Θα έλεγα ότι με βάση την δική μου εμπειρία όπως την έζησα στον αγώνα, αλλά και μετά από συζητήσεις με πολλούς συναθλητές, οι συνθήκες στο κομμάτι “Σκούρτα – Οροπέδιο – Σκολιό - Βρυσοπούλες - Μεταμόρφωση” ήταν εξαιρετικά δύσκολες, με πολύ πυκνή ομίχλη που δυσκόλευε σε μεγάλο βαθμό την κίνηση στην σωστή πορεία. Ιδιαίτερα μάλιστα για τους προπορευόμενους αθλητές, μιας και το μεγαλύτερο τμήμα αυτής της διαδρομής η κεφαλή της κούρσας το πέρασε νύχτα, όπου ο συνδυασμός πυκνής ομίχλης, απόλυτου σκοταδιού και αντανάκλασης των φακών δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την προσπάθεια.

Υπήρξαν πολλά παράπονα για την σηματοδότηση σε αυτό το κρίσιμο κομμάτι, με πολλά χασίματα της διαδρομής, ιδιαίτερα στο κομμάτι μεταξύ του Σκολιού και του Αγ. Αντώνη. Η προσωπική μου άποψη – άλλωστε χάθηκα για περίπου 1:45 μετά τον Σκολιό, ενώ έκανα μεγάλο αγώνα για να βρω την σωστή πορεία στο τελείωμα της Σκούρτας - είναι ότι όντως η σηματοδότηση σε αυτό το τμήμα της διαδρομής δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις συγκεκριμένες δύσκολες καιρικές συνθήκες. Χρειαζόταν ενίσχυση και ίσως αυτό το γεγονός να δώσει την ευκαιρία συνολικά στους διοργανωτές εκείνων των αγώνων βουνού που υπάρχει πιθανότητα να αντιμετωπίσουν παρόμοιες συνθήκες στον αγώνα τους, να επανασχεδιάσουν ή να εξετάσουν κάπως διαφορετικά τον τρόπο αντιμετώπισης παρόμοιων καταστάσεων. Κατά γενική ομολογία πάντως, η σηματοδότηση στο υπόλοιπο κομμάτι της διαδρομής του αγώνα ήταν υποδειγματική και δεν δυσκόλεψε τους αθλητές.

Οι σταθμοί τροφοδοσίας ήταν ένα από τα πολύ δυνατά στοιχεία της διοργάνωσης, με εξαιρετική ποικιλία τροφών και ηλεκτρολυτών για τους αθλητές, καθώς και μεγάλη βοήθεια από τους ανθρώπους που τους επάνδρωναν. Εξαιρετική και η τοποθέτηση των σταθμών πάνω στην διαδρομή του αγώνα, με μόνη ένσταση τον σταθμό στο χιλιόμετρο 77, μετά το Λιβαδάκι, που λόγω αδυναμίας των μουλαριών να διασχίσουν ένα επικίνδυνο τμήμα της ανηφόρας από το Μελιτζάνι προς το Λιβαδάκι, ανάγκασαν την διοργάνωση να τοποθετήσει τελικά τον σταθμό αρκετά χαμηλότερα από το αρχικό σημείο που προβλεπόταν, κάτι που δυσκόλεψε την προσπάθεια των αθλητών. Η διοργάνωση θα πρέπει επίσης να ενισχύσει την παροχή σε τροφή αμέσως μετά τον τερματισμό, μιας και οι ώρες τερματισμών για τους περισσότερους καθώς και η κατάσταση τους την ώρα που τελειώνουν τον αγώνα επιβάλλει την λήψη κάποιας τροφής άμεσα.

