Δεκάδες άρθρα έχουμε αφιερώσει όλα αυτά τα χρόνια στο να αναλύσουμε γιατί το ορεινό τρέξιμο είναι ένα άθλημα που συνδέεται με την ελευθερία, τη φύση, αλλά φυσικά και την προσωπική υπέρβαση. Έχοντας φτάσει πλέον σε ένα σημείο εκρηκτικής γιγάντωσης του αθλήματος, η κοινότητα μας καλείται να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα: πόσο ανοιχτό είναι στην πραγματικότητα και όχι στην θεωρία το άθλημα μας σε ανθρώπους με διαφορετικές δυνατότητες, ανάγκες και αφετηρίες;

Το ορεινό τρέξιμο είναι άθλημα, που σημαίνει ότι από τη στιγμή που θα δοθεί το σύνθημα της εκκίνησης έχει χρονόμετρο και φυσικά αποτελέσματα. Έχει όμως και την μαγική αίσθηση ότι αφήνουμε πίσω μας τον θόρυβο της πόλης και την καθημερινότητα, καθώς αγκομαχάμε σε μια δύσκολη ανηφόρα, προσπαθούμε να κρατήσουμε την ισορροπία μας σε ένα τεχνικό μονοπάτι και θαυμάζουμε τη θέα από μια ψηλή κορυφή. Προφανώς λοιπόν, για κάποιους είναι η αναζήτηση μιας καλύτερης επίδοσης και κατάταξης, για άλλους είναι μια μορφή περιπέτειας και ένας τρόπος να γνωρίσουν τον εαυτό τους – ιδιαίτερα στα ultra trail - και για τους περισσότερους μια αφορμή για να βρίσκονται περισσότερο μέσα στη φύση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαφορετικών εμπειριών, συχνά μιλάμε για το ορεινό τρέξιμο σαν να πρόκειται για έναν ενιαίο κόσμο, με κοινές απαιτήσεις, κοινές αξίες και έναν λίγο-πολύ αυτονόητο τρόπο συμμετοχής. Είναι όμως έτσι; Είναι το ορεινό τρέξιμο ένα άθλημα για όλους;

Ένα μεγάλο και αυθόρμητο “ΝΑΙ” θα ήταν η εύκολη απάντηση. Δεν χρειάζεται βιογραφικό, κατάλληλη ηλικία και να έχουμε κερδίσει αγώνες για να τρέξουμε στα μονοπάτια. Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη και αξίζει να την εξετάσουμε σε μεγαλύτερο βάθος.

Με λύπη ενημερωθήκαμε πριν λίγες μέρες από το Advendure για τα νέα σχετικά με τον θανάσιμο τραυματισμό από πτώση δύο elite αθλητριών του ορεινού τρεξίματος, της Ida Amelie Robsahm και της Kalie McCrystal. Ταυτόχρονα, παρατηρούμε το νέο trend στα social media με αλλεπάλληλες αναβάσεις ανθρώπων (δρομέων και μη) στον Μύτικα, με μόνο όπλο τη δρομική ιδιότητα.

Έτσι, χωρίς κράνος, χωρίς ασφάλεια, κρατώντας τα συρματόσχοινα με τα χέρια, κι όταν τους λες «κι αν γλιστρήσεις;» σου απαντάνε «έλα μωρέ, εγώ έχω τρέξει…». Αυτά σε ένα βουνό στο οποίο μόνο φέτος έχουμε ήδη 2 νεκρούς και αρκετούς τραυματίες.

Το ορεινό τρέξιμο δείχνει υπέροχο στα social media. Και πως να μην δείχνει, αφού στο feed κάθε ανθρώπου που ασχολείται με το άθλημα εμφανίζονται βουνά, εντυπωσιακές κορυφογραμμές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα, καταπράσινα μονοπάτια, καθαροί ουρανοί, συναρπαστικές διαδρομές, και πολλά χαμόγελα στον τερματισμό. Φωτογραφίες από έντονα τρεξίματα σε ότι εδάφη μπορείς να φανταστείς, αναβάσεις και κυρίως καταβάσεις από δύσκολες κορυφές και ακόμα δυσκολότερους αγώνες. Ατσαλάκωτα παπούτσια με ότι τελευταία τεχνολογία υπάρχει, ρολόγια με εντυπωσιακές δυνατότητες και πολλά άλλα.

Τρέχοντας πριν μερικές ημέρες στο Δασύλλιο της Πάτρας, το οποίο για όσους με ξέρουν είναι ένα από τα αγαπημένα μου μέρη για προπόνηση, σοκαρίστηκα από την εικόνα των σκουπιδιών που υπήρχαν διάσπαρτα σε σημεία του λόφου και μια γενικότερη εικόνα εγκατάλειψης. Δεν είναι αυτό το αντικείμενο του άρθρου και δεν θέλω να σταθώ περισσότερο μιας και θα το κάνω σε επόμενο σημείωμα, αλλά η εικόνα που είδα μου έδωσε την αφορμή να καταθέσω κάποιες σκέψεις για τη σχέση μας με τη φύση μέσα στην οποία ασκούμαστε, από μια διαφορετική οπτική γωνία. Τι παίρνουμε από τη φύση και τι της επιστρέφουμε.

Για δεκαετίες, όταν ακουγόταν η λέξη “Κένυα” όσο αφορά το τρέξιμο, η συζήτηση αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά τους αγώνες ασφάλτου και την πίστα στον στίβο. Μαραθώνιοι, ημιμαραθώνιοι, παγκόσμια ρεκόρ και αθλητές που έμοιαζαν να κινούνται σε ένα εντελώς διαφορετικό – κορυφαίο - επίπεδο.

Τα βουνά ήταν ένας διαφορετικός κόσμος, με τη δική του μεγάλη ιστορία, τη δική του κουλτούρα και τους δικούς του πρωταγωνιστές. Ιταλοί, Ισπανοί, Ελβετοί, Γάλλοι, Βρετανοί και Αμερικανοί αθλητές κυριάρχησαν για πολλά χρόνια, έχοντας το πλεονέκτημα ότι μεγάλωσαν μέσα στα βουνά, γνωρίζοντας κάθε λεπτομέρεια της κίνησης σε ανηφόρες, καταβάσεις και τεχνικά μονοπάτια.