Οι αγώνες υπεραπόστασης βουνού (ultra-trail), και ιδιαίτερα οι αγώνες των 100 μιλίων, δεν έχουν ακόμη καλύψει –τόσο χρονικά όσο και σε κρίσιμη μάζα αθλητών – το κατώφλι εκείνο που απαιτείται ώστε να υπάρχουν σαφείς και κατασταλαγμένες προπονητικές θεωρίες, όπως π.χ. στο αγώνισμα του Μαραθωνίου. Ίσως να παίζει ρόλο σε αυτό και η εμπλοκή του διανοητικού και ψυχολογικού παράγοντα, - όπως έχει αναλυθεί πολλές φορές και από τον Γιάννη τον Κούρο – παράγοντας που  δεν μπαίνει σε καλούπια και παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο όταν εξαντληθεί το σώμα. Σίγουρα υπάρχουν “σχολές”, και έχει αρχίσει να σχηματίζεται θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά ακόμη δοκιμάζονται οι διάφορες προπονητικές πρακτικές και υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα, όπως αυτό στο οποίο θα επικεντρωθούμε στο σημερινό άρθρο.

O Geoff Roes σε ένα άρθρο του στο iRunFar αναρωτιέται και μας εξομολογείται τι είναι αυτό που τον κάνει να τρέχει σε αγώνες. «Μου αρέσει να είμαι κοντά σε ανθρώπους όταν πετυχαίνουν σπουδαία πράγματα.» μία από τις απαντήσεις του. Άλλη μια πολύ ωραία καταχώρηση που μας κάνει να θαυμάσουμε ακόμα περισσότερο τον άνθρωπο και αθλητή Geoff Roes για τον τρόπο που προσεγγίζει το άθλημα που όλοι αγαπάμε. «Η ερώτηση που πάντα έκανα στον εαυτό μου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη είναι «Γιατί τρέχω σε αγώνες»? Ποτέ δεν αμφέβαλλα για την αγάπη και την επιθυμία μου να τρέχω, πολλές φορές όμως αναρωτιέμαι γιατί μπαίνω στον κόπο να τρέχω σε αγώνες αντί να τρέχω απλά, χωρίς προγράμματα, στόχους και δεσμεύσεις.

Ο Geoff Roes σε ένα άρθρο του στο iRunFar μας μιλάει για τον γοητευτικό κόσμο των αγώνων βουνού 100 μιλίων και τον τρόπο που ο ίδιος προσεγγίζει αυτούς τους αγώνες.

"Υπάρχει κάτι μυθικό και μυστήριο σχετικά με την απόσταση των 100 μιλίων. Είναι η πιο εκφοβιστική, ενδιαφέρουσα και σεβαστή απόσταση σε αγώνες ορεινού τρεξίματος. Ένοιωσα ακριβώς έτσι 100 μίλια πριν ξεκινήσω τον πρώτο μου αγώνα σε αυτή την απόσταση, τον Susitna 100 το 2006. Πριν καλά καλά γνωρίσω τον κόσμο των υπεραποστάσεων, ήξερα λίγα πράγματα για τους πιο διάσημους 100milers: Western States, Leadville, Hardrock, και Wasatch. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα στην πραγματικότητα να τρέξω 100 μίλια, πάντα είχα όμως την περιέργεια για του πως είναι να κάνεις κάτι τέτοιο. Πραγματικά δεν ήθελα να πιστέψω ότι τέτοιοι αγώνες πράγματι υπήρχαν μέχρι που πραγματικά το πίστεψα.

Πολλά χρόνια αργότερα και μετά από οκτώ τερματισμούς σε 100 milers, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι πράγματι υπάρχουν τέτοιοι αγώνες και άνθρωποι που τους τρέχουν. Παρόλα αυτά, ακόμα η μαγεία και αυτό που τους κάνει ενδιαφέροντες σε μένα δεν έχει φύγει. Νομίζω αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους κυριότεροι εκ των οποίων είναι το πόσο προκλητική, απρόβλεπτη και άγνωστη εμπειρία είναι του να τρέχεις 100 μίλια σε μονοπάτια στο βουνό. Παρόλη την ραγδαία αύξηση του ορεινού τρεξίματος τα τελευταία χρόνια, μόνο μια μικρή μειοψηφία αθλητών συμμετέχει σε αγώνες 100 μιλίων.