Εξαιρετική δουλειά στα μονοπάτια του αγώνα, όπου δόθηκε ιδιαίτερη σημασία από την διοργάνωση με καταπληκτικά αποτελέσματα. Για 100 χιλιόμετρα διαδρομής, ο καθαρισμός και η διάνοιξη των μονοπατιών αποτέλεσε ένα σημαντικότατο έργο, το οποίο δεν αφορά μόνο τους αθλητές που τρέχουν κάθε χρονιά τον αγώνα αλλά και τους ανθρώπους που θα ήθελαν να γνωρίσουν τις μοναδικές ομορφιές του Ολύμπου περπατώντας σε αυτά τα μονοπάτια. Πολύ σημαντική και η δουλειά που γίνεται με την παρουσίαση μέσω κειμένου και βίντεο των σημαντικότερων και πιο κομβικών σημείων του διαδρομής, ως ένα ακόμη εργαλείο που θα βοηθήσει τον αθλητή που σκέφτεται να τρέξει κάποια χρονιά τον OMT. Η δουλειά αυτή αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη της διοργάνωσης στον Όλυμπο και αξίζει συγχαρητηρίων.

Η ατμόσφαιρα στην εκκίνηση του αγώνα ήταν πολύ όμορφη, μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού, ενώ μας άρεσε ιδιαίτερα και ο χώρος τερματισμού ο οποίος συμβαδίζει απόλυτα  και με την φιλοσοφία και το ύφος του ΟΜΤ, όπως το παρουσίασε πριν λίγο καιρό στην συνέντευξη του στο Advendure ο τεχνικός Διευθυντής του αγώνα Λάζαρος Ρήγος. Να επισημάνουμε ότι ο αθλητής τρέχει σε μονοπάτι μέχρι και περίπου 50 μέτρα πριν τον τερματισμό του, γεγονός σπάνιο σε αγώνες βουνού.

Ένα σημείο που προβλημάτισε και χρειάζεται σαφέστατα βελτίωση είναι η ζωντανή μετάδοση των αποτελεσμάτων (live results), η οποία δεν δούλεψε όπως έπρεπε. Η ασύρματη σύνδεση internet στον χώρο της γραμματείας δεν ήταν αξιόπιστη και είχε προβλήματα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετά παράπονα από ανθρώπους που ήθελαν να ενημερωθούν για την εξέλιξη του αγώνα. Για έναν αγώνα στο μέγεθος του OMT, η ζωντανή ενημέρωση μέσω του διαδικτύου αποτελεί βασική παράμετρο στην οποία πρέπει να δώσει ιδιαίτερη σημασία η διοργάνωση.

Αν εξαιρέσουμε τον καιρό στο τμήμα Σκούρτα – Μεταμόρφωση, θα λέγαμε ότι στην υπόλοιπη διαδρομή ο καιρός ήταν ιδανικός για επιδόσεις, και αυτό φάνηκε και από το ρεκόρ διαδρομής του πρώτου νικητή, όσο και από την βελτίωση της μέσης επίδοσης που φαίνεται να υπάρχει, αν και δεν έχουν ακόμη βγει τα οριστικά και επίσημα αποτελέσματα. Επίσης, ο αριθμός των εγκαταλείψεων είναι λογικός για το μέγεθος και την δυσκολία του αγώνα, γεγονός που δείχνει ότι πολλοί αθλητές ήταν αποφασισμένοι να φτάσουν στον τερματισμό με κάθε τρόπο - παρά τις αντιξοότητες που συνάντησαν από τον καιρό στις πρώτες ώρες του αγώνα - αλλά και την μεγάλη πρόοδο που έχει κάνει η κοινότητα ultra-trail στην χώρα μας.

Τα δυο γεύματα που προσέφερε η διοργάνωση (pasta party και μετά-αγωνιστικό) ήταν εξαιρετικά και επίσης μας άρεσε ιδιαίτερα το τεχνικό μπλουζάκι που δόθηκε στους αθλητές, το οποίο επίσης συμβαδίζει με το ύφος του αγώνα.

