε εικόνα από νησί! Και παρότι οι κάτοικοι της συνοικίας έχουν συνηθίσει να βλέπουν δρομείς να κατεβαίνουν τρέχοντας μπροστά από τα κατώφλια των σπιτιών τους, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τις γάτες που με κοιτούν σαστισμένες.

Ο επίλογος γράφεται καθώς πλησιάζω και πάλι την κεντρική πλατεία της Ξάνθης. Υπέροχος καιρός! Ιδανικός για να τερματίσω έναν αγώνα που πραγματικά είχε τα πάντα και είναι για όλους! Δύσκολες ανηφόρες, γρήγορες κατηφόρες, τεχνικά μονοπάτια, δασικούς δρόμους, άγριο, πέτρινο τερέν, λιθόστρωτα σοκάκια και το κυριότερο κόσμο μέσα στα μονοπάτια που σου χαμογελούσε και σου έδινε δύναμη!

Δημήτρη και Στάθη μην αλλάξετε τίποτα απ’ όλη τη διοργάνωση παρά μόνο την ημερομηνία αφού είναι φανερό πως αυτό στερεί τη δυνατότητα σε περισσότερο κόσμο να έρθει λόγω μεγαλύτερων χιλιομετρικά αγώνων. Ίσως το ενδεχόμενο πραγματοποίησης του Xanthi Mountain Run από Φλεβάρη μέχρι Απρίλη να είναι μια καλή πρόταση! Επίσης αυτό που θα ήθελα να δω ως Θεοχάρης θα ήταν ένας μαραθώνιος βουνού που θα κρατούσε τα καλύτερα χαρακτηριστικά των δύο αγώνων που διοργανώνετε. Τα μονοπάτια υπάρχουν, την όρεξη αποδείξατε πως την έχετε οπότε νομίζω πως έχει έρθει πια η ώρα! Καλή επιτυχία στα επόμενα σχέδιά σας, εμείς θα είμαστε εδώ για να σας στηρίξουμε!

Λεζπουρίδης Θεοχάρης.

Υ.Γ: Τελειώνοντας τον αγώνα μου άλλαξα ρούχα και επέστρεψα ώστε να φωτογραφίσω όσους περισσότερους συναθλητές μου μπορούσα καθώς ολοκλήρωναν την προσπάθειά τους. Μακάρι να μπορούσα να σας φωτογραφίσω όλους. Το παρακάτω φωτογραφικό άλμπουμ περιέχει όλους εσάς που από εδώ και πέρα είστε φίρμες!