Πήρα τον δρόμο για τον Λιτόχωρο και σε λίγη ώρα βρέθηκα στο Ναυτικό μουσείο στην γραμματεία του αγώνα για να παραλάβω τον αριθμό μου, η κοπέλα στην γραμματεία με θυμόταν χωρίς να δείξω ταυτότητα (καλό σημάδι είπα), πήρα τον αριθμό και κατόπιν στο αυτοκίνητο για να αλλάξω και μετά για ζέσταμα, στην διαδρομή βρήκα πολλούς φίλους μάλιστα αρκετούς από πολύ μακριά.

Φέτος είδα τους περισσότερους αθλητές από κάθε άλλη χρονιά κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Ποτέ δεν περίμενα κάτι τέτοιο όταν πριν από 9 χρόνια είχαμε έρθει μερικοί φίλοι για μια ωραία προπόνηση στα μονοπάτια του αγαπημένου μας Olympus Marathon. Το επίπεδο της διοργάνωσης σε πολύ υψηλό επίπεδο όπως κάθε χρόνο και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού πια η εμπειρία μετά από τόσα χρόνια είναι τεράστια.

Αφού ετοιμάστηκα βγήκα στον χώρο γύρω από την εκκίνηση για ζέσταμα και πολύ κουβέντα με φίλους, σε λίγη ώρα μας κάλεσε η διοργάνωση για την εκκίνηση και με την αντίστροφη μέτρηση φύγαμε.

Μέχρι να βγούμε από το χωριό πηγαίναμε με χαλαρό ρυθμό και κουβέντα, μετά τους Μύλους μπήκαμε στο μονοπάτι και από εκεί και μετά ησυχία, μόνο λίγες κουβέντες με τον Προκόπη από την Κέρκυρα για τον χρόνο που θα κάναμε ως το Μοναστήρι του είπα 2.05 θα κάνουμε και έπεσα μέσα.

Στις κατηφόρες μετά την Γκόλνα αγχώθηκα και πήγαινα σιγά για να μην ρισκάρω κάποια πτώση. Πριν το Μοναστήρι μας εμψύχωσαν ο Λαμπρινίδης ο Δημήτρης με την ομάδα από τον ΣΔΥΘ, στον σταθμό τροφοδοσίας ο Δημήτρης Βενετικίδης έδινε τον ρυθμό και μας έδινε δύναμη για την συνέχεια, τα παιδιά (Μάνος, Νικολής και οι υπόλοιποι) στον σταθμό μας έδωσαν ότι ζητήσαμε και φύγαμε για τερματισμό.

Μετά τον σταθμό ήξερα οτι μας περιμένει ο Γολγοθάς αλλά υπομονή, είχα έρθει στον αγώνα για πρώτη χρονιά χωρίς προπόνηση οπότε μέχρι τον τερματισμό θα δοκίμαζα τα όρια μου. Κάπου εκεί ήρθε και η στήριξη η ψυχολογική που χρειαζόμουν. Ο Λάζαρος Ρήγος με τους Μαυρίκιο Πολίτη και Δημήτρη Δεσποινιάδη περίμεναν μέχρι και τον τελευταίο αθλητή για να τον εμψυχώσουν και να του δώσουν δύναμη για την συνέχεια!

Μετά την Καστάνα άρχισα να πονάω παντού αλλά η εμπειρία τελικά με βοήθησε να πάω συντηρητικά και να φτάσω άνετα στον τερματισμό πολύ συγκινημένος που κατάφερα να τερματίσω 10 φορές τον πιο δύσκολο αγώνα στην κατηγορία του.

Στον τερματισμό με περίμενε ο Δημήτρης Βενετικίδης και η Λίτσα Νίκα απο την διοργάνωση και με υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό αναγγέλλοντας τον τερματισμό μου. Μετά τις απονομές των νικητών ήρθε η σειρά μου να βραβευτώ ως ο μόνος αθλητής που έτρεξε και τερμάτισε και στις 10 διοργανώσεις, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση και χαρά γι αυτό, είναι τιμή για μένα πραγματικά και θέλω να ευχαριστήσω την διοργάνωση για αυτή την τιμή.

Εύχομαι σε κάθε αθλητή να ζήσει την εμπειρία του Ολύμπου, κάθε τερματισμός στο Λιτόχωρο είναι και μια νίκη.