Εξαιρετική δουλειά από τους εθελοντές της διοργάνωσης σε όποιο πόστο και να προσέφεραν τις υπηρεσίες τους,  από στο στήσιμο και τον καθαρισμό των μονοπατιών πριν τον αγώνα μέχρι και τους ανθρώπους της γραμματείας και των σταθμών. Μεγάλη προσφορά και από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, και μάλιστα σε πολύ αντίξοες συνθήκες. Οι άνθρωποι αυτοί κοπιάζουν και συνεχώς αγρυπνούν για την ασφάλεια και την βοήθεια των αθλητών και τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια! Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει Ορεινό Τρέξιμο! Ένα ιδιαίτερο μπράβο στην Ηλέκτρα και την Φαίδρα Ρήγου για την προσπάθεια των παιδιών να βοηθήσουν την διοργάνωση. Άλλωστε το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει!

Ο Olympus Mythical Trail βρίσκεται σε μια κρίσιμη διασταύρωση όσο αφορά το ύφος του και την πορεία του στον χρόνο. Και αυτό που πρέπει να αποφασίσει η διοργάνωση έχει να κάνει με την πορεία που επιθυμεί να δώσει στον αγώνα μετά τις δυο πρώτες χρονιές. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο αγώνας μπορεί – λόγω των εκπληκτικών τοπίων, της δυσκολίας του, της εμπειρίας και του ασύγκριτου πάθους του διοργανωτή του για την τελειότητα και πάνω απ’ όλα λόγω του Ολύμπου σαν βουνό – να σταθεί στην κορυφή των αγώνων ultra-trail σε παγκόσμιο επίπεδο. Μπορεί να προσελκύσει δεκάδες αθλητές και μεγάλα ονόματα του χώρου από όλον τον πλανήτη, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής κοινότητας ultra-trail. Μπορεί κάποτε να αποτελέσει έναν αγώνα σταθμό για τις υπεραποστάσεις βουνού σε διεθνές επίπεδο.  Ως Advendure, έχουμε δει αγώνες του εξωτερικού να αποτελούν πηγή έλξης για αθλητές από όλον τον κόσμο, χωρίς να έχουν καμία από τις αρετές και τις ιδιότητες που περιέγραψα πιο πάνω. Απλά στηρίζονται στο πολύ καλό μάρκετινγκ, χωρίς να έχουν όλα αυτά που προσφέρει ο Όλυμπος.

Αυτός είναι ο ένας δρόμος. Ο άλλος είναι να συνεχίσει την πορεία της στον χρόνο ως μια διοργάνωση που η φιλοσοφία της είναι απόλυτα λιτή και δωρική, για λίγους αθλητές που είναι προετοιμασμένοι για όλα και η οποία θα γίνεται μέσα σε ένα κλειστό και λιτό σχήμα. Και οι δυο δρόμοι αναμφίβολα θα βρουν τους “οπαδούς τους”, αλλά η απόφαση είναι δύσκολη, και χρειάζεται πολλή σκέψη και επεξεργασία από τον Λάζαρο Ρήγο, τον εμπνευστή και Τεχνικό Διευθυντή του αγώνα. Σύντομα θα δημοσιεύσουμε μια συνέντευξη-συζήτηση που κάναμε με τον Λάζαρο, ο οποίος μας αναλύει όλα τα γεγονότα του αγώνα και παρουσιάζει την άποψη του σε πολλά θέματα που έχουν να κάνουν με την διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων σε δύσκολους αγώνες βουνού. Θα μας δώσει επίσης ένα στίγμα της πορείας που σκέφτεται να ακολουθήσει η διοργάνωση τα επόμενα χρόνια.

Κλείνοντας, να δώσουμε τα θερμά συγχαρητήρια μας σε όλους τους αθλητές που στάθηκαν στην αφετηρία του Olympus Mythical Trail 100Κ, δίνοντας έναν όμορφο και σκληρό αγώνα στα μονοπάτια του βουνού του Θεών… “ζύγισαν την γροθιά τους στο μαχαίρι” και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό…

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Action Photos – Chris Boukoros