“Η σήμανση ήταν καλή!”

Αυτή η φράση νομίζω θα με στοιχειώνει για πολλά χρόνια ακόμα, τουλάχιστον όσο ασχολούμαι με τη διοργάνωση και τη χάραξη διαδρομών στα βουνά.

Ποια είναι καλή σήμανση; (Όποιος φτάσει μέχρι το τέλος της τεχνικής αυτής ανάρτησης θα του αποκαλυφθεί ένα καλά κρυμμένο μυστικό!)

Με ποια κριτήρια;

Σε ποιο πεδίο;

Και τελικά για ποιον;

Πριν προχωρήσω παρακάτω και για μην παρεξηγηθώ, πρέπει να πω ότι αυτό το κείμενο δεν αποτελεί εγχειρίδιο αλλά μοίρασμα της εμπειρικής γνώσης που αποκτήθηκε στο πεδίο.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ σε ποιά διαδρομή ή μονοπάτι έχετε “γράψει” τα περισσότερα χιλιόμετρα τρεξίματος στην μέχρι τώρα δρομική σας πορεία; Μην ψάχνετε πολύ μακριά. Τα μονοπάτια γύρω από το σπίτι σας ή την πόλη σας είναι η απάντηση. Άσχετα με το πόσους αγώνες έχουμε τρέξει και πόσες προπονητικές εξορμήσεις σε εντυπωσιακά βουνά έχουμε κάνει, αυτά τα κοντινά μονοπάτια τα τρέχουμε .. και τα ξανατρέχουμε .. και τα ξανατρέχουμε. Η “μέρα της Μαρμότας” στην trail running εκδοχή της!

Ο τίτλος του άρθρου δεν είναι δικός μου. Είναι εμπνευσμένος από τον τίτλο που έδωσε στο άρθρο του στο τελευταίο τεύχος του μεγαλύτερου περιοδικού για trail running στον πλανήτη (Trail Runner) ο πολύ καλός αρθρογράφος και δρομέας Bernie Boettcher. “What is a Trail?” λοιπόν αναρωτιέται, αναφερόμενος σε ένα προβληματισμό και μια συζήτηση που έχει ξεκινήσει στην Αμερική, σχετικά με το τρέξιμο σε μονοπάτια, ή trail running.

Τις δυο τελευταίες εβδομάδες του Ιουλίου βρεθήκαμε όπως κάθε χρονιά για διακοπές στο σπίτι μας στην πανέμορφη Ιθάκη. Το νησί, εκτός της μεγάλης του αρχαιολογικής και ιστορικής σημασίας, διατρέχεται από άκρη-σε-άκρη από ένα πυκνό δίκτυο μονοπατιών, το οποίο φέρει ακόμη τα ανθρώπινα χνάρια των ανθρώπων που εδώ και χιλιάδες χρόνια το κατοικούν. Πάνω από 18 ξεχωριστά μονοπάτια, άλλα δύσβατα - με πολλές πέτρες, άλλα που οδηγούν σε σημαντικές αρχαιολογικές τοποθεσίες (π.χ. τις αρχαίες Αλαλκομενές - ακρόπολη σημαντική των Ελληνιστικών χρόνων), άλλα με καταπληκτική θέα στο Ιόνιο, άλλα με απότομες αναβάσεις και καταβάσεις, άλλα με την μορφή του κλασσικού Ελληνικού καλντεριμιού, αλλά όλα με το χαρακτηριστικό άρωμα του θυμαριού και της αλισφακιάς (είδος φασκόμηλου) όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι να δίνει τον δικό της χαρακτηριστικό τόνο στο τοπίο και στις μνήμες μου από το νησί αυτό.