Νιώθω ευτυχής που με αφορμή το καίριο άρθρο του Δημήτρη Τρουπή στο Advendure «Τι είναι μονοπάτι τελικά», ξανανοίγει για πολλοστή –έστω- φορά ο δημόσιος διάλογος για βασικές αρχές του ορεινού τρεξίματος! Ευχής έργο θα είναι να έχουμε συνέχεια αυτού του διαλόγου και μάλιστα σε οργανωμένο και συντονισμένο επίπεδο, ώστε να καταλήξουμε κάποια στιγμή σε κοινό συμπέρασμα και να δρομολογηθεί μια κοινά αποδεκτή πλατφόρμα σε θέματα θεωρητικού επιπέδου, για έννοιες σαν αυτή που πραγματεύεται ο Δημήτρης. Αναμφίβολα το σημαντικότερο όλων είναι να προσδιοριστεί το άθλημα, κάτι που όμως νομίζω ότι έχει ήδη κατακτηθεί, χάρη στον Παράγοντα-20. Αρκεί βέβαια να υπάρξει γενικότερη αποδοχή και στην πράξη σ αυτό, διαφορετικά πρέπει σύντομα να υπάρξει ένας αντίλογος, καθώς η αδιαφορία οδηγεί σε ανεπιθύμητες «επιμειξίες» με το δρομικό τρέξιμο.