Που το πάει αυτός τώρα θα αναρωτηθείτε και πολύ καλά θα κάνετε. Βάλτε όμως όπου “οργανωτική δομή” έναν αγώνα ultra-trail, στην θέση του “ηγέτη” τους διοργανωτές, και σαν “αντίθεση” μια από τις πολλές που εμφανίζονται στον χώρο των υπεραποστάσεων και θα μπείτε αμέσως στο νόημα. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες λοιπόν αντιθέσεις έχει να κάνει με τον χαρακτήρα που θέλει να δώσει ο κάθε διοργανωτής στον αγώνα του.


“Χάιδεμα” ή “Ανεξαρτησία/Αυτάρκεια” των δρομέων;


Από την μία έχουμε αγώνες με σήμανση που θα οδηγούσε και τυφλούς στο σωστό μονοπάτι, πολλούς σταθμούς στην διαδρομή, συνεχόμενα check-points, πολύ ελαστικά ενδιάμεσα ή τελικά όρια αποκλεισμού, υποχρεωτικό εξοπλισμό, pacers κτλ., ενώ το άλλο άκρο είναι αγώνες ultra με έντονα στοιχεία περιπέτειας, ελάχιστους έως και καθόλου σταθμούς, που αφήνουν τον αθλητή να επιλέξει τι θα έχει μαζί του και έχουν εντελώς minimal σήμανση.


Η αντίθεση είναι εμφανέστατη μεταξύ των δυο φιλοσοφιών. Ως προς το αποτέλεσμα, στην πρώτη περίπτωση μειώνεται σημαντικά το στοιχείο της περιπέτειας και της υπέρβασης που είναι βασική επιδίωξη αυτών που τρέχουν αγώνες ultra-trail αλλά ο αγώνας γίνεται πιο αθλητικός. Στην δεύτερη περίπτωση, το ζητούμενο είναι λιγότερο το αθλητικό στοιχείο των επιδόσεων και περισσότερο η περιπέτεια και η υπέρβαση, αλλά ίσως δούμε πολύ χαμηλά ποσοστά τερματισμού ή και επικίνδυνες καταστάσεις για αθλητές που μπήκαν στον αγώνα απροετοίμαστοι για μια τέτοια φιλοσοφία.


Ας δούμε δυο ακραία παραδείγματα αυτής της “αντίθεσης”. Από την μία έχουμε έναν αγώνα σαν το Barkley. Καθόλου σταθμοί, άγρια βλάστηση που σε κόβει κομμάτια στο υποτυπώδες μονοπάτι, χωρίς σηματοδότηση, τεράστια υψομετρική και με έναν διοργανωτή που κάθε χρονιά προσθέτει εμπόδια στους αθλητές. Μόνο 14 τον έχουν τερματίσει από τους εκατοντάδες που προσπάθησαν από το 1986 που έγινε για πρώτη φορά. Ανελέητος και απίστευτα σκληρός αγώνας επιβίωσης στα δάση του Tennesee των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα περίμενε κανείς ότι το ενδιαφέρον θα μειωνόταν με τα χρόνια, και τις απίστευτες ιστορίες πόνου και κακουχίας που δημοσιεύτηκαν. Κάθε άλλο όμως. Η ζήτηση μεγαλώνει από χρονιά σε χρονιά σε σημείο που ο διευθυντής αγώνα (Gary Cantrell) σκέφτεται να διοργανώσει και μια μικρότερη έκδοση το Φθινόπωρο. Η φιλοσοφία του Barkley όμως είναι ξεκάθαρη. Μια περιπέτεια για πολύ λίγους αλλά κάτι μοναδικό ως εμπειρία διαβίωσης και αντοχής στην κακουχία. Μια προσθήκη σταθμών ή σήμανσης της διαδρομής θα χάλαγε τον μύθο πίσω από το Barkley και θα έφθειρε την αίγλη του αγώνα. Ο υποψήφιος αθλητής ξέρει τι πάει να αντιμετωπίσει και αυτό ακριβώς επιδιώκει!

Στο άλλο άκρο του φάσματος είναι τα πολύ δημοφιλή ultra-trail σαν το Western States και το UTMB®. Πολλοί και εξαιρετικά επανδρωμένοι και πλούσιοι σταθμοί, πολύ πυκνή σήμανση, παντού άνθρωποι στην διαδρομή και καθαρισμένα μονοπάτια για απροβλημάτιστο τρέξιμο. Εδώ η φιλοσοφία του διοργανωτή στοχεύει σε πιο αθλητικά πλαίσια, δηλαδή στην μεγάλη μάζα των δρομέων υπεραποστάσεων, που ενδιαφέρονται μεν για την εμπειρία μιας υπέρβασης αλλά κοιτάζουν και τις επιδόσεις και τις διευκολύνσεις που θα τους βοηθήσουν να τις πετύχουν στην διαδρομή. Αν αλλάξουν οι βασικοί παράμετροι αυτών των αγώνων (π.χ. λιγοστέψουν αρκετά οι σταθμοί, αραιώσει η σήμανση ή δεν επιτρέπονται pacers όπως στο Western States) θα αλλάξει εντελώς και η εμπειρία που αναζητά κάποιος αθλητής. Θα είναι βέβαια πιο έντονη η υπέρβαση του ultra αλλά θα μειωθούν σημαντικά οι υποψήφιοι για τις θέσεις της λοταρίας.

Με τα παραδείγματα αυτά καλύψαμε τα δυο άκρα, αλλά στο ενδιάμεσο υπάρχουν χιλιάδες αγώνες με την δική τους φιλοσοφία που κινείται μεταξύ των δυο άκρων που περιέγραψα. Η ελάχιστη απαίτηση από τους δρομείς είναι επαρκείς σε υλικά και βοήθεια σταθμοί, ασφάλεια για τον αθλητή και μια σωστή σήμανση. Ο κάθε διοργανωτής από την πλευρά του θα κοιτάξει να στήσει τον αγώνα του θέλοντας να τραβήξει αθλητές που είναι κοντά στην φιλοσοφία του, ενώ είναι δεδομένο ότι πρέπει να έχει ενημερώσει τους αθλητές για το τι θα συναντήσουν. Εμείς οι αθλητές θα επιλέξουμε αυτό που μας ταιριάζει σαν προσωπικότητες και επιδιώκουμε σαν εμπειρία.


Αν τελικά δεν βρίσκουμε κάτι που να μας καλύπτει ή τα έχουμε κάνει όλα, ίσως ήρθε η ώρα για το πρώτο μας FKT (Fastest Known Time), ή για να διοργανώσουμε τον δικό μας, ιδιαίτερο αγώνα…όπως ακριβώς τον θέλουμε!


Δημήτρης Τρουπής
Photo ©: mattmahoney.net, Geoffrey Baker, Emma Garrard, iantorrence.blogspot.com